ID #67IP0036 ท่านองค์ชายห้า โปรดดับไฟแค้นในอุราแก่ข้าที•แก้ไขล่าสุด 15/10/2569 03:24:34
V31 Chapter 2
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
ตอนที่ 2
‘นี่ยังมีลมหายใจอยู่อีกหรือ?’
ท่ามกลางสติที่ฟื้นคืนมาเพียงชั่วครู่ ฮวีคิดว่าช่วงเวลาแห่งความตายนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน
ทว่าในไม่ช้าเขากลับไม่รู้สึกถึงหยาดเลือดที่ไหลริน หรือแม้แต่บาดแผลที่เคยเจ็บปวดเจียนตายก็ไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย จนทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นด้วยความฉงน
สิ่งที่ฮวีเห็นเมื่อลืมตาขึ้นมาไม่ใช่พื้นดินของตำหนักเย็น หรือกองเลือดที่กำลังเย็นชืด
แต่มันคือฟูกที่นอนผ้าไหมอันอ่อนนุ่ม
เฟอร์นิเจอร์ลงรักขัดเงาอย่างดีที่มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ตำหนักเย็นอย่างแน่นอน
‘ที่นี่มัน...’
ฮวีรีบยันกายลุกขึ้นจากเตียง พลางลูบไล้สัมผัสอันนุ่มนวลของผ้าห่มและกวาดสายตามองไปรอบกายอีกครั้ง
‘โลกหลังความตายเหตุใดจึงทั้งอ่อนโยนและโหดร้ายเช่นนี้’
หยาดน้ำตาไหลร่วงลงมาหยดหนึ่งจนเปียกชุ่มผ้าห่ม เพราะทัศนียภาพที่เห็นคือเรือนส่วนตัวของตระกูลอายอนที่เขาเฝ้าคะนึงหามาตลอด เป็นเรือนรับรองที่เขาเคยพำนักอยู่ก่อนจะแต่งงานออกไป
เขายกมือขึ้นปาดน้ำตาช้าๆ พลางลุกขึ้นยืน อาจเป็นเพราะที่นี่คือโลกหลังความตาย ร่างกายที่เคยทรุดโทรมจากการใช้ชีวิตในตำหนักเย็นมาอย่างยาวนานจึงกลับมาเบาสบายเหมือนเมื่อครั้งยังเยาว์วัย
มือที่เคยหยาบกร้านและซูบผอมก็กลับมาดูอ่อนนุ่มเรียวงามราวกับลำเทียนและมีสีชมพูระเรื่อตามข้อนิ้วราวกับย้อนเวลากลับไปในอดีต
เมื่อไปยืนอยู่หน้าคันฉ่อง เขาก็ต้องอุทานออกมาอย่างลืมตัว
“อา...”
ภาพที่สะท้อนในคันฉ่องคือรูปลักษณ์อันงดงามที่เขาหลงลืมไปนานแล้ว
ผิวพรรณขาวผ่องสะอาดตาภายใต้เส้นผมสีดำขลับที่ทิ้งตัวยาว เครื่องหน้าจิ้มลิ้มรับกันทำให้ดูอ่อนโยนและนุ่มนวลทว่ายังคงร่องรอยของความเยาว์วัย
ที่สำคัญที่สุดคือดวงตาสีทองที่ทอประกายราวกับเหยี่ยวซึ่งดูไม่เข้ากับความหม่นหมองเลยสักนิด
ไฝเม็ดเล็กที่ใต้ตาซ้ายและมุมปากช่วยขับเน้นบรรยากาศให้ดูเย้ายวน นับเป็นจุดที่เติมเต็มความงามให้สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง
ฮวีทอดถอนใจเมื่อได้เห็นภาพลักษณ์ในวัยเยาว์ที่งดงามราวกับดอกไม้ ซึ่งเขาเคยหลงลืมมันไปเพราะการแท้งลูกถึงสองครั้งและการใช้ชีวิตในตำหนักเย็นจนร่วงโรย
‘ข้าเคยงดงามถึงเพียงนี้เชียวหรือ’
แม้จะเป็นรูปลักษณ์ที่ดูเรียบง่ายไร้เครื่องประดับเพราะเพิ่งตื่นนอน แต่มันกลับดูงดงามยิ่งกว่าตอนที่เขาเป็นฮวังฮูที่ประดับประดาด้วยแก้วแหวนเงินทองเสียอีก
“การได้พบกับครอบครัวที่ล่วงลับไปก่อนด้วยรูปลักษณ์ที่งดงามเช่นนี้ ถือเป็นเรื่องโชคดีใช่หรือไม่”
เขาเคยคิดว่าเรื่องโลกหลังความตายเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งในทางวิชาการและศาสนา แต่เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่น่าเหลือเชื่อตรงหน้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดเช่นนั้น
ทว่าฮวีเริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าที่นี่คือโลกหลังความตายจริงๆ หรือไม่
สัมผัสอันเย็นเยียบของคันฉ่อง กลิ่นอายหอมของดอกดาวเรืองที่อบอวลไปทั่วห้อง ประสาทสัมผัสทั้งหมดกำลังบอกเขาว่านี่คือความจริง
ในตอนนั้นเอง
“โถ่ ฮวีลูกแม่!”
“เจ้าคงตกใจมากสินะ ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ประตูห้องถูกเปิดออกกะทันหัน และเมื่อเห็นท่านพ่อกับท่านแม่ที่ต้องทนทุกข์ทรมานและจากไปเพราะตัวเขาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า น้ำตาของฮวีก็ไหลพรากออกมาอีกครั้ง
‘หรือว่าที่นี่จะเป็นโลกหลังความตายจริงๆ?’
เมื่อนึกถึงคำพูดของซนแบกอูที่บอกว่าตระกูลของเขาถูกกวาดล้างจนสิ้น ความคิดถึงและความรู้สึกผิดที่มีต่อพ่อแม่ก็ทำให้เขาไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมองได้
ทั้งสองคนโอบกอดเขาไว้ในอ้อมแขนราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อย
ฮวีผู้ซึ่งทำตัวเป็นผู้ใหญ่และไม่เคยออดอ้อนพ่อแม่เลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอดชีวิต กลับซบลงที่อกของพวกเขาและสะอื้นไห้อย่างหนักเมื่อความตายมาเยือน
อ้อมกอดของพ่อแม่นั้นช่างอบอุ่นเหลือเกิน
‘ทั้งหมดเป็นเพราะข้าเอง ถ้าเพียงแต่ข้าไม่ได้รักซนแบกอู!’
ฮวีขบเม็ดฝีปากล่างพลางตั้งสติ ในเมื่อตระกูลต้องพินาศเพราะเขา เขาจะมามัวนั่งร้องไห้อยู่แบบนี้ไม่ได้
ในขณะที่เขากำลังจะคุกเข่าลงเพื่อขอขมาในความผิด
สามีภรรยาที่ตกใจกับการกระทำนั้นต่างก็ช่วยกันพยุงแขนเขาคนละข้างให้ลุกขึ้นพลางกล่าวว่า
“การที่เจ้าอุบัติเป็นอึมอินมันน่าตกใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
“คุณชายสามผู้เก่งกล้าของพวกเรา มีเหตุอันใดต้องมาคุกเข่าง่ายๆ เพียงเพราะเป็นแค่อึมอินกัน ไม่เป็นไรนะลูก ทั้งพ่อและแม่ไม่ได้ผิดหวังในตัวเจ้าเลยสักนิด”
“ขอรับ?”
ฮวีจ้องมองพวกเขาที่พูดจาแปลกๆ พลางถามกลับด้วยความมึนงง
“ฮวีลูกรัก เจ้าไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม?”
แววตาของท่านแม่ที่ประคองเขาด้วยความห่วงใยนั้นไม่มีร่องรอยของการมุสาเลยสักนิด
หากไม่ได้ตายแล้วมาอยู่ที่โลกหลังความตาย แล้วสถานการณ์นี้มันคืออะไรกันแน่?
แม้จะสับสน แต่ฮวีก็ลองนึกถึงความเป็นไปได้ประการหนึ่งแล้วเอ่ยถามออกไปอย่างระมัดระวัง
“...ตอนนี้คือปีมิจุกที่ 14 ใช่หรือไม่ขอรับ?”
ปีมิจุกที่ 14 คือปีที่เขาอุบัติเป็นอึมอิน และเป็นเวลาถึง 13 ปีเต็มก่อนจะถึงปีกาฮวาที่ 6 ซึ่งเป็นวันสุดท้ายในความทรงจำของอดีตฮวังฮูอายอนฮวี
“ใช่แล้ว นี่คือฤดูใบไม้ผลิปีมิจุกที่ 14 เหตุใดเจ้าจึงถามเช่นนั้นเล่า?”
“อะ...ไม่มีอะไรขอรับ ข้าแค่สับสนไปชั่วครู่... ขออภัยที่ทำให้ต้องเป็นห่วงขอรับ”
ในเมื่อพวกเขาคิดว่าเขาสับสนเพราะการอุบัติของเพศสภาพ เขาจึงเออออตามไปก่อน
ทว่าในหัวของเขายังคงวุ่นวาย
เมื่อได้รับคำยืนยันจากท่านพ่อ สมองอันชาญฉลาดของเขาก็เริ่มคิดไปถึงขั้นที่ว่า บางทีเขาอาจจะย้อนเวลากลับมา หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพียงความฝันพยากรณ์
‘เรื่องเหลวไหลพรรค์นั้น...’
แต่จะบอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ได้ เพราะตอนนี้เขาสังเกตเห็นแล้วว่าแม้แต่ท่านพ่อกับท่านแม่ก็ยังมีรูปลักษณ์ที่ดูหนุ่มสาวขึ้น
พวกเขาทั้งสองเชื่อคำพูดของเขาและยอมจากไปเพื่อให้เขาได้พักผ่อน
“เฮ้อ”
เขาถอนหายใจพลางนั่งลงบนเตียง
เพียงแค่หลับตา ฮวียังคงรู้สึกถึงสัมผัสของคมดาบที่ปักลงบนอก รวมถึงสีหน้าและน้ำเสียงของซนแบกอูที่เยาะเย้ยเขาในยามสิ้นใจได้อย่างแจ่มชัด
“ดูสิ ใครจะไปเอ็นดูลง ในเมื่อเจ้าคอยแต่จะปีนเกลียวขึ้นมาอยู่เหนือหัวเจ้าชีวิตอยู่เรื่อย? หืม?”
“อันที่จริง แค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งแต่กลับริอ่านคิดว่านั่นคือความรักจริงๆ ก็น่าขำสิ้นดี ต่อให้เป็นถึงคุณชายสามผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลอายอน แต่สุดท้ายก็เผาทั้งตัวเองและตระกูลจนวอดวายเพียงเพราะการเล่นรักงั้นรึ? อีกอย่าง... เพราะแบบนี้ไงข้าถึงบอกว่าอึมอินน่ะใช้ไม่ได้ สกปรกสิ้นดี”
“เอาไปทิ้งซะ”
เมื่อนึกถึงคำพูดสุดท้ายของซนแบกอู เขาก็ขบฟันแน่นจนเกิดเสียง
ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตใจ จนเรื่องที่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้จะเป็นการย้อนอดีตหรือความฝันพยากรณ์ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป
สิ่งที่สำคัญจริงๆ คือปรากฏการณ์นี้คือ ‘โอกาส’ สำหรับฮวี
“หึๆๆ ฮ่าๆๆ”
เขาหัวเราะออกมาเสียงดังเป็นครั้งแรกในชีวิตพลางขยี้ผมตัวเอง
“ได้สิ ได้เลย ข้าจะทิ้งให้เอง แต่ไม่ใช่ทิ้งตัวข้าหรอกนะ ข้าจะทิ้งอนาคตของท่านต่างหาก! ในเมื่อท่านทิ้งข้าและตระกูลของข้าเหมือนรองเท้าเก่าๆ ข้าก็จะให้ท่านชดใช้อย่างสาสม”
ยามรักก็ประคองไว้บนตัก ยามชังก็ผลักลงเหวอย่างนั้นหรือ?
ในตอนแรกซนแบกอูทำเป็นรักใคร่ฮวีจนยอมมอบทุกอย่างให้ แต่เมื่อหมดประโยชน์ เขากลับทิ้งฮวีอย่างไม่ใยดี
ดังนั้น ความรักที่เคยมีให้จึงเปลี่ยนเป็นความรู้สึกถูกหักหลังและความเกลียดชังที่รุนแรงพอกัน ในเมื่อใจของซนแบกอูเปลี่ยนไปแล้ว ฮวีก็จะช่วงชิงทุกอย่างของเขามาให้หมดด้วยความเกลียดชังเช่นกัน
ไม่ว่าจะต้องใช้เพศสภาพอึมอินที่น่าแช่งชินี้ หรือร่างกายที่งดงามนี้เป็นเครื่องมือก็ตาม
ต่อให้ต้องเผาผลาญตัวเองไปในกองเพลิงแห่งการล้างแค้นนั้นจนมอดไหม้ เขาก็ขอสาบานว่าจะแก้แค้นให้กับการล่มสลายของตระกูลและชีวิต 13 ปีที่พังทลายลง แม้ว่าเรื่องเหล่านั้นจะยังไม่เกิดขึ้นก็ตาม
“ไม่ว่าการที่ข้าได้รับโอกาสนี้จะเป็นเจตจำนงของสวรรค์หรือสิ่งใด ข้าจะตอบแทนบุญคุณนี้เอง”
แทนที่จะรักใคร่ เขาจะแก้แค้นซนแบกอูเพื่อเป็นการตอบแทนและไถ่บาป ส่วนชีวิตที่เหลือฮวีตั้งใจจะอุทิศให้แก่แผ่นดินนี้
ยุคสมัยแห่งความสงบสุข
แม้จะเป็นคำที่ฟังดูน่าขัน แต่เขาก็มั่นใจ เขาเคยผลักดันซนแบกอูที่รากฐานง่อนแง่นและไม่ได้มีความสามารถโดดเด่นอะไรให้ขึ้นสู่บัลลังก์ฮวังเจมาแล้ว
ดังนั้น การฉุดเขาลงมาแล้วสนับสนุนผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมให้ขึ้นครองอำนาจแทนย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปได้
เขาเริ่มทบทวนเหตุการณ์ในช่วงเวลานี้อย่างละเอียดเพื่อวางแผน
แล้วคำพูดหนึ่งของซนแบกอูก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที
“ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดตอนที่เจ้าอายุครบยี่สิบ ข้าเห็นเจ้าแล้วก็ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบเลยล่ะ”
นั่นคงเป็นเรื่องโกหกสิ้นดี
เพราะในช่วงเวลานั้น เขาตกใจมากที่อุบัติเป็นอึมอินจนกินไม่ได้นอนไม่หลับและซูบผอมจนดูไม่ได้
ในบรรดาบุตรชายทั้งสามของตระกูลอายอนผู้ทรงเกียรติ ซึ่งดำรงตำแหน่งขุนนางระดับสูงและซึงซังมาหลายชั่วอายุคน ฮวีนั้นถือเป็นคนพิเศษ
ด้วยสติปัญญาอันเฉลียวฉลาดและความงาม เขาจึงเป็นเด็กที่มีชื่อเสียงเลื่องลือว่าหากได้เข้าสู่แวดวงการเมืองย่อมจะได้เป็นซึงซังในอนาคตอย่างแน่นอน ทว่าในแคว้นยอแห่งนี้ อึมอินไม่สามารถเข้ารับราชการได้
อัจฉริยะที่ถูกเด็ดทิ้งก่อนจะได้แสดงความสามารถ
นั่นคือตัวเขาเอง
และฮวีในตอนที่ยังเยาว์วัยก็พยายามจะเติมเต็มความภาคภูมิใจที่สูญเสียไปด้วยความรัก
“การทำให้คำพูดนั้นกลายเป็นความจริงขึ้นมา ก็น่าจะดีเหมือนกันนะ”
เขาเอ่ยเช่นนั้นพลางจ้องมองใบหน้าอันงดงามราวกับดอกไม้ที่สะท้อนอยู่ในคันฉ่อง
เพราะอย่างน้อยเรื่องความงามของเขานั้น ซนแบกอูเองก็เคยลุ่มหลงมันจากใจจริง
***
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีเส้นผมสีแดงเพลิงกำลังวิ่งไล่ตามเขามา
ฮวีวิ่งหนีและวิ่งหนีต่อไปโดยที่ไม่รู้ว่าชายผู้นั้นเป็นใคร ทว่าไม่ว่าจะวิ่งไปไกลแค่ไหนเขาก็ไม่สามารถรุดหน้าไปได้เลย ในขณะที่ชายผมแดงคนนั้นกลับย่นระยะห่างเข้ามาเรื่อยๆ
หมับ!
ข้อมือของเขาถูกคว้าเอาไว้และถูกกระชากให้หันกลับไปเผชิญหน้าอย่างแรง