PromptHub
ID #64IP0106 결혼 엔딩•แก้ไขล่าสุด 8/10/2569 20:56:47

V30 Chapter 1

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

1. ความโชคร้ายมักไม่มาเพียงลำพัง “ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้ว! หย่ากันเถอะ” มันเกิดขึ้นหลังจากแต่งงานกันได้เพียงหกเดือน “ฟังที่ผมพูดอยู่หรือเปล่า?” กลางดึกสงัด มินแจยุนบุกเข้ามาในห้องทำงานอย่างกะทันหันแล้วใช้มือยันโต๊ะไว้ ชุดนอนผ้าไหมสีเงินที่เขา สวมอยู่พลิ้วไหวไปตามแรงเคลื่อนไหว คังซึงฮยอนซึ่งนั่งอยู่ในชุดนอนแบบเดียวกันเงยหน้าขึ้น เขาเผยให้เห็นดวงตาที่คมกริบและนิ่งสนิทไม่ไหวติง มีเพียงองศาการมองที่ขยับเพียงเล็กน้อย ทำให้เส้นผมสีดำขลับสะท้อนเงางามภายใต้แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะ อาจเป็นเพราะประสาทสัมผัสทั้งหมดจดจ่ออยู่กับเขา มินแจยุนจึงรู้สึกได้ถึงแผ่นอกที่แข็งแกร่งภายใต้ชุดนอนและคาร์ดิแกนสีน้ำเงินเข้มที่พาดบ่าของคังซึงฮยอนซึ่งขยับขึ้นลงอย่างละเอียดอ่อน ไม่มีวี่แววของความตกใจหรือความตื่นตระหนกให้เห็นแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ชุดนอนที่พันรอบเอวเพรียวของมินแจยุนกลับปรากฏรอยยับย่นจางๆ คังซึงฮยอนเหลือบมองมินแจยุนที่ใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะดึงคาร์ดิแกนที่พาดบ่าส่งให้ จากนั้นเขาก็ละสายตาที่เฉยเมยกลับไปยังหน้าจอโน้ตบุ๊กตามเดิม “เดี๋ยวจะหวัดกินเอา” มินแจยุนเหวี่ยงมือออกอย่างแรง คาร์ดิแกนสีน้ำเงินเข้มจึงตกลงไปทับบนโน้ตบุ๊กที่คังซึงฮยอนกำลังดูอยู่ “ผมไม่ต้องการของพรรค์นี้!” แววตาของคังซึงฮยอนดูเย็นชาขึ้นมาทันที มินแจยุนลอบกลืนน้ำลาย เขาพยายามฝืนลงน้ำหนักที่ปลายเท้าเพื่อไม่ให้ตัวเองก้าวถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ ก่อนจะยื่นกระดาษในมือซ้ายออกไป “ผมเขียนไว้หมดแล้ว แค่เซ็นชื่อก็พอ” หลังจากกวาดสายตามอง ‘หนังสือยืนยันการหย่าโดยความยินยอม’ คังซึงฮยอนจึงยอมสบตากับมินแจยุนในที่สุด “ครั้งที่สองแล้วใช่ไหม?” น้ำเสียงที่เรียบเฉยของคังซึงฮยอนราวกับเป็นการกดดันอย่างไร้เสียง มินแจยุนรู้สึกใจฝ่อจนแทบจะหายใจไม่ออก แต่เขาก็พยายามไม่หลบสายตา เพราะดวงตาของคังซึงฮยอนสั่นไหวราวกับจะข้ามขีดอันตราย มันเป็นสายตาเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังรอให้เหยื่อหันหลังให้ ปลายนิ้วเรียวยาวของคังซึงฮยอนละจากโน้ตบุ๊กมาลูบไล้ตามแนวสันกรามที่สลักเสลาอย่างงดงาม แหวนแต่งงานบนนิ้วนางส่องประกายหลากสีสัน เขาดูเหมือนกำลังจมอยู่ในความคิด ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ราวกับปล่อยวางกำลังทั้งหมด “ไปได้ยินใครพูดอะไรมาอีกหรือเปล่า?” “เปล่า!” ต่อให้คุยกันยาวไปเขาก็ไม่มีทางเอาชนะผู้ชายคนนี้ได้ มินแจยุนไม่อยากให้เรื่องมันจบลงแบบค้างคาเหมือนคราวที่แล้ว เขาจึงเสริมด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ถ้าชอบงานขนาดนั้นก็อยู่กับงานไปสิ จะมาแต่งงานกับผมทำไม?” มินแจยุนหันหลังกลับทันที เขาก้าวเดินฉับๆ กลับไปตามทางเดิมที่เดินมา เป็นเวลากว่า 20 ปีแล้วที่เขารู้จักกับคังซึงฮยอน หากนับรวมชีวิตแต่งงานด้วย “ไอ้นั่นก็ต้องเอาออกด้วย” มินแจยุนหยุดกึกขณะเดินผ่านห้องนั่งเล่น เขาจ้องมองรูปถ่ายแต่งงานที่แขวนอยู่บนผนังพลางหอบหายใจด้วยความโกรธ จากนั้นก็มองไปรอบๆ เพื่อหาอะไรมาเหยียบ... ในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวางมีโซฟาสีครีมตั้งอยู่โดดเดี่ยว ตามชั้นวางรอบๆ มีของประดับตกแต่งมากมาย แทรกอยู่ระหว่างของราคาแพงคือรูปปั้นแต่งงานที่ได้รับเป็นของขวัญ และตุ๊กตากระต่ายคู่หนึ่งที่กำลังกอดกัน ด้านหนึ่งมีเตาผิงสำหรับตกแต่งเพื่อลดความรู้สึกว่างเปล่า และยังมีต้นคริสต์มาสที่ประดับไฟระยิบระยับตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ยังดูว่างอยู่ ถัดจากผนังกระจกที่มองเห็นด้านในได้อย่างชัดเจน สวนหย่อมตรงกลางมีต้นจามจุรีซึ่งสื่อถึงความรักที่ยืนยาวของคู่สามีภรรยา ด้านล่างมีเก้าอี้นั่งสบายๆ สองตัววางอยู่ มินแจยุนลากเก้าอี้ที่ทำอย่างประณีตมาจากห้องครัวมาวางชิดผนัง แล้วสลัดรองเท้าสลิปเปอร์ออกอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อระดับสายตาสูงขึ้น ใบหน้าของคนสองคนในกรอบรูปก็ปรากฏแก่สายตา ทั้งที่เป็นวันสำคัญและควรจะเป็นงานแต่งงานที่น่ายินดี แต่มินแจยุนในชุดทักซิโด้สีขาวกลับมีสีหน้าไม่พอใจ ส่วนคังซึงฮยอนในชุดทักซิโด้สีดำกลับเรียบเฉยไร้อารมณ์ มินแจยุนยื่นแขนทั้งสองข้างออกไปราวกับจะโอบกอดคนทั้งคู่ไว้ เขาคว้ากรอบรูปไว้แน่น แม้จะได้รับคำยินดีและคำอวยพรจากผู้คนมากมาย แต่นี่ก็ไม่ใช่การแต่งงานที่เกิดขึ้นจากความรักตั้งแต่แรก มินแจยุนที่ยืนอยู่บนเก้าอี้ย่อเข่าลง เขาขบฟันแน่นจนมีเสียงครางอื้ออึงเล็ดลอดออกมาจากลำคอ เมื่อแก้มที่ร้อนผ่าวของเขาแตะเข้ากับใบหน้าที่เย็นชาของคังซึงฮยอนในรูปถ่าย ความเย็นที่ส่งผ่านมาทำให้เขาเผลอตัวสั่นสะท้าน คังซึงฮยอนไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิดตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ เขาไร้หัวใจมาตั้งแต่ต้น นิสัยเย็นชาเหมือนโลหะที่ถูกฝังอยู่ในหิมะ อีกทั้งยังเป็นคนที่ความรู้สึกเหนือกว่าอันเป็นเอกลักษณ์ของอัลฟ่าสลักลึกเข้าไปในกระดูก เขาแตกต่างจากมินแจยุนที่พร้อมจะลุกเป็นไฟแม้กับเรื่องเล็กน้อยมาตั้งแต่เกิด ในที่สุดเขาก็ถอดรูปแต่งงานออกจากผนังและวางลงบนพื้น มินแจยุนปัดมือทั้งสองข้างเข้าหากันแล้วเดินเท้าเปล่าต่อไป บนผนังทางเดินไปสู่ห้องนอนมีภาพวาดที่คัดสรรมาตามรสนิยมของคังซึงฮยอนแขวนอยู่ มินแจยุนเข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตูเสียงดังปัง เขาโถมตัวลงบนเตียงราวกับจะยัดตัวเองเข้าไป นาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะข้างเตียงบอกเวลาตีสองพอดี นี่คือคริสต์มาสแรกหลังแต่งงาน ไม่สิ ไม่ใช่แค่แค่วันนี้เท่านั้น แม้แต่ตอนไปฮันนีมูน คังซึงฮยอนก็เอาแต่ทำงาน มีเพียงมินแจยุนคนเดียวที่มองหอไอเฟลแล้ววาดฝันถึงอนาคตด้วยความตื่นเต้น เลิกกันเถอะ! ผมจะเลิกทุกอย่างแล้ว ตอนนั้นเอง ประตูค่อยๆ เปิดออก เงายาวทอดเข้ามาในห้องก่อนตัวคน “พรุ่งนี้หลังจากงานคอนเสิร์ตการกุศลจบ เราไป...” “ไม่ไป! บอกไว้ก่อนเลยนะว่าผมจะไม่เข้าร่วมเด็ดขาด” มินแจยุนไม่รอฟังประโยคหลัง เขาคว้าหมอนมากอดไว้แน่นแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงจนมิดตัว เขาไม่อยากคาดหวังอะไรอีกต่อไปแล้ว มันก็แค่การกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม กลับไปสู่อ้อมกอดของครอบครัวที่มอบความรักให้อย่างไม่จำกัด ไปพบปะเพื่อนฝูงที่ไม่ได้เจอกันนานเพื่อรับคำปลอบโยน และบางทีอาจจะได้คาดหวังกับความรักครั้งใหม่... เสียงประตูปิดลงเบาๆ ทำให้มินแจยุนสะดุ้ง หรือว่าจะออกไปแล้ว? มินแจยุนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เลื่อนผ้าห่มลงแล้วพยุงตัวขึ้นมองไปรอบๆ ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง ห้องที่มืดมิดเต็มไปด้วยความเงียบสงัด “เฮ้อ...” มินแจยุนทิ้งตัวลงนอนหงายอย่างท้อแท้ ไม่ใช่ว่าเขาคาดหวังอะไรหรอกนะ แต่คราวนี้เขาจะยอมหย่าให้จริงๆ หรือเปล่า เขาหันหน้าไปมองทางหน้าต่าง เกล็ดหิมะโปรยปรายผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสง มินแจยุนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่พักใหญ่เขากอดหมอนแน่นขึ้น รวบผ้าห่มมาคลุมร่างกายส่วนบนที่หนาวเหน็บไว้ แต่ถึงอย่างนั้น ในส่วนลึกของหัวใจกลับรู้สึกว่างเปล่าและเจ็บแปลบ ไม่ควรแต่งงานเลยจริงๆ! *** โคมระย้าขนาดใหญ่ส่องแสงเจิดจ้า ผู้คนถือแก้วแชมเปญมารวมตัวกันรอบโต๊ะกลมสีขาวสะอาดตา ต่างแลกเปลี่ยนบทสนทนาหลังจากไม่ได้พบกันนาน เสียงหัวเราะเบาๆ คลอไปกับเสียงไวโอลินที่บรรเลงอย่างนุ่มนวลไม่ให้รบกวนการสนทนา บทเพลงคลาสสิกที่ไพเราะโอบล้อมผู้คนไว้อย่างราบรื่น ท่ามกลางความร้อนแรงของผู้คนที่มาร่วมงานคอนเสิร์ตการกุศล มีหยดน้ำเกาะพราวบนรูปปั้นวีนัสที่สลักจากน้ำแข็งอย่างประณีต รถซีดานสีดำสนิทจอดลงหน้าบันไดสูง ชายคนหนึ่งรีบวิ่งมาเปิดประตูรถให้ เลขาส่งที่ลงจากที่นั่งข้างคนขับรีบเดินไปอีกฝั่งหนึ่ง เขาคือเลขาประจำตัวของคังซึงฮยอน เมื่อเลขาส่งเปิดประตู มินแจยุนในชุดสูทเนี้ยบก็มองออกมา สีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากลงจากรถ ราวกับถูกบังคับให้มา ตลอดทางที่มา มินแจยุนไม่ปริปากพูดเลยแม้แต่คำเดียว แน่นอนว่าคังซึงฮยอนที่นั่งข้างกันก็เอาแต่จัดการงานโดยไม่ชายตามอง การปะทะคารมทางอ้อมของทั้งคู่ทำให้เลขาส่งเหงื่อตกท่ามกลางลมหนาวในเดือนธันวาคม ลมหนาวที่พัดเข้ามาทำให้ผมหน้าของมินแจยุนปลิวไสว ในฤดูหนาวที่ตะวันตกดินเร็ว รอบข้างจึงมืดสลัว แสงไฟสลัวที่ส่องสว่างช่วยเพิ่มบรรยากาศให้กับต้นไม้ที่มีหิมะเกาะ แต่เขาไม่มีอารมณ์จะมาชื่นชมเรื่องพวกนั้น มินแจยุนถอดโค้ตที่มีขนกระต่ายตรงแขนเสื้อวางทิ้งไว้บนเบาะรถ เขาทำทุกอย่างอย่างเชื่องช้าด้วยความหงุดหงิด เขาหยิบแหวนแต่งงานที่ใส่ไว้ในกระเป๋าออกมาสวมที่นิ้ว ใจจริงอยากจะโยนมันทิ้งลงพื้นแล้วบอกว่าลืมไว้ที่ไหนสักแห่ง เพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการไม่เข้าร่วมงาน แต่เขาก็ไม่สามารถทำตามใจได้ ‘งานคอนเสิร์ตการกุศล’ นี้มีผู้คนจากสถาบันการเงินชั้นนำทั้งในและต่างประเทศเข้าร่วมมากมาย แม้จะมีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้ แต่สุดท้ายมันก็เป็นเพียงข้ออ้างในการรวมตัวของเหล่าผู้มีอันจะกินเท่านั้น มินแจยุนลงจากรถ เลขาส่งที่ถอนหายใจอย่างโล่งอกราวกับทำภารกิจใหญ่สำเร็จรีบวิ่งไปข้างหน้า “คุณจอนมูครับ จากตรงนี้ต้องเดินขึ้นไปพร้อมกันนะครับ มีคนจับตามองอยู่เยอะ” คังซึงฮยอนที่กำลังจะขึ้นบันไดหยุดชะงักแล้วหันกลับมามอง โค้ตยาวถึงข้อเท้าของเขาสะบัดไปตามลม ในจังหวะที่เขากำลังจะยื่นมือออกไปนั้นเอง รถซีดานสีดำอีกคันก็มาจอดด้านหลัง พร้อมกับผู้คนที่กรูเข้าไปหา คนที่ลงจากรถคือคังจีอนในชุดสูทสีสว่างที่ดูตัดกัน เขาคือพี่ชายของคังซึงฮยอน ใบหน้าของมินแจยุนที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนสว่างไสวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาดูดีใจจนแทบจะกระโดดเมื่อเห็นคังจีอนที่เซตผมขึ้นจนเผยให้เห็นหน้าผากที่เกลี้ยงเกลา สันจมูกที่คมกริบและริมฝีปากที่ดูอ่อนโยนของคังจีอนประดับด้วยรอยยิ้ม เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ เสียงของผู้คนรอบข้างก็ดังขึ้น “ท่านประธานคังครับ เรื่องที่ผมเรียนไว้คราวที่แล้ว...” “เข้าไปคุยข้างในกันเถอะครับ” คังจีอนตัดบทสั้นๆ พลางส่งสายตาให้มินแจยุน เพียงแค่นั้นแก้มของมินแจยุนก็ขึ้นสีระเรื่อ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น คังจีอนสบตากับคังซึงฮยอนด้วยก่อนจะเดินขึ้นบันไดที่ปูพรมไว้ “พี่มาคนเดียวเหรอ?” มินแจยุนมองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นใบหน้าของคนที่เขามองหา ความรู้สึกหดหู่ของมินแจยุนก็มลายหายไปทันที “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน” จะได้นั่งกินข้าวข้างพี่จีอนอย่างสบายใจเสียที หลังจากงานคอนเสิร์ตการกุศลจบลง มินแจยุนมีนัดทานมื้อค่ำกับคังจีอนไว้ก่อนแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะนัดนี้ เขาคงไม่ยอมแต่งชุดสูทบางๆ แบบนี้มาแน่ แน่นอนว่าคังซึงฮยอนก็ต้องเข้าร่วมด้วย เพราะมันเป็นมื้อค่ำระหว่างครอบครัว นอกจากนี้อียูซองก็มีกำหนดจะมาด้วย แต่เมื่อไม่เห็นเขา ดูเหมือนว่าคงจะมีเหตุจำเป็นบางอย่างเกิดขึ้น มินแจยุนก้าวเดินไป เขาไม่สนใจเหตุผลหรอก เพราะยังไงอียูซองก็เป็นคนที่เขาไม่อยากเจออยู่แล้ว คนที่เป็นคู่ครองของคังจีอนคนนั้น เมื่อมินแจยุนเดินเข้าไปใกล้ด้วยใบหน้าที่ดูตื่นเต้นเล็กน้อย คังซึงฮยอนที่หยุดรออยู่จนถึงตอนนั้นก็หันตัวกลับ งานคอนเสิร์ตการกุศลที่จัดขึ้นทุกปีในวันคริสต์มาสมีกลุ่มยอนจินเป็นแกนนำ เงินบริจาคที่รวบรวมได้จะนำไปใช้เพื่อเพื่อนบ้านที่ยากไร้ และคนที่บริจาคเงินมากที่สุดก็คือคังจีอนอย่างไม่ต้องสงสัย “ขอขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่สละเวลามาร่วมงานในวันนี้จากใจจริงครับ” บรรยากาศในงานเริ่มเข้าสู่ความสงบเมื่อคังจีอนเริ่มกล่าวเปิดงาน และเมื่อเขากล่าวจบ เขาก็เดินเข้าไปพูดคุยและจับมือกับแขกทีละคน มินแจยุนที่เฝ้ามองภาพนั้นอยู่ข้างคังซึงฮยอนจิบแชมเปญไปพลาง “ได้ยินว่าคุณจอนมูจะผลักดันโครงการสร้างรีสอร์ทในครั้งนี้ ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกได้ทุกเมื่อเลยนะครับ” “ยังไงก็อย่าลืมพวกเราด้วยนะครับ” รอบตัวคังซึงฮยอนเองก็มีผู้คนรุมล้อมไม่ขาดสาย มินแจยุนที่คอยจับจ้องจุดหนึ่งไว้ราวกับตาเหยี่ยวก็รีบปลีกตัวออกมาทันที ยิ่งคังจีอนเดินเข้ามาใกล้ มินแจยุนก็รู้สึกว่าฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อซึม เขาแอบเช็ดมือกับชุดสูทอย่างช้าๆ หัวใจที่ไม่รักดีเต้นโครมคราม ในจังหวะที่มินแจยุนกำลังจะยื่นมือออกไป เลขาส่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา “ตามหาตั้งนานครับ ต้องอยู่ด้วยกันสิครับ มายืนแยกอยู่คนเดียวแบบนี้คนอื่นจะเข้าใจผิด...” “เดี๋ยวก่อนครับ” มินแจยุนยัดแก้วแชมเปญที่ดื่มหมดแล้วใส่มือเลขาส่ง พลางดันเขาออกไปเบาๆ เพราะคังจีอนหายไปจากสายตาแล้ว เลขาส่งรับแก้วเปล่ามาด้วยสีหน้างงงวยเพียงครู่เดียว ก่อนจะขบเม้มริมฝีปากล่างราวกับจะสะกดกลั้นเสียงถอนหายใจลึก มินแจยุนยิ้มกว้างพลางยื่นมือออกไป “เมรีคริสต์มาสครับ” คังจีอนที่เดินเข้ามาหาแย้มยิ้มอย่างอบอุ่นพลางจับมือตอบ คังจีอนซึ่งแก่กว่าคังซึงฮยอนห้าปีมักจะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเสมอ เขาเป็นคนที่แค่เห็นก็ทำให้รู้สึกดีจนไม่น่าเชื่อว่าทั้งคู่จะมีสายเลือดเดียวกัน แม้คังจีอนจะเป็นอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ที่มีพันธุกรรมเหนือกว่า แต่เขาก็ไม่เคยแบ่งแยกเบต้าหรือโอเมก้า ในตัวเขาไม่มีความโอหังหรืออคติอันเป็นเอกลักษณ์ของอัลฟ่าให้เห็นเลย “ทำไมไม่มาด้วยกันล่ะครับ?” มินแจยุนเขย่ามือขึ้นลงด้วยความรู้สึกส่วนตัว แม้เขาจะไม่ได้อยากรู้สารทุกข์สุกดิบของอียูซอง แต่เขาก็อยากจะคุยกับจีอนให้นานกว่านี้ “เห็นบอกว่าไม่ค่อยสบาย พี่เลยบอกให้พักผ่อนน่ะ” ปลายนิ้วของมินแจยุนที่ถูกกุมไว้ลงน้ำหนักโดยไม่รู้ตัว เป็นมือที่อบอุ่นเหลือเกิน เขาไม่อยากปล่อยมือนี้เลย สีหน้าของเลขาส่งเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เขามองไปไกลๆ ด้วยความกระวนกระวาย ในที่สุดมินแจยุนก็ค่อยๆ คลายนิ้วออก คังจีอนเดินผ่านทั้งคู่ไป เขาแต่งงานไปเมื่อหนึ่งปีก่อนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม กับนักเทนนิสที่เป็นโอเมก้าสายเลือดไม่บริสุทธิ์ มินแจยุนร้องไห้โฮหลังจากกลับจากงานแต่งงานครั้งนั้น คนที่ควรจะยืนอยู่ข้างคังจีอนต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นคังจีอนตอนเด็กๆ มินแจยุนไม่เคยสงสัยเลยว่าเขาจะได้แต่งงานกับชายคนนี้ เหตุผลที่มินแจยุนปักใจเชื่อเช่นนั้น ส่วนหนึ่งมาจากความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูล ‘กลุ่มยอนจิน’ และ ‘เซกวังอุตสาหกรรม’ ความสัมพันธ์ของทั้งสองบ้านเริ่มมาตั้งแต่รุ่นทวด กลุ่มยอนจินที่มีคังจีอนและคังซึงฮยอนสร้างภาพลักษณ์แบรนด์โดยมีธุรกิจโรงแรมเป็นรากฐาน ปัจจุบันมีขนาดใหญ่โตขึ้นจนครอบคลุมธุรกิจดิวตี้ฟรีทั้งหมด อีกทั้งยังไม่ทิ้งโครงสร้างพื้นฐานด้านการท่องเที่ยวที่มุ่งเน้นอยู่ ทำให้ธุรกิจเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในทุกๆ วัน ในทางกลับกัน เซกวังอุตสาหกรรมของมินแจยุนเป็นบริษัทก่อสร้าง ทวดของมินแจยุนเคยพูดเล่นๆ ว่าบ้านของเขาคือคนที่ค้ำจุนเสาหลักของกลุ่มยอนจิน เพราะผลงานที่สร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัยในตอนนั้นก็คือโรงแรมระดับห้าดาวในปัจจุบัน ไม่มีที่ไหนจะเหมาะแก่การต้อนรับแขกผู้มีเกียรติไปมากกว่าที่นั่นอีกแล้ว โรงแรมยอนจินคือสถานที่สมาคมของเหล่าอัลฟ่า ผู้นำจำนวนมากมารวมตัวกันที่นั่น แม้แต่ในการประชุมอัลฟ่าที่จัดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ ก็ยิ่งช่วยส่งเสริมบารมีให้สูงขึ้นไปอีก นอกจากนี้ ทั้งสองตระกูลกำลังผลักดันโครงการสร้างรีสอร์ทบริเวณชายฝั่งทะเลทางใต้ เพื่อหวังจะสร้างความสำเร็จอันยิ่งใหญ่อีกครั้งเหมือนในรุ่นทวด ...ผมมั่นใจว่าเขาต้องแต่งงานกับผมแน่ๆ ใบหน้าของมินแจยุนเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อย เขาถูปลายนิ้วที่ยังหลงเหลือไออุ่นของคังจีอนไปมา ทั้งที่พี่เคยสัญญากับผมไว้แบบนั้น แต่เพราะมันเป็นสัญญาตอนเด็กมากๆ ดูเหมือนว่าจะมีแค่มินแจยุนคนเดียวที่จำเรื่องนั้นได้ ในจังหวะที่ใบหน้าของอียูซอง คนที่คว้าหัวใจของคังจีอนไปกำลังจะผุดขึ้นมาในหัว เลขาส่งก็มองไปที่ไหนสักแห่งแล้วเร่งเร้า มินแจยุนซุกมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋าแล้วก้าวเดินตามไป แต่เขาก็ไม่สามารถสลัดความคิดที่พรั่งพรูออกมาได้ คังจีอนไม่ได้แค่หัวดีเท่านั้น แต่เขายังเล่นกีฬาเก่งอีกด้วย โดยเฉพาะเทนนิสที่เขาชอบเล่นมาก แน่นอนว่ามินแจยุนมักจะตามเขาไปทุกที่เหมือนเข็มกับด้าย และที่นั่นเองที่เขาได้พบกับอียูซอง อียูซองซึ่งเป็นอดีตนักเทนนิสมีรูปร่างเพรียวบางและมีเส้นสายร่างกายที่ยืดหยุ่น ใบหน้าที่คร้ามแดดของเขาผุดขึ้นมาในความคิด อียูซองเข้ากับทุกคนได้ง่าย ผู้คนต่างชอบนิสัยที่ร่าเริงของเขา เขาจึงแทรกซึมเข้ามาอยู่ระหว่างมินแจยุน คังจีอน และคังซึงฮยอนได้อย่างนุ่มนวลราวกับแสงแดด ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ มินแจยุนไม่รู้ตัวเลยว่าความสัมพันธ์กำลังเปลี่ยนไป บางทีคังซึงฮยอนอาจจะรู้อยู่แล้วก็ได้ “อา! ตัวเอกของงานมาแล้วครับ” เมื่อมินแจยุนปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเลขาส่ง สายตาของผู้คนที่ยืนล้อมรอบคังซึงฮยอนก็เป็นประกาย มินแจยุนมีใบหน้าที่ขาวนวล คิ้วเรียวบางสีอ่อน และขนตายาวงอนที่สั่นไหวขณะสบตากับคังซึงฮยอนทำให้เกิดเงาจางๆ ใต้ตา ริมฝีปากที่อวบอิ่มเป็นสีแดงสด และรอยเม้มที่ริมฝีปากก็กระตุ้นความปรารถนาของคนมอง เขาดูเหมือนจะยกยิ้มมุมปากให้คังซึงฮยอนครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปมองรอบๆ เหล่าอัลฟ่าที่อยู่รอบตัวคังซึงฮยอนต่างมีสีหน้าแช่มชื่นขึ้นมาทันที ก่อนจะเอ่ยปากทักทายอย่างสุภาพพลางลอบมองปฏิกิริยาของคังซึงฮยอน “ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ก็ขอแสดงความยินดีกับการแต่งงานด้วยนะครับ” ชายวัยกลางคนยื่นมือมาตรงหน้ามินแจยุน มินแจยุนดึงมือออกจากกระเป๋า หลังจากลังเลเพียงชั่วครู่ เขาก็ยื่นมืออีกข้างออกไป ชายวัยกลางคนจึงรีบเปลี่ยนมือตามอย่างรู้มารยาท “ขอบคุณครับ วันนั้นวุ่นวายมากจนผมไม่ได้ทักทายอย่างเป็นทางการเลย แต่ผมจำได้นะครับว่าคุณมาร่วมงานด้วย มิจินสบายดีไหมครับ?” “จำได้แม้กระทั่งลูกสาวของผม...” แววตาของชายวัยกลางคนสั่นไหวด้วยความซาบซึ้งใจอย่างรุนแรง “แน่นอนว่าต้องจำได้สิครับ วันนั้นเธอก็มาร่วมแสดงความยินดีด้วยนี่นา” โดยปกติแล้ว งานมงคลใหญ่ๆ ในบ้านมักจะไม่จัดขึ้นสองครั้งในปีเดียวกัน เพราะจะเป็นภาระแก่ผู้ที่ได้รับเชิญ โดยเฉพาะการแต่งงานซึ่งเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต แต่การแต่งงานของคังจีอนและคังซึงฮยอนกลับเกิดขึ้นห่างกันเพียงหกเดือน ราวกับกำลังรีบร้อนหนีอะไรบางอย่าง ผู้คนต่างไม่กล้าฟันธงว่าเป็นเพราะฝ่ายไหน แต่ก็เดาไปทางประธานคังจีอนเสียส่วนใหญ่ เพราะทันทีที่มีข่าวลือเรื่องการทาบทามจาก ‘เซกวังอุตสาหกรรม’ เขาก็รีบแต่งงานไปทันที และเพื่อความเหมาะสม กลุ่มยอนจินจึงจัดงานแต่งงานให้กับคังซึงฮยอนซึ่งเป็นลูกชายคนที่สองตามมา มินแจยุนซึ่งไม่รู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไรได้แต่ยิ้มค้างไว้ เขาแอบถูปลายนิ้วราวกับจะยืนยันไออุ่นของคังจีอนที่ยังหลงเหลืออยู่บนฝ่ามือ ขออีกนิด... ขอให้ผมได้ดื่มด่ำกับความถวิลหาในรักแรกแบบนี้อีกสักพักเถอะ ขณะที่มินแจยุนคลายปลายนิ้วและหันหน้าไป เขาก็สบตากับคังซึงฮยอน ดวงตาที่เป็นประกายราวกับลูกแก้วบนใบหน้าที่เกือบจะสมบูรณ์แบบกำลังจ้องมองมา ทันใดนั้นคังซึงฮยอนก็ยื่นแขนมาคว้ามือของมินแจยุนไว้ ไหล่ของมินแจยุนสะดุ้งโหยง ไออุ่นที่หลงเหลืออยู่ในมือขวามลายหายไปในพริบตา มินแจยุนขมวดคิ้วพลางเอียงคอเงยหน้ามองคังซึงฮยอน เขาพูดกับคนที่อยู่ตรงหน้าทั้งที่ยังกุมมือมินแจยุนไว้ “เรื่องที่เหลือไว้คุยกันที่ออฟฟิศนะครับ เลขาส่งจะติดต่อกลับไปเอง” “ครับ ผมจะรอนะครับ คุณจอนมู” คังซึงฮยอนก้าวเดินไปโดยทิ้งคนที่กำลังก้มหัวให้ไว้เบื้องหลัง มินแจยุนก็ต้องก้าวตามไปราวกับถูกลาก เขาพยายามขยับนิ้วมือเพื่อดึงมือออกแต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน “ยังมีคนที่ผมต้องไปทักทายเหลืออยู่อีกเหรอ?” มินแจยุนขยับริมฝีปากพยายามคุยด้วยเสียงเบาๆ จะมาแสดงกิริยาไม่ดีต่อหน้าผู้คนไม่ได้ใช่ไหมล่ะ เขาพยายามบิดข้อมือเพื่อดึงมือออกพลางส่งยิ้มฝืนๆ ให้กับคนที่เดินผ่านไปมา ยิ่งทำแบบนั้น แรงบีบที่นิ้วของคังซึงฮยอนก็ยิ่งรุนแรงขึ้น เป็นเพราะผมโยนใบหย่าใส่เมื่อเช้ามืดหรือเปล่านะ? ใบหน้าของมินแจยุนเริ่มแดงสลับคล้ำ ในอกมีความร้อนรุ่มที่ต่างจากตอนที่อยู่กับคังจีอนอย่างสิ้นเชิงผุดขึ้นมา ในจังหวะที่มินแจยุนยกมืออีกข้างขึ้นมาคว้าข้อมือของคังซึงฮยอนไว้นั้นเอง “ยุน” มินแจยุนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาชะโงกหน้าผ่านไหล่กว้างของคังซึงฮยอนหันกลับไปมอง มินซอนโอที่ตัวสูงโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนกำลังเดินเข้ามาหา ชายในชุดสูทเนี้ยบก้มมองมินแจยุนแวบหนึ่งก่อนจะละสายตาไป ตอนนั้นเองที่คังซึงฮยอนยอมปล่อยมือ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ พี่เขย ตั้งแต่งานแต่งงานก็ครึ่งปีแล้วเนอะ? อา หรือเป็นเพราะผมเห็นหน้าพี่ตามข่าวบ่อยๆ ก็ไม่รู้ เลยรู้สึกเหมือนได้เจอกันทุกวันเลย” “พี่กะว่าจะพายแจยุนไปสวัสดีปีใหม่อยู่พอดี” “คุณพ่อต้องดีใจมากแน่ๆ พี่ก็รู้นี่นาว่าท่านไว้ใจพี่เขยมากกว่าผมเสียอีก” ในระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน มินแจยุนก็กำและคลายปลายนิ้วที่ชาหนึบ “คราวหน้ามาก็อย่ามาคนเดียว พามาด้วยกันทั้งสองคนสิ” “นั่นไง มีแต่พี่เขยเท่านั้นแหละที่นึกถึงผม” มินแจยุนสะบัดปลายนิ้วเบาๆ เลือดที่เพิ่งจะไหลเวียนทำให้รู้สึกจี๊ดไปจนถึงข้อศอก “พี่เขย ผมขอคุยกับยุนเดี๋ยวเดียวนะครับ” ดวงตาสีอ่อนของคังซึงฮยอนจ้องมองมาที่มินแจยุนทันที “เดี๋ยวผมตามไป” คังซึงฮยอนพยักหน้าเบาๆ แต่สีหน้าดูเหมือนจะไม่ค่อยยอมรับเท่าไหร่นัก เมื่อคังซึงฮยอนเดินห่างออกไป มินแจยุนก็ขมวดคิ้วมุ่น “ยุน—?” มินแจยุนลากเสียงเรียกชื่อตัวเองยาวๆ มินซอนโอยิ้มร่า ทั้งที่เป็นน้องตั้งสองปีแต่กลับเรียกชื่อเขาตามใจชอบ “ถ้าแกสูงกว่าฉันเมื่อไหร่ ฉันจะปฏิบัติกับแกอย่างดีแล้วกัน” “พี่ก็รู้ใช่ไหมว่าตอนนี้ผมอายุยี่สิบแปดแล้ว?” พระเจ้าคงไม่ทำให้มินแจยุนสูงขึ้นได้อีกแล้วล่ะ ฟังดูเหมือนเขาจะเรียกแบบนั้นไปตลอดชีวิต มินซอนโอที่เป็นอัลฟ่ามองว่ามินแจยุนที่เป็นโอเมก้าคือคนที่เขาต้องปกป้องตามคำสั่งสอนของตระกูล แต่ดูเหมือนความกระตือรือร้นจะมากเกินไปหน่อย เขาเลยมักจะปฏิบัติกับมินแจยุนเหมือนเป็นผู้น้อยอยู่เรื่อย มินแจยุนหันตัวมาเผชิญหน้ากับมินซอนโอเต็มตัว เขากำมือแน่น ไออุ่นของคังจีอนที่เขาเก็บรักษาไว้อย่างดีไม่หลงเหลืออยู่อีกแล้ว ทั้งปลายนิ้วและฝ่ามือเย็นเฉียบไปหมด น้ำเสียงของมินแจยุนจึงหลุดออกมาอย่างแหลมคมโดยอัตโนมัติ “มาทำไม?” งานคอนเสิร์ตการกุศลนี้แม้กลุ่มยอนจินจะเป็นแกนนำ แต่มันไม่ใช่ที่ที่มินซอนโอควรจะมา แค่ส่งเงินบริจาคในนามบริษัทมาก็พอแล้ว และเพื่อความเหมาะสม แม้แต่ประธานคังเองก็ไม่ปรากฏตัวในงานนี้ ที่นี่เปรียบเสมือนเวทีแสดงเดี่ยวของลูกชายทั้งสองคนของกลุ่มยอนจิน ผู้คนต่างแห่กันมาที่นี่เพื่อคว้าโอกาสใหม่ๆ ที่จะมาถึงในปีหน้า พวกเขาแสดงความปรารถนาดีผ่านเงินบริจาคมหาศาลเพื่อเป็นการฝากเนื้อฝากตัว พร้อมกับคาดหวังว่าเมล็ดพันธุ์ที่พวกเขาหว่านไว้จะผลิบานในปีใหม่ “ก็มาดูนั่นดูนี่ด้วยน่ะ” มินซอนโอกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างช้าๆ มินแจยุนบ่นพึมพำเบาๆ “ที่บริษัทก็เจอกันอยู่แล้วนี่” “พี่แทบจะไม่เข้าบริษัทเลยนี่นา” มินแจยุนเม้มปากแน่นเพื่อสะกดอารมณ์ไม่ให้ขึ้นเสียง “‘พี่’ งั้นเหรอ?” เขาโกรธผิดประเด็นไปหน่อย แต่เพราะสิ่งที่น้องพูดมันก็ไม่ใช่เรื่องโกหก เขาเลยเถียงไม่ออก มินแจยุนคือเด็กเส้นของจริง ประธานมินผู้เป็นพ่อมอบตำแหน่ง ‘รองประธาน’ ให้กับเขา แม้จะดูเหมือนเป็นการแต่งตั้งที่ก้าวกระโดด แต่มันคือการกระทำที่ผ่านการคำนวณมาแล้ว มันคือกลยุทธ์เพื่อไม่ให้เสียเปรียบคังซึงฮยอน เมื่อทั้งสองตระกูลเริ่มคุยเรื่องแต่งงานกันอย่างจริงจัง ประธานมินก็เรียกตัวมินแจยุนที่เอาแต่เที่ยวเล่นให้เข้ามาทำงานในบริษัท ตอนนั้นมินแจยุนยังเต็มไปด้วยความคาดหวัง เพราะเขาคิดว่าจะได้แต่งงานกับคังจีอนเสียที แต่คนที่มีชื่อเป็นคู่แต่งงานกลับกลายเป็นคังซึงฮยอน ตอนแรกมินแจยุนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขาคิดว่าหูอื้อเพราะเมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อย แต่ไม่ว่าเขาจะประท้วงด้วยการอดอาหาร หรือขู่ว่าจะตาย ประธานมินก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจ ในระหว่างที่มินแจยุนกำลังล้มป่วย การแต่งงานของ ‘คังจีอน’ และ ‘อียูซอง’ ก็ถูกผลักดันอย่างรวดเร็ว มินแจยุนได้แต่ตกอยู่ในความสิ้นหวัง หลังจากงานแต่งงานจบลง มินแจยุนที่วิ่งกลับมาบ้านก็สูญเสียความหวัง จุดมุ่งหมาย และเป้าหมายในชีวิตไปจนหมดสิ้น ร่างกายที่อ่อนแอสั่นคลอนเหมือนตะเกียงที่ต้องลม ท่ามกลางความสิ้นหวังและความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน คังซึงฮยอนก็มาหาเขา ขณะที่มินแจยุนกำลังนึกถึงเรื่องในอดีต ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น เขาค่อยๆ หันไปมองคังซึงฮยอนที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย แม้เขาจะอยู่กับคนที่อายุมากกว่าแต่ก็ไม่มีท่าทีประหม่าเลยสักนิด ในทางกลับกัน... สบตากันเข้าแล้ว! มินแจยุนรีบหลบสายตาทันที “กะว่าพรุ่งนี้จะเข้าบริษัทอยู่พอดี มีเรื่องอยากจะคุยกับคุณพ่อด้วย...” “เรื่องอะไรเหรอ?” มินซอนโอแสดงความอยากรู้อยากเห็น ริมฝีปากของมินแจยุนเผยอออกแล้วปิดลง เขาควรจะปรึกษาน้องก่อนจะไปคุยกับพ่อดีไหมนะ แม้ภายนอกจะดูขี้เล่น แต่เขาก็คือตัวหลักที่จะนำพาเซกวังอุตสาหกรรมต่อไป ไม่เหมือนกับมินแจยุนที่เป็น ‘รองประธาน’ แค่ชื่อ อีกไม่นานตำแหน่งนี้ก็คงตกเป็นของเขา มินซอนโอฉลาดและยอดเยี่ยมกว่ามินแจยุนในหลายๆ ด้าน สิ่งเดียวที่มินแจยุนมีเหนือกว่าเขาก็คืออายุเท่านั้น ในจังหวะที่มินแจยุนกำลังจะตัดสินใจเปิดปาก มินซอนโอก็ก้มตัวลงมากระซิบเสียงเบา “พี่รู้ใช่ไหมว่าพี่เขยเป็นคนเกลี้ยกล่อมประธานคังให้เราได้มีส่วนร่วมในโครงการรีสอร์ทครั้งนี้ด้วย? ตอนนี้คุณพ่อดีใจมากเลยนะเพราะเรื่องนี้ เพราะฉะนั้นก็หัดเก็บอารมณ์หน่อย ถ้าขืนทำตัวเหมือนตอนอยู่บ้าน มีหวังได้ถูกไล่ออกมาแน่ๆ” “...” มินแจยุนพูดไม่ออกราวกับถูกแทงใจดำ เขาตั้งใจว่าหลังจากผ่านวันคริสต์มาสไปจะไปหาพ่อเพื่อคุยเรื่องหย่ากับคังซึงฮยอน แต่พอเห็นมินซอนโอที่เอาแต่พูดเรื่องจริง ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาจากส่วนลึก ใครจะถูกไล่ออก? ผมจะเดินออกมาเองต่างหาก! มินซอนโอโอบไหล่มินแจยุนเบาๆ “แล้วเรื่องที่จะพูดคืออะไรล่ะ? ปัญหาชีวิตคู่เหรอ? ว่ามาสิ เดี๋ยวผมให้คำปรึกษาเอง” “พอเลย ปล่อยนะ! ผมจะไปแล้ว” มินแจยุนพยายามดิ้นรน แต่มือของมินซอนโอที่จับไหล่ไว้ก็ไม่ยอมปล่อย เมื่อแพ้ทั้งความสูงก็เลยแพ้ทั้งแรง “พี่เขย เอาแต่จ้องมาทางนี้ไม่หยุดเลยแฮะ” มินซอนโอละมือออกจากไหล่ของมินแจยุนราวกับจะระวังคังซึงฮยอนที่มองมาจากที่ไกลๆ มินแจยุนที่ซวนเซไปครู่หนึ่งจึงกลับมายืนตัวตรงได้ “ฝากไว้ก่อนเถอะ” ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะจะมาโกรธเคืองกันในหลายๆ ความหมาย เขาพยายามเรียกสติพลางลูบแก้มที่ร้อนผ่าวด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วค่อยๆ ก้าวเดินไปหาคังซึงฮยอนที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน สายตาของคังซึงฮยอนหยุดนิ่งอยู่ที่จุดเดียว เพียงแค่นั้นผู้คนก็แหวกทางออกราวกับจะเปิดที่ว่างให้มินแจยุน มินแจยุนเข้าไปยืนข้างคังซึงฮยอนอย่างเป็นธรรมชาติ และคังซึงฮยอนก็หันไปคุยกับผู้คนต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในดวงตาที่ใสกระจ่างของเขาไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย ‘ทำไมเขาถึงแต่งงานกับผมกันนะ?’ เขาน่าจะหาโอเมก้าที่ดีกว่านี้มาเป็นคู่ครองได้แท้ๆ มีอะไรขาดเหลือตรงไหนถึงได้มาแต่งงานกับคนอย่างผม เพราะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก คังซึงฮยอนคงจะรู้จักนิสัยของมินแจยุนทะลุปรุโปร่งเหมือนมองฝ่ามือตัวเอง แต่มินแจยุนกลับไม่เป็นเช่นนั้น ความคิดของคังซึงฮยอนคือสิ่งที่เขาไม่สามารถคาดเดาได้เลย มินแจยุนลอบเงยหน้ามองคังซึงฮยอนที่ยืนนิ่งสงบ เขาเดาเอาเองว่าบางทีคังซึงฮยอนอาจจะมีความคิดแบบเดียวกับเขาก็ได้ “คุณจอนมูครับ...” มินแจยุนที่จมอยู่ในความคิดสะดุ้งหันกลับไปมอง คือเลขาฮานั่นเอง เขาเป็นเลขาส่วนตัวของคังจีอน เลขาฮาที่สวมแว่นกรอบเงินเดินเข้ามาหาคังซึงฮยอนด้วยสีหน้าขออภัย คำกระซิบที่ข้างหูของเขา มินแจยุนที่อยู่ข้างๆ คังซึงฮยอนก็ได้ยินอย่างชัดเจน *** มินแจยุนที่เดินออกมาจากฮอลล์คอนเสิร์ตการกุศลเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน หิมะกำลังโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ลมหายใจสีขาวพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากของเขาเป็นระยะๆ หางตาของมินแจยุนตกลงจนดูน่าสงสาร เขาเหนื่อยเหลือเกิน อยากจะพักผ่อนเสียที เหตุผลที่จะอยู่ที่นี่ก็หมดไปแล้ว เพราะคังจีอนส่งข้อความมาบอกว่าคงจะไปทานมื้อค่ำด้วยไม่ได้ ดูเหมือนเขาจะเป็นห่วงอียูซองมาก เมื่อได้รับแจ้งผ่านเลขาฮาว่าขอเลื่อนมื้อค่ำออกไปก่อน ไหล่ทั้งสองข้างของมินแจยุนก็ลู่ลงทันที ทั้งที่อุตส่าห์ตั้งตารอแท้ๆ...! ถ้าไม่ใช่เพราะนัดนั้น เขาก็คงจะดื้อดึงไม่มาร่วมงานในวันนี้อย่างแน่นอน ความภาคภูมิใจที่เขาเคยแสดงออกต่อหน้าคังซึงฮยอนตอนนี้ดูเหมือนจะยับย่นและถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า ลมหนาวพัดผ่านชุดสูทบางๆ เข้ามา ความหดหู่ทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว ไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่อุตส่าห์แต่งตัวมา เขาไม่เหลือแรงแม้แต่จะยืนต่อแล้ว ตึก ตึก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงฝีเท้าที่เขาจำได้โดยไม่ต้องหันไปมอง มินแจยุนพึมพำเสียงเบา “ผมกลับได้แล้วใช่ไหม?” โค้ตตัวยาวที่เลขาส่งถืออยู่ถูกนำมาคลุมไหล่ของมินแจยุน บนโค้ตที่คลุมไหล่มีกลิ่นฟีโรโมนของคังซึงฮยอน กลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้ที่ถูกลมหนาวพัดพามาแตะจมูก มินแจยุนเอียงคอเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย หน้าผากที่เกลี้ยงเกลา สันจมูกที่โด่งคม และดวงตาที่ดูฉลาดเฉลียวจ้องมองไปข้างหน้า แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่เลขาส่งที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเดินลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจะกลับพร้อมกัน มินแจยุนกำลังจะก้าวลงบันได แต่ขาที่ไร้เรี่ยวแรงกลับซวนเซ ในพริบตานั้นเขารู้สึกว่าโค้ตที่คลุมไหล่อยู่หนักอึ้งขึ้นมา “...?” คังซึงฮยอนคว้าไหล่เขาไว้ มินแจยุนเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมคนที่ปกติไม่เคยแสดงความใจดีอย่างเขาถึงทำแบบนี้ “คุณจอนมู! จะกลับแล้วเหรอครับ? น่าเสียดายจัง พวกเราเพิ่งจะมาถึงเอง” ผู้คนที่เดินตามออกมาส่งทั้งคู่จนถึงข้างล่างบันได มินแจยุนดึงโค้ตลงมาขยำไว้แน่นราวกับจะขยำคอเสื้อใครสักคนแล้วขึ้นรถไป หลังจากทักทายกับคนสุดท้ายเสร็จ คังซึงฮยอนก็ขึ้นรถตามมา มินแจยุนหดตัวหนีความเย็นที่แผ่ออกมาจากคนข้างๆ เขาพยายามดึงโค้ตของคังซึงฮยอนมาวางบนตัก เมื่อเลขาส่งขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ รถก็เคลื่อนตัวออกไป “....” ภายในรถเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ แต่คังซึงฮยอนกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้า เขาเอาแต่ก้มมองแท็บเล็ต กวาดสายตาอ่านรายละเอียดโครงการสร้างรีสอร์ทบริเวณชายฝั่งทะเลทางใต้อย่างถี่ถ้วน “ขอบคุณนะที่ให้โอกาสคุณพ่อ” คำพูดของมินแจยุนทำลายความเงียบขึ้นมา เลขาส่งที่นั่งอยู่เบาะหน้าพยายามเกร็งคอไม่ให้หันกลับไปมอง ในฐานะคนที่รับใช้คังซึงฮยอนอย่างใกล้ชิดที่สุด เขาทำตัวเหมือนมีตาแต่ก็มองไม่เห็น มีหูแต่ก็ไม่ได้ยิน “นั่นก็ส่วนนั่น แต่เรื่องที่พูดเมื่อวานผมพูดจริงนะ เราหย่ากันเถอะ” เลขาส่งลอบกลืนน้ำลาย แม้แต่คนขับรถเองก็เผลอเหลือบมองกระจกหลัง คังซึงฮยอนค่อยๆ ละสายตาจากแท็บเล็ต “ครั้งที่สามแล้วนะ?” น้ำเสียงของเขาดูเฉยเมยราวกับกำลังเล่นเกมตัวเลข มินแจยุนได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่าง เพราะเป็นวันคริสต์มาส แม้จะดึกแล้วแต่บนถนนที่มีหิมะทับถมก็ยังเต็มไปด้วยผู้คน ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นแต่คู่รักที่กำลังยิ้มแย้ม ทุกคนดูมีความสุขยกเว้นมินแจยุน ในวันแบบนี้ การที่ต้องมาพูดเรื่องหย่าเขาก็ไม่ได้รู้สึกดีนักหรอก แต่มินแจยุนคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้มันผิดพลาดมาตั้งแต่ต้น เขาไม่ควรยอมรับข้อเสนอนั้นเลย มินแจยุนส่ายหัว มันเป็นเรื่องในอดีตที่ย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว ถึงจะมานึกเสียใจตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะทำให้ตัวเองดูโง่เปล่าๆ มินแจยุนพยายามรวบรวมความเด็ดเดี่ยวแล้วโยนโค้ตที่วางอยู่บนตักส่งคืนให้คังซึงฮยอน ดวงตาเรียวคมดุจเมล็ดอัลมอนด์จ้องมองมาทางนี้อย่างดุดัน “กลับถึงบ้านแล้วเซ็นชื่อในกระดาษด้วย ต่อไปผมจะไม่ไปออกงานสังคมกับคุณอีกแล้ว!” “กลับไปคุยกันที่บ้าน” “คุณน่ะเอาแต่สนใจสายตาคนอื่นอยู่เรื่อย” เสียงของมินแจยุนเริ่มดังขึ้น ลำคอที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นสั่นเครือเล็กน้อย ทำให้คำพูดที่พรั่งพรูออกมาสั่นตามไปด้วย “ตอนนั้นคุณควรจะฟังที่ผมบอกว่าให้ขัดขวางไม่ให้สองคนนั้นแต่งงานกัน! ถ้าทำแบบนั้นคุณเองก็...!” “หุบปากซะ” “ทำไม ผมพูดผิดตรงไหน? หรือว่ามันแทงใจดำเกินไป? คุณเองก็ชอบยูซองเหมือนกันนี่!” ตอนอายุสิบห้า อียูซองที่ชนะเลิศประเภทชายคู่ในการแข่งขันเทนนิสเยาวชนนานาชาติมีอนาคตที่ไกลมาก แน่นอนว่าทั้งสี่คนมักจะเล่นเทนนิสคู่ด้วยกันบ่อยๆ เพื่อความสมดุลของทีม คังจีอนจึงคู่กับมินแจยุน ส่วนอียูซองกับคังซึงฮยอนมักจะจับคู่กัน ควรจะขัดขวางตั้งแต่ตอนนั้น ไม่ให้พี่จีอนเข้าพิธีแต่งงาน เพราะคังซึงฮยอนเองก็ชอบอียูซอง! ด้วยนิสัยของพี่จีอนแล้ว เขาไม่มีทางแต่งงานกับคนที่น้องชายรักอย่างแน่นอน พวกเราเลือกทางผิดมาตั้งแต่แรก ไม่สิ ตั้งแต่เริ่มต้นเลยต่างหาก เพราะคังซึงฮยอนบอกให้แต่งงานกันเพื่อเป็นการแก้แค้นอียูซอง มินแจยุนก็แค่ถูกโน้มน้าวด้วยคำพูดนั้นจนหลงเชื่อ แถมยังรู้สึกเห็นอกเห็นใจคังซึงฮยอนที่มีความคิดตรงกับเขาอีกด้วย —แต่งงานกับผมสิ แล้วคุณก็แค่แสดงให้พี่เห็นว่าคุณเป็นคนที่มีค่าแค่ไหน ตอนที่จ้องมองดวงตาของคังซึงฮยอนที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาก็เกิดความคิดแบบนั้นขึ้นมา เขาไม่ใช่คนที่พูดจาไร้สาระ เพราะฉะนั้นบางทีอาจจะเชื่อคำพูดของเขาก็ได้ มินแจยุนจึงยอมเช็ดน้ำตาที่บวมแดงจากการร้องไห้อย่างหนักแล้วลุกออกจากเตียง และเขาก็ใช้เวลาไม่นานในการตระหนักถึงความเป็นจริง คังจีอนแสดงความยินดีกับการแต่งงานของทั้งคู่จากใจจริง แม้ในโอกาสที่อุตส่าห์สร้างขึ้นเขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจเป็นพิเศษ ยิ่งไปกว่านั้น คังซึงฮยอนยังเป็นพวกบ้างาน เขารู้จักแต่งานเท่านั้น ไม่ว่าจะตอนไปฮันนีมูน ในห้องทำงาน ในห้องนอน หรือทุกเวลาที่ลืมตาตื่น เขาเอาแต่ทำงาน แล้วจะแก้แค้นอียูซองตอนไหนกัน! คนที่กระวนกระวายใจมักจะเป็นมินแจยุนเสมอ “ยังไงซะ สำหรับคุณแล้ว จะมีผมหรือไม่มีมันก็ไม่ต่างกันหรอก!” เสียงตะโกนของมินแจยุนที่โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำให้เท้าของคนขับรถที่อยู่ข้างหน้าเผลอลงน้ำหนักกะทันหัน รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วแล้วปีนขึ้นไปบนทางเท้า รถสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ร่างของมินแจยุนโอนเอนไปมาโดยที่ยังไม่ทันได้คว้าอะไรไว้ ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา รถที่หักหลบผู้คนที่กำลังแตกตื่นพุ่งเข้าชนตึกอย่างแรงเสียงดังสนั่น พร้อมกันนั้น ภาพตรงหน้าของมินแจยุนก็ดับวูบลงกลายเป็นความมืดมิด