PromptHub
ID #57IP0106 결혼 엔딩•แก้ไขล่าสุด 7/10/2569 19:07:26

Original Prologue (18+)

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

บทนำ “ถอดซะ” มินแชยุนลอบสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ แผ่นหลังเกร็งค้างจนร่างกายแข็งทื่อไปหมด “ฉันต้องหาความทรงจำให้เจอไม่ใช่หรือไง?” ความทรงจำไม่ใช่ของที่ฝากใครไว้ และไม่ใช่จะเรียกคืนมาเมื่อไหร่ก็ได้เพียงแค่อยากจะทำไม่ใช่เหรอ? ท่าทางมั่นอกมั่นใจของคังซึงฮยอนที่สรุปความเอาเองโดยไม่ถามไถ่ ทำให้มินแชยุนเผลอคิดอะไรเรื่อยเปื่อยออกมา “ต้องรักษาคำพูดสิ” แววตาของคังซึงฮยอนที่รอยยิ้มหายออกไปจากมุมปากนั้นฉายแววเย็นเยือก เขาใช้นิ้วชี้เคาะที่ริมฝีปากล่างของมินแชยุน ใบหน้าเรียบเฉยนั้นดูราวกับเป็นเขาคนเดิมในอดีต ทว่าถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง “อ้าปาก” คังซึงฮยอนไม่รอแม้กระทั่งจังหวะที่มินแชยุนจะเผยอริมฝีปาก เขาแยงนิ้วสองนิ้วเข้าไปข้างในทันที ปลายนิ้วที่เย็นเยียบราวกับเหล็กบดเบียดลงบนก้อนเนื้อนุ่มหยุ่น มินแชยุนพยายามจะถอยหนีอย่างรวดเร็วแต่ก็ทำไม่ได้ คังซึงฮยอนบีบใต้คางเขาไว้แน่นพลางรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากลึกยิ่งขึ้น “อื้อ... อึก...!” ดวงตาของมินแชยุนหยีลงจากอุณหภูมิร่างกายที่ส่งผ่านมาที่ใต้คาง เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เพราะคังซึงฮยอนกดลิ้นและควานไปทั่วปาก คำพูดเหล่านั้นจึงแตกกระจายกลายเป็นเสียงไม่เป็นภาษา คังซึงฮยอนกะขนาดภายในโพรงปากแล้วขมวดคิ้ว “ทั้งแคบทั้งเล็ก แบบนี้จะอมของฉันเข้าไปได้หมดเหรอ?” น้ำลายที่มินแชยุนกลืนไม่ทันไหลลงมาเปื้อนริมฝีปาก มันหยดลงตามโคนฝ่ามือหนาของคังซึงฮยอน ทว่าเขาไม่ได้สนใจเลยสักนิด เขาเพียงแต่จดจ่ออยู่กับภายในปากที่เปียกแฉะของมินแชยุนอย่างหมกมุ่น นิ้วสองนิ้วที่กดลิ้นไว้บดเบียดไปตามเยื่อบุผนังแก้มด้านในและลึกเข้าไปถึงลำคอ มินแชยุนยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมข้อมือของคังซึงฮยอนไว้ ปลายนิ้วที่พัวพันกันอยู่นั้นสั่นระริก แขนที่แข็งแกร่งนั้นแม้แต่เล็บของมินแชยุนก็ยังจิกไม่เข้า “พะ... พอ... อึก! ฟู่ว... ฮ่า...” เมื่อคังซึงฮยอนถอนนิ้วออก มินแชยุนก็โน้มตัวลงพลางหอบหายใจอย่างหนัก ริมฝีปากล่างถูกกดทับจนชาไปหมด ลิ้นก็รู้สึกเจ็บแปลบ ส่วนผนังแก้มด้านในก็แสบไปหมด โดยเฉพาะใต้คางที่ถูกบีบไว้นั้นร้อนรุ่มราวกับถูกไฟลวก ดวงตาของมินแชยุนสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก เขามองคังซึงฮยอนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา โดยที่ริมฝีปากซึ่งเลอะเทอะไปด้วยน้ำลายยังไม่ทันจะได้หุบลง เขาแค่สูญเสียความทรงจำไปเท่านั้นเอง แค่นั้นจริงๆ แต่คนเราจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ “คิดอะไรอยู่?” คังซึงฮยอนไม่ยอมเปิดโอกาสให้มินแชยุนได้พักหายใจ เขาเอื้อมแขนทั้งสองข้างมาโอบรอบเอวบางของมินแชยุนแล้วดึงเข้ามาในอ้อมกอด ปลายจมูกของมินแชยุนแตะเข้ากับแขนที่แข็งแรงของเขา คังซึงฮยอนบีบหมับเข้าที่สะโพก “หรือว่ากำลังคิดว่าถ้าเป็นรูหลังคงจะรับไหว?” ริมฝีปากที่เปียกชื้นของมินแชยุนที่กำลังส่ายหน้าไปมาซบลงกับแผงอกของคังซึงฮยอน นั่นเป็นเพราะคังซึงฮยอนออกแรงมือบีบเค้นสะโพกของมินแชยุนแล้วยกขึ้นจนสุด เขาใช้มือที่เปียกชื้นกดลงบนรูหลัง แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ชั้นหนึ่ง แต่ท่าทางของเขาราวกับจะทิ่มแทงทะลุเข้าไปให้ได้ “ก็น่าจะไหวนะ” เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังขึ้นข้างหูของมินแชยุน เป็นเพราะอุณหภูมิร่างกายที่เย็นเยียบของคังซึงฮยอนที่สัมผัสกันหรือเปล่านะ มินแชยุนถึงได้รู้สึกเหมือนร่างกายแข็งทื่อไปหมด ปลายนิ้วที่ขยำเสื้อกั๊กของคังซึงฮยอนไว้ถึงกับสั่นเทาออกมาเล็กน้อย เขายากที่จะตั้งสติได้ มินแชยุนถูกวางสะโพกลงบนโต๊ะทำงานในห้องทำงาน จะพูดให้ถูกคือถูกคังซึงฮยอนใช้กำลังยกตัวขึ้นไปมากกว่า ต้นขาของมินแชยุนถูกแยกออก และเรียวขาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของคังซึงฮยอนก็แทรกเข้ามาตรงกลาง ใบหน้าของมินแชยุนซีดเผือด เงาพาดทับลงบนใบหน้าของเขา คังซึงฮยอนผู้มีเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบนั้นไม่มีจุดตำหนิให้เห็นเลยแม้แต่น้อย “มองฉันแบบนั้นทำไม? ก็เราเป็นสามีภรรยากันนี่ เรื่องเซ็กซ์ก็คงเคยทำกันมาแล้วใช่ไหม? ทำตรงนี้บ้าง บนโต๊ะอาหารบ้าง ตรงประตูบ้านกับห้องน้ำ...” “ไม่ใช่! เราทำกันแค่ไม่กี่ครั้งในห้องนอนเท่านั้นแหละ” มินแชยุนตะโกนขัดคำพูดของคังซึงฮยอนที่ร่ายยาวออกมาไม่หยุด หางตาของคังซึงฮยอนหรี่ลง ราวกับว่าเขาเพิ่งจะนึกอะไรบางอย่างออก “ถึงว่าล่ะ ทำไมถึงขอหย่า” ถ้าเป็นเรื่องนั้นก็พอจะเข้าใจได้ แต่นั่นมันคือเขาในอดีตเท่านั้น “ไม่ต้องห่วง ต่อไปนี้ฉันจะกระแทกให้นายจนรูหลังเปื่อยเลยล่ะ” ริมฝีปากของมินแชยุนพะงาบๆ เหมือนปลาที่ถูกฉุดขึ้นมาจากน้ำ คำพูดนั้นมันไม่ใช่... ในวินาทีนั้น ร่างกายท่อนบนของมินแชยุนก็ถูกฉุดลงมาอย่างแรง มินแชยุนเสียหลักจนต้องคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น เขาเอามือกุมหน้าผากที่รู้สึกวิงเวียน ในที่สุดเขาก็สัมผัสได้ว่าเรื่องราวมันกำลังผิดเพี้ยนไป คังซึงฮยอนกำลังเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไปอย่างมหันต์ “ซึงฮยอน เหตุผลที่เราแต่งงานกันก็เพราะ...” เมื่อมินแชยุนเงยคางที่เปียกชื้นขึ้น คังซึงฮยอนก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางโน้มตัวลงมา “อมให้ก่อนแล้วค่อยคุยดีไหม? น้องชายฉันมันจะระเบิดอยู่แล้วเนี่ย” มินแชยุนตกใจจนดวงตาเบิกกว้าง เขามองจ้องไปที่ระหว่างขาของอีกฝ่ายที่เห็นรอยนูนหนาชัดเจน “คราวนี้ต้องให้รางวัลฉันแล้วนะ” คังซึงฮยอนจับที่เข็มขัด หลังจากนั้นเขาก็ปลดหัวเข็มขัด และเสียงรูดซิปก็ดังชัดเจนเป็นพิเศษ เมื่อคังซึงฮยอนค่อยๆ รั้งกางเกงชั้นในลงเล็กน้อย แก่นกายที่รอจังหวะอยู่ก็ดีดผุดออกมา แก่นกายสีแดงคล้ำนั้นนอกจากส่วนปลายจะเชิดขึ้นอย่างโอหังแล้ว เส้นเลือดที่ปูดโปนออกมายังดูเหมือนกำลังโกรธเกรี้ยวอีกด้วย “...เรื่องนั้น! มันช่วยไม่ได้นี่...” มินแชยุนพยายามดิ้นรนจนถึงที่สุด จะให้เขาติดอยู่ในโรงพยาบาลแบบนั้นไปตลอดชีวิตได้ยังไงกันล่ะ มันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว คังซึงฮยอนสอดนิ้วสองนิ้วเข้าไปในปากที่อ้าออกราวกับรอจังหวะนี้อยู่แล้ว เขาโน้มคางลงต่ำ และส่วนหัวที่หนาใหญ่ก็ครูดผ่านปลายลิ้นที่สั่นระริกเข้าไปอย่างไม่ปรานี แก่นกายที่มีขนาดเทียบไม่ได้เลยกับนิ้วมือเข้าออกอยู่ในโพรงปาก มันบดเบียดลิ้น ดันจนเหมือนจะทะลุแก้ม แล้วก็ย้ายไปอีกฝั่ง “อื้อ... อึก... อา! อื้อ...” มินแชยุนไม่สามารถลืมตาขึ้นได้เพราะสิ่งแปลกปลอมที่สอดลึกไปถึงลำคอ ปลายจมูกซุกจมลงในขนที่หยาบกร้าน กลิ่นอายอัลฟ่าที่รุนแรงซึ่งถาโถมเข้ามาทำให้ลูกกระเดือกสั่นระริก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขาจับต้นขาที่อยู่ตรงปลายนิ้วไว้แน่นพลางอ้าปากออก เมื่อส่วนหัวติดอยู่ที่ลำคอ คังซึงฮยอนก็ขมวดคิ้ว “อมให้มันมันกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ?” “อา... อึก... อื้อ!” มินแชยุนพยายามจะขยับลิ้นราวกับจะตอบรับ ทว่าเพราะแก่นกายที่ทิ่มแทงลึกเข้าไปในลำคอทำให้น้ำตาคลอเบ้า มินแชยุนปล่อยฟีโรโมนออกมาจากร่างกาย ตอนนี้มันย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว เขาเพียงแต่หวังว่าคังซึงฮยอนจะรีบเสร็จสมไวๆ “อืม... หอมจัง” กลิ่นแมกโนเลียสีขาวที่ไหลออกมาจากร่างกายของมินแชยุนนั้น คล้ายกับดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิที่จะได้กลิ่นก็ต่อเมื่อถึงเดือนมีนาคมเท่านั้น ราวกับว่าดอกไม้จำช่วงเวลาผลิบานผิดไปจึงส่งกลิ่นออกมาสู่โลกภายนอกในฤดูหนาวที่เหน็บหนาว คังซึงฮยอนสอดนิ้วเข้าไปตามเส้นผมบางพลางเฉียดผ่านใบหูเล็กๆ ของมินแชยุนราวกับลุ่มหลงในกลิ่นดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิที่ได้กลิ่นในฤดูหนาว คังซึงฮยอนเอื้อมมืออีกข้างไปลูบไล้บนเสื้อเชิ้ตของมินแชยุน เขาใช้ฝ่ามือบีบเค้นทรวงอก ไม่นานเขาก็บดคลึงยอดอกที่แข็งเป็นไตซึ่งสัมผัสได้ผ่านฝ่ามือ มือของคังซึงฮยอนนั้นตื๊อไม่เลิก เขาขยำดึงขึ้นเบาๆ แล้วก็ปล่อย ก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างตามไปทันที มือทั้งสองข้างรุกรานยอดอกของมินแชยุนอย่างหนักหน่วง “หยุดทำไมล่ะ” คังซึงฮยอนยกมือข้างหนึ่งขึ้นกระชากท้ายทอยของมินแชยุน เขาทำท่าเหมือนจะกระแทกแก่นกายสวนขึ้นไป ก่อนจะเริ่มขยับเอวเข้าออกเป็นจังหวะ ทว่ามืออีกข้างหนึ่งก็ยังคงดึงทึ้งยอดอกอยู่ “อ๊ะ... อื้อ! ฮ้า... อึก...” ริมฝีปากของมินแชยุนมันวาว น้ำลายที่กลืนไม่ทันไหลยืดลงมาถึงคาง ทันใดนั้น แก่นกายที่รุกรานเข้ามาจนหายใจไม่ออกก็ถูกถอนออกไปอย่างรวดเร็ว “แฮก... แฮก...” ความรู้สึกหนักอึ้งหายวับไปในพริบตา แต่มินแชยุนก็ยังไม่คิดจะหุบปากลง เขาโน้มศีรษะลงครึ่งหนึ่งพลางหอบหายใจอย่างหนัก ความรู้สึกเหมือนแก่นกายยังคงฝังอยู่ในปากไม่จางหายไป “มานี่” คังซึงฮยอนเรียกมินแชยุนพลางปลดกระดุมเสื้อกั๊กที่สวมอยู่ มินแชยุนพยายามลุกขึ้นอย่างช้าๆ จนเสียหลักโงนเงน แต่คังซึงฮยอนกลับทำเพียงแค่ยืนมองเฉยๆ คังซึงฮยอนพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะทำงานในห้องทำงาน เมื่อมินแชยุนลังเล คังซึงฮยอนก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก เสื้อเชิ้ตหลุดจากแขนยาวของคังซึงฮยอนลงไปกองกับพื้น เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของมินแชยุนไว้ “ช่างไม่ฟังคำสั่งเอาเสียเลย” ไหปลาร้าที่สลักเสลาอย่างประณีต หัวไหล่ที่ผ่านการออกกำลังกายมาอย่างดี แขนที่แข็งแกร่งและแผงอกที่แข็งปึก เอวที่ยาวระหงไร้ไขมันส่วนเกิน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดก็คือเครื่องหน้าที่คมเข้มของคังซึงฮยอน “หันหลังไป” มินแชยุนใช้มือทั้งสองข้างยันโต๊ะไว้ ปลายนิ้วของเขาสั่นระริก กางเกงและชั้นในที่สวมอยู่ถูกถอดพรวดลงไปกองที่ข้อเท้า เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะรู้สึกอับอาย ร่างกายท่อนบนของมินแชยุนโน้มลงไปครึ่งหนึ่ง นั่นเป็นเพราะคังซึงฮยอนจับสะโพกเขาแยกออก “เหมือนกลีบซากุระเลยนะ” เขาใช้นิ้วลากผ่านรอยจีบ ก่อนจะสอดนิ้วชี้เข้าไป ร่างของมินแชยุนยิ่งหมอบต่ำลงไปอีก เขาพยายามทำเป็นไม่รู้สึกถึงนิ้วมือที่สอดเข้ามาขยายรูหลังพลางขบริมฝีปากล่างไว้แน่น ทว่าร่างกายกลับทรยศต่อความคิดของมินแชยุนอย่างสิ้นเชิง “อ๊ะ!” เมื่อปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับจุดหนึ่ง เสียงครางก็หลุดรอดออกมาจากไรฟันของมินแชยุน เขาห่อไหล่พลางใช้มือทั้งสองข้างปิดปากไว้แน่น ยิ่งทำอย่างนั้น ปลายนิ้วของคังซึงฮยอนก็ยิ่งขยับอย่างโจ่งแจ้งมากขึ้น คังซึงฮยอนเพลิดเพลินไปกับผนังด้านในที่ร้อนผ่าวซึ่งโอบรัดปลายนิ้วที่สอดเข้าไปในรู มันนุ่มนวลเสียจนเขาอยากจะยัดแก่นกายเข้าไปกระแทกกระทั้นให้หนำใจ เขาใช้มือซ้ายขยำแก้มก้นไว้พลางสอดนิ้วกลางตามเข้าไป ไม่นานนิ้วที่สามก็แทรกตามเข้าไปอีก ลำคอของมินแชยุนที่พยายามสะกดกลั้นเสียงครางเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แววตาของคังซึงฮยอนฉายประกายประหลาด แผ่นหลังที่มีลำคอขาวผ่องเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ อีกทั้งท่าทางที่โก่งสะโพกออกมานั้นช่างดูยั่วยวนกามารมณ์เหลือเกิน คังซึงฮยอนโน้มตัวลงพิงเอวบางของมินแชยุนที่เห็นรำไรจากชายเสื้อเชิ้ตที่เลิกขึ้นเล็กน้อย แก่นกายที่พองขยายเต็มที่ทิ่มแทงลงบนต้นขาที่มันวาวไปด้วยน้ำหล่อลื่นที่ไหลออกมาจากรูรัก “เงยหน้าขึ้น” มินแชยุนที่ปิดปากอยู่ค่อยๆ แหงนหน้าไปด้านหลัง มือใหญ่ของคังซึงฮยอนโอบรอบใต้คางราวกับจะทับหลังมือไว้ มินแชยุนหลับตาลงแน่นในทันที เขารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกจับกิน ทั้งลิ้นที่รุกรานเข้ามาบดเบียดริมฝีปาก ทั้งไรฟันที่ขบเคี้ยวริมฝีปากล่างเบาๆ ราวกับจะแสดงความใคร่ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่คนที่เขารู้จักเลยสักนิด แก่นกายที่เคยชูชันขึ้นไปตามร่องก้นอย่างบ้าคลั่งเลื่อนลงมาบดเบียดที่รูหลัง คังซึงฮยอนจ่อส่วนหัวให้ตรงจุด “อึก!” มินแชยุนเอาหน้าผากพิงโต๊ะไว้ ในหัวขาวโพลนไปหมด แก่นกายที่แหวกช่องทางเข้ามานั้นให้ความรู้สึกเย็นเยียบ คังซึงฮยอนค่อยๆ ยัดแก่นกายเข้าไปพลางแหวกผนังด้านในที่พยายามผลักไสออกมาจนสำเร็จ ร่างกายของมินแชยุนโดยรวมแล้วไม่มีไขมันส่วนเกินเลย แต่ไม่ใช่กับสะโพก สะโพกที่กลมมนนั้นดูเต่งตึงเหมือนลูกพีชที่สุกงอม คังซึงฮยอนใช้มือทั้งสองข้างจับแก้มก้นแยกออก เขาชื่นชมภาพแก่นกายสีแดงคล้ำที่ฉีกกระชากกลีบซากุระเข้าไปด้านในอย่างไม่รีบร้อน ยิ่งคังซึงฮยอนสอดใส่เข้าไปช้าๆ ราวกับจะเบิกทาง ผนังด้านในก็ยิ่งหดเกร็งอย่างอ่อนไหว เนื้อนุ่มลื่นโอบรัดไปทั่วทั้งลำแก่นกาย “ฉันมั่นใจว่าเคยตอกใส่เข้าไปในนี้แน่ๆ” คังซึงฮยอนที่สอดแก่นกายเข้าไปจนสุดโคนพึมพำออกมาอย่างสมเพชตัวเอง มินแชยุนไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไปจนต้องกรีดร้องออกมา เขาซ่านเสียวไปถึงเส้นเลือดที่ปูดโปนบนลำแก่นกายทั้งหมด “ฮ้า... อ๊ะ...! ฮ่า...” เอวของมินแชยุนกระตุกอย่างแรง เขาละมือที่ปิดปากอยู่ออกมายันโต๊ะไว้พลางพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อไม่ให้ล้มคว่ำลงไป ทว่าด้วยความเร็วที่กระแทกเข้ามาจากด้านหลัง ทำให้แขนข้างหนึ่งของเขาต้องพับลงหรือโงนเงนอยู่บ่อยครั้ง คังซึงฮยอนที่กระแทกกระทั้นเข้ามาจากด้านหลังอย่างไม่หยุดหย่อนนั้น เป็นภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เขาคนเดิมที่เคยเชื่อฟังคำพูดของมินแชยุนเป็นอย่างดีนั้น หายไปอยู่ที่ไหนกันแน่