ID #58IP0106 결혼 엔딩•แก้ไขล่าสุด 7/10/2569 19:08:11
Original Chapter 1
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
1. ความโชคร้ายมักไม่มาเพียงลำพัง
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว! เราหย่ากันเถอะ”
มันเกิดขึ้นหลังจากแต่งงานกันได้เพียงหกเดือน
“ฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า”
กลางดึกคืนหนึ่ง มินแชยุนบุกเข้ามาในห้องทำงานกะทันหันแล้วเท้ามือลงบนโต๊ะ ชุดนอนผ้าไหมสีเงินที่เขาสวมอยู่พลิ้วไหวไปตามแรงเคลื่อนไหว
คังซึงฮยอนที่นั่งอยู่ในชุดนอนแบบเดียวกันเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบที่เปิดเผยออกมานั้นเรียบนิ่งไร้ความไหวติ่ง เพียงเพราะขยับมุมมองไปเล็กน้อย แสงจากโคมไฟตั้งพื้นที่ทาบลงบนเรือนผมสีดำก็เผยให้เห็นประกายเงางาม
อาจเป็นเพราะประสาทสัมผัสทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่เขา มินแชยุนจึงรู้สึกได้ถึงแผงอกกำยำภายใต้ชุดนอนที่มีคาร์ดิแกนสีน้ำเงินเข้มพาดบ่าซึ่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีวี่แววของความตกใจหรือตื่นตระหนกให้เห็นแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ชุดนอนที่โอบรัดรอบเอวเพรียวบางของมินแชยุนกลับปรากฏรอยยับย่นจางๆ
คังซึงฮยอนเหลือบมองมินแชยุนที่ใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะดึงคาร์ดิแกนที่พาดบ่าอยู่ออกมาส่งให้ จากนั้นเขาก็ละสายตาอันเย็นชาไปที่หน้าจอแล็ปท็อปตามเดิม
“เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”
มินแชยุนเหวี่ยงมืออย่างแรง คาร์ดิแกนสีน้ำเงินเข้มตกลงไปทับบนหน้าจอแล็ปท็อปที่คังซึงฮยอนกำลังดูอยู่
“ของพรรค์นี้ฉันไม่ต้องการ!”
แววตาของคังซึงฮยอนดูเย็นเยียบขึ้นมาทันที มินแชยุนลอบกลืนน้ำลาย เขาพยายามฝืนลงน้ำหนักที่ปลายเท้าเพื่อไม่ให้ตัวเองก้าวถอยหลังไปข้างหลัง ก่อนจะยื่นกระดาษในมือซ้ายออกไป
“ฉันเขียนไว้หมดแล้ว แค่เซ็นชื่อก็พอ”
หลังจากกวาดสายตาอ่าน ‘หนังสือยืนยันการหย่าโดยความยินยอม’ คังซึงฮยอนถึงได้สบตากับมินแชยุน
“นี่เป็นครั้งที่สองแล้วสินะ”
น้ำเสียงราบเรียบของคังซึงฮยอนให้ความรู้สึกราวกับกำลังกดดันอย่างเงียบเชียบ
มินแชยุนรู้สึกใจฝ่อจนแทบหายใจไม่ออก แต่เขาก็พยายามไม่หลบสายตา เพราะดวงตาของคังซึงฮยอนสั่นไหวราวกับกำลังข้ามผ่านระดับอันตราย มันเป็นสายตาราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรอให้เหยื่อหันหลังให้
ปลายนิ้วยาวของคังซึงฮยอนละจากแล็ปท็อปมาลูบไล้สันกรามที่สลักเสลาอย่างงดงามของตัวเอง แหวนแต่งงานที่สวมอยู่ที่นิ้วนางทอประกายหลากสีสัน เขาดูเหมือนกำลังจมอยู่ในความคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ราวกับปล่อยวางเรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างกาย
“ไปได้ยินใครพูดอะไรมาอีกล่ะ”
“เปล่านะ!”
ต่อให้พูดกันยาวไปเขาก็ไม่มีทางเอาชนะผู้ชายคนนี้ได้ มินแชยุนไม่อยากให้เรื่องมันจบลงแบบครึ่งๆ กลางๆ เหมือนคราวที่แล้ว เขาจึงเสริมด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“ถ้าชอบงานขนาดนั้นก็ไปใช้ชีวิตอยู่กับงานสิ จะมาแต่งงานกับฉันทำไม”
มินแชยุนหมุนตัวกลับ เขาก้าวเท้าฉับๆ เดินย้อนกลับไปทางเดิม เป็นเวลาถึง 20 ปีแล้วที่เขารู้จักกับคังซึงฮยอน หากนับรวมระยะเวลาที่ใช้ชีวิตแต่งงานด้วยกันมา
“ไอ้นั่นก็ต้องเอาออกด้วย”
มินแชยุนที่กำลังเดินตัดผ่านห้องนั่งเล่นหยุดชะงักลง เขามองภาพถ่ายงานแต่งงานที่แขวนอยู่บนผนังพลางหายใจฟืดฟาด จากนั้นก็มองไปรอบๆ เพื่อหาอะไรมาเหยียบขึ้นไป...
ในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวางมีโซฟาสีครีมตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ตามชั้นวางรอบๆ มีของประดับตกแต่งหลากหลายวางอยู่ ท่ามกลางของตกแต่งราคาแพง มีรูปปั้นงานแต่งงานที่ได้รับเป็นของขวัญ และตุ๊กตากระต่ายคู่หนึ่งกำลังโอบกอดกัน อีกด้านหนึ่งมีเตาผิงสำหรับตกแต่งภายในช่วยลดความรู้สึกอ้างว้าง และยังมีต้นคริสต์มาสที่ประดับไฟระยิบระยับวางอยู่ในพื้นที่ที่ยังดูว่างเปล่า
ถัดจากผนังกระจกที่มองเห็นข้างในได้อย่างชัดเจน ตรงสวนหย่อมกลางบ้านมีต้นจามจุรีซึ่งสื่อถึงความรักที่ยั่งยืนของคู่สามีภรรยาตั้งอยู่ ใต้ต้นไม้นั้นมีเก้าอี้พักผ่อนที่นั่งได้สองคนจัดวางไว้
มินแชยุนลากเก้าอี้ที่แกะสลักอย่างดีจากในครัวมาวางชิดผนัง แล้วสลัดรองเท้าสลิปเปอร์ทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อระดับสายตาสูงขึ้นในทันที ใบหน้าของคนสองคนในกรอบรูปก็ปรากฏสู่สายตา
ทั้งที่เป็นวันสำคัญและควรจะเป็นงานแต่งงานที่น่ายินดี แต่มินแชยุนในชุดทักซิโด้สีขาวกลับมีสีหน้าไม่พอใจ ส่วนคังซึงฮยอนในชุดทักซิโด้สีดำกลับเรียบเฉยไร้อารมณ์
มินแชยุนเอื้อมแขนทั้งสองข้างออกไปราวกับจะโอบกอดคนทั้งคู่ไว้ เขาจับกรอบรูปไว้แน่น แม้จะได้รับคำยินดีและคำอวยพรจากผู้คนมากมาย แต่เดิมทีนี่ก็ไม่ใช่การแต่งงานที่เกิดจากความรักอยู่แล้ว
มินแชยุนที่ยืนอยู่บนเก้าอี้ย่อเข่าลง เขาขบฟันแน่นจนเกิดเสียงครางอื้ออึงในลำคอ
เมื่อใบหน้าที่เย็นชาของคังซึงฮยอนในรูปสัมผัสเข้ากับแก้มที่ร้อนผ่าวของเขา ความเย็นเยียบที่จู่โจมเข้ามาก็ทำให้เขาเผลอตัวสั่นสะท้าน
คังซึงฮยอนไม่ว่าจะตอนเด็กหรือตอนนี้ก็ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด เขาไร้หัวใจมาตั้งแต่เด็ก นิสัยเย็นชาราวกับโลหะที่ถูกฝังอยู่ใต้หิมะ ความรู้สึกเหนือกว่าผู้อื่นในแบบฉบับของอัลฟ่ายังฝังลึกอยู่ในกระดูกของเขา แตกต่างจากมินแชยุนที่พร้อมจะลุกเป็นไฟกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ มาตั้งแต่เกิด
ในที่สุดเขาก็ถอดรูปแต่งงานออกจากผนังแล้ววางลงบนพื้น มินแชยุนปัดมือทั้งสองข้างเข้าหากันก่อนจะเดินต่อไปด้วยเท้าเปล่า ผนังทางเดินที่มุ่งหน้าไปยังห้องนอนมีภาพวาดที่คัดสรรมาตามรสนิยมของคังซึงฮยอนแขวนอยู่
มินแชยุนเข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตูดังปัง เขาโถมตัวลงบนเตียงราวกับจะขดตัวซ่อนข้างใน
นาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะข้างเตียงเพิ่งจะบอกเวลาตีสองพอดี นี่คือคริสต์มาสแรกหลังแต่งงาน ไม่สิ ไม่ใช่แค่แค่วันนี้เท่านั้น แม้แต่ตอนไปฮันนีมูน คังซึงฮยอนก็เอาแต่ทำงาน มีเพียงมินแชยุนคนเดียวที่มองหอไอเฟลพลางคิดถึงอนาคต จินตนาการและตื่นเต้นไปกับความคาดหวัง
พอที! ต่อจากนี้จะหยุดทุกอย่าง
ตอนนั้นเอง ประตูก็ค่อยๆ เปิดออก เงายาวทอดเข้ามาในห้องก่อนตัว
“พรุ่งนี้หลังจากงานคอนเสิร์ตการกุศลจบ เราไป...”
“ไม่ไป! บอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันจะไม่เข้าร่วมงานเด็ดขาด”
มินแชยุนไม่รอฟังประโยคหลัง เขาคว้าหมอนมากอดไว้แน่น ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงจนมิดตัว เขาไม่อยากคาดหวังอะไรอีกต่อไปแล้ว
มันก็แค่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม กลับไปสู่อ้อมกอดของครอบครัวที่มอบความรักให้อย่างเหลือล้น ไปเจอเพื่อนฝูงที่ไม่ได้เจอกันนานเพื่อรับคำปลอบโยน และบางทีอาจจะลองคาดหวังกับความรักครั้งใหม่...
เสียงคลิกจากการปิดประตูทำให้มินแชยุนสะดุ้ง
หรือว่าจะออกไปแล้ว?
มินแชยุนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เลื่อนผ้าห่มลงแล้วชันตัวขึ้นอย่างระมัดระวัง เขามองไปรอบๆ ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง ห้องที่มืดสลัวเต็มไปด้วยความเงียบสงัด
“เฮ้อ...”
มินแชยุนทิ้งตัวลงนอนหงายอย่างท้อแท้ ไม่ใช่ว่าเขาคาดหวังอะไรหรอกนะ แต่คราวนี้เขาจะยอมหย่าให้จริงๆ หรือเปล่า
เขาหันหน้าไปมองทางหน้าต่าง เกล็ดหิมะปลิวว่อนอยู่ระหว่างรอยแยกของผ้าม่านทึบแสง
มินแชยุนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่พักใหญ่ เขากอดหมอนแน่น รวบผ้าห่มมาคลุมร่างกายส่วนบนที่หนาวเหน็บอย่างทุลักทุเล ถึงอย่างนั้นในส่วนลึกของหัวใจกลับรู้สึกว่างเปล่าจนเจ็บแปลบ
ไม่น่าแต่งงานเลยจริงๆ!
***
โคมระย้าขนาดใหญ่ส่องประกายระยิบระยับ
ผู้คนถือแก้วแชมเปญมารวมตัวกันรอบโต๊ะกลมสีขาวสะอาดตา ต่างแลกเปลี่ยนบทสนทนาหลังจากที่ไม่ได้พบกันนาน
เสียงหัวเราะเบาๆ คลอไปกับเสียงไวโอลินที่บรรเลงอย่างนุ่มนวลไม่ให้รบกวนการสนทนา ท่วงทำนองเพลงคลาสสิกที่แสนสงบโอบล้อมผู้คนไว้อย่างลื่นไหล ท่ามกลางความคึกคักของผู้คนที่มาร่วมงานคอนเสิร์ตการกุศล มีหยดน้ำเกาะพราวบนรูปปั้นวีนัสน้ำแข็งที่สลักไว้อย่างประณีต
รถซีดานสีดำสนิทจอดลงตรงหน้าบันไดสูง ชายคนหนึ่งรีบวิ่งมาเปิดประตูรถให้ เลขาซงที่รีบลงจากที่นั่งข้างคนขับเดินอ้อมไปยังอีกฝั่ง
เขาคือเลขาประจำตัวของคังซึงฮยอน เมื่อเลขาซงเปิดประตู มินแชยุนในชุดสูทเนี้ยบก็นั่งมองอยู่ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากลงจากรถอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนคนที่ถูกบังคับให้มาไม่มีผิด
ตลอดทางที่มา มินแชยุนไม่ปริปากพูดเลยแม้แต่คำเดียว แน่นอนว่าคังซึงฮยอนที่นั่งอยู่ข้างกันก็เอาแต่จัดการงานโดยไม่ชายตามามอง สงครามประสาทของคนทั้งคู่ทำให้เลขาซงถึงกับเหงื่อตกท่ามกลางลมหนาวในเดือนธันวาคม
ลมหนาวที่พัดเข้ามาทำให้หน้าม้าของมินแชยุนปลิวไสว ในฤดูหนาวที่พระอาทิตย์ตกเร็ว รอบข้างจึงมืดสลัว แสงไฟสลัวที่ส่องสว่างช่วยเพิ่มบรรยากาศให้กับต้นไม้ที่มีหิมะทับถม แต่เขากลับไม่มีกะจิตกะใจจะชื่นชมเรื่องพวกนั้น
มินแชยุนถอดโค้ทที่มีขนกระต่ายตรงแขนเสื้อออกแล้ววางพาดไว้บนเบาะรถ เขาที่กำลังอารมณ์ไม่ดีขยับตัวอย่างเชื่องช้า เขาหยิบแหวนแต่งงานที่ใส่ไว้ในกระเป๋าออกมาสวมที่นิ้ว ใจจริงอยากจะโยนมันทิ้งลงบนพื้นแล้วบอกว่าลืมไปแล้วเสียด้วยซ้ำ เขาอยากจะใช้ข้ออ้างเรื่องการตามหาแหวนเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเข้าร่วมงาน แต่ก็ไม่สามารถทำตามที่คิดได้
‘งานคอนเสิร์ตการกุศล’ มีผู้เข้าร่วมจากสถาบันการเงินชั้นนำทั้งในและต่างประเทศมากมาย แม้จะมีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้ แต่สุดท้ายมันก็เป็นเพียงข้ออ้างในการรวมตัวของเหล่าผู้มีอันจะกินเท่านั้น
มินแชยุนลงจากรถ เลขาซงที่ผ่อนลมหายใจหนักหน่วงราวกับเพิ่งผ่านงานใหญ่มาได้รีบวิ่งไปข้างหน้า
“ท่านผู้อำนวยการบริหารคังครับ จากตรงนี้ไปต้องขึ้นไปพร้อมกันครับ มีคนมองอยู่เยอะ”
คังซึงฮยอนที่กำลังจะขึ้นบันไดหยุดชะงักแล้วหันกลับมามอง โค้ทยาวถึงข้อเท้าของเขาพลิ้วไหวตามแรงลม ในจังหวะที่เขากำลังจะยื่นมือออกไปนั้นเอง
รถซีดานสีดำอีกคันก็มาจอดด้านหลัง แล้วผู้คนก็กรูกันเข้าไปหา คนที่ลงมาจากรถคือคังจีอนในชุดสูทสีสว่างที่ดูตัดกัน เขาคือพี่ชายของคังซึงฮยอน
ใบหน้าของมินแชยุนที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนเปลี่ยนเป็นสดใสขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขารู้สึกดีใจจนแทบจะกระโดดเมื่อเห็นคังจีอนที่เซตผมขึ้นจนเผยให้เห็นหน้าผากเนียนเกลี้ยง
สันจมูกโด่งคมและริมฝีปากที่ดูนุ่มของคังจีอนประดับไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ เสียงของผู้คนที่ล้อมรอบเขาก็เริ่มดังขึ้น
“ผู้บริหารคังครับ เรื่องที่ผมพูดไว้คราวที่แล้ว...”
“เข้าไปคุยข้างในกันเถอะครับ”
คังจีอนตัดบทสั้นๆ พลางส่งสายตาให้มินแชยุน เพียงแค่นั้นแก้มของมินแชยุนก็ซับสีระเรื่อ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น คังจีอนสบตากับคังซึงฮยอนด้วยเช่นกันก่อนจะเดินขึ้นบันไดที่ปูพรมไว้
“พี่มาคนเดียวเหรอครับ”
มินแชยุนมองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นใบหน้าของคนที่เขากำลังมองหา อารมณ์หม่นหมองของมินแชยุนก็มลายหายไปในทันที
“ดีเหมือนกัน”
จะได้นั่งกินข้าวข้างพี่จีอนอย่างสบายใจเสียที
มินแชยุนมีนัดล่วงหน้าว่าจะทานมื้อค่ำร่วมกับคังจีอนหลังจากงานคอนเสิร์ตการกุศลจบลง ถ้าไม่ใช่เพราะนัดนี้ เขาคงไม่ยอมแต่งชุดสูทบางๆ แบบนี้มาแน่
แน่นอนว่าคังซึงฮยอนก็ต้องเข้าร่วมด้วย เพราะมันเป็นมื้อค่ำสำหรับครอบครัว นอกจากนี้อียูซองก็มีกำหนดการจะมาด้วย แต่จากการที่เขาไม่ปรากฏตัว ดูเหมือนว่าคงจะมีเหตุจำเป็นบางอย่างเกิดขึ้น
มินแชยุนก้าวเดินต่อ เขาไม่สนใจเหตุผลอะไรทั้งนั้น เพราะยังไงอียูซองก็เป็นคนที่เขาไม่อยากเจออยู่แล้ว คู่สมรสของคังจีอนน่ะ
เมื่อมินแชยุนเดินเข้าไปใกล้ด้วยใบหน้าที่ดูตื่นเต้นเล็กน้อย คังซึงฮยอนที่หยุดยืนรออยู่จนถึงตอนนั้นก็หมุนตัวกลับ
งานคอนเสิร์ตการกุศลที่จัดขึ้นทุกปีในวันคริสต์มาสมีทางยอนจินกรุ๊ปเป็นผู้ดำเนินการหลัก เงินบริจาคที่รวบรวมได้จะถูกนำไปใช้เพื่อเพื่อนบ้านที่ยากไร้ และแน่นอนว่าคนที่บริจาคเงินมากที่สุดก็คือคังจีอน
“ขอขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่สละเวลามาร่วมงานในวันนี้จากใจจริงครับ”
บรรยากาศในงานเริ่มเข้าสู่ความสงบเมื่อคังจีอนเริ่มกล่าวคำทักทาย และเมื่อเขากล่าวจบ เขาก็เดินเข้าไปพูดคุยและจับมือกับแขกทีละคน มินแชยุนที่ยืนเฝ้ามองภาพนั้นอยู่ข้างคังซึงฮยอนพลางจิบแชมเปญไป
“ได้ยินว่าท่านผู้อำนวยการบริหารคังกำลังผลักดันโครงการสร้างรีสอร์ทในครั้งนี้อยู่สินะครับ ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกผมได้ทุกเมื่อเลยนะครับ”
“ยังไงก็อย่าลืมพวกเราด้วยนะครับ”
รอบตัวคังซึงฮยอนเองก็มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย มินแชยุนที่คอยจับจ้องที่แห่งหนึ่งด้วยสายตาดุจเหยี่ยวก็ปลีกตัวออกมาในเวลาต่อมา
ยิ่งคังจีอนเดินเข้ามาใกล้ มินแชยุนก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเหงื่อซึมที่ฝ่ามือ เขากางมือออกแล้วค่อยๆ เช็ดลงบนชุดสูท หัวใจที่ไม่รักดีเต้นโครมคราม ในจังหวะที่มินแชยุนกำลังจะยื่นมือที่สั่นเทาออกไปนั้นเอง เลขาซงก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาประชิดตัวมินแชยุน
“หาตั้งนาน ต้องอยู่ด้วยกันสิครับ มายืนแยกอยู่คนเดียวแบบนี้ เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิด...”
“เดี๋ยวก่อนครับ”
มินแชยุนส่งแก้วแชมเปญที่ดื่มหมดแล้วให้เลขาซงพลางดันเขาออกไปอย่างแนบเนียน เพราะตอนนี้คังจีอนหายไปจากสายตาแล้ว
เลขาซงที่รับแก้วเปล่ามามีสีหน้าเหลอหลาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเม้มริมฝีปากล่างราวกับกำลังสะกดกลั้นเสียงถอนหายใจลึก มินแชยุนยิ้มกว้างพลางยื่นมือออกไป
“เมอร์รี่คริสต์มาสครับ”
คังจีอนที่เดินเข้ามาหาแย้มยิ้มกว้างพลางจับมือตอบ
คังจีอนที่อายุมากกว่าคังซึงฮยอนห้าปีมักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ เขาเป็นคนที่แค่เห็นก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาได้ จนแทบไม่น่าเชื่อว่าทั้งคู่จะมีสายเลือดเดียวกัน
แม้คังจีอนจะเป็นอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ที่มีพันธุกรรมเหนือกว่าคนทั่วไป แต่เขาก็ไม่เคยเลือกปฏิบัติกับเบต้าหรือโอเมก้าเลย ในตัวเขาไม่มีความโอหังหรืออคติที่เป็นลักษณะเฉพาะของอัลฟ่าให้เห็น
“ทำไมไม่มาด้วยกันล่ะครับ”
มินแชยุนโบกมือขึ้นลงอย่างมีเจตนาแอบแฝง แม้เขาจะไม่ได้อยากรู้สารทุกข์สุกดิบของอียูซองเลยสักนิด แต่เขาก็อยากจะคุยกับคังจีอนให้นานกว่านี้
“เขาบอกว่ารู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ พี่เลยบอกให้เขาพักผ่อน”
ปลายนิ้วของมินแชยุนที่สัมผัสกันอยู่เผลอลงน้ำหนักโดยไม่รู้ตัว เป็นมือที่อบอุ่นเหลือเกิน ไม่อยากปล่อยมือนี้ไปเลย
สีหน้าของเลขาซงเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เขามองไปไกลๆ พลางทำท่าทางกระวนกระวาย ในที่สุดมินแชยุนก็ค่อยๆ คลายแรงที่นิ้วออก คังจีอนเดินผ่านคนทั้งคู่ไป เขาที่ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแต่งงานไปเมื่อหนึ่งปีก่อน กับโอเมก้ายีนด้อยที่เป็นนักเทนนิส
มินแชยุนที่ไปร่วมงานแต่งงานในวันนั้นร้องไห้โฮออกมา คนที่ควรจะยืนอยู่ข้างคังจีอนต้องเป็นเขาแท้ๆ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นคังจีอนตอนเด็ก มินแชยุนก็ไม่เคยสงสัยเลยว่าเขาจะได้แต่งงานกับชายคนนี้แน่ๆ
เหตุผลที่มินแชยุนตัดสินใจเช่นนั้น ส่วนหนึ่งก็มาจากความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูล ‘ยอนจินกรุ๊ป’ และ ‘เซกวังอุตสาหกรรม’ ความสัมพันธ์ของทั้งสองบ้านยาวนานมาตั้งแต่รุ่นทวด
‘ยอนจินกรุ๊ป’ ของคังจีอนและคังซึงฮยอนสร้างภาพลักษณ์แบรนด์โดยมีธุรกิจโรงแรมเป็นพื้นฐาน ปัจจุบันได้ขยายขนาดจนใหญ่โตขึ้นและครอบคลุมธุรกิจปลอดภาษีทั้งหมด นอกจากนี้ยังไม่ละทิ้งการสร้างโครงสร้างพื้นฐานด้านการท่องเที่ยวที่กำลังมุ่งเน้นอยู่ ทำให้บริษัทเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในทุกๆ วัน
ในทางกลับกัน ‘เซกวังอุตสาหกรรม’ ของมินแชยุนเป็นบริษัทก่อสร้าง ทวดของมินแชยุนเคยพูดติดตลกไว้ว่าบ้านของเขาคือคนที่ค้ำจุนเสาหลักของยอนจินกรุ๊ป เพราะผลงานที่สร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่จินตนาการไม่ได้ในตอนนั้นก็คือโรงแรมระดับ 5 ดาวในปัจจุบัน ไม่มีที่ไหนจะเหมาะกับการต้อนรับแขกผู้มีเกียรติไปมากกว่าที่นั่นอีกแล้ว
โรงแรมยอนจินเป็นสถานที่สมาคมของเหล่าอัลฟ่า ผู้นำจำนวนมากมารวมตัวกันที่นั่น แม้แต่ในการประชุมสุดยอดอัลฟ่าที่จัดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ ก็ยังช่วยเชิดหน้าชูตาได้เป็นอย่างดี
นอกจากนี้ ทั้งสองตระกูลกำลังผลักดันโครงการสร้างรีสอร์ทโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ชายฝั่งทางตอนใต้ เพื่อที่จะบรรลุความสำเร็จอันยิ่งใหญ่อีกครั้งเหมือนในสมัยรุ่นทวด
...คิดว่ายังไงก็ต้องแต่งงานกับเขาแน่ๆ ใบหน้าของมินแชยุนเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อย เขาถูปลายนิ้วที่ยังหลงเหลือไออุ่นของคังจีอนไปมา ทั้งที่เขาสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วแท้ๆ แต่เพราะมันเป็นสัญญาตอนเด็กมาก ดูเหมือนว่าจะมีแค่มินแชยุนคนเดียวที่จำเรื่องนั้นได้
ในตอนที่ใบหน้าของอียูซองผู้คว้าหัวใจของคังจีอนไปกำลังจะผุดขึ้นมาในหัว เลขาซงที่มองไปทางไหนสักแห่งก็เร่งเร้าขึ้น มินแชยุนซุกมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋าพลางก้าวเดินตามไป แต่เขาก็ไม่สามารถสยบความคิดที่พุ่งพล่านอยู่ในหัวได้
คังจีอนไม่เพียงแต่หัวดีเท่านั้น แต่เขายังเล่นกีฬาเก่งอีกด้วย โดยเฉพาะเทนนิสที่เขาชอบเล่นมาก แน่นอนว่ามินแชยุนก็มักจะตามเขาไปทุกที่เหมือนเงา และที่นั่นเองที่เขาได้พบกับอียูซอง
อียูซองที่เป็นอดีตนักเทนนิสมีรูปร่างผอมบางและมีร่างกายที่ยืดหยุ่น ใบหน้าที่คร้ามแดดของเขาผุดขึ้นมาในความคิด อียูซองเข้ากับทุกคนได้อย่างง่ายดาย ผู้คนต่างชอบนิสัยที่ร่าเริงของเขา และเขาก็แทรกซึมเข้ามาอยู่ระหว่างมินแชยุน คังจีอน และคังซึงฮยอนราวกับแสงแดดที่อ่อนโยน
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ มินแชยุนไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าความสัมพันธ์กำลังเปลี่ยนไป บางทีคังซึงฮยอนอาจจะรู้อยู่แล้วก็ได้
“อ๊ะ! ตัวเอกของงานมาแล้วครับ”
เมื่อมินแชยุนปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเลขาซง ดวงตาของผู้คนที่ยืนอยู่รอบตัวคังซึงฮยอนก็เป็นประกาย
มินแชยุนมีใบหน้าที่ขาวผ่อง คิ้วเรียวบางสีอ่อน ขนตายาวที่สั่นระริกขณะสบตากับคังซึงฮยอนทอดเงาแปลกตาขึ้นใต้ดวงตา ริมฝีปากที่โดดเด่นนั้นแดงระเรื่อ และรอยแยกที่เม้มแน่นก็กระตุ้นความปรารถนาในกามารมณ์
จู่ๆ เขาก็ยกมุมปากยิ้มให้คังซึงฮยอน ก่อนจะสะบัดหน้าไปมองรอบๆ เหล่าอัลฟ่าที่อยู่รอบตัวคังซึงฮยอนต่างมีสีหน้าแช่มชื่นขึ้นมาทันที จากนั้นพวกเขาก็เริ่มพูดขึ้นอย่างสุภาพพลางลอบสังเกตท่าทีของคังซึงฮยอน
“อาจจะช้าไปหน่อย แต่ก็ขอแสดงความยินดีกับการแต่งงานด้วยนะครับ”
ชายวัยกลางคนยื่นมือมาตรงหน้ามินแชยุน มินแชยุนดึงมือที่ซุกอยู่ในกระเป๋าออกมา หลังจากลังเลเพียงชั่วครู่ เขาก็ยื่นมืออีกข้างออกไป ชายวัยกลางคนเปลี่ยนมือที่ยื่นออกมาตามสถานการณ์อย่างรู้ความ
“ขอบคุณครับ วันนั้นวุ่นวายมากจนผมไม่ได้ทักทายอย่างเป็นทางการเลย แต่ผมยังจำได้นะครับว่าคุณมาร่วมงานด้วย มีจินสบายดีไหมครับ”
“จำได้แม้กระทั่งลูกสาวของผมเลยเหรอ...”
ระลอกคลื่นแห่งความตื้นตันใจอย่างรุนแรงปรากฏขึ้นในดวงตาของชายวัยกลางคน
“แน่นอนว่าต้องจำได้สิครับ วันนั้นเธอมาอวยพรพวกเราด้วยนี่นา”
โดยปกติแล้ว งานมงคลใหญ่ๆ ในบ้านมักจะไม่จัดขึ้นสองครั้งในปีเดียวกัน เพราะจะเป็นภาระแก่ผู้ที่ได้รับเชิญ โดยเฉพาะการแต่งงานซึ่งเป็นเรื่องสำคัญของชีวิต แต่การแต่งงานของคังจีอนและคังซึงฮยอนกลับเกิดขึ้นห่างกันเพียงหกเดือน ดูเหมือนจะรีบร้อนราวกับกำลังถูกอะไรบางอย่างไล่ล่า
ผู้คนไม่สามารถฟันธงได้ว่าเป็นเพราะฝ่ายไหน แต่ก็เดาเอาลางๆ ว่าน่าจะเป็นทางฝั่งผู้บริหารคังจีอน เพราะทันทีที่มีข่าวลือเรื่องการทาบทามแต่งงานกับทาง ‘เซกวังอุตสาหกรรม’ เขาก็แต่งงานไปทันที และเพื่อให้ดูเหมาะสม ทางยอนจินกรุ๊ปจึงได้จัดงานแต่งงานของคังซึงฮยอนซึ่งเป็นลูกชายคนที่สองตามมา
มินแชยุนที่ไม่รู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไรแย้มยิ้มที่มุมปาก เขาถูปลายนิ้วไปมาอย่างแนบเนียนราวกับจะยืนยันไออุ่นของคังจีอนที่ยังหลงเหลืออยู่ที่ฝ่ามือ อีกนิดเดียว... ขอแค่ได้ดื่มด่ำกับความถวิลหาที่มีต่อรักแรกแบบนี้อีกสักพัก
ในตอนที่มินแชยุนคลายปลายนิ้วออกแล้วหันไป เขาก็สบตากับคังซึงฮยอน ดวงตาที่ส่องประกายราวกับลูกแก้วบนใบหน้าที่เกือบจะสมบูรณ์แบบกำลังจ้องมองมา ทันใดนั้นคังซึงฮยอนก็ยื่นแขนออกมาคว้ามือของมินแชยุนไว้
ไหล่ของมินแชยุนสะดุ้งโหยง ไออุ่นที่หลงเหลืออยู่ที่มือขวามลายหายไปในพริบตา มินแชยุนขมวดคิ้วพลางเอียงคอเงยหน้ามองคังซึงฮยอน เขาพูดกับคนที่อยู่ตรงหน้าทั้งที่ยังจับมือของเขาไว้อยู่
“เรื่องที่เหลือไว้คุยกันที่ออฟฟิศนะครับ เดี๋ยวเลขาซงจะติดต่อไปอีกที”
“ครับ ผมจะรอนะครับ ท่านผู้อำนวยการคัง”
คังซึงฮยอนก้าวเดินต่อโดยทิ้งคนที่กำลังก้มหัวให้อยู่ไว้ข้างหลัง มินแชยุนจำต้องก้าวเท้าตามไปราวกับถูกลาก เขาขยับนิ้วไปมา พยายามจะดึงมือออกแต่ก็ทำได้ยาก
“ยังมีคนที่ฉันต้องไปทักทายเหลืออยู่อีกเหรอ”
มินแชยุนขยับริมฝีปากพยายามจะชวนคุยอย่างสุภาพ จะมาทำกิริยาไม่ดีต่อหน้าผู้คนไม่ได้ไม่ใช่หรือไง เขาแสร้งยิ้มให้คนที่เดินผ่านไปมาพลางบิดข้อมือเพื่อจะดึงมือออก ยิ่งทำแบบนั้น แรงบีบที่นิ้วของคังซึงฮยอนก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
เป็นเพราะฉันโยนเอกสารการหย่าให้เมื่อเช้ามืดหรือเปล่านะ? ใบหน้าของมินแชยุนเปลี่ยนเป็นสีแดงสลับคล้ำ ในอกของเขาเกิดความร้อนรุ่มที่แตกต่างจากตอนที่เผชิญหน้ากับคังจีอนอย่างสิ้นเชิง ในที่สุดเมื่อมินแชยุนยกมืออีกข้างขึ้นมาคว้าข้อมือของคังซึงฮยอนไว้
“ยุน”
ท้ายทอยของมินแชยุนสะดุดชะงัก เขาหันหน้ากลับไปมองผ่านไหล่กว้างของคังซึงฮยอน มินซอนโอที่ตัวสูงโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนกำลังเดินเข้ามา
เขาที่อยู่ในชุดสูทเนี้ยบก้มมองมินแชยุนแวบหนึ่งก่อนจะละสายตาไป ตอนนั้นเองที่คังซึงฮยอนยอมปล่อยมือ
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ พี่เขย หลังจากงานแต่งงานก็ครึ่งปีแล้วสินะครับ? อ่า หรือเป็นเพราะผมเห็นหน้าพี่ตามข่าวอยู่บ่อยๆ เลยรู้สึกเหมือนได้เจอกันทุกวันเลย”
“ฉันก็กะว่าจะหาเวลาพาแชยุนไปสวัสดีปีใหม่อยู่พอดี”
“คุณพ่อต้องดีใจมากแน่ๆ เลยครับ พี่ก็รู้ใช่ไหมว่าท่านไว้ใจพี่เขยมากกว่าผมเสียอีก”
ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากัน มินแชยุนก็กำและคลายมือที่รู้สึกชาหนึบ
“คราวหน้ามาก็อย่ามาคนเดียว พาทั้งสองคนมาด้วย”
“นั่นสินะครับ คนที่นึกถึงผมก็มีแต่พี่เขยนี่แหละ”
มินแชยุนสะบัดปลายนิ้วเบาๆ อาจเป็นเพราะเลือดเพิ่งจะเริ่มไหลเวียน เขาจึงรู้สึกจี๊ดไปจนถึงข้อศอก
“พี่เขยครับ ผมขอคุยกับยุนแป๊บนึงนะครับ”
ดวงตาสีอ่อนของคังซึงฮยอนหันมาสบกับมินแชยุนทันที
“เดี๋ยวไปหานะ”
คังซึงฮยอนพยักหน้าเบาๆ ราวกับจะรับรู้ แต่สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยพอใจนัก เมื่อคังซึงฮยอนค่อยๆ เดินห่างออกไป มินแชยุนก็ขมวดคิ้วมุ่น
“ยุน~?”
มินแชยุนลากเสียงเรียกชื่อตัวเองยาวๆ มินซอนโอยิ้มร่า ทั้งที่เป็นน้องตั้งสองปีแต่กลับเรียกชื่อเขาตามใจชอบ
“ถ้าสูงกว่าฉันเมื่อไหร่ จะให้เกียรติแล้วกัน”
“นายก็รู้ใช่ไหมว่าตอนนี้ฉันอายุยี่สิบแปดแล้ว”
พระเจ้าคงไม่ทำให้มินแชยุนสูงขึ้นไปกว่านี้ได้อีกแล้ว ดังนั้นมันจึงฟังดูเหมือนว่าเขาจะเรียกแบบนั้นไปตลอดชีวิต มินซอนโอที่เป็นอัลฟ่าถือว่ามินแชยุนที่เป็นโอเมก้าเป็นคนที่เขาต้องปกป้องตามคำสั่งสอนของตระกูล แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกระตือรือร้นที่มากเกินไปหรือเปล่า เขาจึงมักจะปฏิบัติกับพี่ชายเหมือนเป็นผู้น้อยอยู่เสมอ
มินแชยุนหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับมินซอนโอ เขากำมือแน่น ไออุ่นของคังจีอนที่เขาถนอมไว้อย่างดีไม่หลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว ทั้งปลายนิ้วและฝ่ามือต่างก็เย็นเฉียบไปหมด เสียงของมินแชยุนจึงหลุดออกมาอย่างเฉือดเฉือนโดยไม่รู้ตัว
“มาทำไม”
งานคอนเสิร์ตการกุศลนี้แม้ทางยอนจินกรุ๊ปจะเป็นคนนำ แต่ก็ไม่ใช่ที่ที่มินซอนโอควรจะมาร่วมงาน ในระดับบริษัท แค่ส่งเงินบริจาคมาจำนวนหนึ่งก็พอแล้ว และเพื่อให้สอดคล้องกัน แม้แต่ประธานคังก็ไม่ปรากฏตัวในงานนี้
ที่นี่เปรียบเสมือนเวทีแสดงเดี่ยวของลูกชายทั้งสองคนของ ‘ยอนจินกรุ๊ป’ ผู้คนต่างพากันมาที่นี่เพื่อคว้าโอกาสใหม่ๆ ที่จะมาถึงในปีหน้า พวกเขาแสดงความปรารถนาดีด้วยการบริจาคเงินจำนวนมหาศาลเพื่อเป็นการฝากเนื้อฝากตัว พร้อมกับคาดหวังว่าเมล็ดพันธุ์ที่พวกเขาหว่านไว้จะผลิบานในปีใหม่
“ก็มาดูนั่นดูนี่ด้วยน่ะ”
มินซอนโอกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างช้าๆ มินแชยุนบ่นพึมพำเบาๆ
“ที่บริษัทก็เจอกันอยู่แล้วนี่”
“พี่ก็ไม่ค่อยเข้าบริษัทอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”
มินแชยุนเม้มริมฝีปากราวกับจะกั้นเสียงที่กำลังจะดังขึ้น
“‘พี่’ งั้นเหรอ?”
เขาโกรธผิดประเด็นไปหน่อย แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องโกหกเขาจึงเถียงไม่ออก
มินแชยุนเป็นพวกเด็กเส้นของจริง ประธานมินผู้เป็นพ่อมอบตำแหน่ง ‘รองประธาน’ ให้แก่เขา แม้มันจะดูเหมือนการโยกย้ายตำแหน่งที่น่าตกใจ แต่นั่นเป็นการกระทำที่ผ่านการคำนวณมาแล้ว
มันเป็นกลยุทธ์เพื่อไม่ให้พ่ายแพ้ต่อคังซึงฮยอน เมื่อทั้งสองตระกูลเริ่มคุยเรื่องแต่งงานกันอย่างจริงจัง ประธานมินก็เรียกตัวมินแชยุนที่เอาแต่นั่งกินนอนกินให้เข้ามาทำงานที่บริษัท
ตอนนั้นมินแชยุนเต็มไปด้วยความคาดหวัง เพราะเขาจะได้แต่งงานกับคังจีอนเสียที แต่ทว่าคนที่เป็นคู่แต่งงานกลับกลายเป็นคังซึงฮยอน
ตอนแรกมินแชยุนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขาคิดว่าอาจจะเป็นเพราะเมื่อวานดื่มหนักเกินไปจนหูอื้อ แต่ไม่ว่าเขาจะประท้วงด้วยการอดอาหาร หรือขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย ประธานมินก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจ
ในทางกลับกัน ในระหว่างที่มินแชยุนกำลังล้มป่วย การแต่งงานของ ‘คังจีอน’ และ ‘อียูซอง’ ก็ถูกผลักดันอย่างรวดเร็ว มินแชยุนทำได้เพียงตกอยู่ในสภาวะสิ้นหวัง
หลังจากงานแต่งงานจบลง มินแชยุนที่วิ่งกลับมาบ้านก็สูญเสียความหวัง จุดมุ่งหมาย และเป้าหมายในชีวิตไปจนหมดสิ้น เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่และโอนเอนไปมาเหมือนตะเกียงที่อยู่ท่ามกลางสายลม ในขณะที่เขากำลังเจ็บปวดใจอย่างลึกซึ้งขึ้นทุกวันท่ามกลางความสิ้นหวัง คังซึงฮยอนก็มาหาเขา
ในขณะที่มินแชยุนกำลังทบทวนเรื่องราวในอดีต ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง เขาค่อยๆ หันหน้าไปมอง และเห็นคังซึงฮยอนที่ถูกล้อมรอบด้วยผู้คนอยู่ไม่ไกลนัก แม้เขาจะอยู่กับคนที่อาวุโสกว่า แต่ก็ไม่มีท่าทีประหม่าให้เห็นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน...
สบตากันเข้าจนได้!
มินแชยุนรีบหลบสายตาทันที
“กะว่าพรุ่งนี้จะเข้าบริษัทอยู่พอดี มีเรื่องอยากจะคุยกับคุณพ่อด้วย...”
“เรื่องอะไรเหรอ”
มินซอนโอแสดงความอยากรู้อยากเห็น ริมฝีปากของมินแชยุนเผยอออกแล้วก็ปิดลง เขาควรจะปรึกษากับน้องชายก่อนจะไปบอกพ่อดีไหมนะ แม้ภายนอกจะดูขี้เล่น แต่เขาก็เป็นตัวหลักที่จะนำพาเซกวังอุตสาหกรรมต่อไป แตกต่างจากมินแชยุนที่เป็น ‘รองประธาน’ แค่ชื่อ
อีกไม่นานตำแหน่งนี้ก็คงจะตกเป็นของเขา มินซอนโอฉลาดและเก่งกว่ามินแชยุนในหลายๆ ด้าน สิ่งเดียวที่มินแชยุนจะเอาชนะเขาได้ก็มีเพียงเรื่องอายุเท่านั้น
ในจังหวะที่มินแชยุนตัดสินใจจะเปิดปากพูด มินซอนโอก็ก้มหน้าลงแล้วลดเสียงให้ต่ำลง
“พี่รู้ใช่ไหมว่าพี่เขยเป็นคนช่วยเกลี้ยกล่อมประธานคังเพื่อให้พวกเราได้มีส่วนร่วมในโครงการรีสอร์ทครั้งนี้ด้วย? คุณพ่อดีใจมากเลยนะเรื่องนั้นน่ะ เพราะฉะนั้นก็ช่วยเพลาๆ นิสัยลงหน่อย ถ้าขืนทำตัวเหมือนตอนอยู่บ้าน มีหวังได้ถูกไล่ออกมาแน่ๆ”
“...”
มินแชยุนพูดไม่ออกราวกับถูกแทงใจดำ เขากะว่าพอผ่านพ้นวันคริสต์มาสไปก็จะไปหาพ่อเพื่อคุยเรื่องหย่ากับคังซึงฮยอน แต่พอได้เห็นมินซอนโอที่เอาแต่พูดเรื่องจริงออกมา เขาก็รู้สึกโกรธเคืองขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตใจ ใครจะถูกไล่ออกกัน? ฉันจะเดินออกมาเองต่างหาก!
มินซอนโอตบไหล่มินแชยุนเบาๆ อย่างมีความหมาย
“แล้วเรื่องที่อยากจะพูดคืออะไรล่ะ? ปัญหาชีวิตคู่เหรอ? ลองพูดมาสิ เดี๋ยวฉันจะให้คำปรึกษาเอง”
“พอเลย ปล่อยนะ! จะไปแล้ว”
มินแชยุนพยายามดิ้นรน แต่มือของมินซอนโอที่จับไหล่เขาไว้ก็ไม่ยอมปล่อย เมื่อสู้ความสูงไม่ได้ ก็สู้แรงไม่ได้ด้วย
“พี่เขย เอาแต่จ้องมาทางนี้ไม่หยุดเลยแฮะ”
มินซอนโอยอมปล่อยมือจากไหล่ของมินแชยุนราวกับจะรับรู้ถึงสายตาของคังซึงฮยอนที่มองมาจากที่ไกลๆ มินแชยุนที่โงนเงนไปมาถึงได้กลับมายืนตัวตรง
“ฝากไว้ก่อนเถอะ”
ไม่ว่าจะมองมุมไหน ที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ที่เหมาะจะมาอาละวาด เขาพยายามเรียกสติกลับคืนมาพลางใช้มือทั้งสองข้างลูบแก้มที่ร้อนผ่าว เขาค่อยๆ ก้าวเดินไปหาคังซึงฮยอนที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน
สายตาของคังซึงฮยอนหยุดนิ่งอยู่ที่จุดเดียว เพียงแค่นั้นช่องว่างก็เปิดออกราวกับจะหลีกทางให้มินแชยุน มินแชยุนเข้าไปยืนข้างคังซึงฮยอนอย่างเป็นธรรมชาติ และคังซึงฮยอนก็หันกลับไปคุยกับผู้คนต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในดวงตาที่ใสกระจ่างของเขาไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย
‘ทำไมเขาถึงแต่งงานกับฉันกันนะ?’
เขาน่าจะหาโอเมก้าที่ดีกว่านี้มาเป็นคู่ครองได้แท้ๆ มีอะไรที่เขาขาดเหลือจนต้องมาแต่งงานกับคนอย่างเขากันนะ เพราะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก คังซึงฮยอนคงจะรู้จักนิสัยของมินแชยุนทะลุปรุโปร่งเหมือนมองฝ่ามือตัวเอง แต่มินแชยุนกลับไม่เป็นเช่นนั้น ความคิดของคังซึงฮยอนเป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถคาดเดาได้เลย
มินแชยุนลอบเงยหน้ามองคังซึงฮยอนที่ยืนนิ่งอย่างมั่นคง เขาเดาเอาเองว่าบางทีคังซึงฮยอนอาจจะมีความคิดแบบเดียวกับเขาก็ได้
“ท่านผู้อำนวยการคังครับ...”
มินแชยุนที่จมอยู่ในความคิดสะดุ้งแล้วหันกลับไปมอง คือเลขาฮานั่นเอง เขาเป็นเลขาผู้ติดตามของคังจีอน เลขาฮาที่สวมแว่นกรอบเงินเดินเข้ามาหาคังซึงฮยอนด้วยสีหน้าที่ดูเกรงอกเกรงใจ คำพูดที่เขากระซิบที่ข้างหูนั้น มินแชยุนที่อยู่ข้างๆ คังซึงฮยอนก็ได้ยินอย่างชัดเจน
***
หลังจากเดินออกมาจากงานคอนเสิร์ตการกุศล มินแชยุนก็เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน หิมะกำลังโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ไอสีขาวลอยฟุ้งออกมาจากรอบๆ ริมฝีปากของเขา
หางตาของมินแชยุนตกลงจนดูน่าสงสาร เขาเหนื่อยเหลือเกิน อยากจะพักผ่อนแล้ว เหตุผลที่ต้องอยู่ที่นี่ก็หมดไปแล้วด้วย เพราะคังจีอนส่งข่าวมาว่าคงจะไม่สะดวกไปทานมื้อค่ำด้วยกัน ดูเหมือนเขาจะกังวลเรื่องอียูซอง
เมื่อได้รับแจ้งผ่านเลขาฮาว่าขอเลื่อนมื้ออาหารออกไปก่อน มินแชยุนก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว
ทั้งที่อุตส่าห์คาดหวังและตั้งตารอแท้ๆ...!
ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ เขาก็คงจะดื้อดึงและไม่ยอมมาร่วมงานในวันนี้อย่างเด็ดขาด ศักดิ์ศรีที่เขาพยายามแสดงต่อหน้าคังซึงฮยอนดูเหมือนจะยับย่นและกองอยู่แทบเท้าไปเสียแล้ว
ลมหนาวพัดผ่านชุดสูทบางๆ เข้ามา ความหดหู่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ไม่คุ้มค่ากับที่อุตส่าห์แต่งตัวมาเลย เขาไม่รู้สึกว่ามีแรงจะยืนอยู่อีกต่อไปแล้ว
ตึก ตึก เสียงฝีเท้าที่มีน้ำหนักดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นเสียงฝีเท้าที่เขารู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องหันไปมอง มินแชยุนพึมพำเบาๆ
“ฉันกลับได้แล้วใช่ไหม”
โค้ทยาวที่เลขาซงถืออยู่ถูกนำมาคลุมไหล่ของมินแชยุน โค้ทที่พาดอยู่บนไหล่มีกลิ่นฟีโรโมนของคังซึงฮยอน กลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้ที่พัดมาตามลมหนาวโชยผ่านจมูกไป มินแชยุนเอียงคอเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย
หน้าผากเนียน สันจมูกโด่ง และดวงตาที่ดูเฉลียวฉลาดมองตรงไปข้างหน้า แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่เลขาซงที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเดินลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว
ดูเหมือนว่าจะกลับพร้อมกัน มินแชยุนกำลังจะก้าวลงบันได แต่ทว่าขาที่ไร้เรี่ยวแรงกลับโงนเงนไปมา ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าโค้ทที่คลุมไหล่อยู่หนักอึ้งขึ้นมา
“...?”
คังซึงฮยอนคว้าไหล่เขาไว้นั่นเอง เขาที่ปกติไม่เคยมีความอ่อนโยนให้เห็นเลยทำไมถึงทำแบบนี้ เขาเข้าใจได้ในทันที
“ท่านผู้อำวยการคัง! จะกลับแล้วเหรอครับ? น่าเสียดายจัง พวกเราเพิ่งจะมาถึงเอง”
ผู้คนที่เดินตามออกมาส่งคนทั้งคู่จนถึงข้างล่างบันได มินแชยุนดึงโค้ทลงพลางกำมันไว้แน่นราวกับจะขยำคอเสื้อแล้วขึ้นรถไป
คังซึงฮยอนที่ทักทายกับคนสุดท้ายเสร็จแล้วก็ขึ้นรถตามมา มินแชยุนหดตัวหนีความเย็นที่แผ่ออกมาจากคนข้างๆ เขาพยายามดึงโค้ทของคังซึงฮยอนมาวางบนตัก เมื่อเลขาซงขึ้นมานั่งที่ที่นั่งข้างคนขับ รถก็เคลื่อนตัวออกไป
“...”
ภายในรถเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ แต่คังซึงฮยอนกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าเลย เขาเอาแต่ก้มมองแท็บเล็ต กวาดสายตาอ่านแผนธุรกิจรีสอร์ทที่กำลังผลักดันโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ชายฝั่งทางตอนใต้อย่างละเอียด
“ขอบคุณนะที่ให้โอกาสคุณพ่อ”
คำพูดของมินแชยุนทำลายความเงียบสงัด เลขาซงที่นั่งอยู่ที่ที่นั่งข้างคนขับพยายามเกร็งคอไม่ให้หันกลับไปมอง เขาที่คอยรับใช้คังซึงฮยอนอย่างใกล้ชิดที่สุดทำตัวราวกับมีตาแต่ก็มองไม่เห็น มีหูแต่ก็ไม่ได้ยิน
“เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น แต่เรื่องที่พูดเมื่อวานฉันพูดจริงนะ เราหย่ากันเถอะ”
เลขาซงลอบกลืนน้ำลายลงคอ แม้แต่คนขับรถเองก็เผลอเหลือบมองกระจกมองหลัง คังซึงฮยอนค่อยๆ ละสายตาจากแท็บเล็ตที่กำลังดูอยู่
“นี่เป็นครั้งที่สามแล้วนะ”
น้ำเสียงของเขาดูเฉยเมยราวกับกำลังเล่นเกมตัวเลข มินแชยุนเอาแต่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง เพราะเป็นวันคริสต์มาส แม้จะเป็นเวลาดึกแล้วแต่บนถนนที่มีหิมะทับถมก็ยังเต็มไปด้วยผู้คน
ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่คู่รักที่กำลังยิ้มแย้ม ทุกคนดูมีความสุขยกเว้นมินแชยุน
ในวันแบบนี้ การที่ต้องมาพูดเรื่องหย่า ความรู้สึกของเขาก็คงไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก แต่มินแชยุนคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้มันผิดพลาดมาตั้งแต่แรก เขาไม่ควรตอบรับข้อเสนอนั้นเลย
มินแชยุนส่ายหน้า มันเป็นเรื่องในอดีตที่ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้แล้ว ถึงจะมานึกเสียใจตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร มีแต่จะทำให้ตัวเองดูโง่เขลาเปล่าๆ
มินแชยุนพยายามทำใจให้เข้มแข็งพลางยื่นโค้ทที่วางอยู่บนตักส่งให้คังซึงฮยอนราวกับจะขว้างใส่ ดวงตาเรียวคมดุจเมล็ดอัลมอนด์จ้องมองมาทางนี้อย่างดุดัน
“พอถึงบ้านแล้วก็เซ็นชื่อในกระดาษซะ ต่อจากนี้ฉันจะไม่ไปออกงานสังคมกับนายอีกแล้ว!”
“กลับไปคุยกันที่บ้าน”
“นายน่ะ เอาแต่สนใจสายตาคนอื่นอยู่เสมอ”
เสียงของมินแชยุนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ลำคอที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจสั่นไหวเล็กน้อย ส่งผลให้คำพูดที่หลุดออกมาสั่นเครือตามไปด้วย
“ตอนนั้นนายควรจะฟังที่ฉันบอกว่าให้ขัดขวางไม่ให้สองคนนั้นแต่งงานกันสิ! ถ้าทำแบบนั้น นายเองก็...!”
“หุบปากซะ”
“ทำไม ฉันพูดผิดตรงไหน? หรือว่ามันแทงใจดำเกินไปล่ะ? นายเองก็ชอบยูซองเหมือนกันไม่ใช่เหรอ!”
ตอนอายุสิบห้า อียูซองที่คว้าแชมป์ชายคู่ในการแข่งขันเทนนิสเยาวชนนานาชาติมีอนาคตที่สดใส แน่นอนว่าทั้งสี่คนมักจะเล่นเทนนิสคู่ด้วยกันบ่อยๆ เพื่อให้ทีมสมดุล คังจีอนจึงคู่กับมินแชยุน ส่วนอียูซองกับคังซึงฮยอนมักจะถูกจับคู่เข้าด้วยกัน
ตอนนั้นควรจะขัดขวางไว้ ไม่ให้พี่จีอนเข้าพิธีวิวาห์ เพราะคังซึงฮยอนเองก็ชอบอียูซองเหมือนกัน! ด้วยนิสัยของพี่จีอนแล้ว เขาไม่มีทางแต่งงานกับคนที่น้องชายรักอย่างแน่นอน
พวกเราน่ะผิดพลาดมาตั้งแต่ต้น ไม่สิ ตั้งแต่เริ่มเลือกทางเดินที่ผิดแล้ว เพราะคังซึงฮยอนบอกว่าให้แต่งงานกันเพื่อเป็นการแก้แค้นอียูซอง มินแชยุนก็แค่ถูกโน้มน้าวด้วยคำพูดนั้นจนหลงเชื่อไปเอง เขายังรู้สึกถึงความเห็นอกเห็นใจที่แปลกประหลาดต่อคังซึงฮยอนที่มีความคิดเห็นตรงกับเขาอีกด้วย
...แต่งงานกับฉันสิ แล้วเธอก็แค่แสดงให้พี่เห็นว่าเธอเป็นคนที่มีค่าแค่ไหน
ในตอนที่จ้องมองดวงตาของคังซึงฮยอนที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาก็เกิดความคิดแบบนั้นขึ้นมา เขาไม่ใช่คนที่พูดจาเหลวไหล ดังนั้นบางทีอาจจะเชื่อคำพูดของเขาได้ มินแชยุนถึงได้ยอมปาดน้ำตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักแล้วลุกออกจากเตียง
และเขาก็ใช้เวลาไม่นานในการตระหนักถึงความจริง คังจีอนร่วมแสดงความยินดีกับการแต่งงานของทั้งคู่จากใจจริง แม้ในโอกาสที่พยายามสร้างขึ้น เขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจเป็นพิเศษ
ยิ่งไปกว่านั้น คังซึงฮยอนยังเป็นพวกบ้างาน เขารู้จักแต่งานเท่านั้น ไม่ว่าจะตอนไปฮันนีมูน ในห้องทำงาน ในห้องนอน หรือทุกเวลาที่ลืมตาตื่น เขาก็เอาแต่ทำงาน แล้วการแก้แค้นอียูซองน่ะจะทำเมื่อไหร่กัน! คนที่กระวนกระวายใจมักจะเป็นมินแชยุนเสมอ
“ยังไงซะ สำหรับนายแล้วจะมีฉันอยู่หรือไม่มีมันก็เหมือนกันนั่นแหละ!”
เสียงตะโกนที่จู่ๆ ก็โพล่งออกมาของมินแชยุน ทำให้ปลายเท้าของคนขับรถที่อยู่ข้างหน้าเผลอลงน้ำหนักกะทันหัน รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วก่อนจะปีนขึ้นไปบนทางเท้า รถสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มินแชยุนโงนเงนไปมาอย่างหนักโดยที่ยังไม่ทันได้คว้าอะไรไว้
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา รถที่หักพวงมาลัยไปมาเพื่อหลบหลีกผู้คนที่ตกอยู่ในความโกลาหลอลหม่านพุ่งเข้าชนตึกดังสนั่น
ในขณะเดียวกัน ภาพตรงหน้าของมินแชยุนก็ดับวูบกลายเป็นสีดำสนิท