PromptHub
ID #55IP0105_나쁜시녀들 เหล่านางกำนัลตัวร้าย•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 19:36:13

V29 Chapter1

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

เหล่าสาวใช้ตัวร้าย ตอนที่ 1 1. เริ่มต้นอีกครั้ง ในวันสุดท้ายของฤดูหนาวที่แม้แต่ชาวเขาผู้คุ้นชินกับความหนาวเหน็บยังหลีกเลี่ยงการเดินทาง กลับมีอัศวินกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางพายุหิมะ เกราะสีดำสนิทกับผ้าคลุมขนสัตว์สีเงิน ใบหน้าที่แดงก่ำเพราะต้องลมหนาวบาดผิวมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะพราว “หนาวจะตายห่าอยู่แล้ว” อัศวินเคราดกคนหนึ่งสบถออกมาอย่างเหลืออด เสียงแหบพร่านั้นสั่นเครือเหมือนเสียงแพะเพราะความหนาวจัด “พายุหิมะไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยครับ ผมบอกแล้วไงว่าให้พักต่ออีกสักสองสามวันค่อยออกเดินทาง” อัศวินผู้นั้นพูดพลางเหลือบมองผู้บัญชาการของเขา การเดินทางครั้งนี้ความจริงจะรอให้สภาพอากาศคลี่คลายลงก่อนแล้วค่อยออกเดินทางเหมือนมาเดินเล่นก็ได้ แต่ผู้บัญชาการที่เกลียดการเสียเวลาเป็นชีวิตจิตใจกลับดึงดันที่จะข้ามเทือกเขาให้ได้ในรุ่งสางที่หนาวเหน็บเช่นนี้ “โธ่ ท่านคารุส!” “หุบปาก” คารุส ลันเคอา เป็นผู้บัญชาการที่มีชื่อเสียงเลื่องลือในทางลบ เขาอายุยังน้อยแต่กลับไม่มีนิสัยเป็นกันเอง และดูจะไม่ค่อยมีความเป็นมนุษย์สักเท่าไหร่นัก ถึงอย่างนั้น สำหรับพวกลูกน้องแล้ว เขาคือเจ้านายที่ดีที่สุด เพราะเขาแข็งแกร่ง ฉายา ‘จอมพลไร้เลือด’ นั้นไม่ได้มาเพราะโชคช่วย “ใกล้จะถึงแล้ว” คารุสดึงผ้าคลุมที่ปิดศีรษะออก เผยให้เห็นเส้นผมสีดำตัดกับใบหน้าขาวซีด ดวงตาสีดำสนิทและริมฝีปากสีแดงสด หางตาที่ดูลึกและคิ้วเข้มทำให้ใบหน้าของเขาดูเป็นชายชาตรีทว่ากลับมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างน่าประหลาด “คำว่าใกล้จะถึงเนี่ย ท่านพูดมาตั้งแต่เริ่มออกเดินทางแล้วนะครับ ผมไม่เชื่อหรอก” “บอกให้หุบปากไง” “ถ้าผมต้องมาหนาวตายทั้งที่ยังเป็นโสดแบบนี้ ผมจะจองเวรเป็นผีตามหลอกหลอนท่านไปตลอดชีวิตเลย คอยดูเถอะ ถ้าวันไหนท่านคารุสแต่งงาน ผมอาจจะเข้าไปนอนในผ้าห่มในคืนเข้าหอก่อนท่านก็ได้ อ๊ะ ตรงนั้นคงจะอุ่นน่าดูเลยใช่ไหมครับ?” “ฉันบอกให้หุบปาก” คารุสปรามด้วยน้ำเสียงต่ำ เมื่อลูกน้องที่บ่นอุบอิบทำปากยื่น อัศวินคนอื่นๆ ก็พากันหัวเราะร่าด้วยเสียงสั่นเครือเหมือนแพะ พวกเขาคือกองอัศวินที่ได้รับภารกิจลับจากองค์จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิ และกำลังมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรออร์เทกาทางตอนใต้เพื่อปฏิบัติภารกิจนั้น หน่วยสอดแนมที่เดินนำหน้ายกมือขึ้นสูงก่อนจะตะโกนก้อง “ท่านผู้บัญชาการ! มีคนอยู่ตรงนี้ครับ!” เหล่าอัศวินที่นั่งห่อตัวอยู่บนหลังม้าต่างพากันเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน “คนงั้นเหรอ?” สภาพอากาศหนาวจัดจนแม้แต่อัศวินร่างกำยำที่เตรียมตัวมาอย่างดีนังแทบจะทนไม่ไหว พายุหิมะก็โหมกระหน่ำต่อเนื่องมาตั้งแต่วันก่อนแล้ว “ตายหรือยัง?” อัศวินคนหนึ่งตะโกนถาม คงตายแล้วล่ะ มั้งนะ เหล่าอัศวินพากันซุบซิบ คนที่ถูกฝังอยู่ใต้หิมะในความหนาวระดับนี้ คงจะแข็งตายจนตัวเขียวปัดไปแล้วแน่ๆ ทว่าเรื่องที่ไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้น “ยังรอดอยู่ครับ! ท่านผู้บัญชาการ เธอยังมีชีวิตอยู่!” คารุสกระโดดลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว ผ้าคลุมของเขาสะบัดพลิ้วไหวตามแรงลม จุดที่หน่วยสอดแนมพบคนคือรถม้าคันเล็กที่จอดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงทางแยก ภายในนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งนอนหลับใหลอยู่อย่างสงบนิ่งราวกับสิ้นลมไปแล้ว “นี่คุณ! ได้สติหน่อย อย่าหลับนะ! ลืมตาขึ้นมา!” ไม่ว่าจะเขย่าตัวหรือตบแก้วก็ไร้ผล หญิงสาวไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าที่ดูสงบนิ่งอย่างประหลาดทั้งที่กำลังจะแข็งตาย เกล็ดน้ำแข็งที่เกาะอยู่ตามขนตาพากันร่วงหล่นลงมาเหมือนผงแป้ง มันเป็นภาพที่ดูงดงามทว่าก็น่าขนลุกในเวลาเดียวกัน ใบหน้าที่ขาวซีดราวกับตุ๊กตาไร้ซึ่งชีวิตชีวาตราตรึงอยู่ในสายตาของเหล่าอัศวิน คารุสเดินแทรกเหล่าลูกน้องที่ทำอะไรไม่ถูกเข้าไปข้างหน้า เขาถอดถุงมือออกแล้ววางฝ่ามือลงบนใบหน้าของหญิงสาว เย็นเฉียบ บ้านคนใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหนนะ แผนที่บริเวณรอบๆ ผุดขึ้นในหัวของคารุส แม้จะควบม้าไปก็คงใช้เวลาเกือบครึ่งวัน แต่นี่คือกลางป่าเขาแถมยังมีพายุหิมะโหมกระหน่ำอีก “มีคนอยู่แถวนี้ครับ” อัศวินคนที่บ่นว่าหนาวจะตายเมื่อครู่พูดขึ้น เขาลงจากหลังม้าแล้วเดินเข้ามาใกล้คารุสก่อนจะกระซิบ “พวกไฮเอน่าครับ มีสามคน ดูท่าทางฝีมือจะไม่เบาเลย” ‘ไฮเอน่า’ เป็นคำสแลงที่ใช้เรียกพวกนักฆ่าที่รับจ้างกำจัดคนเพื่อแลกกับเงิน ผู้หญิงที่มีนักฆ่าตามติดงั้นเหรอ คารุสสั่งการอย่างเงียบเชียบ “จับไว้คนหนึ่ง ที่เหลือฆ่าทิ้งให้หมด” เหล่าอัศวินปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บัญชาการอย่างเคร่งครัด “จับมัน!” หอกสั้นพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทั้งที่ไม่มีทั้งหน้าไม้หรือธนู แต่หอกกลับส่งเสียงหวีดหวิวเหมือนลูกศร พุ่งเข้าปักร่างของไฮเอน่าที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ไกลออกไป พวกมันพยายามหนีอย่างรวดเร็ว แต่ลูกน้องของคารุสกลับไล่ล่าพวกมันราวกับกำลังล่ากวาง ตายไปสอง เหลือรอดเพียงหนึ่ง “พวกแกเป็นใครกัน!” ไฮเอน่าที่ถูกจับเป็นถามขึ้น คารุสถอดผ้าคลุมของตัวเองออกห่อหุ้มร่างของหญิงสาวไว้แน่นก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาแนบอก แล้วพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก “คารุส ลันเคอา อัศวินลำดับที่สองขององค์จักรพรรดิ และเป็นหัวหน้ากองอัศวินเลเวียธาน” ไฮเอน่าที่กำลังตกตะลึงอ้าปากค้าง “ทะ...ทำไมทหารของจักรวรรดิถึงมาอยู่ที่นี่...” “ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะเป็นเป้าหมายสินะ เหตุผลคืออะไร?” คารุสใช้แขนข้างหนึ่งโอบอุ้มหญิงสาวไว้มั่น ส่วนมืออีกข้างส่งสัญญาณให้ลูกน้อง ทันใดนั้น อัศวินที่อยู่ใกล้ที่สุดก็เดินเข้ามาคว้าแขนของไฮเอน่าแล้วบิดนิ้วของมัน ไฮเอน่าที่ไม่แม้แต่จะสะทกสะท้านตอนเพื่อนร่วมงานถูกหอกเสียบตาย กลับดิ้นพล่านและกลั้นเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด “เจ็บเหรอ ไอ้เวรนี่? เป็นพวกโรงฆ่าสัตว์มนุษย์แท้ๆ แต่ดันรู้จักเจ็บด้วยเหรอวะ?” น้ำเสียงนั้นดูเหมือนนักเลงข้างถนนมากกว่าอัศวิน แต่คารุสก็ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย “พะ...พ่อบ้านของตระกูลมาร์ควิสมาจอแรมสั่งมาครับ! ยัยนั่นเป็นเด็กกำพร้าที่ตระกูลมาร์ควิสอุปถัมภ์ไว้ แต่ดันไม่เจียมตัวไปย่อยวนคุณชายจนตกลงว่าจะแต่งงานกัน!” “หา?” เหล่าอัศวินต่างหันมามองหน้ากันด้วยความงุนงง นึกว่าจะมีเรื่องราวใหญ่โตอะไร ที่ไหนได้ เป็นแค่คู่เล่นไฟของคุณชายตระกูลขุนนางหรอกเหรอ “ได้ยินว่านัดแนะกันว่าจะหนีไปด้วยกัน ทางคุณชายเดี๋ยวทางนั้นคงจัดการเอง ส่วนผมแค่กำจัดผู้หญิงคนนี้...” “ฆ่ามันซะ” คารุสหันหลังกลับราวกับว่าเรื่องนี้ไม่มีค่าพอให้ฟังอีกต่อไป ไฮเอน่าดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ในไม่ช้าก็สิ้นใจลงทิ้งไว้เพียงเสียงร้องสุดท้าย การจัดการศพไม่ใช่เรื่องยาก เหล่าอัศวินเคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติราวกับคุ้นชิน พวกเขาโยนศพของพวกไฮเอน่าเข้าไปในรถม้าที่หญิงสาวเคยนั่ง แล้วผลักมันตกหน้าผาไป “จะเอายังไงต่อดีครับ?” เหล่าอัศวินเดินเข้ามาถาม คารุสขึ้นหลังม้าโดยที่ยังอุ้มหญิงสาวไว้แนบอก “พวกเราเองก็ควรจะพักบ้างเหมือนกัน ลงไปที่หมู่บ้านให้เร็วที่สุด ใครตามไม่ทันก็หาทางตามมาเองแล้วกัน” หญิงสาวไม่ฟื้นคืนสติได้โดยง่าย แม้จะลงมาถึงหมู่บ้าน ทำร่างกายให้อบอุ่น และตามตัวผู้รักษามาดูแลแล้ว แต่เธอก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาขึ้นมาเลย ผู้รักษาบอกว่าหญิงสาวอาจจะตายไปแบบนี้เลยก็ได้ เพราะหัวใจเต้นช้าเกินไป “ท่านจะเอายังไงครับ?” “ทิ้งไว้ที่นี่แหละ ให้เหรียญทองผู้รักษาไปสักสองสามเหรียญ เราอุตส่าห์รีบเดินทางฝ่าพายุหิมะมา จะมาเสียเวลาเพราะผู้หญิงคนนี้ไม่ได้” “นึกว่าจะได้พักนานหน่อยเพราะเธอซะอีก...” “อยากพักตลอดกาลไหมล่ะ?” “โธ่เอ๊ย ท่านนี่นะ พูดอะไรนิดอะไรหน่อยไม่ได้เลย” คารุสเมินเฉยต่อลูกน้องที่บ่นอุบอิบ เขาแก้ห่อสัมภาระที่หญิงสาวกอดไว้แล้ววางลงบนโต๊ะ จากนั้นก็เริ่มรื้อดูทีละอย่าง เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่มีอะไรติดตัวเลย เงินก็แทบจะไม่มี และถ้าจะบอกว่าเป็นนักเดินทาง เธอก็ไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าสำรองหรืออุปกรณ์สำหรับค้างแรม “ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจะมาตายหรือเปล่านะ?” “ไม่หรอก” “แกจะไปรู้ได้ยังไงวะ?” “ไอ้โง่เอ๊ย คนที่ตั้งใจจะมาตายเขาจะไปยืนรอตรงป้ายบอกทางตรงทางแยกทำไมล่ะ? เห็นชัดๆ ว่าเธอนั่งรอคุณชายคนนั้นทั้งคืนแน่ๆ แล้วดูที่นิ้วสิ นั่นมันแหวนราคาแพงหูฉี่เลยไม่ใช่เหรอ” “คุณชายคงให้ไว้เป็นของหมั้นละมั้ง” เหล่าลูกน้องพากันเดาะลิ้น จู่ๆ กระแสความสงสารที่มีต่อหญิงสาวก็ก่อตัวขึ้น น่าสงสารจริงๆ น่าเวทนาแท้ๆ คงจะรอคนรักอยู่ตรงที่หนาวๆ แบบนั้นจนเกือบแข็งตาย แต่ไอ้ผู้ชายนั่นกลับเป็นไอ้สารเลว คำด่าทอสารพัดพรั่งพรูออกมา และตอนนั้นเองที่หญิงสาวลืมตาขึ้น “...!” ริมฝีปากเล็กๆ อ้าออกก่อนจะกรีดร้องออกมาโดยไร้เสียง ใบหน้าที่ขาวซีดนั้นยังคงไร้สีเลือด เธอลืมตาโพลนจนสุด และขยุ้มผ้าห่มไว้แน่นราวกับจะฉีกมันให้ขาด “อะ...อ้าว!” เหล่าลูกน้องรีบวิ่งออกไปข้างนอกเพื่อไปตามผู้รักษา คารุสยังคงยืนอยู่ที่เดิมและจ้องมองหญิงสาวนิ่งๆ “ได้สติแล้วเหรอ” ดูเหมือนเสียงของคารุสจะยังส่งไปไม่ถึงหญิงสาว น้ำตาใสๆ ไหลรินลงมาตามหางตาไม่ขาดสาย ไม่มีทั้งเสียงร้องไห้หรือเสียงกรีดร้องเล็ดลอดออกมาจากลำคอ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ขาดห้วงเท่านั้น คารุสพูดสิ่งที่ต้องพูดออกไปโดยไม่สนใจว่าหญิงสาวจะตอบหรือไม่ “ผมพบคุณกำลังจะแข็งตายอยู่ที่ทางแยกบนเทือกเขา มีนักฆ่าตามมาถึงสามคน ลูกน้องของผมจัดการพวกมันหมดแล้ว แต่ก็รับรองไม่ได้ว่าพวกมันจะไม่กลับมาอีก” ฮึก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่ขยุ้มผ้าห่มสั่นเทาเหมือนคนเป็นตะคริว “พวกเราจะออกเดินทางแต่เช้าตรู่ของวันพรุ่งนี้ คุณมีเวลาจนถึงตอนนั้นที่จะดึงสติกลับมาภายใต้การคุ้มครองของผม” มันเป็นคำพูดที่เย็นชาแต่ก็ช่วยไม่ได้ เมื่อพูดจบ คารุสก็ทิ้งท้ายให้เธอพักผ่อนแล้วเตรียมจะหันหลังเดินจากไป ทว่าหญิงสาวกลับคว้าตัวเขาไว้ “...เดี๋ยวก่อนค่ะ” น้ำเสียงนั้นแห้งผากและแตกพร่าราวกับจะมีเลือดไหลออกมา มันดูริบหรี่เหมือนแสงเทียนที่จวนจะดับ แต่กลับมีพลังดึงดูดอย่างประหลาด ทำให้คารุสหยุดฝีเท้าแล้วก้มลงมองเธอ “นักฆ่า...พวกนั้น...” “เป็นคนที่พ่อบ้านของตระกูลมาร์ควิสมาจอแรมจ้างมา ผมยืนยันได้แค่นั้นแล้วก็ฆ่าทิ้งไปหมดแล้ว เลยไม่มีข้อมูลอื่นอีก” เมื่อมองดูใกล้ๆ จึงเห็นว่าดวงตาของหญิงสาวเป็นสีเขียว สีเขียวเข้มเหมือนแมกไม้ในฤดูร้อน หรือสีเขียวอมฟ้าเหมือนน้ำทะเลลึกทางตอนใต้ ขนตาที่ทอดเงาลงมาเหมือนซี่หวีนั้นทั้งยาวและหนา ทันทีที่ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาเริ่มโฟกัสได้ หญิงสาวก็จ้องมองมาที่คารุส เพียงแค่สบตากัน เขากลับรู้สึกเสียวสันหลังวาบราวกับลมหายใจถูกบีบคั้น เป็นผู้หญิงที่มีแววตาดีแฮะ คารุสคิดในใจ หญิงสาวกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่เริ่มชัดเจนขึ้น “ขอบคุณที่ช่วยชีวิตไว้ค่ะ” “ไม่เป็นไร ผมแค่ผ่านมาพอดี” “ที่นี่...” “เป็นหมู่บ้านที่อยู่ทางใต้ของทางแยก ดูเหมือนคุณกำลังจะหนีออกจากออร์เทกา แต่จุดหมายของพวกผมคือออร์เทกาพอดี” หญิงสาวกะพริบตาช้าๆ น้ำตาสายใหญ่ไหลรินลงมาอีกครั้ง คารุสพยายามไม่สบตากับหญิงสาว และทำเป็นไม่ได้ยินเสียงครางเครือที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังซึ่งเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา สีเขียวที่เย็นเยียบ ภายในนั้นมีความรู้สึกมากมายกำลังหมุนวนเป็นพายุ ความจริงแล้ว สำหรับเขา มันเป็นเรื่องที่ยากจะเข้าใจ พวกขุนนางมีชีวิตอยู่โดยยึดติดกับอำนาจเท่านั้น ดังนั้นการแต่งงานจึงมักถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองที่ยอดเยี่ยมที่สุด ด้วยเหตุนี้ ความรักระหว่างคุณชายขุนนางกับหญิงสามัญชนจึงไม่มีทางเป็นจริงได้ เขาคิดเสมอว่าความรักก็เหมือนกับการพนัน การมัวเมาในอารมณ์และความปรารถนาชั่ววูบจนยอมวางเดิมพันด้วยชีวิต ถ้าไม่ใช่การพนันแล้วจะเรียกว่าอะไรได้อีก “ท่านคารุส” ตอนนั้นเอง หญิงสาวก็เรียกชื่อของเขา ทั้งที่เขาไม่เคยบอก มือที่เคยขยุ้มผ้าห่มราวกับจะบีบคอใครสักคน บัดนี้ถูกวางจัดระเบียบไว้อย่างเรียบร้อย เธอเป็นผู้หญิงที่ฟื้นตัวเร็วมาก ไม่รู้ว่าเธอโอเคขึ้นแล้วจริงๆ หรือแค่แสร้งทำเป็นโอเคกันแน่ “คุณเชื่อเรื่องคำสาปไหมคะ?”