ID #63IP0036 ท่านองค์ชายห้า โปรดดับไฟแค้นในอุราแก่ข้าที•แก้ไขล่าสุด 8/10/2569 20:47:57
V30 Chapter 1
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
1
-หวืด...
สายลมอันเยือกเย็นพัดผ่านเข้ามา
เฉกเช่นเดียวกับวันนั้น ลมหนาวในช่วงปลายฤดูเหมันต์ในวันนี้ยังคงกรีดลึกไปถึงกระดูก ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปคือในวันนั้น แม้ลมจะหนาวเหน็บเพียงใดเขาก็ยังมีความสุข
ใบหน้าของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้ม พวงแก้มขาวเนียนระเรื่อไปด้วยสีแดงจางๆ ดูอย่างไรก็เป็นภาพลักษณ์ของเจ้าสาวผู้เลอโฉม
ทว่าเหตุผลที่ทุกคนต่างแหงนมองและส่งสายตาอิจฉามาให้นั้น มิใช่เพียงเพราะรูปลักษณ์ของเขา แต่เป็นเพราะชุดแท-รเยบกสีแดงสดที่ปักลวดลายหงส์ด้วยดิ้นทองอย่างหรูหราซึ่งชายผ้าลากยาวไปกับพื้นต่างหาก
-กรุ๋งกริ๋ง...
ทุกย่างก้าว เครื่องประดับที่ประดับประดาด้วยทองและอัญมณีเลอค่ารวมถึงมงกุฎทองของฮวังฮูต่างส่งเสียงใสกระจ่างออกมา
ไม่ว่าจะเป็นชุดมงคลสมรสที่หนักอึ้งหลายชั้น มงกุฎทองที่หนักราวกับจะทำให้ลำคอหักสะบั้น หรือแม้แต่ความกดดันที่ต้องกลายเป็นมารดาแห่งแผ่นดิน เขากลับไม่รู้สึกถึงสิ่งเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย และยังคงส่งรอยยิ้มอันสดใสราวกับเด็กน้อย
ผิวพรรณที่ขาวผ่องยิ่งดูโดดเด่นขึ้นเมื่อรวบผมสีดำขลับเงางามดั่งไม้พะยูงขึ้นไป อีกทั้งลำคอที่ระหง เครื่องหน้าทับทิมสยามที่รับกันอย่างลงตัว และเส้นสายของร่างกายที่บอบบาง ทุกอย่างช่างสอดประสานกันจนคำว่าความงามอันดับหนึ่งในใต้หล้ายังดูน้อยเกินไป
ในวันที่ได้ลั่นคำมั่นสัญญากับชายที่รัก และได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดอย่างฮวังฮูในฐานะอึมอิน ลมหนาวในวันนั้นจะไปสำคัญอะไรเล่า
ในชั่วขณะที่ฮวังเจกุมมืออันเรียวงามของฮวังฮูเอาไว้ เหล่ามุนมูแบกกวันต่างก็กู่ร้องก้อง
“ขอฮวังเจฝ่าบาท ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”
“ขอฮวังฮูมามา ทรงพระเจริญพันปี พันปี พันพันปี!”
ปีที่มีชุกที่ 21 ฤดูหนาวในปีนั้น
ซนแบกอู ฮวังแทจาผู้เป็นโอรสองค์โตของฮวังเจมีมุน ได้เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นฮวังเจแห่งแคว้นยอ
และอึมอินอายอนฮวี จากตระกูลอายอน ผู้เป็นฮวังแทจาบี ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นฮวังฮูแห่งแคว้นยอเช่นกัน
ในวันที่ทั้งสองขึ้นครองราชย์ ไม่ว่าจะเป็นเหล่าขุนนาง เชื้อพระวงศ์ หรือสามัญชน ต่างก็ไม่มีใครสงสัยเลยว่าแคว้นยอจะก้าวเดินไปบนเส้นทางที่รุ่งโรจน์และมั่นคง
-หวืด...
ทว่าหลังจากเปลี่ยนศกเป็น ‘คาฮวา’ ได้เพียง 5 ปี
อายอนฮวีก็ถูกถอดถอนจากตำแหน่งในฤดูใบไม้ผลิปีนั้นและถูกกักขังอยู่ในแนงกุง เขาครองตำแหน่งฮวังฮูได้เพียง 5 ปีเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงเฝ้ารอ เพราะเขายังเชื่อมั่นในตัวซนแบกอู
ทว่าคนที่เขารอคอยกลับไม่มา มีเพียงฤดูหนาวที่เหน็บหนาวเท่านั้นที่หวนกลับมาอีกครั้ง
“อากาศหนาวนัก เข้าไปพักผ่อนข้างในเถิดขอรับ”
“ไม่เป็นไรหรอก ในแนงกุงแห่งนี้ ไม่ว่าจะข้างในหรือข้างนอกก็หนาวเหน็บไม่ต่างกัน”
ชุดฮวังฮูที่หรูหราหลายชั้นนั้นหายไปนานแล้ว เหลือเพียงเสื้อผ้าเนื้อบางที่ปล่อยให้ลมหนาวกรีดลึกไปถึงกระดูก
จากการแท้งลูกถึงสองครั้งและการต้องเผชิญกับช่วงเวลาติดสัดเพียงลำพังในแนงกุงตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ทำให้ดอกไม้ที่เคยงดงามกลับซูบผอมและเหี่ยวเฉาลงอย่างน่าเวทนา วันนี้เขาก็ยังคงใช้ร่างกายที่ไม่สมบูรณ์เฝ้ามองไปยังตำหนักที่ฮวังเจกำลังทรงงานอยู่
“ท่านจะทนผ่านช่วงเวลาติดสัดครั้งนี้ไปเพียงลำพังไม่ได้นะขอรับ! ข้าจะออกไปอ้อนวอนต่อฮวังเจฝ่าบาทเอง!”
ฮวีเพียงแต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนแรงให้แก่ซาทิอา ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า
“อย่าทำให้ฝ่าบาทต้องลำบากใจเลย หากความเข้าใจผิดคลี่คลายลง พระองค์คงจะเสด็จมาหาเอง”
ฮวังฮูตระกูลอายอนมีความริษยาต่อเหล่าสนมจนก่อให้เกิดความวุ่นวาย และคิดร้ายต่อทายาทมังกร ความไร้คุณธรรมนั้นพุ่งเสียดฟ้า ทว่าเมื่อคำนึงถึงความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาจึงมิได้ประทานโทษตาย แต่ให้ถอดถอนจากตำแหน่งและกักขังไว้ในแนงกุงไปชั่วชีวิต
นั่นคือเหตุผลที่ฮวีกลายเป็นพเยฮู
ทว่าเขาสาบานต่อฟ้าได้ว่าเขาไม่เคยทำเรื่องเช่นนั้นเลย เพราะเขาแท้งลูกติดต่อกัน เขาจึงปรารถนาอย่างจริงใจที่จะให้พระองค์มีทายาทแม้จะเกิดจากเหล่าสนมก็ตาม
‘พระองค์ต้องทรงทราบแน่ว่ามันคือการใส่ร้ายและเป็นความเข้าใจผิด ตอนนี้พระองค์เพียงแต่ทรงมัวเมาไปด้วยความโกรธที่สูญเสียทายาทและคำเป่าหูของสนมรักเท่านั้น อีกไม่นานพระองค์จะต้องกลับมาเฉลียวฉลาดดังเช่นตอนที่ยังทรงเป็นฮวังแทจาแน่ๆ’
เขาอดทนรอคอยวันแล้ววันเล่าด้วยความหวังเช่นนั้น แม้ในยามที่หลับตาลง ภาพความทรงจำอันงดงามกับพระองค์ในสมัยที่ยังทรงเป็นฮวังแทจาผู้ปรีชาก็ยังคงแจ่มชัด
“ดูเหมือนช่วงเวลาติดสัดกำลังจะมาถึงแล้ว เจ้าเองก็ออกไปพักสักครู่เถิด”
“มามา!”
ฮวีที่เผลอยิ้มออกมาครู่หนึ่งขณะจมอยู่ในความทรงจำ เอ่ยปากไล่ข้ารับใช้เมื่อรู้สึกถึงสัญญาณของอาการติดสัดที่เริ่มก่อตัวขึ้น
“ข้าบอกให้รีบออกไปอย่างไรเล่า”
ในที่สุด ซาทิอาก็จำต้องถอยห่างออกไปตามคำเร่งเร้าที่ดูแสนลำบากของเขา
“ฮึก!”
ทันทีที่ข้ารับใช้จากไป ราวกับรอคอยเวลานี้อยู่ กลิ่นอายแห่งเสน่หาของอึมอินก็เริ่มพลุ่งพล่าน และกลิ่นกายเฉพาะตัวก็เริ่มรินไหลกระจายออกมา
ร่างกายเริ่มร้อนรุ่ม และเสียงเรียกร้องหาอ้อมกอดของยังอินก็เริ่มดังขึ้นในใจ
“ฝะ... ฝ่าบาท”
สติสัมปชัญญะถูกกัดกินอย่างรวดเร็วด้วยความกำหนัดจนเริ่มพร่าเลือน ปกติเขามักจะบอกว่าไม่เป็นไรและเชื่อมั่นในตัวฝ่าบาท แต่เมื่อสติที่คอยยึดเหนี่ยวร่างกายและจิตใจที่อ่อนแอหายไป ความโหยหาและความตัดพ้อก็เอ่อล้นออกมา
“...ท่านแบกอู ทะ... ท่านแบกอู”
ฮวีปล่อยกายพิงไปกับโต๊ะและเก้าอี้หินที่สลักอย่างหยาบๆ พลางโอบกอดตัวเองเอาไว้และเรียกหาพระองค์อย่างไม่ขาดสาย
ทั้งที่รู้ดีว่าตอนนี้พระองค์ทรงเป็นฮวังเจแล้ว มิอาจเรียกขานพระนามตามใจชอบได้อีก...
ทว่าวันนี้ความร้อนและความเจ็บปวดกลับรุนแรงกว่าปกติจนเขารู้สึกกลัวว่าจะทนไม่ไหว เขากลัวว่าจะต้องจบชีวิตลงเช่นนี้โดยที่ยังถูกคนที่รักทอดทิ้งเพราะความเข้าใจผิด
น้ำตาไหลริน ร่างกายสั่นเทาด้วยความทรมาน ส่วนกลางลำตัวเริ่มเปียกชื้นด้วยความกระสันและไอร้อน
‘หากข้าไม่ได้เกิดมาเป็นอึมอิน...’
ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาคงไม่ต้องเผชิญกับความอัปยศเช่นนี้
แม้จะผ่านมาหลายปีแล้วนับตั้งแต่ที่เขาแสดงลักษณ์อึมอินออกมา แต่ฮวีก็ยังคงรู้สึกโกรธแค้นและอับอายในลักษณ์ของตนเอง
ในขณะที่เขากำลังขยับขาไปมาพลางกัดริมฝีปากล่างและสะอื้นไห้อยู่นั้นเอง
-วูบ...
กลิ่นดอกซูกุกก็ลอยมาท่ามกลางฤดูหนาวอันยะเยือก
มันคือกลิ่นกายของซนแบกอู
แม้จะเป็นเพียงกลิ่นจางๆ แต่ร่างกายที่หิวโหยมานานแสนนานก็ตอบสนองอย่างรุนแรง ด้วยความร้อนและสติที่มึนงง ฮวีแทบจะถลาลงจากโต๊ะและเก้าอี้หินเพื่อคลานไปกับพื้น
เมื่อไปถึงหน้าประตูแนงกุงที่ถูกปิดตาย เขาก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวาย ฮวีที่ทิ้งศักดิ์ศรีทุกอย่างไปจนสิ้นและมีแต่ความใคร่เต็มหัวสมอง พยายามพิงและผลักประตูจนเกิดช่องว่างเล็กๆ
เขาอยากเห็นชายที่อยู่เบื้องหลังประตูนั่น
เพราะแม้จะถูกทอดทิ้งและเย็นชาใส่มาตลอดหนึ่งปี แต่เขาก็ยังคงรักซนแบกอูสุดหัวใจ
เขาอยากจะอธิบายว่าทุกอย่างคือความเข้าใจผิด และอยากขอร้องให้พระองค์ยกโทษให้เขาเสียที
และในจังหวะที่เขามองผ่านช่องว่างของประตูเพื่อจะอ้อนวอนให้พระองค์ช่วยจัดการกับร่างกายที่กำลังจะคลั่งนี้ เขาก็ได้รู้เหตุผลว่าทำไมกลิ่นดอกซูกุกถึงดูไม่ชัดเจนนัก
“...ซะ... ซาทิอา?”
ภาพที่เห็นผ่านช่องประตูนั้นช่างน่าสยดสยองเกินบรรยาย
เหตุผลที่กลิ่นดอกซูกุกเบาบางลงทั้งที่แบกอูอยู่ตรงหน้า ก็เพราะมีกลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงกว่าปกคลุมเอาไว้
ที่แทบเท้าของพระองค์ มีศพของซาทิอาที่ลำคอถูกฟันจนเกือบขาดกระเด็นนอนทอดร่างอยู่
เลือดของเขาไหลนองเต็มพื้นหินที่ถูกดูแลอย่างดี และเพราะอากาศที่หนาวจัด จึงมีไอความร้อนลอยกรุ่นขึ้นมาจากกองเลือดนั้น
ในมือของแบกอูถือดาบเปื้อนเลือดเอาไว้อย่างไม่ใส่ใจ
‘ทะ... ทำไมกัน?’
ตรงข้ามกับร่างกายที่ยังคงร้อนรุ่มจนทรมาน สติของฮวีกลับเริ่มเย็นเยียบลงอย่างช้าๆ
ซาทิอาคือข้ารับใช้ที่อยู่กับเขามาตั้งแต่เด็ก แบกอูเองก็น่าจะรู้ดีว่าฮวีรักและเอ็นดูเขามากเพียงใด เพราะเหตุนั้นไม่ใช่หรือ พระองค์ถึงยอมให้เขาตามมาปรนนิบัติหลังถูกถอดถอนตำแหน่ง?
“อุตส่าห์ใช้ทางลัดเดินผ่านใกล้ๆ แนงกุงแท้ๆ กลับต้องมาเจอเรื่องซวยเช่นนี้ ชิ เสื้อผ้าเลอะเทอะหมดแล้ว เห็นทีคงจะไปหากวีบีไม่ได้แล้วล่ะสิ พวกเจ้าจัดการเก็บกวาดเสีย”
“ฝะ... ฝ่าบาท คนผู้นี้เป็นคนของพเยฮูนะพ่ะย่ะค่ะ...”
“พเยฮู? อ้อ เจ้านั่นยังไม่ตายอีกหรือ? แล้วมันรู้หรือยังว่าตระกูลของมันล่มสลายไปแล้ว?”
ทว่าความจริงกลับโหดร้ายต่อฮวีมากกว่านั้น ไม่ใช่เพียงแค่ข้ารับใช้คนสนิทต้องตาย แต่คำพูดอันน่าตกใจที่พระองค์สนทนากับขันทีก็ทำให้ร่างกายของเขาโงนเงน
‘ตระกูลล่มสลายงั้นหรือ?!’
-ตึง!
ในที่สุดเขาก็เสียหลักชนเข้ากับประตูและทรุดฮวบลงอย่างหมดแรง
ความเย็นชาของคนรัก การตายของข้ารับใช้ที่เป็นดั่งเพื่อน และการล่มสลายของตระกูล แรงกระแทกทางจิตใจที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกันทำให้น้ำตาเอ่อล้นออกมา
เสียงฝีเท้าของคนหลายคนขยับเข้ามาใกล้เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากข้างใน
“เปิดประตู”
-เอี๊ยด...
เพียงคำสั่งเดียวของแบกอู ประตูที่เคยปิดสนิทก็ถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย
แม้คนที่เขาโหยหาจะอยู่ตรงหน้า แต่ฮวีกลับไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย ทว่าร่างกายของอึมอินกลับตอบสนองต่อกลิ่นดอกซูกุกที่เข้มข้นขึ้นอย่างขัดกับหัวใจ
ถึงขนาดที่กลิ่นอายแห่งเสน่หาที่พุ่งออกมาจากร่างกายของฮวี ทำให้หน้าแนงกุงดูราวกับเป็นทุ่งดอกดาวเรืองที่กำลังเบ่งบาน
“ทะ... ทำไมถึงฆ่าเขา?! ข้ารับใช้ของหม่อมฉันทำผิดอันใด! ฮึก... อึก...”
เพราะช่วงเวลาติดสัด แม้แต่การจะเอ่ยปากถามก็ยังเป็นเรื่องยากลำบาก เล็บที่ขูดไปกับพื้นด้วยความคับแค้นใจจนฉีกขาดและมีเลือดไหลซึม
ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาจากการกระทำอันน่าเวทนาและเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นนั้น มีเพียงเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเท่านั้น
ช่างน่าสมเพชและอัปยศเหลือเกิน
โดยเฉพาะการที่ร่างกายยังคงตอบสนองต่อกลิ่นกายของคนที่ตนผูกพันธะด้วยในสถานการณ์เช่นนี้
ในขณะที่เขากำลังกัดฟันใช้ความโกรธข่มสัญชาตญาณที่กำลังกัดกินร่างกายและจ้องมองพระองค์อยู่นั้น พระองค์ก็ก้าวเข้ามาใกล้
“พวกเจ้าน่ะ มันก็เป็นเสียแบบนี้”
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นตามเสียงที่ฟังดูคล้ายจะอ่อนโยน แบกอูก็ลูบไล้ใบหน้าที่เหี่ยวเฉาของฮวี
-ฉึก!
จากนั้น ดาบที่เพิ่งปลิดชีพซาทิอาก็ส่งเสียงอันน่าขนลุกขณะที่มันแทงทะลุหน้าอกของเขา
“ซะ... ซนแบกอู!!”
“ดูสิ ชอบปีนเกลียวขึ้นมาอยู่เหนือหัวเจ้านายอยู่เรื่อย แล้วใครเขาจะเอ็นดูลงล่ะ หืม?”
น้ำเสียงของพระองค์ที่เอ่ยออกมานั้นช่างน่ารังเกียจนัก
“แต่เดิมมันก็น่าขำอยู่แล้วที่เครื่องมืออย่างเจ้ากลับคิดว่านั่นคือความรักจริงๆ ต่อให้เป็นถึงคุณชายสามแห่งตระกูลอายอนผู้ยิ่งใหญ่ แต่สุดท้ายทั้งตัวเองและตระกูลก็ถูกเผาวอดวายเพราะการเล่นรักงั้นหรือ? อีกอย่าง... เพราะแบบนี้ไงข้าถึงเกลียดอึมอิน ช่างโสมมสิ้นดี”
พระองค์ผู้ที่เหยียบย่ำความทรงจำอันงดงามในอดีตจนจมโคลนตม มองไปยังความตื่นตัวที่นูนเด่นภายใต้ร่มผ้าของฮวีแล้วหัวเราะเยาะออกมา
ก่อนจะดึงดาบออกแล้วเอ่ยว่า
“จัดการเสีย”
สิ้นคำนั้น ร่างกายที่อ่อนแอถึงขีดสุดของเขาก็เริ่มเย็นตัวลงอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยร้อนรุ่มมาก่อน และค่อยๆ พังทลายลง
เลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลที่ท้องเริ่มนองเต็มพื้นและขยายวงกว้างออกไป
มันเจ็บปวดเหลือเกิน ทั้งร่างกายและหัวใจ
และเขาก็รู้สึกแค้นใจเหลือเกิน
ที่เขาโง่เขลาไม่รู้เลยว่าพระองค์เป็นคนเช่นนี้ และยอมถูกหลอกด้วยคำว่ารักจนมอบทั้งกาย ใจ และทุกสิ่งที่อย่างที่มีเพื่อให้พระองค์ได้ขึ้นสู่บัลลังก์มังกร
เขารู้สึกขยะแขยงตัวเองที่เป็นอึมอินผู้อ่อนแอและโง่เขลาจนเข้ากระดูกดำ หากเขารู้ตัวเร็วกว่านี้สักนิด เขาคงจะได้แก้แค้นไปแล้ว ทว่าน่าเสียดายที่ลมหายใจของเขากำลังค่อยๆ แผ่วบางลง
-แปะ...
-แปะ... แปะ...
ท่ามกลางความแค้นที่สลักลึกในใจ ฮวีที่หลับตาลงกลับมิได้สัมผัสถึงหิมะในช่วงปลายฤดูหนาว แต่กลับเป็นสายฝนที่ร่วงหล่นลงมาบนร่างของเขา
ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังหลั่งน้ำตาให้กับการตายของเขา
---