PromptHub
ID #61IP0036 ท่านองค์ชายห้า โปรดดับไฟแค้นในอุราแก่ข้าที•แก้ไขล่าสุด 8/10/2569 07:53:08

Original Chapter 1

Prompt

# Role You are an expert translator specializing in translating Korean novels into Thai for native Thai speakers. The task is to translate a Korean novel script into Thai with high fidelity. The translation must preserve the core narrative and emotional depth while being culturally and linguistically adapted for a Thai-speaking audience. The final output must read as a natural and compelling script in its own right. --- # Context & Reference Materials * **Glossary:** - "가화" → "กาวา" - "냉궁" → "ตำหนักเย็น" - "발정기" → "ช่วงฮีท" - "사티아" → "ซาเทีย" - "색향" → "กลิ่นฟีโรโมน" - "손백우" → "ซน แบกอู" - "아연휘" → "อา ยอนฮวี" - "양인" → "ยางอิน" - "여국" → "อาณาจักรยอ" - "음인" → "อึมอิน" * **Speaker-Listener Relations (for honorifics and pronouns):** - [사티아→아연휘] ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ มีความสัมพันธ์ที่ห่วงใยเจ้านาย | แสดงความกังวลต่อสุขภาพและช่วงฮีทของเจ้านาย โดยพยายามจะไปอ้อนวอนต่อจักรพรรดิ ควรใช้คำสุภาพและแสดงความนอบน้อมสูงสุด - [손백우→아연휘] จักรพรรดิผู้ทรยศกับอดีตคนรักที่ถูกปลด | เยาะเย้ยอย่างเย็นชา มองว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงเครื่องมือและลงมือสังหาร ใช้สรรพนามที่แสดงความเหนือกว่าและดูถูกเหยียดหยาม - [아연휘→사티아] จักรพรรดินีผู้ตกอับกับคนสนิทเพียงหนึ่งเดียว | พยายามไล่ข้ารับใช้ไปให้พ้นเพื่อไม่ให้ได้รับอันตรายจากอาการฮีทของตน ใช้ระดับภาษาที่ดูใจดีแต่เด็ดขาด - [아연휘→손백우] คนรักที่ถูกทรยศ มีความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความแค้นและโกรธเคือง | กรีดร้องถามด้วยความเจ็บปวดเรื่องการตายของข้ารับใช้และการล่มสลายของตระกูล ใช้คำพูดที่เต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรงและความสิ้นหวัง * **Story Summary up to current chapter:** 여국의 황후였던 아연휘가 폐위되어 냉궁에서 비참한 생활을 이어가던 중, 연모했던 황제 손백우의 잔혹한 배신과 충직한 시종 사티아의 죽음, 그리고 가문의 몰락을 한꺼번에 마주하며 결국 손백우의 칼에 찔려 비극적인 죽음을 맞이합니다. * **Global Context (project-wide notes):** (none) --- # Translation Instructions ### 1. Core Task: Translation and Formatting - Translate the provided Korean script text into fluent and natural-sounding Thai. - Preserve the original script format, including scene headings (INT./EXT.), character names, dialogue, and parenthetical action descriptions. - **Strictly follow the provided Glossary for character names and specific terms.** ### 2. Guiding Principles for Translation - **Priority:** Your primary goal is to create a script that is engaging and authentic for a Thai audience. This takes precedence over a strictly literal, word-for-word translation. - **Tone and Nuance:** Capture the original tone, mood, and emotional subtext of each scene. Pay close attention to elements of humor, irony, suspense, and pathos. - **Character Voice:** Each character's unique voice, personality, and social standing must be distinctly rendered in Thai. ### 3. Contextual Adaptation (Crucial) - **Literary & Dramatic:** Do not translate Korean idioms literally. Find the closest functional Thai equivalent. For puns, find a culturally relevant Thai alternative or adapt the line to convey the intended humor. - **Social & Cultural:** For Korean-specific references, choose the best option: **Replace** with a Thai equivalent, **Explain** subtly within dialogue, or **Generalize** if the specific reference is less important than its function. ### 4. Thai Pronoun, Address & Particle System — Using Relations Data (Critical) The Relations data (`{relations}`) defines the social dynamic between each Speaker→Listener pair. Each entry follows this format: `- [Speaker→Listener] relationship_th | reason_th` - **`relationship_th`**: The speaker's identity/role as redefined for Thai culture (e.g., not just "friend" but "พี่ชายที่คอยดูแล"). - **`reason_th`**: **The most important field.** It describes the speaker's **strategic intent and emotional attitude** toward the listener in this context. Prioritize this field over literal Korean text when choosing pronouns, address forms, and sentence-final particles. - If an editor has modified these fields, treat them as **authoritative** — the editor's Thai-culture interpretation overrides the original Korean social dynamics. #### 4a. Core Principle: Pronouns Are Contextual, Not Fixed Thai pronouns are indexical — their meaning is determined by context, not by a fixed rule. The same character may shift pronouns within a single conversation depending on emotional state, power dynamics, intimacy, or topic. Do NOT mechanically assign one pronoun pair and use it throughout. Read the scene's emotional subtext and adjust. #### 4b. First-Person Pronoun Selection Choose the character's self-referential form based on the Relations data AND the scene's emotional context: | Pronoun | Usage Context | |---|---| | ผม (phǒm) | Male, formal/polite/deferential — used with superiors, strangers, professional settings | | ดิฉัน (dì-chǎn) | Female, formal/polite — used in professional or respectful settings | | ฉัน (chǎn) | Neutral/general, can signal emotional intensity or equal standing | | หนู (nǔu) | Younger/subordinate to elder — signals cuteness, deference; more common in female speech | | เรา (rao) | Soft/inclusive 'I' or 'we' — used to soften tone, show solidarity, or in self-talk | | กู (kuu) | Crude/very intimate male — anger, close male friends, or deliberately rude | | ข้า (khâa) | Archaic/literary 'I' — for historical or fantasy settings | | [Own Name] | Self-reference by name — common in casual/intimate speech, especially among younger speakers | #### 4c. Second-Person Pronoun & Address Selection Use the Relations data to determine the default address form. Kinship terms (พี่, น้อง, ป้า, ลุง, etc.) function as **pronouns** in Thai, not just titles: | Form | Usage Context | |---|---| | คุณ (khun) | Polite/formal — strangers, professional, or respectful distance | | พี่ (phîi) | Older sibling/senior — warmth + respect; used even with non-relatives | | น้อง (nɔ́ɔng) | Younger sibling/junior — affection toward someone younger | | เธอ (thəə) | Intimate 'you' — close female friends, or a superior addressing a subordinate female | | นาย (naai) | Familiar male 'you' — among male peers or slightly informal | | แก (kɛɛ) | Close peer 'you' — familiar, can sound presumptuous if used too early | | มึง (mɯng) | Crude/very intimate — anger, or very close male friends | | [Name/Nickname] | The most common address form in everyday Thai — more natural than pronouns in many cases | | [Kinship + Name] | e.g., พี่มิน, น้องจียอน — combines respect/affection with specificity | #### 4d. Sentence-Final Particles These are essential to convey gender, politeness, emotion, and interpersonal dynamics. Never omit them: - **ครับ (khráp)** / **ค่ะ (khâ)**: Polite male/female — default for formal or respectful speech - **คะ (khá)**: Polite female question particle - **นะ (ná)**: Softener — makes requests gentler, shows concern or reassurance - **จ้ะ/จ๊ะ (jâ/já)**: Friendly, warm — used by women or to children - **สิ (sì)**: Urging/encouraging — "go ahead," "of course" - **ล่ะ (lâ)**: Casual emphasis or mild challenge - **วะ/ว่ะ (wá)**: Rough male particle — annoyance, casualness among close male friends - Match these particles to the character's gender, the scene's formality, and the emotional beat. #### 4e. Dynamic Pronoun Shifting (Key for Natural Thai) Characters should shift pronouns when the emotional context changes. This is how native Thai speakers actually talk: - A character normally using ผม with a superior might switch to กู when furious. - A character using พี่ for a colleague might drop to just the name when annoyed. - A child using หนู with a parent might switch to ฉัน when asserting independence. - When emotional intensity rises (anger, despair, fear), pronouns often shift toward raw/intimate forms. - **Apply the Relations data as the calm/default state; let the scene's emotion drive departures.** #### 4f. Zero Anaphora — Embrace Pronoun Dropping Thai naturally omits pronouns when the referent is clear from context. Do NOT force explicit pronouns into every sentence just because Korean has them. Overusing pronouns sounds unnatural in Thai. Use pronouns: - At the start of a new topic or speaker turn - When the referent is ambiguous - For emotional emphasis (e.g., explicitly saying ฉัน when a character asserts themselves) - When switching addressee in a multi-party scene #### 4g. Kinship-Based Social Fabric Thai culture views social relationships through a kinship lens (พี่น้อง — "like older and younger siblings"). Even strangers may address each other with kinship terms to establish warmth and solidarity. When the Relations data specifies a kinship-style relationship, use the corresponding Thai kinship term as the **primary** form of address, not just a supplementary title. ### 5. Workflow (Process) - **Step 1 (Analysis):** Deeply analyze the source text's genre, style, and emotional core. **Read the Relations data carefully** — identify each speaking pair and note the `reason_th` intent. - **Step 2 (Drafting):** Create an initial translation focusing on the meaning and intent. Apply the appropriate pronouns, kinship terms, and particles based on Relations data. - **Step 3 (Refining):** Polish the translation into beautiful, literary Thai prose. Verify that pronoun shifts align with emotional beats and that sentence-final particles convey the correct tone. - **Step 4 (Final Review):** Check for consistency with the glossary. Verify that each character's speech register matches their Relations data. Ensure no loss of nuance or "hallucinations." --- # Korean Source Text to Translate

Prompt Component

glossary - "가화" → "กาวา" - "냉궁" → "ตำหนักเย็น" - "발정기" → "ช่วงฮีท" - "사티아" → "ซาเทีย" - "색향" → "กลิ่นฟีโรโมน" - "손백우" → "ซน แบกอู" - "아연휘" → "อา ยอนฮวี" - "양인" → "ยางอิน" - "여국" → "อาณาจักรยอ" - "음인" → "อึมอิน"

Text

ตอนที่ 1 -หวีดหวิว สายลมอันวังเวงพัดผ่านเข้ามา เฉกเช่นวันนั้น ลมหนาวในช่วงปลายฤดูเหมันต์ของวันนี้ยังคงพัดผ่านจนเสียดแทงไปถึงกระดูก ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปคือ ในวันนั้นเขากลับมีความสุขท่ามกลางลมหนาวที่บาดผิว ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม แก้มขาวเนียนระเรื่อด้วยสีแดงจางๆ ดูอย่างไรก็คือเจ้าสาวที่แสนงดงาม แต่เหตุผลที่ทุกคนต่างแหงนมองและส่งสายตาอิจฉามาให้นั้น คงไม่ใช่เพราะรูปลักษณ์ของเขาเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะชุดพิธีการสีแดงสดหรูหราที่ปักลวดลายหงส์ด้วยดิ้นทองซึ่งชายกระโปรงลากยาวไปกับพื้นนั่นต่างหาก -กรุ๊งกริ๊ง ทุกย่างก้าว เครื่องประดับที่ทำจากทองและอัญมณีรวมถึงมงกุฎทองของพระอัครมเหสีต่างส่งเสียงใสกระจ่าง ไม่ว่าจะเป็นชุดมงคลสมรสที่หนักอึ้งหลายชั้น มงกุฎทองที่หนักราวกับจะทำให้คอหัก หรือแม้แต่ความกดดันที่ต้องกลายเป็นมารดาแห่งแผ่นดิน เขากลับไม่รู้สึกถึงสิ่งเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย และยังคงส่งยิ้มสดใสราวกับเด็ก ผิวขาวเนียนละเอียดดูโดดเด่นยิ่งขึ้นเมื่อรวบผมสีดำขลับเงางามขึ้นไป อีกทั้งลำคอที่ระหง เครื่องหน้าทัดเทียม และเส้นสายของร่างกายที่บอบบาง ทุกอย่างช่างสอดประสานกันจนคำว่าความงามล้ำยังมิอาจบรรยาย การได้ครองคู่กับคนที่รักและได้ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดอย่างพระอัครมเหสีในฐานะอึมอิน (เพศรองที่เทียบเท่ากับโอเมกาในแนว Omegaverse) วันที่ลมหนาวพัดแรงเช่นนั้นจะมีผลอะไรเล่า ในวินาทีที่จักรพรรดิกุมมืออันเรียวงามของพระอัครมเหสี เหล่าขุนนางต่างก็กู่ร้องก้องกังวาน “ขอองค์จักรพรรดิ ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นๆ ปี!” “ขอพระอัครมเหสี ทรงพระเจริญพันปี พันปี พันๆ ปี!” ปีมิชุกที่ 21 ฤดูหนาวในปีนั้น ซนแบกอู พระราชโอรสองค์โตและรัชทายาทของจักรพรรดิมิมุน ได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งอาณาจักรยอ และพระชายาจากตระกูลอายอน อึมอิน นามว่า อายอนฮวี ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระอัครมเหสีแห่งอาณาจักรยอเช่นกัน ในวันพิธีบรมราชาภิเษกของทั้งสอง ทั้งเหล่าขุนนาง ขุนน้ำขุนนาง พ่อค้าแม่ขาย และราษฎรต่างเชื่อมั่นอย่างไร้ข้อสงสัยว่าอาณาจักรยอจะก้าวไปสู่เส้นทางที่รุ่งโรจน์และมั่นคง -หวีดหวิว ทว่าหลังจากเปลี่ยนรัชศกเป็น ‘กาฮวา’ ได้เพียง 5 ปี อายอนฮวีก็ถูกปลดจากตำแหน่งในฤดูใบไม้ผลิปีนั้นและถูกจองจำอยู่ในตำหนักเย็น เขารักษาตำแหน่งพระอัครมเหสีไว้ได้เพียง 5 ปีเท่านั้น ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงเฝ้ารอ เพราะเขายังเชื่อมั่นในตัวซนแบกอู แต่คนที่เขารอคอยกลับไม่มา มีเพียงฤดูหนาวที่เหน็บหนาวเท่านั้นที่หวนกลับมาอีกครั้ง “อากาศหนาวนัก เสด็จเข้าไปพักผ่อนข้างในเถิดขอรับ” “ไม่เป็นไรหรอก ในตำหนักเย็นนี้ จะข้างในหรือข้างนอกก็ไม่ต่างกัน” ชุดพระอัครมเหสีที่หรูหราหลายชั้นหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสื้อผ้าเนื้อบางที่ปล่อยให้ลมหนาวพัดผ่านจนเย็นเยียบไปถึงกระดูก จากการแท้งลูกถึงสองครั้ง และการต้องผ่านช่วงฮีตเพียงลำพังในตำหนักเย็นมานานกว่าหนึ่งปี ดอกไม้ที่เคยงดงามกลับซูบผอมและเหี่ยวเฉาลง วันนี้เขาก็ยังคงใช้ร่างกายที่ไม่สมบูรณ์เฝ้ามองไปยังตำหนักที่องค์จักรพรรดิประทับทรงงานอยู่ “ช่วงฮีตคราวนี้ ท่านจะทนผ่านไปเพียงลำพังไม่ได้นะขอรับ! ข้าจะออกไปอ้อนวอนต่อองค์จักรพรรดิเองขอรับ!” ต่อหน้าซาเทีย ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ฮวีเพียงแต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนแรงและตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า “อย่าทำให้ฝ่าบาทต้องลำบากพระทัยเลย หากความเข้าใจผิดคลี่คลายลง พระองค์ก็คงจะเสด็จมาเอง” พระอัครมเหสีตระกูลอายอนฮวีทรงริษยาเหล่านางสนมจนก่อให้เกิดความวุ่นวาย และคิดประทุษร้ายต่อเชื้อพระวงศ์ ความไร้คุณธรรมนั้นสูงเทียมฟ้า แต่ด้วยเห็นแก่ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยา จึงไม่ประทานความตาย แต่ให้ปลดจากตำแหน่งและจองจำอยู่ในตำหนักเย็นตลอดชีวิต นั่นคือเหตุผลที่ฮวีกลายเป็นอดีตพระอัครมเหสีที่ถูกปลด ทว่าเขากล้าสาบานต่อฟ้าดินว่าเขาไม่เคยทำเรื่องเช่นนั้นเลย เพราะเขาแท้งลูกติดต่อกัน เขาจึงปรารถนาอย่างจริงใจที่จะเห็นทายาทจากเหล่านางสนมแทน ‘พระองค์ต้องทรงทราบแน่ว่ามันคือการใส่ร้ายและเป็นเรื่องเข้าใจผิด ตอนนี้พระองค์เพียงแค่ทรงสับสนชั่วคราวด้วยความกริ้วที่สูญเสียทายาทและคำเป่าหูของนางสนมคนโปรด อีกไม่นานพระองค์จะต้องกลับมาเป็นจักรพรรดิผู้ชาญฉลาดคนเดิมแน่ๆ’ เขาอดทนมีชีวิตอยู่ไปวันๆ ด้วยความหวังเช่นนั้น แม้ในยามหลับตา ภาพความทรงจำอันงดงามกับเขาในสมัยที่ยังเป็นรัชทายาทผู้ปรีชาก็ยังคงแจ่มชัด “ดูเหมือนช่วงฮีตกำลังจะมาแล้ว เจ้าเองก็ออกไปข้างนอกสักพักเถิด” “พระอัครมเหสี!” ฮวีที่เผลอยิ้มออกมาเมื่อจมอยู่ในความทรงจำออกคำสั่งไล่ข้ารับใช้ออกไปเมื่อรู้สึกถึงสัญญาณของช่วงฮีตที่กำลังจะเริ่มขึ้น “ข้าบอกให้รีบออกไปอย่างไรเล่า” สุดท้ายด้วยคำเร่งเร้าที่ดูแสนลำบากของเขา ซาเทียจึงค่อยๆ ถอยห่างออกไปอย่างลังเล “ฮึก!” ทันทีที่อีกฝ่ายจากไป ร่างกายราวกับรอคอยเวลานี้อยู่ สัญชาตญาณแห่งอึมอินก็เริ่มพลุ่งพล่าน กลิ่นฟีโรโมนเริ่มรินไหลและแผ่กระจายออกมา ร่างกายเริ่มร้อนรุ่ม และเสียงร่ำร้องโหยหาอ้อมกอดของยางอิน (เพศรองที่เทียบเท่ากับอัลฟาในแนว Omegaverse) ก็เริ่มต้นขึ้น “ฝะ...ฝ่าบาท” สติสัมปชัญญะถูกกัดกินด้วยช่วงฮีตอย่างรวดเร็วจนเริ่มพร่าเลือน ปกติเขามักจะบอกว่าไม่เป็นไรและเชื่อมั่นในตัวฝ่าบาทเสมอ แต่เมื่อสติที่คอยยึดเหนี่ยวร่างกายและจิตใจอันอ่อนแอเลือนหายไป ความโหยหาและความคับแค้นใจก็เอ่อล้นออกมา “...ท่านแบกอู ทะ...ท่านแบกอู” ฮวีทิ้งตัวลงบนโต๊ะและเก้าอี้หินที่สลักอย่างหยาบๆ สองแขนโอบกอดตัวเองไว้พลางพร่ำเรียกชื่อเขาอย่างไม่ขาดสาย ทั้งที่รู้ดีว่าตอนนี้เขาเป็นจักรพรรดิแล้ว ไม่ควรเรียกชื่ออีกฝ่ายสุ่มสี่สุ่มห้า... แต่วันนี้ความร้อนและความเจ็บปวดกลับรุนแรงกว่าปกติจนเขากลัวว่าจะทนไม่ไหว เขากลัวว่าจะต้องจบชีวิตลงทั้งที่ยังถูกคนที่รักทอดทิ้งเพราะความเข้าใจผิดเช่นนี้ น้ำตาไหลพราก ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่น ส่วนล่างเปียกชื้นด้วยความกำหนัดและความร้อนรุ่ม ‘หากข้าไม่ได้เกิดมาเป็นอึมอิน...’ ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาคงไม่ต้องเผชิญกับความอัปยศเช่นนี้ แม้จะผ่านมาหลายปีแล้วนับตั้งแต่ที่เขาแสดงลักษณะเด่นของอึมอินออกมา ฮวีก็ยังคงรู้สึกคับแค้นและอับอายในเพศสภาพของตนเอง ในขณะที่เขากำลังดิ้นพล่าน กัดริมฝีปากล่างและสะอื้นไห้อยู่นั้นเอง -วูบ กลิ่นดอกไฮเดรนเยียก็โชยมาท่ามกลางฤดูหนาว มันคือกลิ่นฟีโรโมนของซนแบกอู แม้จะเป็นเพียงกลิ่นจางๆ แต่ร่างกายที่หิวโหยมานานกลับตอบสนองอย่างรวดเร็ว ด้วยความร้อนและสติที่เลื่อนลอย ฮวีแทบจะถลาลงจากโต๊ะและเก้าอี้หินเพื่อคลานไปบนพื้น เมื่อมาถึงหน้าประตูตำหนักเย็นที่ปิดสนิท เขาก็ยิ่งกระวนกระวาย ฮวีที่ทิ้งศักดิ์ศรีทุกอย่างไปหมดสิ้นและมีความใคร่เต็มสมองพิงประตูแล้วผลักจนเกิดช่องว่างเล็กๆ เขาอยากเห็นคนที่อยู่หลังประตูนั้น แม้จะถูกทอดทิ้งและถูกปฏิบัติอย่างเย็นชามานานกว่าหนึ่งปี แต่เขาก็ยังคงรักซนแบกอูสุดหัวใจ เขาอยากจะอธิบายว่าทุกอย่างคือเรื่องเข้าใจผิด อยากขอร้องให้เขาเลิกโกรธเคืองเสียที และในวินาทีที่เขามองลอดช่องประตูออกไปเพื่อจะอ้อนวอนให้เขาช่วยทำอะไรสักอย่างกับร่างกายที่กำลังจะคลั่งนี้ เขาก็ได้รู้เหตุผลว่าทำไมกลิ่นดอกไฮเดรนเยียถึงได้เบาบางนัก “...ซะ...ซาเทีย?” ภาพที่เห็นผ่านช่องประตูนั้นช่างสยดสยองเกินบรรยาย เหตุผลที่กลิ่นดอกไฮเดรนเยียเบาบางทั้งที่แบกอูอยู่ตรงหน้า ก็เพราะกลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงกว่าได้ปกคลุมมันไว้จนหมด ที่แทบเท้าของเขา ร่างของซาเทียที่คอเกือบขาดกะรุ่งกะริ่งนอนจมกองเลือดอยู่ เลือดของเขานองเต็มพื้นหินที่ถูกจัดแต่งอย่างดี และเพราะอากาศที่หนาวเย็นจึงมีไอความร้อนลอยกรุ่นขึ้นมาจากกองเลือดนั้น ในมือของแบกอูถือดาบเปื้อนเลือดไว้เล่มหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ ‘ทะ...ทำไมกัน?’ ตรงข้ามกับร่างกายที่ยังคงร้อนรุ่มจนทรมาน สติของฮวีกลับค่อยๆ เย็นเยียบลง ซาเทียคือข้ารับใช้ที่อยู่กับเขามาตั้งแต่เด็ก แบกอูเองก็น่าจะรู้ดีว่าฮวีรักเขามากเพียงใด ไม่เช่นนั้นหลังถูกปลด เขาจะยอมให้ซาเทียตามมาปรนนิบัติหรือ? “เสียเที่ยวจริงๆ อุตส่าห์ใช้ทางลัดผ่านตำหนักเย็น แต่กลับต้องมาเจอเรื่องซวยๆ แบบนี้ ชิ เสื้อผ้าสกปรกหมดแล้ว คงไปหาควีบี (พระราชชายาขั้นที่ 1) ไม่ได้แล้วล่ะ เรียกคนมาเก็บกวาดซะ” “ฝะ...ฝ่าบาท คนผู้นี้เป็นคนของอดีตพระอัครมเหสีนะพ่ะย่ะค่ะ...” “อดีตพระอัครมเหสี? อ้อ เจ้านั่นยังไม่ตายอีกรึ? แล้วมันรู้หรือยังว่าตระกูลของมันล่มสลายไปแล้ว?” ทว่าความจริงกลับโหดร้ายต่อฮวียิ่งกว่า ร่างกายของเขาซวนเซเมื่อได้ยินบทสนทนาอันน่าตกใจระหว่างจักรพรรดิกับขันทีคนสนิท นี่ไม่ใช่แค่ข้ารับใช้คนสนิทที่ตายไปเท่านั้น ‘ตระกูลล่มสลายงั้นรึ?!’ -ปัง สุดท้ายเขาก็ซวนเซไปกระแทกประตูจนร่างกายทรุดฮวบลงอย่างหมดแรง ความเย็นชาของคนรัก ความตายของข้ารับใช้ที่เป็นดั่งสหาย และการล่มสลายของตระกูล แรงกระแทกทางจิตใจที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกันทำให้น้ำตาเอ่อล้นออกมา เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของเขา เสียงฝีเท้าของคนหลายคนก็ใกล้เข้ามา “เปิดซะ” -เอี๊ยด เพียงคำพูดเดียวของแบกอู ประตูที่เคยปิดสนิทก็ถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย แม้คนที่เขาโหยหาจะอยู่ตรงหน้า แต่ฮวีกลับไม่มีความดีใจเลยแม้แต่น้อย ทว่าร่างกายของอึมอินกลับตอบสนองต่อกลิ่นดอกไฮเดรนเยียที่เข้มข้นขึ้นอย่างขัดกับความรู้สึก กลิ่นฟีโรโมนที่พลุ่งพล่านออกมาจากร่างของฮวีรุนแรงเสียจนทำให้หน้าตำหนักเย็นราวกับกลายเป็นทุ่งดอกดาวเรือง “ทำไม...ทำไมถึงฆ่าเขา?! ข้ารับใช้ของกระหม่อมทำผิดอะไร! ฮึก...อึก” เพราะช่วงฮีต แม้แต่การจะเอ่ยปากถามก็ยังเป็นเรื่องยากลำบาก เล็บที่ขูดไปกับพื้นจนฉีกขาดมีเลือดไหลซึมออกมาด้วยความคับแค้นใจ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาท่ามกลางสภาพอันน่าเวทนาและเสียงตะโกนที่เปี่ยมด้วยความโกรธแค้นมีเพียงเสียงหัวเยาะเย้ยเท่านั้น ช่างน่าสมเพชและอดสูเหลือเกิน ยิ่งร่างกายตอบสนองต่อกลิ่นฟีโรโมนของคนที่ตนผูกพันด้วยพันธสัญญาในยามนี้ มันก็ยิ่งน่าสมเพชเข้าไปใหญ่ ในขณะที่เขาพยายามกัดฟันใช้ความโกรธข่มสัญชาตญาณที่กำลังกัดกินร่างกายและจ้องมองเขาอยู่นั้น เขาก็เดินเข้ามาใกล้ “พวกเจ้านี่มันมีปัญหาตรงนี้แหละ” ฮวีเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนนั่น แบกอูใช้มือลูบไล้ใบหน้าที่เหี่ยวเฉาของฮวี -ฉึก จากนั้น ดาบเล่มเดียวกับที่ใช้ปลิดชีพซาเทียก็ส่งเสียงอันน่าขนลุกขณะแทงทะลุหน้าอกของเขา “ซะ...ซนแบกอู!!” “เห็นไหมล่ะ ชอบปีนเกลียวขึ้นมาอยู่เหนือหัวข้าอยู่เรื่อย ใครจะไปเอ็นดูลง หืม?” น้ำเสียงที่เขาพูดออกมานั้นช่างน่ารังเกียจสิ้นดี “เดิมทีเจ้าก็เป็นแค่เครื่องมือ แต่เจ้าดันคิดว่าการแสดงนี่มันคือความรักจริงๆ มันน่าขำนะ ต่อให้เป็นถึงคุณชายสามผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลอายอน แต่สุดท้ายก็เผาทั้งตัวเองและตระกูลจนวอดวายเพราะความรักงั้นรึ? แถมยัง...เพราะแบบนี้ไงข้าถึงบอกว่าอึมอินน่ะใช้ไม่ได้ สกปรกสิ้นดี” เขาผู้ที่เหยียบย่ำความทรงจำอันแสนงดงามในอดีตจนจมโคลนตมเหลือบมองส่วนล่างของฮวีที่นูนเด่นออกมาแล้วหัวเราะเยาะในลำคอ จากนั้นเขาก็ชักดาบออกแล้วสั่งว่า “เอาไปทิ้งซะ” สิ้นคำนั้น ร่างกายที่อ่อนแอถึงขีดสุดของเขาก็เย็นเยียบลงอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยร้อนรุ่มมาก่อน ร่างล้มพับลง เลือดที่ไหลออกมาจากช่องท้องขยายวงกว้างจนนองเต็มพื้น เจ็บปวด...ทั้งร่างกายและจิตใจ และมันก็น่าคับแค้นใจเหลือเกิน เขาไม่เคยรู้เลยว่าแท้จริงคนผู้นี้เป็นคนเช่นไร ถูกหลอกด้วยคำว่ารักจนยอมมอบทั้งกาย ใจ และทุกอย่างที่มีเพื่อส่งเขาขึ้นสู่บัลลังก์ เขารู้สึกขยะแขยงตัวเองที่เป็นอึมอินผู้งมงายในรักจนเข้ากระดูกดำ หากเขารู้ตัวเร็วกว่านี้สักนิด อย่างน้อยเขาก็คงได้แก้แค้นบ้าง แต่น่าเสียดายที่ลมหายใจของเขาค่อยๆ แผ่วเบาลงทุกที -แปะ -แปะ แปะ ท่ามกลางความคับแค้นใจที่สลักลึก ฮวีหลับตาลงพร้อมกับสายฝนที่โปรยปรายลงมาบนร่าง แทนที่จะเป็นหิมะในช่วงปลายฤดูหนาว ราวกับมีใครบางคนกำลังร่ำไห้ให้กับการจากไปของเขา