ID #66IP0036 ท่านองค์ชายห้า โปรดดับไฟแค้นในอุราแก่ข้าที•แก้ไขล่าสุด 15/10/2569 03:23:52
V31 Chapter 1
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
ตอนที่ 1
-วูบ...
สายลมอันเยือกเย็นและวังเวงพัดผ่านเข้ามา
เฉกเช่นเดียวกับวันนั้น ลมหนาวในช่วงปลายฤดูเหมันต์ยังคงกรีดลึกไปถึงกระดูก
ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปคือ ในวันนั้นเขากลับมีความสุขท่ามกลางลมหนาวที่พัดโชย
ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอิ่มเอิบ พวงแก้มขาวผ่องขึ้นสีระเรื่อดูงดงามราวกับเจ้าสาวผู้เพียบพร้อม
แต่เหตุผลที่ทุกคนต่างแหงนมองและส่งสายตาอิจฉามาให้นั้น มิใช่เพียงเพราะรูปโฉมอันงดงาม แต่เป็นเพราะชุดแดรเยบกสีแดงสดที่ปักลวดลายหงส์ด้วยด้ายทองอย่างประณีตซึ่งทอดตัวยาวระพื้นต่างหาก
-กรุ๋งกริ๋ง
ทุกย่างก้าวที่เคลื่อนไหว เครื่องประดับทองและอัญมณีล้ำค่ารวมถึงมงกุฎทองของฮวังฮูต่างส่งเสียงใสกระจ่าง
ไม่ว่าจะเป็นชุดมงคลสมรสที่หนักอึ้งหลายชั้น มงกุฎทองที่หนักราวกับจะทำให้คอหัก หรือแม้แต่ความกดดันที่ต้องกลายเป็นมารดาแห่งแผ่นดิน เขากลับไม่รู้สึกถึงสิ่งเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย และยังคงยิ้มแย้มสดใสราวกับเด็กน้อย
ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดดูโดดเด่นยิ่งขึ้นเมื่อถูกขับด้วยผมสีดำขลับประดุจไม้พะยูงที่เกล้าขึ้นอย่างประณีต อีกทั้งลำคอที่ระหง เครื่องหน้ากระจิริด และเส้นสายของร่างกายที่บอบบางล้วนสอดรับกันอย่างลงตัว จนคำว่าสาวงามล่มเมืองก็ยังดูจะน้อยเกินไป
การได้เข้าพิธีวิวาห์กับชายที่ตนรัก และได้ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดอย่างฮวังฮูในฐานะอึมอิน ลมหนาวในวันนั้นจะมีความหมายอันใดเล่า
ในชั่วขณะที่ฮวังเจกุมมืออันเรียวงามของฮวังฮู เหล่าขุนนางและข้าราชบริพารต่างพากันกู่ร้อง
“ขอฮวังเจฝ่าบาท ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”
“ขอฮวังฮูมามา ทรงพระเจริญพันปี พันปี พันพันปี!”
ปีที่ 21 แห่งรัชสมัยมิจุก ฤดูหนาวในปีนั้น
ซนแบกอู พระราชโอรสองค์โตในฮวังเจมิมุนและเป็นฮวังแทจา ได้เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นฮวังเจแห่งอาณาจักรยอ
ในการนี้ อา연휘 แห่งตระกูลอา연 ผู้เป็นอึมอินและพระชายาในฮวังแทจา ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นฮวังฮูแห่งอาณาจักรยอเช่นกัน
ในวันที่ทั้งสองพระองค์ขึ้นครองราชย์ ไม่ว่าจะเป็นเหล่าขุนนาง เชื้อพระวงศ์ หรือสามัญชน ต่างก็เชื่อมั่นอย่างไร้ข้อสงสัยว่าอาณาจักรยอจะก้าวไปสู่หนทางที่รุ่งโรจน์และมั่นคง
-วูบ...
ทว่าเพียงห้าปีหลังจากเปลี่ยนศกเป็น ‘กาฮวา’
อา연휘 ก็ถูกถอดถอนจากตำแหน่งและถูกกักขังอยู่ในแนกุงในช่วงฤดูใบไม้ผลิของปีนั้น เขาครองตำแหน่งฮวังฮูได้เพียงห้าปีเท่านั้น แต่เขาก็ยังคงเฝ้ารอ เพราะเขาเชื่อมั่นในตัวซนแบกอู
แต่ทว่าคนทีรอคอยกลับไม่มา มีเพียงฤดูหนาวอันเหน็บหนาวที่หวนกลับมาอีกครั้ง
“อากาศหนาวนักพะยะค่ะ เข้าไปพักผ่อนข้างในเถิด”
“ไม่เป็นไรหรอก ในหรือนอกแนกุงแห่งนี้ก็หนาวเหน็บไม่ต่างกัน”
อาภรณ์ของฮวังฮูที่เคยหรูหราหลายชั้นบัดนี้หายไปสิ้น เหลือเพียงเสื้อผ้าเนื้อบางที่ไม่อาจต้านทานลมหนาวที่กรีดลึกถึงกระดูกได้
จากการแท้งบุตรถึงสองครั้ง และการต้องผ่านช่วงเวลาแห่งความรุ่มร้อนเพียงลำพังในแนกุงมานานนับปี ทำให้ดอกไม้ที่เคยงดงามกลับซูบผอมและเหี่ยวเฉาลงอย่างน่าเวทนา วันนี้เขาก็ยังคงมองไปยังตำหนักที่ฮวังเจทรงงานอยู่ด้วยร่างกายที่ทรุดโทรม
“ท่านจะทนผ่านช่วงเวลาแห่งความรุ่มร้อนนี้ไปเพียงลำพังอีกไม่ได้นะพะยะค่ะ! ข้าจะออกไปอ้อนวอนต่อฮวังเจฝ่าบาทเอง!”
ฮวีส่ายหน้าอย่างอ่อนแรงให้กับซาเทีย ข้ารับใช้ที่จงรักภักดีเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า
“อย่าทำให้ฝ่าบาทต้องลำบากใจเลย หากความเข้าใจผิดคลี่คลายลง พระองค์คงจะเสด็จมาหาเอง”
ฮวังฮูตระกูลอา연มีความริษยาเหล่าสนมจนก่อให้เกิดความวุ่นวาย และคิดประทุษร้ายต่อเชื้อพระวงศ์ ความประพฤติมิชอบนั้นรุนแรงยิ่งนัก แต่ด้วยเห็นแก่ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาจึงมิได้ประทานความตาย แต่ให้ถอดถอนจากตำแหน่งและกักขังไว้ในแนกุงตลอดชีวิต
นั่นคือเหตุผลที่ฮวีกลายเป็นฮวังฮูที่ถูกปลด
ทว่าเขากล้าสาบานต่อฟ้าดินว่าไม่เคยกระทำการเช่นนั้นเลย เพราะเขาเองก็แท้งบุตรติดต่อกัน จึงปรารถนาอย่างจริงใจที่จะให้พระองค์มีผู้สืบทอดแม้จะเป็นบุตรจากเหล่าสนมก็ตาม
‘พระองค์ต้องทรงทราบแน่ว่ามันคือการใส่ร้ายและความเข้าใจผิด ตอนนี้พระองค์เพียงแค่ทรงลุ่มหลงไปชั่วขณะด้วยความกริ้วที่สูญเสียบุตรและคำเป่าหูของสนมรัก อีกไม่นานพระองค์จะต้องกลับมาเฉลียวฉลาดดังเช่นตอนที่เป็นฮวังแทจาแน่ๆ’
เขาอดทนใช้ชีวิตไปวันๆ ด้วยความหวังเช่นนั้น แม้ในยามที่หลับตาลง ภาพความทรงจำอันงดงามกับพระองค์ในสมัยที่ยังเป็นฮวังแทจาผู้ปรีชาสามารถก็ยังคงแจ่มชัด
“ดูเหมือนช่วงเวลาแห่งความรุ่มร้อนกำลังจะมาถึงแล้ว เจ้าเองก็ออกไปพักเถิด”
“มามา!”
ฮวีที่เผลอยิ้มออกมาครู่หนึ่งขณะจมอยู่ในความทรงจำ เอ่ยปากไล่ข้ารับใช้เมื่อรู้สึกถึงสัญญาณของความพลุ่งพล่านในร่างกายที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
“ข้าบอกให้รีบออกไปอย่างไรเล่า”
ในที่สุด ด้วยคำเร่งเร้าที่ดูแสนลำบากของเขา ซาเทียจึงจำต้องถอยห่างออกไปอย่างลังเล
“ฮึก...!”
ทันทีที่ซาเทียจากไป กลิ่นอายแห่งความเป็นอึมอินก็เริ่มพลุ่งพล่านราวกับรอเวลานี้มานาน กลิ่นหอมรัญจวนใจเริ่มรินไหลและแผ่ซ่านออกมา
ร่างกายเริ่มร้อนรุ่ม และเสียงเพรียกหาอ้อมกอดจากยังอินก็เริ่มดังก้องขึ้นภายใน
“ฝะ... ฝ่าบาท”
สติสัมปชัญญะถูกกัดกินด้วยความต้องการอย่างรวดเร็วจนเริ่มเลือนราง แม้ยามปกติจะบอกว่าไม่เป็นไรและเชื่อมั่นในตัวฝ่าบาทเพียงใด แต่เมื่อสติที่เคยยึดเหนี่ยวร่างกายและจิตใจอันอ่อนแอหายไป ความโหยหาและความคับแค้นใจก็เอ่อล้นออกมา
“...พี่แบกอู พะ... พี่แบกอู”
ฮวีปล่อยกายให้พิงกับโต๊ะและเก้าอี้หินที่สลักอย่างหยาบๆ พลางโอบกอดตัวเองไว้และเรียกขานชื่อของพระองค์อย่างไม่ขาดสาย
ทั้งที่รู้ดีว่าบัดนี้พระองค์ทรงเป็นฮวังเจแล้ว มิอาจเรียกขานนามตามใจชอบได้อีก...
ทว่าวันนี้ความร้อนและความเจ็บปวดกลับรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ จนเขารู้สึกหวาดกลัวว่าจะทนไม่ไหว กลัวว่าตนเองจะต้องจบชีวิตลงทั้งที่ยังถูกคนรักทอดทิ้งเพราะความเข้าใจผิดเช่นนี้
น้ำตาไหลริน ร่างกายสั่นเทาด้วยความสะท้าน ส่วนล่างเริ่มเปียกชื้นด้วยความตื่นตัวและพิษไข้แห่งความปรารถนา
‘หากข้ามิได้เกิดมาเป็นอึมอิน...’
ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาคงไม่ต้องเผชิญกับความอัปยศเช่นนี้
แม้จะผ่านพ้นการตื่นรู้ในฐานะอึมอินมานานหลายปีแล้ว แต่ฮวีก็ยังคงรู้สึกคับแค้นและอับอายในเพศสภาพของตนเอง
ในขณะที่เขากำลังดิ้นรนด้วยความทรมานและขบเม้มริมฝีปากล่างพลางสะอื้นไห้อยู่นั้นเอง
-วูบ
กลิ่นหอมของดอกไฮเดรนเยียก็โชยมาท่ามกลางฤดูหนาวอันเยือกเย็น
มันคือกลิ่นอายของซนแบกอู
แม้จะเป็นเพียงกลิ่นจางๆ แต่ร่างกายที่หิวโหยมานานกลับตอบสนองอย่างอ่อนไหว ฮวีที่ร่างกายร้อนรุ่มและสติมึนงงแทบจะถลาลงจากโต๊ะและเก้าอี้หินเพื่อคลานไปกับพื้น
เมื่อเข้าใกล้ประตูแนกุงที่ถูกปิดตาย เขาก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจ ฮวีที่ละทิ้งศักดิ์ศรีจนหมดสิ้นและมีแต่ความใคร่เต็มหัวสมองพิงกายเข้ากับประตู พยายามดันให้เกิดช่องว่างเล็กๆ
เขาอยากเห็นชายที่อยู่เบื้องหลังประตูนั้น
เพราะแม้จะถูกทอดทิ้งและถูกปฏิบัติอย่างเย็นชามานานนับปี เขาก็ยังคงรักมั่นต่อซนแบกอูไม่เสื่อมคลาย
เขาอยากจะอธิบายว่าทุกอย่างคือความเข้าใจผิด และอยากอ้อนวอนให้พระองค์ยกโทษให้เขาเสียที
และในวินาทีที่เขามองผ่านช่องประตูเพื่อจะอ้อนวอนให้พระองค์ช่วยจัดการกับร่างกายที่กำลังจะคลุ้มคลั่งนี้ เขาก็ได้รู้ซึ้งถึงเหตุผลที่กลิ่นไฮเดรนเยียนั้นช่างเบาบางนัก
“...ซะ... ซาเทีย?”
ภาพที่เห็นผ่านช่องประตูนั้นช่างน่าสยดสยองเกินบรรยาย
เหตุผลที่กลิ่นไฮเดรนเยียเบาบางทั้งที่แบกอูอยู่ตรงหน้า ก็เพราะมีกลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงกว่าปกคลุมเอาไว้
แทบเท้าของพระองค์ ร่างของซาเทียที่คอเกือบขาดสะบั้นนอนระเกะระกะอยู่
เลือดของเขาอาบชุ่มไปทั่วพื้นหินที่ถูกดูแลอย่างดี และด้วยอากาศที่หนาวจัดจึงมีไอความร้อนลอยกรุ่นขึ้นมาจากกองเลือดนั้น
ในมือของแบกอูถือดาบเปื้อนเลือดเล่มหนึ่งไว้อย่างไม่ใส่ใจ
‘ทะ... ทำไมกัน?’
ในขณะที่ร่างกายยังคงร้อนรุ่มจนทรมาน แต่หัวสมองของฮวีกลับเริ่มเย็นเยียบลงอย่างช้าๆ
ซาเทียคือข้ารับใช้ที่อยู่กับเขามาตั้งแต่เด็ก แบกอูเองก็น่าจะรู้ดีว่าฮวีรักและเอ็นดูเขามากเพียงใด มิเช่นนั้นพระองค์จะยอมให้เขาตามมาปรนนิบัติหลังถูกปลดหรือ?
“เสียเที่ยวจริงๆ อุตส่าห์ใช้ทางลัดผ่านใกล้ๆ แนกุงกลับต้องมาเจอเรื่องอัปมงคลเช่นนี้ ชิ เสื้อผ้าเลอะเทอะหมดแล้ว เห็นทีคงไปหาพระสนมเอกไม่ได้แล้วล่ะสิ พวกเจ้าจัดการเก็บกวาดเสีย”
“ฝะ... ฝ่าบาท คนผู้นี้เป็นคนของอดีตฮวังฮูนะพะยะค่ะ...”
“อดีตฮวังฮู? อ้อ เจ้านั่นยังไม่ตายอีกหรือ? แล้วมันรู้หรือยังว่าตระกูลของมันล่มสลายไปหมดแล้ว?”
ทว่าความจริงกลับโหดร้ายต่อฮวีมากกว่านั้น ไม่ใช่เพียงแค่ข้ารับใช้คนสนิทต้องตาย แต่คำพูดอันน่าตกใจที่พระองค์สนทนากับขันทีก็ทำให้ร่างกายของเขาโอนเอนจนแทบล้ม
‘ตระกูลล่มสลายงั้นหรือ?!’
-ปัง!
ในที่สุดเขาก็เสียหลักชนเข้ากับประตูและทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดแรง
ความเจ็บปวดจากการถูกคนรักเย็นชาใส่ การตายของข้ารับใช้ที่เป็นดั่งเพื่อน และการล่มสลายของตระกูล ความช็อกที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกันทำให้น้ำตาเอ่อล้นออกมา
เสียงฝีเท้าของคนหลายคนขยับเข้ามาใกล้เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของเขา
“เปิดออก”
-ครืด...
เพียงคำสั่งเดียวของแบกอู ประตูที่เคยปิดสนิทก็ถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย
แม้ชายที่เขาโหยหาจะอยู่ตรงหน้า แต่ฮวีกลับไม่มีความยินดีเลยแม้แต่น้อย ทว่าร่างกายของอึมอินกลับตอบสนองต่อกลิ่นไฮเดรนเยียที่เข้มข้นขึ้นอย่างขัดกับความรู้สึก
ถึงขนาดที่กลิ่นอายที่พวยพุ่งออกมาจากร่างกายของฮวีทำให้หน้าประตูแนกุงอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกดาวเรืองราวกับเป็นทุ่งดอกไม้
“ทะ... ทำไมถึงฆ่าเขาพะยะค่ะ?! ข้ารับใช้ของหม่อมฉันทำผิดอันใด! ฮึก... อื้อ...”
เพราะช่วงเวลาแห่งความรุ่มร้อน ทำให้แม้แต่การเอ่ยปากถามก็ยังเป็นเรื่องยากลำบากยิ่งนัก เล็บที่ขูดไปกับพื้นด้วยความคับแค้นใจจนฉีกขาดและมีเลือดไหลซึม
ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาจากการกระทำอันน่าเวทนาและเสียงตะโกนที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้นนั้น มีเพียงเสียงหัวเราะเยาะเท่านั้น
ช่างน่าสมเพชและอัปยศเหลือเกิน
โดยเฉพาะในยามที่ร่างกายยังคงตอบสนองต่อกลิ่นอายของคู่พันธสัญญาเช่นนี้
เขากัดฟันแน่น ใช้ความโกรธแค้นพยุงสติที่กำลังถูกสัญชาตญาณกัดกินพลางจ้องมองพระองค์ และในตอนนั้นเองที่พระองค์ก้าวเข้ามาหา
“พวกเจ้าน่ะมีปัญหาตรงนี้แหละ”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะอ่อนโยน ฮวีก็เงยหน้าขึ้น แบกอูใช้มือลูบไล้ใบหน้าที่เหี่ยวเฉาของฮวี
-ฉึก!
และแล้ว ดาบที่เพิ่งปลิดชีพซาเทียก็ส่งเสียงอันน่าสยดสยองขณะแทงทะลุหน้าอกของเขา
“ซะ... ซนแบกอู!!”
“ดูสิ เอาแต่ปีนเกลียวขึ้นมาอยู่เหนือหัวเจ้าชีวิตแบบนี้ ใครจะไปเอ็นดูลงกัน หืม?”
น้ำเสียงที่พระองค์เอ่ยออกมานั้นช่างน่ารังเกียจสิ้นดี
“เดิมทีเป็นแค่เครื่องมือ แต่กลับคิดว่ามันคือความรักจริงๆ ช่างน่าขำนัก ต่อให้เป็นถึงบุตรชายคนที่สามของตระกูลอา연ผู้ยิ่งใหญ่ แต่สุดท้ายก็เผาทั้งตัวเองและตระกูลจนวอดวายเพียงเพราะการเล่นรักงั้นหรือ? อีกอย่าง... เพราะแบบนี้ไงข้าถึงบอกว่าอึมอินน่ะใช้ไม่ได้ ช่างโสโครกจริงๆ”
พระองค์ที่เหยียบย่ำความทรงจำอันงดงามในอดีตจนจมโคลนตม แค่นยิ้มเยาะเมื่อมองไปยังส่วนล่างที่นูนเด่นขึ้นมาของฮวี
จากนั้นพระองค์ก็ดึงดาบออกแล้วตรัสว่า
“จัดการเสีย”
สิ้นคำนั้น ร่างกายที่เคยอ่อนแออยู่แล้วก็เริ่มเย็นเยียบลงอย่างรวดเร็วและทรุดฮวบลง ราวกับความร้อนรุ่มก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น
เลือดที่ไหลออกมาจากช่องท้องอาบชุ่มพื้นและแผ่ขยายวงกว้างออกไป
มันเจ็บเหลือเกิน ทั้งกายและใจ
และเขาก็รู้สึกคับแค้นใจยิ่งนัก
ที่ต้องมาพ่ายแพ้ให้กับคำลวงว่ารักจนยอมมอบทั้งกายและใจ รวมถึงทุกสิ่งที่มีเพื่อส่งชายผู้นี้ขึ้นสู่บัลลังก์ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นคนเช่นนี้
เขารู้สึกขยะแขยงตัวเองที่เป็นอึมอินผู้งมงายจนเข้ากระดูกดำ หากรู้ตัวเร็วกว่านี้สักนิดเขาคงจะได้แก้แค้นบ้าง แต่น่าเสียดายที่ลมหายใจของเขากำลังแผ่วเบาลงทุกที
-แปะ
-แปะ แปะ
ท่ามกลางความคับแค้นใจที่อัดแน่น ฮวีหลับตาลงขณะที่มีสายฝนโปรยปรายลงมาบนร่างกาย แทนที่จะเป็นหิมะในช่วงปลายฤดูหนาว
ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังหลั่งน้ำตาให้กับการจากไปของเขา