ID #59IP0106 결혼 엔딩•แก้ไขล่าสุด 7/10/2569 19:19:03
V29 Prologue (18+)
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
บทนำ
“ถอดออกซะ”
มินแจยูนสูดลมหายใจเข้าลึก แผ่นหลังพลันแข็งทื่อจนร่างกายเกร็งไปหมด
“ผมต้องตามหาความทรงจำคืนมาไม่ใช่หรือไง?”
ความทรงจำไม่ใช่ของที่ฝากใครไว้ และจะเรียกคืนมาได้ทุกเมื่อเพียงแค่มีใจอยากจะจำได้เสียหน่อย ท่าทางมั่นอกมั่นใจของคังซึงฮยอนที่สรุปเอาเองเสร็จสรรพ ทำให้มินแจยูนได้แต่คิดฟุ้งซ่านอย่างคนเสียสติ
“ต้องรักษาคำสัญญาด้วยสิ”
คังซึงฮยอนลบเลือนรอยยิ้มไปจากมุมปาก ดวงตาของเขาฉายแววเย็นเยียบ เขาใช้นิ้วชี้เคาะริมฝีปากล่างของมินแจยูนเบาๆ ใบหน้าเรียบเฉยนั้นดูราวกับเขาในวันวาน ทว่าถ้อยคำที่เอ่ยออกมากลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
“อ้าปาก”
ไม่รอให้มินแจยูนได้ทันเผยอริมฝีปาก คังซึงฮยอนก็สอดนิ้วสองนิ้วเข้าไปข้างใน ปลายนิ้วที่เย็นเยียบราวกับโลหะบดเบียดเข้ากับก้อนเนื้อนุ่มหยุ่น มินแจยูนพยายามจะถอยหนีแต่ก็ทำไม่ได้ คังซึงฮยอนบีบใต้คางเขาไว้แน่นแล้วรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากลึกยิ่งขึ้น
“อื้อ... อึ่ก...!”
อุณหภูมิร่างกายที่ส่งผ่านมาจากใต้คางทำให้หางตาของมินแจยูนหยักย่น เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เพราะคังซึงฮยอนกดลิ้นและควานนิ้วไปทั่วปาก คำพูดเหล่านั้นจึงแตกกระจายกลายเป็นเสียงไม่เป็นภาษา คังซึงฮยอนกะขนาดภายในโพรงปากแล้วขมวดคิ้ว
“ทั้งแคบทั้งเล็กแบบนี้ จะกิน ‘ของของผม’ เข้าไปได้หมดเหรอ?”
น้ำลายที่มินแจยูนกลืนไม่ทันไหลลงมาตามริมฝีปาก มันหยดแหมะลงบนโคนฝ่ามือหนาของคังซึงฮยอน ทว่าเขาไม่ได้สนใจเลยสักนิด เขาเพียงแต่จดจ่ออยู่กับภายในปากที่เปียกชื้นของมินแจยูนอย่างดื้อรั้น นิ้วทั้งสองที่กดทับลิ้นอยู่บดเบียดไปตามผนังกระพุ้งแก้มและล้วงลึกไปถึงลำคอ
มินแจยูนยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมข้อมือของคังซึงฮยอนไว้ ปลายนิ้วที่พัวพันกันสั่นระริก แขนที่แข็งแกร่งนั้นแม้แต่เล็บของมินแจยูนก็จิกไม่เข้า
“พะ... พอ... อึ่ก! ฟู่... ฮ่า...”
เมื่อคังซึงฮยอนถอนนิ้วออก มินแจยูนก็โน้มตัวลงพลางหอบหายใจอย่างหนัก ริมฝีปากล่างที่ถูกกดทับจนไร้ความรู้สึก ลิ้นชาหนึบ และกระพุ้งแก้มก็แสบร้อนไปหมด โดยเฉพาะใต้คางที่ถูกบีบไว้นั้นร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก
ดวงตาของมินแจยูนสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก เขามองคังซึงฮยอนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ โดยที่ยังไม่ทันได้หุบปากที่เลอะเทอะไปด้วยน้ำลายเสียด้วยซ้ำ แค่สูญเสียความทรงจำไปเท่านั้นเอง... แค่นั้นจริงๆ แต่คนเราจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เลยเชียวหรือ
“คิดอะไรอยู่?”
คังซึงฮยอนไม่ปล่อยโอกาสให้มินแจยูนได้พักหายใจ เขาเอื้อมแขนทั้งสองข้างมากอดรัดเอวบางของมินแจยูนเข้าหาตัว ปลายจมูกของมินแจยูนชนเข้ากับแขนอันแข็งแกร่ง คังซึงฮยอนบีบขยำบั้นท้ายแน่น
“คิดว่าถ้าเป็นรูด้านหลังก็น่าจะกินเข้าไปได้งั้นเหรอ?”
มินแจยูนส่ายหน้าไปมาจนริมฝีปากเปียกชื้นฝังลงบนแผงอกของคังซึงฮยอน นั่นเป็นเพราะคังซึงฮยอนออกแรงมือบีบขยำและยกสะโพกของเขาขึ้นมา เขาใช้มือที่เปียกชื้นกดลงบนช่องทางรัก แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ชั้นหนึ่ง แต่แรงกดนั้นราวกับจะทะลวงผ่านเข้าไปได้ทุกเมื่อ
“ก็น่าจะเป็นไปได้นะ”
เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังขึ้นข้างหูมินแจยูน อาจเป็นเพราะอุณหภูมิร่างกายที่เย็นเยียบของคังซึงฮยอนที่สัมผัสกัน มินแจยูนจึงรู้สึกเหมือนร่างกายแข็งทื่อไปหมด ปลายนิ้วที่ขยุ้มเสื้อกั๊กของคังซึงฮยอนสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด
เขายากที่จะตั้งสติได้ มินแจยูนถูกยกขึ้นไปวางบนโต๊ะทำงานในห้องหนังสือ จะพูดให้ถูกคือคังซึงฮยอนใช้กำลังยกเขาขึ้นไปมากกว่า ต้นขาของมินแจยูนถูกแยกออก และเรียวขาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของคังซึงฮยอนก็แทรกเข้ามาตรงกลาง
ใบหน้าของมินแจยูนซีดเผือด เงาของอีกฝ่ายทาบทับลงมาบนหน้าเขา คังซึงฮยอนผู้มีเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบไม่มีที่ติแม้แต่นิดเดียว
“มองผมแบบนั้นทำไม? ก็เราเป็นสามีภรรยากันนี่ เรื่องเซ็กซ์ก็คงเคยทำกันมาแล้วใช่ไหม? ทั้งบนนี้ บนโต๊ะอาหาร ตรงประตูทางเข้า แล้วก็ในห้องน้ำ...”
“ไม่ใช่! เราทำกันแค่ไม่กี่ครั้งในห้องนอนเท่านั้นแหละ”
มินแจยูนตะโกนขัดจังหวะคังซึงฮยอนที่ร่ายยาวไม่หยุด ดวงตาของคังซึงฮยอนหรี่ลง ราวกับเพิ่งจะตระหนักอะไรบางอย่างได้
“เพราะอย่างนี้สินะถึงได้ขอหย่า”
ถ้าเป็นเรื่องนั้นก็พอจะเข้าใจได้ แต่นั่นมันคือเขาในอดีตเท่านั้น
“ไม่ต้องห่วง ต่อจากนี้ผมจะกระแทกนายจนกว่ารูด้านหลังจะระบมเลยล่ะ”
ริมฝีปากของมินแจยูนพะงาบๆ เหมือนปลาที่ถูกตักขึ้นมาพ้นน้ำ คำพูดนั้นมันไม่ใช่...
วินาทีนั้น ร่างกายส่วนบนของมินแจยูนก็ถูกฉุดลงมาอย่างแรง มินแจยูนโอนเอนจนต้องคุกเข่าลงข้างหนึ่งกับพื้น เขาเอามือกุมหน้าผากที่รู้สึกวิงเวียน ในที่สุดเขาก็สัมผัสได้ว่าเรื่องราวกำลังผิดเพี้ยนไป คังซึงฮยอนกำลังเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไปอย่างมหันต์
“ซึงฮยอน เหตุผลที่เราแต่งงานกันก็เพราะ...”
เมื่อมินแจยูนเงยคางที่เปียกชื้นขึ้น คังซึงฮยอนก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางโน้มตัวลงมา
“กินก่อนแล้วค่อยพูดดีไหม? ตอนนี้ ‘น้องชาย’ ของผมมันจะระเบิดอยู่แล้วเนี่ย”
มินแจยูนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขามองจ้องไปยังหว่างขาของอีกฝ่ายที่ปรากฏรอยนูนหนาชัดเจน
“ตอนนี้ต้องให้รางวัลผมได้แล้วนะ”
คังซึงฮยอนจับเข็มขัด หลังจากนั้นเขาก็ปลดหัวเข็มขัดออก เสียงรูดซิปดังชัดเจนเป็นพิเศษ เมื่อคังซึงฮยอนค่อยๆ รั้งกางเกงชั้นในลง แก่นกายที่รอจังหวะอยู่ก็ดีดตัวออกมา แก่นกายสีแดงเข้มนั้นนอกจากจะตั้งตระหง่านอย่างทระนงแล้ว เส้นเลือดยังปูดโปนราวกับกำลังโกรธจัด
“...เรื่องนั้น! มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้นี่นา...”
มินแจยูนพยายามดิ้นรนจนถึงที่สุด เขาจะทนติดอยู่ในโรงพยาบาลแบบนั้นไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก เขาไม่มีทางเลือกอื่นเลย คังซึงฮยอนสอดนิ้วสองนิ้วเข้าไปในปากที่อ้าค้างอยู่ราวกับรอจังหวะนี้มานาน เขาโน้มคางอีกฝ่ายลง แล้วส่วนหัวที่หนาใหญ่ของแก่นกายก็ครูดผ่านปลายลิ้นที่สั่นระริกเข้ามาอย่างไม่ปรานี
แก่นกายที่มีขนาดเทียบไม่ได้เลยกับนิ้วมือสอดประสานเข้าออกในโพรงปาก มันบดเบียดลิ้นและดันกระพุ้งแก้มจนแทบทะลุ ก่อนจะโยกย้ายไปอีกฝั่ง
“อื้อ... อึ่ก... อ๊า! อึ่ก...”
มินแจยูนไม่อาจลืมตาขึ้นได้เพราะสิ่งแปลกปลอมที่รุกล้ำเข้ามาถึงลำคอ ปลายจมูกจมหายลงไปในกลุ่มขนที่หยาบกร้าน กลิ่นอายอัลฟ่าที่รุนแรงพุ่งพล่านจนลูกกระเดือกสั่นระริก ขนอ่อนทั่วร่างลุกซัน เขาคว้าต้นขาที่อยู่ตรงปลายนิ้วไว้แน่นแล้วอ้าปากออก
เมื่อส่วนหัวไปติดอยู่ที่ลำคอ คังซึงฮยอนก็ขมวดคิ้ว
“กินให้มันอร่อยๆ หน่อยไม่ได้หรือไง?”
“อ๊ะ... อึ่ก... อื้อ!”
มินแจยูนพยายามจะขยับลิ้นตอบโต้ ทว่าเพราะแก่นกายที่ทิ่มแทงเข้ามาถึงลำคอทำให้น้ำตาคลอเบ้า
มินแจยูนปล่อยฟีโรโมนออกมาจากร่างกาย ตอนนี้ไม่อาจหันหลังกลับได้แล้ว เขาเพียงแต่หวังให้คังซึงฮยอนรีบปลดปล่อยออกมาเร็วๆ เท่านั้น
“อืม... กลิ่นหอมจัง”
กลิ่นดอกแมกโนเลียขาวที่รินไหลออกมาจากร่างกายของมินแจยูน คล้ายกับดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิที่จะได้กลิ่นก็ต่อเมื่อถึงเดือนมีนาคม ราวกับดอกไม้จำช่วงเวลาผลิบานผิดไปจึงออกมาสู่โลกภายนอกท่ามกลางฤดูหนาวอันเหน็บหนาว คังซึงฮยอนทำราวกับลุ่มหลงในกลิ่นดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิกลางฤดูหนาว เขาไล้ผ่านใบหูเล็กๆ ของมินแจยูนแล้วสอดนิ้วเข้าไปในกลุ่มเส้นผมบาง
คังซึงฮยอนเอื้อมมืออีกข้างไปลูบไล้บนเสื้อเชิ้ตของมินแจยูน เขาใช้ฝ่ามือบีบขยำทรวงอก
จากนั้นก็บดคลึงยอดอกที่ชูชันขึ้นมาสัมผัสฝ่ามือ สัมผัสของคังซึงฮยอนนั้นตื้อรั้น เขาบีบดึงรั้งขึ้นเบาๆ แล้วปล่อยมือ ก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างตามไปทันที มือทั้งสองข้างย่ำยีหัวนมของมินแจยูนอย่างไม่ลังเล
“ปากหยุดทำงานแล้วนะ”
คังซึงฮยอนยกมือข้างหนึ่งขึ้นกระชากท้ายทอยของมินแจยูน เขาขยับกระแทกแก่นกายเข้าใส่ปากอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะขยับเอวเป็นจังหวะรุกรับ ทว่ามือข้างหนึ่งยังคงดึงทึ้งหัวนมอยู่
“อ๊าส์... อึ่ก! ฮ่า อึ่ก...”
ริมฝีปากของมินแจยูนมันวาว น้ำลายที่กลืนไม่ทันไหลยืดมาถึงคาง จู่ๆ แก่นกายที่รุกล้ำเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออกก็ถอนพรวดออกไป
“แฮก... แฮก...”
แม้ความรู้สึกหนักอึ้งจะหายไปในพริบตา แต่มินแจยูนก็ยังไม่คิดจะหุบปาก เขาโน้มศีรษะลงครึ่งหนึ่งแล้วหอบหายใจแรง ความรู้สึกเหมือนยังมีแก่นกายฝังอยู่ในปากยังไม่จางหายไป
“มานี่”
คังซึงฮยอนเรียกมินแจยูนพลางปลดกระดุมเสื้อกั๊กที่สวมอยู่ มินแจยูนพยายามลุกขึ้นอย่างช้าๆ จนโอนเอน แต่คังซึงฮยอนกลับทำเพียงแค่ยืนมองเฉยๆ คังซึงฮยอนพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะทำงานในห้องหนังสือ เมื่อมินแจยูนลังเล คังซึงฮยอนก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก เสื้อเชิ้ตร่วงหล่นลงไปตามแขนยาวของคังซึงฮยอนกองอยู่บนพื้น เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของมินแจยูนไว้
“ให้ตายสิ ไม่ฟังกันเลยนะ”
ไหปลาร้าที่สลักเสลาอย่างประณีต หัวไหล่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อจากการออกกำลังกาย แขนที่แข็งแกร่งและแผงอกแน่นตึง เอวที่สอบยาวไร้ไขมันส่วนเกิน ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดก็คือเครื่องหน้าที่คมคายของคังซึงฮยอนนั่นเอง
“หันหลังไป”
มินแจยูนใช้มือทั้งสองข้างยันโต๊ะไว้ ปลายนิ้วของเขาสั่นระริก กางเกงและชั้นในที่มินแจยูนสวมอยู่ถูกถอดพรวดออกไปกองอยู่ที่ข้อเท้า เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะรู้สึกอับอาย ร่างกายส่วนบนของมินแจยูนโน้มลงไปครึ่งหนึ่งเพราะคังซึงฮยอนจับบั้นท้ายแยกออก
“เหมือนกลีบซากุระเลยนะ”
เขาใช้นิ้วลากไล้ไปตามรอยจีบ ก่อนจะสอดนิ้วชี้เข้าไป ร่างของมินแจยูนหมอบราบลงไปยิ่งกว่าเดิม เขาพยายามกัดริมฝีปากล่างแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกถึงนิ้วมือที่แหวกช่องทางเข้ามา ทว่าร่างกายกลับทรยศต่อความคิดของมินแจยูนอย่างสิ้นเชิง
“อ๊ะ!”
เมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดนจุดหนึ่ง เสียงครางก็เล็ดลอดผ่านไรฟันของมินแจยูนออกมา มินแจยูนห่อไหล่พลางใช้มือทั้งสองข้างปิดปากไว้แน่น ยิ่งทำแบบนั้น การขยับนิ้วของคังซึงฮยอนก็ยิ่งโจ่งแจ้งมากขึ้น
คังซึงฮยอนดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ผนังภายในอันร้อนผ่าวโอบรัดปลายนิ้วที่สอดแทรกเข้าไป มันนุ่มละมุนเสียจนเขาอยากจะสวนแก่นกายเข้าไปกระแทกกระทั้นให้หนำใจ เขาใช้มือซ้ายบีบแก้มก้นไว้แน่นพลางสอดนิ้วกลางตามเข้าไป หลังจากนั้นนิ้วที่สามก็รุกล้ำตามไปติดๆ
ลำคอของมินแจยูนที่พยายามกลั้นเสียงครางกลายเป็นสีแดงระเรื่อ ดวงตาของคังซึงฮยอนฉายแววประหลาดใจ แผ่นหลังที่ลำคอขาวผ่องเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ อีกทั้งท่าทางที่โผล่พ้นมาเพียงบั้นท้ายนั้นช่างดูยั่วยวนกามารมณ์เหลือเกิน
คังซึงฮยอนโน้มตัวลงพิงเอวบางของมินแจยูนที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตซึ่งรั้งขึ้นไปเล็กน้อย แก่นกายที่ขยายตัวเต็มที่ทิ่มแทงต้นขาที่มันวาวไปด้วยน้ำหล่อลื่นที่ไหลออกมาจากช่องทาง
“เงยหน้าขึ้น”
มินแจยูนที่เคยปิดปากไว้ค่อยๆ เงยหน้าไปด้านหลังอย่างช้าๆ มือหนาของคังซึงฮยอนโอบรอบใต้คางราวกับจะคลุมหลังมือไว้ มินแจยูนหลับตาลงแน่นในทันที เขารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกเขมือบ ทั้งลิ้นที่รุกล้ำเข้ามาบดเบียดริมฝีปาก ทั้งไรฟันที่ขบเคี้ยวริมฝีปากล่างเบาๆ ราวกับจะแสดงตัณหาออกมา ทั้งหมดนี้ไม่ใช่คนที่เขารู้จักเลยสักนิด
แก่นกายที่เคยรูดขึ้นตามร่องก้นอย่างป่าเถื่อนเลื่อนลงมาบดเบียดกับช่องทาง คังซึงฮยอนจ่อส่วนหัวให้ตรงจุด
“อ๊ะ!”
มินแจยูนฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ในหัวขาวโพลนไปหมด แก่นกายที่แหวกช่องทางรุกล้ำเข้ามานั้นให้ความรู้สึกเย็นวาบ คังซึงฮยอนค่อยๆ ดันแก่นกายเข้าไปอย่างช้าๆ โดยพยายามแหวกผนังภายในที่พยายามผลักดันออกมา
ร่างกายของมินแจยูนโดยรวมดูผอมบาง แต่ไม่ใช่กับบั้นท้าย บั้นท้ายที่งอนงามนั้นเต่งตึงเหมือนลูกพีชที่สุกงอม
คังซึงฮยอนใช้มือทั้งสองข้างจับแก้มก้นแยกออก เขาเฝ้ามองแก่นกายสีแดงเข้มที่ฉีกกระชากกลีบซากุระเข้าไปข้างในอย่างไม่รีบร้อน ยิ่งคังซึงฮยอนสอดใส่เข้าไปช้าๆ เพื่อเปิดทาง ผนังภายในก็ยิ่งหดเกร็งอย่างอ่อนไหว เนื้อนุ่มลื่นโอบรัดไปทั่วทั้งลำแก่นกาย
“ผมมั่นใจว่าผมเคยฝัง ‘ของของผม’ ไว้ข้างในนี้จริงๆ”
คังซึงฮยอนที่สอดใส่แก่นกายเข้าไปจนสุดโคนเอ่ยพึมพำกับตัวเองอย่างเย้ยหยัน มินแจยูนไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไปจนต้องส่งเสียงครางออกมา เขารู้สึกได้แม้กระทั่งเส้นเลือดที่ปูดโปนอยู่บนลำแก่นกาย
“ฮ้าส์...! ฮ่า...”
เอวของมินแจยูนสะบัดอย่างแรง เขาละมือที่ปิดปากอยู่ออกมายันโต๊ะไว้ และพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ล้มพับลงไป ทว่าด้วยแรงกระแทกที่โถมเข้ามาจากด้านหลัง ทำให้แขนข้างหนึ่งของเขาต้องคู้ลงหรือเสียหลักอยู่บ่อยครั้ง
คังซึงฮยอนที่กระแทกกระทั้นเข้ามาจากด้านหลังอย่างไม่หยุดหย่อนนั้น เป็นภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน คังซึงฮยอนคนเดิมที่เคยเชื่อฟังคำพูดของมินแจยูนหายไปไหนเสียแล้วนะ