ID #56IP0105_나쁜시녀들 เหล่านางกำนัลตัวร้าย•แก้ไขล่าสุด 7/10/2569 03:38:24
V29 Chapter2
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
나쁜 시녀들 2화
คารุสถูกรั้งตัวไว้จนไม่สามารถก้าวออกจากห้องได้อีกครั้ง
“คำสาป? หมายถึงพวกเรื่องงมงายหรือตำนานอะไรทำนองนั้นน่ะหรือ?”
“ค่ะ”
“ผมไม่เชื่อเรื่องพวกนั้น”
เขาเป็นทหารและเป็นอัศวิน ทั้งยังเป็นผู้บัญชาการที่ต้องรับผิดชอบชีวิตของลูกน้อง เขาคิดเสมอว่าหากฝากชีวิตไว้กับเรื่องพรรค์นั้นในสนามรบ ก็คงไม่พ้นต้องตายอย่างอนาถ
คำถามที่จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมาต้องมีเหตุผลแน่ คารุสคิดว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะยอมเสียเวลาคุยกับผู้หญิงคนนี้
“ถามเรื่องนั้นทำไม?”
หญิงสาวหยุดร้องไห้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ความมืดมิดเข้าปกคลุมดวงตาที่เคยใสกระจ่างราวกับพิษที่แผ่ซ่าน
ในที่สุดริมฝีปากเล็กๆ ก็ขยับเปิดออก พร้อมกับเรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อที่พรั่งพรูออกมา
“ดิฉันถูกสาปไม่ให้ตายค่ะ”
“อะไรนะ?”
“เก้าครั้งแล้วค่ะ... ทั้งที่คิดว่าตายไปแล้ว แต่ก็มักจะกลับมาสู่วันนี้เสมอ คุณเองก็พูดเหมือนเดิมทุกครั้ง”
หญิงสาวจ้องมองคารุสเขม็ง
“‘ผมพบคุณกำลังจะหนาวตายตรงทางแยกของเทือกเขา มีมือสังหารตามมาถึงสามคน ลูกน้องของผมจัดการพวกมันหมดแล้ว แต่ก็รับรองไม่ได้ว่าพวกมันจะไม่กลับมาอีก’”
ยิ่งพูด น้ำเสียงของเธอก็ยิ่งหนักแน่นขึ้น มันเป็นท่าทีที่ราบเรียบเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งผ่านความตายมา
ยัยนี่เป็นบ้าจริงๆ หรือแค่แสร้งทำกันแน่ เห็นว่าเป็นสามัญชนผู้น่าสงสารที่ถูกคนรักทอดทิ้ง แต่ตอนนี้เธอกลับดูไม่เป็นอย่างนั้นเลยสักนิด
“คารุส ลันเคอา”
หญิงสาวเรียกชื่อเขา
“ถ้าลงไปทางเดิม ลูกน้องของคุณจะตายกันหมดค่ะ”
มันเป็นเรื่องเหลวไหลสิ้นดี
“ก่อนจะพ้นเขตเทือกเขา จะมีการซุ่มโจมตีสองครั้ง พวกเรนเจอร์วางกับดักรออยู่ เพราะฉะนั้นให้เลี่ยงไปใช้เส้นทางในหุบเขาที่พวกคนเก็บสมุนไพรใช้กันเถอะค่ะ”
“ว่ายังไงนะ?”
“ถ้าลงไปตามลาดเขาจะเจอแนวป่าต้นพ็อปลาร์ขาว จะมีการโจมตีที่นั่นหนึ่งครั้ง และตรงทางเข้าหมู่บ้านนักเดินทางตรงตีนเขาอีกหนึ่งครั้ง”
“เมื่อกี้บอกว่าซุ่มโจมตีงั้นเหรอ?”
“หลบไปเถอะค่ะ ถ้าคุณไม่อยากสูญเสียลูกน้องไป”
ถ้าไม่ทำตามที่ฉันบอก ต่อให้คุณรอดชีวิต แต่ลูกน้องของคุณจะตายกันหมด หญิงสาวเอ่ยเตือน
“คุณจะคิดว่าเป็นคำพูดเพ้อเจ้อของคนบ้าก็ได้ ดิฉันไม่สนหรอกค่ะ ถ้าไม่เชื่อจริงๆ จะลากดิฉันไปเป็นโล่กำบังด้วยก็ได้นะคะ”
แววตาของคารุสฉายแววสังหารเข้มข้น
เขาไม่เชื่อสิ่งที่เธอพูด แต่ก็ไม่ได้ปล่อยผ่านไปเสียทีเดียว ความระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นจนรั้งฝีเท้าเขาไว้ได้อีกครั้ง
* * *
ยูเลีย อาร์เต ถูกสาป
เธอเริ่มตระหนักถึงความจริงข้อนั้นหลังจากที่ชีวิตที่สองจบลงอย่างว่างเปล่า
ตอนอายุยี่สิบเอ็ด เธอถูกนายน้อยแห่งตระกูลมาร์ควิสที่เธอรักสุดหัวใจหักหลัง เธอเฝ้ารอคนรักจนถูกพายุหิมะกักขังและหนาวตาย นั่นคือความตายครั้งแรก
ทว่าพอลืมตาขึ้นมา เธอกลับได้รับความช่วยเหลือจากผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดิที่ชื่อคารุส ลันเคอา
ตอนนั้นเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเคยตายไปแล้วครั้งหนึ่ง
ยูเลียกลับไปยังตระกูลมาร์ควิสมาจอแรมเพื่อถามคนรัก เธอคาดคั้นถามเขาว่าทำไมถึงทิ้งเธอทั้งที่บอกว่ารักนักหนา ทำไมถึงปล่อยให้เธอรออยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บทั้งคืน
แล้วเธอก็ถูกฆ่าตาย โดยฝีมือของพวกไฮเอ็น่าที่ตระกูลมาร์ควิสจ้างมา
นั่นคือความตายครั้งที่สอง คราวนี้ความเจ็บปวดนั้นแจ่มชัด
มือของนักฆ่าที่บีบคอเธอ ตัวเธอที่พยายามข่วนตะกุยและดิ้นรนแต่กลับไร้เรี่ยวแรง สติที่เลือนหายไปเพียงชั่วพริบตา ทำให้ยูเลียตระหนักถึงความตายได้ในตอนนั้นเอง
แต่พอลืมตาขึ้นมา เธอกลับได้รับความช่วยเหลือจากผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดิที่ชื่อคารุส ลันเคอา ในขณะที่เธอกำลังจะหนาวตายท่ามกลางพายุหิมะ
วันเดียวกัน สถานที่เดียวกัน และคนคนเดียวกัน
มันเหลือเชื่อเกินไป ตอนแรกเธอคิดว่าตัวเองกำลังฝันร้าย หรือไม่ก็สงสัยว่าชีวิตหลังความตายคือการต้องวนเวียนอยู่ในช่วงเวลาที่ทุกข์ทรมานที่สุดของมนุษย์หรือเปล่า
ในชีวิตที่สาม ยูเลียตัดสินใจที่จะลองใช้ชีวิตเพื่อตัวเองดูบ้าง
ตอนนั้นเธอยังไม่ละทิ้งความหวังในการมีชีวิตอยู่ เธอเชื่อว่าถ้าหนีไปให้ไกลจากอิทธิพลของตระกูลมาร์ควิสมาจอแรมและใช้ชีวิตอย่างสามัญชนทั่วไป เธอก็จะมีความสุขได้
แต่พวกไฮเอ็น่าไม่ยอมปล่อยยูเลียไป มาร์ควิสมาจอแรมคงไม่พอใจจนกว่าจะได้เห็นศพของเธอ
เมื่อต้องเผชิญกับความตายอีกครั้งด้วยน้ำมือของพวกไฮเอ็น่าที่ตามล่าเธอไปจนถึงนอกอาณาจักร ในที่สุดยูเลียก็ตัดสินใจที่จะแก้แค้น
ในเมื่อเธอตายไปสามครั้ง เธอก็ต้องฆ่าพวกมันให้ตายตกตามกันไปสามครั้งถึงจะสาสม
ตั้งแต่ครั้งที่สี่เป็นต้นมา เธอมีชีวิตอยู่เพื่อการแก้แค้น
เธอทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายตระกูลมาจอแรม ยอมทำเรื่องสกปรกและต่ำช้ามามากมาย ครั้งแรกๆ มันก็ยากอยู่หรอก แต่พอทำไปเรื่อยๆ เธอก็เริ่มด้านชา
บางทีเธออาจจะกำลังเป็นบ้าไปแล้วก็ได้
เธอใช้ชีวิตแบบนั้นมาห้าครั้ง หกครั้ง เจ็ดครั้ง และแปดครั้ง
ยูเลียเคยเป็นทั้งพ่อค้าที่คอยรวบรวมข้อมูลของพวกขุนนางมาซื้อขาย และเคยเข้าไปอยู่ในตระกูลที่เป็นศัตรูกับมาร์ควิสมาจอแรมเพื่อใช้ชีวิตราวกับหมาป่า
“ล้มเหลว แล้วก็ล้มเหลวอีก เกือบจะสำเร็จแต่ก็ล้มเหลว... แล้วก็ถูกหักหลัง”
เรื่องราวที่ยูเลียเล่าออกมาว่าเป็นอดีตของเธอนั้นน่าตกใจมากจริงๆ
ถ้าฟังโดยไม่รู้ว่าเธอเป็นคนบ้า ก็อาจจะคล้อยตามได้ง่ายๆ อันที่จริงคารุสไม่ได้เดินออกจากห้องไป แต่เขากลับทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้และฟังสิ่งที่เธอพูดจนจบ
“ชื่อยูเลีย อาร์เต สินะ”
“ค่ะ”
“งั้นตอนนี้ไม่ได้รักผู้สืบทอดของตระกูลมาร์ควิสแล้วงั้นเหรอ?”
เขาถาม
น้ำเสียงของยูเลียที่เคยพรั่งพรูออกมาราวกับกำลังทำหน้าที่ของตัวเองพลันชะงักกึก
เธอขมวดคิ้วราวกับไม่คาดคิดว่าคารุสจะถามเรื่องแบบนั้น
“ทำไมคุณถึง...”
“ตอบมาสิ”
คารุสเร่งเร้าเพราะต้องการคำตอบให้ได้
“ตามที่เธอพูดมา เขาคือคนรักที่เธอสลัดไม่หลุดแม้จะตายไปหลายครั้งไม่ใช่หรือไง ที่เธอยึดติดกับการแก้แค้นขนาดนี้ ก็เพราะรักมากไม่ใช่เหรอ”
น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน
“ไม่มีอะไรจะเรียกคะแนนสงสารได้ดีเท่ากับเรื่องรักโศกนาฏกรรมอีกแล้วล่ะนะ เกือบจะเป็นนิยายที่ดีเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว”
ยูเลียไม่ได้ตอบในทันที ดวงตาสีเขียวเข้มจนเกือบดำจ้องมองคารุสราวกับกำลังสำรวจ
“ดิฉันทราบค่ะว่าคุณไม่เชื่อสิ่งที่ดิฉันพูด”
“งั้นเหรอ?”
“คุณตั้งใจเยาะเย้ยเพื่อดูว่าดิฉันจะมีปฏิกิริยายังไงใช่ไหมคะ? ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้ค่ะ เพราะนี่มันก็แค่... การสารภาพบาปอย่างหนึ่ง”
“แต่ผมสงสัยว่าทำไมเป้าหมายของการสารภาพบาปนั้นถึงต้องเป็นผม ผมไม่ใช่บาทหลวงนะ”
“เพราะคุณช่วยชีวิตดิฉันไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไงคะ”
คารุสหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา มันเป็นเสียงหัวเราะเยาะในลำคอด้วยความเหลือเชื่อ แต่ด้วยบรรยากาศที่มืดมนของเขา มันจึงดูน่าสยดสยองมากกว่า
“นั่นมันแค่ความนึกสนุกชั่ววูบ”
“ดิฉันทราบค่ะ”
“ลูกน้องของผมต่างหากที่เป็นคนพบคุณ คนที่ดึงคุณออกมาจากรถม้าที่ถูกฝังอยู่ในหิมะก็คือลูกน้องของผม”
“ดิฉันถึงได้บอกคุณแบบนี้ไงคะ เพื่อที่จะช่วยพวกเขา”
ผมไม่รู้เลยว่าทำไมถึงยังต้องมานั่งคุยเรื่องแบบนี้กับคุณอยู่ คารุสพึมพำ
คราวนี้ยูเลียไม่ได้พูดอะไรและปิดปากเงียบ
“ขอถามอีกอย่างหนึ่ง”
“ค่ะ”
“ในชีวิตก่อนหน้านี้ เธอเคยพยายามจะช่วยลูกน้องของผมไหม? เคยโน้มน้าวให้ผมเลี่ยงไปใช้เส้นทางบนเขาที่พวกคนเก็บสมุนไพรใช้หรือเปล่า?”
เปล่าเลย ยูเลียไม่ได้ตอบ แต่คารุสอ่านคำตอบได้จากความเงียบของเธอ
“ยูเลีย อาร์เต”
คารุสลุกขึ้นจากเก้าอี้ เมื่อคำพูดเพ้อเจ้อของคนบ้าเริ่มยืดยาว เขาก็หมดความสนใจ ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ อีกต่อไป
“เราจะออกเดินทางตอนเที่ยงคืน คุณต้องไปกับพวกเราด้วย”
“...ค่ะ”
“ถ้าสิ่งที่พูดกับผมเป็นเรื่องโกหก ค่าตอบแทนก็คือคุณจะได้ไปสู่ชีวิตที่สิบ”
คารุสกำลังบอกว่าจะฆ่ายูเลีย
แต่เธอไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอเพียงแต่พยักหน้าอย่างราบเรียบราวกับเป็นเรื่องของคนอื่น และไม่ได้ละสายตาไปจากเขาเลย
ผู้หญิงประหลาด ยูเลีย อาร์เต เป็นผู้หญิงที่ประหลาดจริงๆ
ใบหน้าของเธอที่โอบอุ้มทั้งความดีและความชั่ว มีทั้งเด็กสาวที่ชั่วร้ายและเพชฌฆาตผู้ทรงธรรมดำรงอยู่ร่วมกัน หยักริมฝีปากที่เชิดรั้นอย่างชัดเจนนั้นมีสีคล้ายกับปะการัง
กว่าลูกน้องจะพาตัวผู้รักษามา คารุสก็ไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้เลย
พอพระอาทิตย์ตกดิน ไข้ก็เริ่มขึ้น ร่างกายหนักอึ้งแต่สติกลับล่องลอยจนเวียนหัว
ถึงอย่างนั้นยูเลียก็ไม่ยอมกินยา ยาผงที่ผู้รักษาทิ้งไว้ให้ถูกโยนลงถังขยะข้างเตียงไปนานแล้ว
จะหลับไม่ได้เด็ดขาด ต้องตั้งสติให้ดี ทุกคำพูดและทุกการกระทำล้วนสำคัญทั้งสิ้น
คารุส ลันเคอา เป็นคู่ต่อสู้ที่รับมือได้ยาก เขาเชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเองมากกว่าคำพูดของคนอื่น เขาเป็นคนที่คิดว่าดาบเพียงเล่มเดียวเชื่อถือได้มากกว่าสัญชาตญาณหรือข่าวลือ เพราะฉะนั้นจะแสดงความอ่อนแอให้เห็นไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
ต่อให้ทั้งหมดนี้จะเป็นไปเพื่อเขาก็ตาม
“นี่ คุณผู้หญิง หรือว่า...”
ลูกน้องของคารุสเดินเข้ามาทัก แต่พอเห็นเธอหอบหายใจถี่เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น
“อะไรกัน ให้ผมไปตามผู้รักษามาให้ไหม?”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“ดูไม่เหมือนคนไม่เป็นไรเลยนะ”
“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ แต่ว่า...”
ลูกน้องของคารุสไม่ฟังคำถามของยูเลียที่ถามว่ามีเรื่องอะไร เขาเดินดุ่มๆ เข้ามาที่เตียงแล้วใช้มือหนาทาบลงบนหน้าผากของเธอ
“บ้าฉิบ ทำไมตัวร้อนขนาดนี้เนี่ย?”
เขาทำท่าจะวิ่งออกไปตามผู้รักษามาเดี๋ยวนี้เลย
ยูเลียยื่นมือไปคว้าต้นแขนของเขาไว้ จากนั้นเธอก็สูดลมหายใจสั้นๆ แล้วพูดอย่างชัดเจน
“ท่านผู้บัญชาการบอกว่าจะออกเดินทางเร็วๆ นี้ ดิฉันไม่อยากเป็นภาระค่ะ แค่มีไข้นิดหน่อยเท่านั้นเอง”
“นี่ คุณผู้หญิง เห็นสภาพอากาศข้างนอกหรือยัง? พายุหิมะยังบ้าคลั่งอยู่เลยนะ ถ้าพาออกไปสภาพนี้แล้วเกิดตายขึ้นมา พวกผมไม่ต้องฝันร้ายกันไปหมดเหรอ?”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“แต่ผมไม่โอเคด้วย รออยู่นี่แหละ เดี๋ยวผมไปตามผู้รักษามาให้ ไม่รู้ว่าท่านคารุสจะพาคุณไปด้วยทำไมกัน”
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ พายุหิมะใกล้จะหยุดแล้ว อีกประเดี๋ยวท้องฟ้าก็จะแจ่มใส เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ”
“คุณรู้ได้ยังไง? อะไรกัน... เป็นพวกหมอดูหรือไง?”
ไม่ใช่แบบนั้น แต่เธอรู้ ยูเลียส่ายหน้าพลางพยุงตัวลุกขึ้น เธอรวบผมที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อยแล้วดึงผ้าคลุมขึ้นมาปิดศีรษะ ก่อนจะมองไปที่สัมภาระของตัวเองที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะ
“ผมชื่อบาบาสลอฟ”
ลูกน้องของคารุสถอนหายใจพลางพูด ยูเลียรวบรวมของที่เหลือทิ้งลงถังขยะแล้วตอบเขา
“ยูเลียค่ะ”
“คุณต้องขี่ม้าไปกับผมนะ เพราะผมเป็นน้องเล็กสุด”
“ค่ะ”
“ลองถามคนเก็บสมุนไพรดูแล้ว เขาบอกว่าการลงไปทางลัดอาจจะอันตรายนิดหน่อย จะไหวเหรอ?”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“ให้ตายสิ...”
ดูเหมือนบาบาสลอฟจะมีเรื่องอยากพูดอีกมาก สำหรับเขาแล้ว การที่กำหนดการต้องเปลี่ยนไปเพราะผู้หญิงสติไม่ดีคนนี้คงเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิด
แต่แทนที่จะตำหนิเรื่องนั้น เขากลับเลือกที่จะยื่นถุงมือขนสัตว์ของตัวเองให้ยูเลีย
“กลิ่นอาจจะแย่หน่อยแต่รับรองว่าอุ่นแน่ ผมซื้อมาแพงนะเนี่ย”
“...ขอบคุณค่ะ”
ถุงมือนั้นอุ่นเหมือนที่เขาบอกจริงๆ ทันทีที่สอดมือเข้าไป เธอก็รู้สึกคันยิบๆ ที่ปลายนิ้ว
ยูเลียยืนนิ่งจ้องมองถุงมือคู่ใหญ่คู่นั้น มุมปากของเธอขยับขึ้นเล็กน้อยจนกลายเป็นรอยยิ้มบางๆ
“ไปกันเถอะ”
บาบาสลอฟเดินนำไปเปิดประตูให้
ยูเลียก้มศีรษะขอบคุณเขาเล็กน้อย แล้วจึงก้าวเดินออกไปนอกบ้าน