ID #62IP0036 ท่านองค์ชายห้า โปรดดับไฟแค้นในอุราแก่ข้าที•แก้ไขล่าสุด 8/10/2569 07:49:15
Original Chapter 2
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
ตอนที่ 2
‘นี่ข้ายังมีลมหายใจอยู่อีกหรือ?’
ท่ามกลางสติที่วูบกลับมาเพียงชั่วครู่ ฮวีคิดว่าช่วงเวลาแห่งความตายนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน
ทว่าในไม่ช้า เมื่อเขาไม่รู้สึกถึงหยาดเลือดที่ไหลริน หรือแม้แต่ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่เคยได้รับ เขาก็จำต้องลืมตาขึ้นด้วยความฉงน
สิ่งที่ฮวีเห็นเมื่อลืมตาขึ้นมาไม่ใช่พื้นอันเย็นเยียบของตำหนักเย็นหรือแอ่งเลือดที่เริ่มเย็นชืด
แต่กลับเป็นฟูกนอนผ้าไหมอันอ่อนนุ่ม
เฟอร์นิเจอร์ลงรักขัดเงาอย่างหรูหราที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ตำหนักเย็นอย่างแน่นอน
‘ที่นี่มัน...’
ฮวีพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงพลางลูบไล้สัมผัสอันนุ่มนวลของผ้าห่มและกวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง
‘โลกหลังความตายเหตุใดจึงทั้งอ่อนโยนและโหดร้ายเช่นนี้’
หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนผ้าห่มโดยไม่รู้ตัว เพราะที่นี่คือเรือนแยกในตระกูลอายอนที่เขาเฝ้าคะนึงหามาตลอด เป็นสถานที่ที่เขาเคยพำนักอยู่ก่อนจะแต่งงานออกไป
เขาค่อยๆ ปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยทรุดโทรมจากการใช้ชีวิตในตำหนักเย็นมาอย่างยาวนานกลับเบาสบายราวกับสมัยยังเป็นหนุ่ม หรือนี่จะเป็นเพราะอยู่ในโลกหลังความตาย?
มือที่เคยหยาบกร้านและผอมแห้งกลับมาดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลราวกับย้อนเวลากลับมา นิ้วมือเรียวงามดั่งลำเทียนอวดโฉมเป็นสีชมพูระเรื่อ
เมื่อก้าวไปยืนหน้ากระจกเงา เขาก็ต้องอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง
“อา...”
ภาพที่สะท้อนในกระจกคือรูปลักษณ์อันงดงามที่เขาเกือบลืมเลือนไปแล้ว
เส้นผมสีดำขลับดุจไม้มะเกลือคลอเคลียผิวขาวผ่องสะอาดตา เครื่องหน้างามรับกันอย่างลงตัว เส้นสายของใบหน้าที่เรียวบางทำให้ดูอ่อนโยนและนุ่มนวล ทว่ายังคงหลงเหลือร่องรอยของความเยาว์วัย
ที่สำคัญที่สุดคือดวงตาสีทองที่ทอประกายดุจพญาเหยี่ยว ซึ่งดูไม่เข้ากับบรรยากาศอันหม่นหมองเลยสักนิด
ไฝเม็ดเล็กที่แต้มอยู่ใต้ตาซ้ายและมุมปากช่วยขับเน้นเสน่ห์เย้ายวนใจ เป็นดั่งการแต้มจุดมังกรให้สมบูรณ์แบบ
ฮวีได้แต่ทอดถอนใจเมื่อเห็นภาพลักษณ์ในวัยเยาว์ที่งดงามดุจดอกไม้ ซึ่งเขาเคยลืมเลือนไปสิ้นจากการแท้งลูกถึงสองครั้งและการใช้ชีวิตอย่างทุกข์ระทมในตำหนักเย็น
‘ข้าเคยงดงามถึงเพียงนี้เชียวหรือ’
แม้จะอยู่ในชุดเรียบง่ายไร้เครื่องประดับและเพิ่งตื่นนอน แต่มันกลับดูงดงามยิ่งกว่าตอนที่เขาเป็นพระอัครมเหสีที่ประทินโฉมด้วยทองหรืออัญมณีเสียอีก
“หากได้พบกับครอบครัวที่ล่วงลับไปก่อนด้วยรูปลักษณ์ที่งดงามเช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีใช่หรือไม่”
แม้เขาจะเป็นคนที่เชื่อว่าโลกหลังความตายเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งในทางวิชาการและศาสนา แต่เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่น่าเหลือเชื่อตรงหน้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดเช่นนั้น
ทว่าฮวีเริ่มเกิดความสงสัยว่านี่คือโลกหลังความตายจริงๆ หรือไม่
สัมผัสเย็นเยียบจากกระจกเงา กลิ่นฟีโรโมนดอกดาวเรืองที่อบอวลไปทั่วห้อง ประสาทสัมผัสทั้งหมดกำลังบอกเขาว่านี่คือความจริง
ขณะนั้นเอง
“โธ่ ฮวีลูกแม่!”
“เจ้าคงตกใจมากสินะ ไม่เป็นไรใช่ไหมลูก?”
บานประตูถูกเปิดออกกะทันหัน ปรากฏร่างของท่านพ่อและท่านแม่ที่ต้องทนทุกข์ทรมานและจากไปเพราะเขา เมื่อเห็นดังนั้น น้ำตาของฮวีก็ไหลพรากออกมาอีกครั้ง
‘หรือว่าที่นี่จะเป็นโลกหลังความตายจริงๆ?’
เมื่อนึกถึงคำพูดของซนแบกอูที่บอกว่ากวาดล้างตระกูลของเขาจนสิ้น ความคิดถึงและความรู้สึกผิดที่มีต่อบิดามารดาก็ทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
ทั้งสองท่านโอบกอดและตบหลังปลอบประโลมเขาเหมือนปลอบเด็กเล็กๆ
ฮวีผู้ซึ่งวางตัวสำรวมและไม่เคยออดอ้อนพ่อแม่เลยแม้แต่ครั้งเดียวแม้ในยามเด็กกลับสะอื้นไห้อยู่ในอ้อมกอดของพวกเขาในวาระสุดท้ายเช่นนี้
อ้อมกอดของพวกท่านช่างอบอุ่นเหลือเกิน
‘ทั้งหมดเป็นเพราะข้าเอง หากข้าไม่ไปรักซนแบกอู เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น!’
ฮวีกัดริมฝีปากล่างพลางตั้งสติ เพราะเขาเป็นต้นเหตุให้ตระกูลต้องพบกับหายนะ จะมามัวนั่งร้องไห้อยู่แบบนี้ไม่ได้
ในขณะที่เขากำลังจะคุกเข่าลงเพื่อขอขมาในความผิดบาปนั้นเอง
สามีภรรยาที่ตกใจกับการกระทำของเขาก็รีบคว้าแขนคนละข้างเพื่อพยุงเขาให้ลุกขึ้น
“การแสดงลักษณะของอึมอินมันทำให้เจ้าตกใจขนาดนั้นเลยหรือลูก?”
“คุณชายสามผู้เก่งกาจของพวกเราจะมาคุกเข่าง่ายๆ เพียงเพราะเป็นอึมอินได้อย่างไร ไม่เป็นไรนะลูก ทั้งพ่อและแม่ไม่มีใครผิดหวังในตัวเจ้าเลยสักนิด”
“หา?”
ฮวีทวนคำพลางจ้องมองทั้งสองท่านที่พูดจาแปลกๆ ด้วยความมึนงง
“ฮวีลูกรัก เจ้าไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม?”
แววตาที่เป็นห่วงเป็นใยของท่านแม่ไม่มีร่องรอยของการโกหกเลยแม้แต่น้อย
หากไม่ได้ตายแล้วมาอยู่ในโลกหลังความตาย แล้วสถานการณ์นี้มันคืออะไรกันแน่?
ท่ามกลางความสับสน ฮวีลองตั้งสมมติฐานหนึ่งขึ้นมาแล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“...ตอนนี้คือปีมิชุกที่ 14 ใช่หรือไม่ขอรับ?”
ปีมิชุกที่ 14 คือปีที่เขาเริ่มแสดงลักษณะของอึมอิน และเป็นเวลาถึง 13 ปีก่อนหน้าปีกาฮวาที่ 6 ซึ่งเป็นวันสุดท้ายในความทรงจำของอดีตพระอัครมเหสีอายอนฮวี
“ใช่แล้ว นี่คือฤดูใบไม้ผลิของปีมิชุกที่ 14 เหตุใดเจ้าจึงถามเช่นนั้นเล่า?”
“อ๋อ เปล่าขอรับ...ข้าแค่สับสนนิดหน่อย...ขออภัยที่ทำให้ต้องเป็นห่วงขอรับ”
เขาตอบปัดไปส่งๆ เพราะเห็นว่าพวกท่านคิดว่าเขาสับสนจากการที่เพิ่งกลายเป็นอึมอิน
ทว่าในหัวของเขายังคงวุ่นวาย
เมื่อได้รับคำยืนยันจากท่านพ่อ สมองอันชาญฉลาดของเขาก็เริ่มคิดไปถึงความเป็นไปได้ที่ว่า เขาอาจจะย้อนเวลากลับมา หรือไม่ก็สิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน
‘มันจะเป็นเรื่องเหลวไหลขนาดนั้นได้อย่างไร...’
แต่เมื่อสังเกตดูดีๆ เขาก็เห็นว่าท่านพ่อและท่านแม่ดูหนุ่มสาวขึ้นจริงๆ
ทั้งสองท่านเชื่อคำพูดของเขาและยอมจากไปเพื่อให้เขาได้พักผ่อน
“เฮ้อ”
เขาถอนหายใจพลางนั่งลงที่ขอบเตียง
เพียงแค่หลับตา ฮวียังคงรู้สึกถึงสัมผัสของดาบที่ปักทะลุอก รวมถึงใบหน้าและน้ำเสียงของซนแบกอูที่หัวเราะเยาะเย้ยเขาในขณะที่กำลังจะตายได้อย่างชัดเจน
*“ดูสิ ใครจะไปรักลงในเมื่อเจ้าคอยแต่จะปีนเกลียวขึ้นมาอยู่เหนือหัวเจ้าชีวิตอยู่เรื่อย? หืม?”*
*“เดิมทีเจ้าก็เป็นแค่เครื่องมือ แต่เจ้าดันคิดว่าการแสดงนี่มันคือความรักจริงๆ มันน่าขำนะ ต่อให้เป็นถึงคุณชายสามผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลอายอน แต่สุดท้ายก็เผาทั้งตัวเองและตระกูลจนวอดวายเพราะความรักงั้นรึ? แถมยัง...เพราะแบบนี้ไงข้าถึงบอกว่าอึมอินน่ะใช้ไม่ได้ สกปรกสิ้นดี”*
*“เอาไปทิ้งซะ”*
เมื่อนึกถึงคำพูดสุดท้ายของซนแบกอู เขาก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้น
ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาจากท้องน้อย จนเขาไม่สนใจแล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นการย้อนเวลาหรือความฝัน
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ปรากฏการณ์นี้คือ ‘โอกาส’ สำหรับเขา
“หึๆๆ ฮ่าๆๆ”
เขาหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนพลางขยี้ผมตัวเอง
“ได้...ได้เลย ข้าจะไปให้พ้นเอง แต่ข้าจะไปพ้นจากเส้นทางความรุ่งโรจน์ของเจ้าแทน! ในเมื่อเจ้าทิ้งข้าและตระกูลของข้าเหมือนรองเท้าเก่าๆ ข้าก็จะตอบแทนเจ้าให้สาสม”
นี่คือที่เขาเรียกว่า ‘รักกลายเป็นชัง’ สินะ
คราแรกซนแบกอูทำเป็นรักใคร่ฮวีและมอบทุกอย่างให้ แต่เมื่อหมดประโยชน์ เขาก็ทิ้งฮวีอย่างไม่ไยดี
ดังนั้น ความรักที่ฮวีเคยมีให้จึงแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นและเกลียดชังที่รุนแรงพอกัน ในเมื่อใจของซนแบกอูเปลี่ยนไปแล้ว ฮวีก็จะช่วงชิงทุกอย่างมาจากเขาให้หมด
ไม่ว่าจะต้องใช้ลักษณะอึมอินที่น่าชิงชังนี้ หรือร่างกายที่งดงามนี้เป็นเครื่องมือก็ตาม
แม้จะต้องเผาผลาญตัวเองในกองเพลิงแห่งการล้างแค้นจนมอดไหม้ เขาก็ขอสาบานว่าจะแก้แค้นให้กับการกวาดล้างตระกูลและชีวิต 13 ปีที่พังทลายลง แม้ในตอนนี้เรื่องเหล่านั้นจะยังไม่เกิดขึ้นก็ตาม
“ไม่ว่าการให้โอกาสนี้จะเป็นเจตจำนงของสวรรค์หรือสิ่งใด ข้าจะขอตอบแทนบุญคุณนี้เอง”
เพื่อเป็นการตอบแทนและไถ่บาป แทนที่จะมัวแต่จมอยู่กับความแค้น ฮวีตัดสินใจจะอุทิศชีวิตที่เหลือเพื่อแผ่นดินนี้
ยุคแห่งความรุ่งเรืองและสงบสุข
แม้จะเป็นคำที่ฟังดูน่าขัน แต่เขามั่นใจว่าทำได้ ในเมื่อเขาเคยผลักดันคนที่มีรากฐานสั่นคลอนและไร้ความสามารถอย่างซนแบกอูขึ้นสู่บัลลังก์ทองมาแล้ว
ดังนั้น การฉุดเขาลงมาและสถาปนามหากษัตริย์ผู้ทรงธรรมขึ้นแทนย่อมเป็นไปได้
เขาเริ่มทบทวนเหตุการณ์ในช่วงเวลานี้อย่างละเอียดเพื่อวางแผน
และทันใดนั้น คำพูดหนึ่งของซนแบกอูก็ผุดขึ้นมาในหัว
*“ในงานเลี้ยงฉลองวันประสูติที่เจ้าอายุครบยี่สิบ ข้าเห็นเจ้าแล้วก็ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบเลยล่ะ”*
นั่นคงเป็นคำโกหก
เพราะในตอนนั้น เขาตกใจมากที่กลายเป็นอึมอินจนไม่ยอมกินสิ่งใดจนร่างกายซูบผอมหม่นหมอง
ในบรรดาลูกชายทั้งสามของตระกูลอายอนผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งดำรงตำแหน่งขุนนางระดับสูงและอัครมหาเสนาบดีมาหลายชั่วอายุคน ฮวีนั้นโดดเด่นเป็นพิเศษ
ด้วยสติปัญญาอันเฉลียวฉลาดและความงาม ทำให้เขามีชื่อเสียงเลื่องลือว่า หากเข้าสู่แวดวงการเมือง เขาจะได้เป็นอัครมหาเสนาบดีในอีกสองรุ่นถัดไปอย่างแน่นอน ทว่าในอาณาจักรยอ อึมอินไม่สามารถรับราชการได้
อัจฉริยะที่ถูกเด็ดปีกก่อนจะได้แสดงความสามารถ
นั่นคือตัวเขา
และฮวีในวัยเยาว์ก็พยายามจะเติมเต็มศักดิ์ศรีที่สูญเสียไปด้วยความรัก
“ข้าจะทำให้คำพูดนั้นกลายเป็นความจริงเอง”
เขาเอ่ยพลางจ้องมองใบหน้าที่งดงามดุจดอกไม้ของตนเองในกระจกเงา
เพราะอย่างน้อย ความงามของเขาก็เป็นสิ่งเดียวที่ซนแบกอูเคยพึงใจอย่างจริงแท้
***
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีเส้นผมสีแดงปลิวไสวกำลังวิ่งไล่ตามเขามา
ฮวีวิ่งหนีและหนีต่อไปโดยไม่รู้ว่าชายคนนั้นคือใคร ทว่าไม่ว่าจะวิ่งเท่าไหร่ เขาก็ไม่ขยับไปข้างหน้า ในขณะที่ชายผมแดงกลับย่างสามขุมเข้าใกล้มาเรื่อยๆ
— หมับ!
ข้อมือของเขาถูกคว้าไว้และถูกกระชากอย่างแรงจนร่างกายต้องหันกลับไปเผชิญหน้ากับชายผู้นั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้