PromptHub
ID #65IP0106 결혼 엔딩•แก้ไขล่าสุด 8/10/2569 21:05:37

V30 Prologue (18+)

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

บทนำ “ถอดออกซะ” มินแจยูนลอบสูดลมหายใจเข้าลึก แผ่นหลังของเขาแข็งทื่อไปทั้งแถบจนร่างกายเกร็งขยับไม่ได้ “ผมก็ต้องหาทางฟื้นความทรงจำคืนมาไม่ใช่หรือไง?” ความทรงจำไม่ใช่ของที่จะไปฝากใครไว้ได้ และมันจะกลับคืนมาได้ทุกเมื่อเพียงแค่มีใจอยากจะจำได้งั้นเหรอ? ท่าทางมั่นอกมั่นใจของคังซึงฮยอนที่สรุปความเอาเองโดยไม่เกริ่นนำ ทำเอามินแจยูนเผลอคิดอะไรเรื่อยเปื่อยออกมา “ต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้สิ” นัยน์ตาของคังซึงฮยอนที่ลบเลือนรอยยิ้มออกไปจากมุมปากนั้นฉายแววเย็นเยียบ เขาใช้ปลายนิ้วชี้เคาะลงบนริมฝีปากล่างของมินแจยูน ใบหน้าที่ไร้อารมณ์นั้นดูราวกับตัวเขาในอดีตไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง “อ้าออก” คังซึงฮยอนไม่รอแม้แต่วินาทีที่มินแจยูนจะเผยอริมฝีปาก เขาแทรกนิ้วสองนิ้วเข้าไปในทันที ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบราวกับโลหะพัวพันอยู่กับก้อนเนื้อนุ่มหยุ่น มินแจยูนพยายามจะถอยหนีอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่เป็นผล คังซึงฮยอนบีบใต้คางของเขาไว้แน่นพลางรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากลึกยิ่งขึ้น “อื้อ... อึก...!” ไออุ่นที่ส่งผ่านมาทางใต้คางทำให้หางตาของมินแจยูนหยักย่น เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เพราะคังซึงฮยอนกดลิ้นและละเลงนิ้วไปทั่วปาก คำพูดเหล่านั้นจึงแตกกระจายหายไปไม่อาจเป็นรูปเป็นร่างได้ คังซึงฮยอนกะขนาดภายในโพรงปากก่อนจะขมวดคิ้ว “ทั้งแคบทั้งเล็กแบบนี้ จะกินแก่นกายของผมเข้าไปได้หมดเหรอ?” น้ำลายที่มินแจยูนกลืนไม่ทันไหลซึมออกมาจากริมฝีปาก มันหยดลงตามโคนฝ่ามือหนาของคังซึงฮยอน ทว่าเขาไม่ได้สนใจเลยสักนิด เขาเพียงแต่จดจ่ออยู่กับภายในปากที่เปียกแฉะของมินแจยูนอย่างดื้อรั้น นิ้วทั้งสองที่กดลิ้นไว้บดเบียดไปตามผนังเนื้ออ่อนด้านในแก้มและลึกเข้าไปถึงลำคอ มินแจยูนยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมข้อมือของคังซึงฮยอนไว้ ปลายนิ้วที่พัวพันกันอยู่นั้นสั่นระริก เล็บของมินแจยูนไม่อาจจิกฝังลงบนท่อนแขนที่แข็งแกร่งนั้นได้เลย “พะ... พอ... อึก! พู่... ฮ่า...” เมื่อคังซึงฮยอนถอนนิ้วออก มินแจยูนก็ก้มตัวลงพลางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างรุนแรง ริมฝีปากล่างที่ถูกกดทับจนชาไร้ความรู้สึก ลิ้นของเขาปวดหนึบ ส่วนด้านในแก้มก็แสบร้อนไปหมด โดยเฉพาะใต้คางที่ถูกบีบไว้นั้นร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก นัยน์ตาของมินแจยูนสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนก เขามองคังซึงฮยอนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ทั้งที่ริมฝีปากยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำลายจนมันวาวและยังหุบไม่ลง เขาแค่สูญเสียความทรงจำไปเท่านั้นเอง แค่นั้นจริงๆ แต่คนเราจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เลยเชียวหรือ “คิดอะไรอยู่?” คังซึงฮยอนไม่ยอมปล่อยช่องว่างให้มินแจยูนเลยแม้แต่น้อย เขาเหยียดแขนทั้งสองข้างออกไปโอบรอบเอวบางของมินแจยูนแล้วดึงเข้ามากอดไว้ ปลายจมูกของมินแจยูนสัมผัสกับท่อนแขนอันแข็งแกร่ง คังซึงฮยอนบีบขยำบั้นท้ายของเขาเต็มแรง “กำลังคิดว่าน่าจะกินทางข้างหลังได้งั้นเหรอ?” ริมฝีปากเปียกชื้นของมินแจยูนที่กำลังส่ายหน้าปฏิเสธฝังลงบนแผงอกของคังซึงฮยอน นั่นเพราะคังซึงฮยอนออกแรงมือทั้งสองข้างบีบเค้นบั้นท้ายของมินแจยูนแล้วยกขึ้นจนสุด เขาใช้มือที่เปียกชื้นกดลงบนช่องทางรักอย่างแรง แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ชั้นหนึ่ง แต่มันกลับดูรุนแรงราวกับจะทะลุผ่านเข้าไปได้ทุกเมื่อ “ก็น่าจะพอเป็นไปได้นะ” เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังขึ้นที่ข้างหูของมินแจยูน เป็นเพราะอุณหภูมิร่างกายที่ต่ำของคังซึงฮยอนที่สัมผัสกันอยู่หรือเปล่านะ มินแจยูนถึงได้รู้สึกเหมือนร่างกายแข็งทื่อไปหมด ปลายนิ้วที่ยึดเสื้อกั๊กของคังซึงฮยอนไว้ถึงกับสั่นเทาออกมาเล็กน้อย เขาแทบจะตั้งสติไม่ได้ มินแจยูนถูกวางลงบนโต๊ะทำงานในห้องหนังสือ จะพูดให้ถูกคือคังซึงฮยอนใช้กำลังยกเขาขึ้นไปต่างหาก ต้นขาของมินแจยูนถูกแยกออก และเรียวขาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของคังซึงฮยอนก็แทรกเข้ามาตรงกลาง ใบหน้าของมินแจยูนซีดเผือด เงาตะคุ่มทาบทับลงบนใบหน้าของเขา คังซึงฮยอนผู้มีเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติจนหาจุดบกพร่องไม่เจอ “มองผมแบบนั้นทำไม? ก็เราเป็นสามีภรรยากันนี่นา เรื่องอย่างว่าก็คงเคยทำกันมาแล้วไม่ใช่เหรอ? ทั้งตรงนี้ บนโต๊ะอาหาร ตรงทางเข้าบ้าน แล้วก็ในห้องน้ำ...” “ไม่ใช่! เราทำกันแค่ไม่กี่ครั้งในห้องนอนเท่านั้นแหละ” มินแจยูนตะโกนขัดจังหวะคำพูดของคังซึงฮยอนที่ร่ายยาวออกมาไม่จบสิ้น นัยน์ตาของคังซึงฮยอนหรี่แคบลง ราวกับว่าเขาเพิ่งจะตระหนักถึงบางอย่างได้ “เพราะอย่างนี้สินะถึงได้ขอหย่า” ถ้าเป็นเรื่องนั้นก็พอจะเข้าใจได้อยู่หรอก แต่นั่นมันคือเขาในอดีตเท่านั้น “ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เพราะต่อจากนี้ผมจะกระแทกให้นายจนช่องทางหลังเปื่อยไปเลยล่ะ” ริมฝีปากของมินแจยูนพะงาบๆ เหมือนปลาที่ถูกดึงขึ้นมาพ้นน้ำ ที่เขาจะบอกไม่ใช่เรื่องนั้น... ในวินาทีนั้นเอง ร่างกายท่อนบนของมินแจยูนก็ถูกฉุดลงมาอย่างแรง มินแจยูนเสียหลักจนเข่าข้างหนึ่งทรุดลงกับพื้น เขาใช้มือแตะหน้าผากที่กำลังรู้สึกวิงเวียน ในที่สุดเขาก็เริ่มสังหรณ์ใจได้ว่าเรื่องราวกำลังผิดเพี้ยนไปไกล คังซึงฮยอนกำลังเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไปอย่างมหันต์ “ซึงฮยอน เหตุผลที่เราแต่งงานกันก็คือ...” เมื่อมินแจยูนเงยคางที่เปียกชื้นขึ้น คังซึงฮยอนก็คลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางโน้มตัวลงมา “กินก่อนแล้วค่อยพูดดีไหม? ตอนนี้ส่วนนั้นของผมมันเหมือนจะระเบิดออกมาอยู่แล้วนะ” มินแจยูนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาจ้องมองไปยังหว่างขาของอีกฝ่ายที่เห็นรอยนูนหนาเด่นชัด “ตอนนี้ต้องให้รางวัลผมได้แล้วนะ” คังซึงฮยอนจับที่เข็มขัด หลังจากนั้นเขาก็ปลดหัวเข็มขัดออก เสียงรูดซิปดังขึ้นชัดเจนอย่างประหลาด คังซึงฮยอนค่อยๆ รั้งกางเกงชั้นในลงเล็กน้อย แก่นกายที่รอจังหวะอยู่แล้วก็ดีดตัวโผล่ออกมา ตัวตนสีแดงเข้มนั้นนอกจากจะตั้งตระหง่านอย่างอหังการแล้ว เส้นเลือดที่ปูดโปนออกมายังดูราวกับว่ามันกำลังโกรธเกรี้ยว “...เรื่องนั้น! มันช่วยไม่ได้ไม่ใช่หรือไง...” มินแจยูนพยายามดิ้นรนขัดขืนจนถึงที่สุด เขาจะยอมถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลแบบนั้นไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก มันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว คังซึงฮยอนสอดนิ้วสองนิ้วเข้าไปในปากที่เผยอค้างไว้ราวกับรอจังหวะอยู่แล้ว เขาฉุดคางลงต่ำ และส่วนหัวที่อวบใหญ่ก็ครูดผ่านปลายลิ้นที่สั่นระริกเข้าไปอย่างไม่ปรานี แก่นกายที่มีขนาดใหญ่กว่านิ้วเทียบไม่ได้เลยรุกล้ำเข้าออกในโพรงปาก มันบดเบียดลิ้นและดันจนเหมือนจะทะลุแก้มออกไป ก่อนจะข้ามไปยังอีกฝั่งหนึ่ง “อื้อ... อึก... อ้า! อึก...” มินแจยูนไม่อาจลืมตาขึ้นได้เพราะสิ่งแปลกปลอมที่รุกล้ำเข้ามาถึงลำคอ ปลายจมูกของเขาซุกจมลงในกลุ่มขนอ่อนที่หยาบกร้าน กลิ่นอายอัลฟ่าที่เข้มข้นซึ่งพุ่งพล่านเข้ามาทำเอาลูกกระเดือกสั่นระรัว ขนอ่อนทั่วร่างลุกซัน เขาคว้าต้นขาที่สัมผัสอยู่ตรงปลายนิ้วไว้แน่นพลางอ้าปากออก เมื่อส่วนหัวไปติดอยู่ที่ลำคอ คังซึงฮยอนก็ขมวดคิ้วมุ่น “กินให้มันดูอร่อยกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง?” “อ๊ะ... อึก... อื้อ!” มินแจยูนพยายามจะขยับลิ้นเพื่อตอบโต้ ทว่าเพราะแก่นกายที่ทิ่มแทงลึกเข้าไปในลำคอทำให้น้ำตาเอ่อคลอที่หางตา มินแจยูนปล่อยฟีโรโมนออกมาจากร่างกาย ตอนนี้มันไม่อาจหันหลังกลับได้แล้ว เขาเพียงแต่หวังให้คังซึงฮยอนรีบปลดปล่อยออกมาเร็วๆ เท่านั้น “อืม... กลิ่นหอมจัง” กลิ่นดอกแมกโนเลียที่ไหลรินออกมาจากร่างกายของมินแจยูนนั้น คล้ายกับกลิ่นดอกไม้ผลิที่จะได้กลิ่นก็ต่อเมื่อถึงเดือนมีนาคมเท่านั้น ราวกับว่าดอกไม้จำช่วงเวลาผลิบานผิดไปจึงได้ออกมาสู่โลกภายนอกในฤดูหนาวที่เหน็บหนาวเช่นนี้ คังซึงฮยอนทำราวกับลุ่มหลงในกลิ่นดอกไม้ผลิกลางฤดูหนาว เขาไล้ผ่านใบหูเล็กๆ ของมินแจยูนแล้วสอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมบาง คังซึงฮยอนเหยียดมืออีกข้างออกไปลูบไล้บนเสื้อเชิ้ตของมินแจยูน เขาใช้ฝ่ามือบีบขยำหน้าอก ไม่นานนักเขาก็บดคลึงยอดอกที่ชูชันขึ้นมาสัมผัสกับฝ่ามือ สัมผัสของคังซึงฮยอนนั้นดื้อรั้น เขาบีบรวบมันขึ้นมาเบาๆ แล้วดึงรั้งก่อนจะปล่อยมือ จากนั้นเขาก็เหยียดมืออีกข้างออกไปทันที มือทั้งสองข้างรุกรานยอดอกของมินแจยูนอย่างไม่ลังเล “ปากหยุดทำงานแล้วนะ” คังซึงฮยอนยกมือข้างหนึ่งขึ้นดึงท้ายทอยของมินแจยูน เขาทำท่าเหมือนจะกระแทกแก่นกายสวนขึ้นไป ก่อนจะเริ่มขยับเอวเข้าออกเป็นจังหวะ ทว่ามืออีกข้างหนึ่งยังคงดึงรั้งยอดอกอยู่ “อา... อึก! ฮ้า, อื้อ...” ริมฝีปากของมินแจยูนมันวาว น้ำลายที่กลืนไม่ทันไหลยืดลงมาจนถึงคาง ทันใดนั้นแก่นกายที่รุกล้ำเข้ามาจนหายใจไม่ออกก็ถูกถอนออกไปอย่างรวดเร็ว “แฮ่ก... แฮ่ก...” แม้ความรู้สึกหนักอึ้งจะหายไปในทันที แต่มินแจยูนก็ยังไม่คิดจะหุบปากลง เขาก้มหน้าลงครึ่งหนึ่งพลางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด เขายังคงรู้สึกเหมือนมีแก่นกายฝังค้างอยู่ในปากอยู่เลย “มานี่สิ” คังซึงฮยอนเอ่ยเรียกมินแจยูนพลางปลดกระดุมเสื้อกั๊กที่สวมอยู่ มินแจยูนพยายามลุกขึ้นอย่างช้าๆ จนเสียหลักโงนเงน ทว่าคังซึงฮยอนกลับทำเพียงแค่ยืนมองอยู่เฉยๆ คังซึงฮยอนพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะทำงานในห้องหนังสือ เมื่อเห็นมินแจยูนลังเล คังซึงฮยอนก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกด้วย เสื้อเชิ้ตเลื่อนหลุดจากแขนยาวของคังซึงฮยอนลงไปกองกับพื้น เขาเหยียดมือออกไปคว้าข้อมือของมินแจยูนไว้ “ให้ตายสิ ไม่ฟังกันเลยนะ” ไหปลาร้าที่สลักเสลาอย่างประณีตและหัวไหล่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อจากการออกกำลังกาย ท่อนแขนที่แข็งแกร่งและหน้าอกที่แข็งตึง เอวที่สอบยาวลงไปโดยไม่มีไขมันส่วนเกิน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาได้มากที่สุดก็คือเครื่องหน้าที่คมชัดของคังซึงฮยอนนั่นเอง “หันหลังไป” มินแจยูนใช้มือทั้งสองข้างยันโต๊ะไว้ ปลายนิ้วของเขาสั่นเทา กางเกงและชั้นในที่มินแจยูนสวมอยู่ถูกถอดออกอย่างแรงจนไปกองอยู่ที่ข้อเท้า เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะรู้สึกอับอาย ร่างกายท่อนบนของมินแจยูนเกือบจะคว่ำลงไป เพราะคังซึงฮยอนจับบั้นท้ายของเขาแยกออก “เหมือนกลีบดอกซากุระเลยนะ” เขาใช้ปลายนิ้วลากผ่านรอยจีบก่อนจะสอดนิ้วชี้เข้าไป ร่างกายของมินแจยูนยิ่งหมอบต่ำลงไปอีก เขาพยายามกัดริมฝีปากล่างแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกถึงนิ้วที่กำลังแหวกว่ายเข้ามาในช่องทาง ทว่าร่างกายกลับทรยศต่อความคิดของมินแจยูนอย่างสิ้นเชิง “อื้อ!” เมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดนจุดหนึ่งเข้า เสียงครางก็หลุดรอดออกมาจากไรฟันของมินแจยูน มินแจยูนห่อไหล่พลางใช้มือทั้งสองข้างปิดปากตัวเองไว้แน่น ยิ่งทำอย่างนั้น ปลายนิ้วของคังซึงฮยอนก็ยิ่งขยับอย่างโจ่งแจ้งมากขึ้น คังซึงฮยอนดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ผนังเนื้ออุ่นร้อนโอบรัดปลายนิ้วที่แทรกผ่านช่องทางเข้าไป มันนุ่มนวลเสียจนเขาอยากจะสอดแก่นกายเข้าไปแล้วกระแทกกระทั้นตามใจชอบ เขาใช้มือซ้ายบีบแก้มก้นไว้แน่นพลางสอดนิ้วกลางตามเข้าไป ไม่นานนักนิ้วที่สามก็รุกล้ำตามเข้าไปอีกหนึ่ง ลำคอของมินแจยูนที่พยายามสะกดกลั้นเสียงครางเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ นัยน์ตาของคังซึงฮยอนฉายแววประหลาด แผ่นหลังที่มีลำคอขาวผ่องเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ อีกทั้งภาพที่เห็นเพียงบั้นท้ายที่โผล่พ้นออกมานั้นดูยั่วยวนกามารมณ์อย่างยิ่ง คังซึงฮยอนโน้มตัวลงพิงแผ่นหลังเหนือเอวบางของมินแจยูนที่เผยออกมาเพราะเสื้อเชิ้ตเลิกขึ้นเล็กน้อย แก่นกายที่พองขยายเต็มที่ของเขาบดเบียดกับต้นขาที่มันวาวไปด้วยน้ำรักที่ไหลซึมออกมาจากช่องทาง “เงยหน้าขึ้น” มินแจยูนที่ปิดปากตัวเองไว้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปด้านหลัง มือหนาของคังซึงฮยอนทาบทับลงบนหลังมือแล้วเชยคางเขาขึ้น มินแจยูนหลับตาลงแน่นในทันที เขารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกจับกิน ลิ้นที่สอดแทรกเข้ามาพัวพันกับริมฝีปาก และไรฟันที่ขบเคี้ยวริมฝีปากล่างเบาๆ ราวกับจะเผยความต้องการดิบเถื่อนออกมา ทั้งหมดนี้ไม่ใช่คนที่เขาเคยรู้จักเลยสักนิด แก่นกายที่พุ่งทะยานขึ้นไปตามร่องก้นอย่างรุนแรงเลื่อนลงมาบดเบียดกับช่องทางรัก คังซึงฮยอนจ่อส่วนหัวให้ตรงตำแหน่ง “อึก!” มินแจยูนฟุบหน้าลงกับโต๊ะ สติของเขาเริ่มพร่าเลือน แก่นกายที่แหวกผ่านช่องทางรุกล้ำเข้ามานั้นให้ความรู้สึกเย็นวาบ คังซึงฮยอนค่อยๆ ดันแก่นกายแทรกผ่านผนังเนื้อที่พยายามผลักไสเข้าไปจนสุด ร่างกายของมินแจยูนโดยรวมแล้วดูผอมบาง แต่ไม่ใช่กับบั้นท้าย บั้นท้ายที่กลมมนนั้นดูเต่งตึงเหมือนลูกพีชที่สุกงอม คังซึงฮยอนใช้มือทั้งสองข้างจับแก้มก้นแยกออก เขาเฝ้ามองแก่นกายสีแดงเข้มที่ฉีกกระชากกลีบซากุระเข้าไปด้านในอย่างไม่รีบร้อน ยิ่งคังซึงฮยอนสอดใส่เข้าไปช้าๆ ราวกับจะเปิดทาง ผนังเนื้อด้านในก็ยิ่งหดเกร็งอย่างอ่อนไหว เนื้อนุ่มลื่นโอบรัดไปตามความยาวของลำแก่นกายทั้งหมด “ผมมั่นใจว่าผมเคยตอกแก่นกายเข้าไปในนี้จริงๆ” คังซึงฮยอนที่สอดใส่แก่นกายเข้าไปจนสุดโคนพึมพำออกมาอย่างสมเพชตัวเอง มินแจยูนไม่อาจทนได้อีกต่อไปจนต้องกรีดร้องออกมาด้วยเสียงคราง เขาพึงพอใจจนสัมผัสได้ถึงเส้นเลือดที่ปูดโปนบนลำแก่นกายทั้งหมด “ฮ้า... อึก! ฮ้า...” เอวของมินแจยูนกระตุกขึ้นอย่างแรง เขาละมือที่ปิดปากอยู่ออกมายันโต๊ะไว้ พยายามตะเกียกตะกายไม่ให้ตัวเองล้มคว่ำลงไป ทว่าแรงกระแทกที่โถมเข้ามาจากด้านหลังก็ทำให้แขนข้างหนึ่งพับลงหรือเสียหลักโงนเงนอยู่ทุกครั้ง คังซึงฮยอนที่กระแทกกระทั้นเข้ามาจากด้านหลังอย่างไม่หยุดหย่อนนั้น เป็นภาพที่เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก คังซึงฮยอนคนเดิมที่เคยเชื่อฟังคำพูดของมินแจยูนเป็นอย่างดีคนนั้น หายไปอยู่ที่ไหนกันแน่