ID #54IP0105_나쁜시녀들 เหล่านางกำนัลตัวร้าย•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 19:34:16
Original Chapter 2
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
เหล่านางกำนัลตัวร้าย ตอนที่ 2
คารุสถูกรั้งตัวไว้จนไม่สามารถเดินออกจากห้องไปได้เป็นครั้งที่สอง
“คำสาปเหรอ หมายถึงพวกเรื่องงมงายหรือตำนานอะไรพวกนั้นน่ะเหรอ”
“ค่ะ”
“ฉันไม่เชื่อเรื่องพรรค์นั้น”
เขาเป็นทหาร เป็นอัศวิน และยังเป็นผู้บัญชาการที่ต้องรับผิดชอบชีวิตของลูกน้อง เขาคิดเสมอว่าหากต้องฝากชีวิตไว้กับเรื่องไร้สาระเช่นนั้นในสนามรบ ก็คงไม่พ้นต้องตายอย่างอนาถ
คำถามที่โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยย่อมต้องมีเหตุผล คารุสคิดว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะยอมเสียเวลาเสวนากับหญิงสาวคนนี้
“ถามเรื่องนั้นทำไม”
หญิงสาวหยุดร้องไห้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ความมืดมิดเริ่มปกคลุมดวงตาที่เคยใสกระจ่างราวกับพิษที่ค่อยๆ แผ่ซ่าน
ในที่สุดริมฝีปากเล็กๆ ก็ขยับเปิดออก พร้อมกับเรื่องราวเหลือเชื่อที่พรั่งพรูออกมา
“ดิฉันต้องคำสาปที่ทำให้ไม่สามารถตายได้ค่ะ”
“อะไรนะ”
“เก้าครั้งแล้วค่ะ ดิฉันคิดว่าตัวเองตายไปแล้ว... แต่สุดท้ายก็จะวนกลับมาสู่วันนี้เสมอ และท่านก็จะพูดประโยคเดิมซ้ำๆ ทุกครั้ง”
หญิงสาวจ้องคารุสเขม็ง
“‘ฉันพบเธอนอนแข็งตายอยู่ที่ทางแยกบนเทือกเขา มีนักฆ่าตามล่าเธอถึงสามคน ลูกน้องของฉันฆ่าพวกมันทิ้งหมดแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่าพวกมันจะไม่กลับมาอีก’”
ยิ่งพูด น้ำเสียงของเธอก็ยิ่งหนักแน่นขึ้น มันดูราบเรียบเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งผ่านพ้นประตูแห่งความตายมา
เดิมทีเธอเป็นคนบ้าอยู่แล้ว หรือแค่แสร้งทำเป็นบ้ากันแน่ ทั้งที่บอกว่าเป็นสามัญชนผู้น่าสงสารที่ถูกคนรักทิ้ง แต่เธอกลับดูไม่เป็นอย่างนั้นเลยสักนิด
“คารุส ลันเคอา”
หญิงสาวเอ่ยขึ้น
“ถ้าขืนเดินทางต่อไปแบบนี้ ลูกน้องของท่านจะตายกันหมดค่ะ”
มันเป็นเรื่องที่ฟังดูไร้สาระสิ้นดี
“ก่อนจะพ้นเขตเทือกเขา จะมีการซุ่มโจมตีเกิดขึ้นสองครั้ง พวกหน่วยลาดตระเวนวางกับดักรออยู่ เพราะฉะนั้นขอให้ท่านอ้อมไปใช้เส้นทางหุบเขาที่พวกคนเก็บสมุนไพรใช้กันเถอะค่ะ”
“ว่ายังไงนะ”
“พอลงไปตามลาดเขา จะเจอแนวต้นแอสเพน พวกมันจะโจมตีตรงนั้นหนึ่งครั้ง และตรงทางเข้าหมู่บ้านนักเดินทางที่ตีนเขาอีกหนึ่งครั้งค่ะ”
“เมื่อกี้เธอพูดว่าซุ่มโจมตีงั้นเหรอ”
“เลี่ยงเส้นทางนั้นเถอะค่ะ ถ้าท่านไม่อยากสูญเสียลูกน้องไป”
หากไม่ทำตามที่เธอบอก ถึงเขาจะรอดไปได้ แต่ลูกน้องของเขาจะตายหมด หญิงสาวเอ่ยเตือน
“ท่านจะคิดว่าเป็นคำเพ้อเจ้อของคนบ้าก็ได้ ดิฉันไม่ถือสา แต่ถ้าไม่เชื่อจริงๆ จะลากดิฉันไปใช้เป็นโล่กำบังด้วยก็ได้นะคะ”
แววตาของคารุสฉายแววสังหารเข้มข้น
เขาไม่เชื่อสิ่งที่เธอพูด แต่ก็ไม่ได้ปล่อยผ่านไปเสียทีเดียว ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นจนรั้งเขาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน
* * *
จูเลีย อาร์เต ต้องคำสาป
เธอเริ่มตระหนักถึงความจริงข้อนั้นหลังจากที่ชีวิตทั้งสองครั้งจบลงอย่างเสียเปล่า
ตอนอายุยี่สิบเอ็ด เธอถูกคุณชายแห่งตระกูลมาร์ควิสที่เธอเคยรักอย่างบ้าคลั่งหักหลัง เธอเฝ้ารอคนรักจนถูกพายุหิมะทับถมและหนาวตาย นั่นคือการตายครั้งแรก
ทว่าพอลืมตาขึ้นมา เธอกลับพบว่าตัวเองได้รับการช่วยเหลือจากผู้บัญชาการอัศวินแห่งจักรวรรดิที่ชื่อคารุส ลันเคอา
ตอนนั้นเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเคยตายไปแล้วครั้งหนึ่ง
จูเลียกลับไปที่ตระกูลมาร์ควิสมาร์จอรัมเพื่อถามคนรัก เธอคาดคั้นถามเขาว่าทำไมถึงทิ้งเธอทั้งที่บอกว่ารักนักหนา ทำไมถึงปล่อยให้เธอรออยู่ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บทั้งคืน
แล้วเธอก็ถูกฆ่า โดยพวกไฮยีนาที่ตระกูลมาร์ควิสจ้างมา
นั่นคือการตายครั้งที่สองของเธอ คราวนี้ความเจ็บปวดช่างเด่นชัด
มือของนักฆ่าที่บีบคอเธอ ตัวเธอที่พยายามข่วน พยายามดิ้นรนแต่กลับไร้เรี่ยวแรง สติที่เลือนหายไปเพียงชั่วพริบตา จูเลียถึงเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าความตายหน้าตาเป็นอย่างไร
แต่พอเธอลืมตาขึ้นมา เธอกลับได้รับการช่วยเหลือจากผู้บัญชาการอัศวินแห่งจักรวรรดิที่ชื่อคารุส ลันเคอา ในขณะที่เธอกำลังจะหนาวตายท่ามกลางพายุหิมะอีกครั้ง
วันเดียวกัน สถานที่เดียวกัน และคนคนเดียวกัน
เธอไม่อยากจะเชื่อเลย ตอนแรกเธอคิดว่าตัวเองกำลังฝันร้าย หรือไม่ก็สงสัยว่าชีวิตหลังความตายคือการต้องวนเวียนอยู่กับช่วงเวลาที่ทุกข์ทรมานที่สุดของมนุษย์หรือเปล่า
ในชีวิตครั้งที่สาม จูเลียตัดสินใจที่จะลองใช้ชีวิตเพื่อตัวเองดูบ้าง
ตอนนั้นเธอยังไม่ละทิ้งความหวังในการมีชีวิตอยู่ เธอเชื่อว่าหากหนีไปให้ไกลจากอิทธิพลของตระกูลมาร์ควิสมาร์จอรัมและใช้ชีวิตอย่างสามัญชนทั่วไป เธอก็จะมีความสุขได้
แต่พวกไฮยีนาไม่ยอมปล่อยจูเลียไป ตระกูลมาร์ควิสมาร์จอรัมคงจะนอนไม่หลับหากไม่ได้เห็นศพของเธอด้วยตาตัวเอง
เมื่อต้องเผชิญกับความตายอีกครั้งด้วยน้ำมือของพวกไฮยีนาที่ตามล่าเธอไปจนถึงนอกอาณาจักร ในที่สุดจูเลียก็ตัดสินใจที่จะแก้แค้น
ในเมื่อเธอตายไปแล้วถึงสามครั้ง เธอก็ต้องฆ่าพวกมันให้ตายตกไปตามกันจนครบสามครั้งถึงจะสาสม
ตั้งแต่ครั้งที่สี่เป็นต้นมา เธอก็มีชีวิตอยู่เพื่อการแก้แค้น
เธอทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายตระกูลมาร์จอรัม เธอทำเรื่องสกปรกและต่ำช้ามามากมาย ครั้งแรกๆ มันก็ยากอยู่หรอก แต่พอทำไปเรื่อยๆ เธอก็เริ่มด้านชา
บางทีเธออาจจะกำลังเป็นบ้าไปแล้วก็ได้
เธอใช้ชีวิตแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในครั้งที่ห้า หก เจ็ด และแปด
จูเลียเคยลองเป็นหน่วยข่าวที่คอยรวบรวมและซื้อขายข้อมูลของพวกขุนนาง เคยลองเข้าไปอยู่ในตระกูลที่เป็นศัตรูกับตระกูลมาร์ควิสมาร์จอรัมเพื่อใช้ชีวิตเยี่ยงหมาป่า
“ล้มเหลวแล้วล้มเหลวอีก เกือบจะสำเร็จแต่ก็ล้มเหลว... แล้วก็ถูกหักหลัง”
เรื่องราวที่จูเลียเล่าออกมาว่าเป็นอดีตของเธอนั้น ช่างน่าประหลาดใจมากจริงๆ
หากไม่รู้มาก่อนว่าเธอเป็นคนบ้า เขาอาจจะรู้สึกคล้อยตามไปแล้วก็ได้ อันที่จริงคารุสไม่ได้เดินออกจากห้องไปเลยด้วยซ้ำ เขากลับนั่งลงบนเก้าอี้และฟังเรื่องของเธอจนจบ
“เธอบอกว่าชื่อจูเลีย อาร์เตสินะ”
“ค่ะ”
“งั้นตอนนี้เธอไม่รักทายาทของตระกูลมาร์ควิสนั่นแล้วเหรอ”
เขาถาม
ทันใดนั้น น้ำเสียงของจูเลียที่เคยไหลลื่นราวกับกำลังทำตามหน้าที่ก็หยุดชะงักลง
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับไม่คาดคิดว่าคารุสจะถามเรื่องเช่นนั้น
“ทำไมท่านถึง...”
“ตอบมาสิ”
คารุสเร่งเร้าเพราะต้องการคำตอบให้ได้
“ตามที่เธอเล่ามา เขาคือคนรักที่เธอไม่สามารถสลัดทิ้งไปได้แม้จะตายไปหลายครั้งไม่ใช่เหรอ ที่เธอหมกมุ่นอยู่กับการแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งขนาดนี้ ก็เพราะรักมากไม่ใช่หรือไง”
น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความเย้ยหยัน
“ไม่มีอะไรจะบีบคั้นหัวใจมนุษย์ได้เท่ากับเรื่องราวความรักอันน่าเศร้าอีกแล้ว มันเกือบจะเป็นนิยายที่ดีเรื่องหนึ่งเลยล่ะ”
จูเลียไม่ได้ตอบในทันที ดวงตาสีเขียวเข้มจนเกือบดำจ้องมองคารุสราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
“ดิฉันทราบค่ะว่าท่านไม่เชื่อสิ่งที่ดิฉันพูด”
“งั้นเหรอ”
“ท่านจงใจเยาะเย้ยเพื่อดูว่าดิฉันจะมีปฏิกิริยาอย่างไรใช่ไหมคะ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอกค่ะ เพราะนี่มันก็แค่... เหมือนการสารภาพบาปเท่านั้นเอง”
“ฉันแค่สงสัยว่าทำไมเป้าหมายของการสารภาพบาปนั่นถึงต้องเป็นฉัน ฉันไม่ใช่บาทหลวงนะ”
“ก็เพราะท่านช่วยชีวิตดิฉันไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไงคะ”
คารุสหัวเราะขืนๆ มันเป็นการหัวเราะเยาะในความไร้สาระ แต่ด้วยบรรยากาศที่มืดมนรอบตัวเขา มันจึงดูน่าขนลุกเสียมากกว่า
“มันก็แค่ความรู้สึกสนุกชั่ววูบเท่านั้นแหละ”
“ดิฉันทราบค่ะ”
“คนที่พบเธอคือลูกน้องของฉัน คนที่ลากเธอออกมาจากรถม้าที่ถูกหิมะฝังก็คือลูกน้องของฉันเหมือนกัน”
“เพราะอย่างนั้นดิฉันถึงต้องบอกท่านตามที่ได้พูดไปก่อนหน้านี้ไงคะ เพื่อช่วยพวกเขาให้ได้อย่างที่ตั้งใจไว้”
เขาไม่รู้เลยจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงยังทนฟังเธอพูดเรื่องพวกนี้อยู่ได้ คารุสพึมพำกับตัวเอง
คราวนี้จูเลียไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเพียงแต่นิ่งเงียบไป
“ฉันขอถามอีกอย่างหนึ่ง”
“ค่ะ”
“ในชีวิตก่อนหน้านี้ เธอเคยพยายามจะช่วยลูกน้องของฉันบ้างไหม เธอเคยเกลี้ยกล่อมให้ฉันอ้อมไปใช้ทางขึ้นเขาที่พวกคนเก็บสมุนไพรใช้หรือเปล่า”
เปล่าเลย จูเลียไม่ได้ตอบ แต่คารุสรู้คำตอบได้จากความเงียบของเธอ
“จูเลีย อาร์เต”
คารุสลุกขึ้นจากเก้าอี้ เมื่อคำเพ้อเจ้อของคนบ้าเริ่มยืดยาว เขาก็หมดความสนใจ ใบหน้าของเขาไม่หลงเหลืออารมณ์ใดๆ อีกต่อไป
“เราจะออกเดินทางกันตอนเที่ยงคืน เธอต้องไปกับพวกฉันด้วย”
“...ค่ะ”
“หากสิ่งที่เธอพูดกับฉันเป็นเรื่องโกหก ผลลัพธ์ของมันคือการที่เธอจะต้องไปสู่ชีวิตที่สิบ”
คารุสกำลังบอกว่าเขาจะฆ่าเธอ
แต่เธอกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด เธอเพียงแต่พยักหน้าอย่างราบเรียบราวกับไม่ใช่เรื่องของตัวเอง และไม่แม้แต่จะละสายตาไปจากเขา
ผู้หญิงประหลาด จูเลีย อาร์เตเป็นผู้หญิงที่ประหลาดจริงๆ
ใบหน้าของเธอที่ดูเหมือนจะโอบอุ้มทั้งความดีและความชั่วเอาไว้ มีทั้งเด็กสาวที่ชั่วร้ายและเพชฌฆาตผู้ทรงธรรมดำรงอยู่ร่วมกัน หยักริมฝีปากที่เชิดขึ้นอย่างชัดเจนจนดูแหลมคมนั้นมีสีราวกับดอกปะการัง
จนกระทั่งลูกน้องพาหมอเข้ามา คารุสก็ยังไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้เลย
ทันทีที่พระอาทิตย์ตกดิน เธอก็เริ่มไข้ขึ้น ร่างกายหนักอึ้งแต่สติกลับล่องลอยจนรู้สึกเวียนหัว
ถึงอย่างนั้นจูเลียก็ไม่ยอมกินยา ยาผงที่หมอทิ้งไว้ให้ถูกโยนลงถังขยะข้างเตียงไปนานแล้ว
จะหลับไม่ได้เด็ดขาด ต้องครองสติเอาไว้ให้มั่น ทุกคำพูดและทุกการกระทำล้วนมีความสำคัญ
คารุส ลันเคอา เป็นคู่ต่อสู้ที่รับมือได้ยาก เขาเชื่อมั่นในวิจารณญาณของตัวเองมากกว่าคำพูดของคนอื่น เขาเป็นคนที่คิดว่าดาบเพียงเล่มเดียวเชื่อถือได้มากกว่าสัญชาตญาณหรือข่าวลือเสียอีก เพราะฉะนั้นจะแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
ถึงแม้ว่าทั้งหมดนี้จะเป็นไปเพื่อตัวเขาเองก็ตาม
“นี่ เธอ หรือว่า...”
ลูกน้องของคารุสเดินเข้ามาทัก แต่พอเห็นเธอหอบหายใจถี่เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น
“อะไรกันเนี่ย ให้ฉันไปเรียกหมอมาให้ไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“ดูยังไงก็ไม่เห็นว่าจะไม่เป็นไรเลยนะ”
“ดิฉันไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ แต่ว่า...”
ลูกน้องของคารุสไม่รอฟังคำถามของจูเลีย เขาเดินดุ่มๆ เข้ามาที่เตียงแล้วใช้มือหนาแตะหน้าผากของเธอ
“บ้าจริง ทำไมตัวร้อนจี๋ขนาดนี้เนี่ย”
เขาทำท่าจะวิ่งออกไปเรียกหมอมาอีกครั้ง
จูเลียยื่นมือไปคว้าแขนของเขาไว้ เธอสูดลมหายใจเข้าสั้นๆ แล้วเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“ท่านผู้บัญชาการบอกว่าจะออกเดินทางเร็วๆ นี้ ดิฉันไม่อยากเป็นภาระค่ะ มันก็แค่ไข้ขึ้นนิดหน่อยเท่านั้นเอง”
“นี่เธอ เห็นสภาพอากาศข้างนอกนั่นไหม พายุหิมะยังบ้าคลั่งอย่างกับคนเสียสติ ถ้าขืนพากันออกไปทั้งแบบนี้ แล้วเธอเกิดเป็นอะไรขึ้นมาหลังจากที่พวกเราอุตส่าห์ช่วยชีวิตไว้ได้ พวกฉันไม่ต้องนอนฝันร้ายกันไปตลอดเลยหรือไง”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”
“แต่ฉันไม่คิดอย่างนั้นด้วยหรอกนะ รออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันไปตามหมอมาให้ ไม่รู้ว่าท่านคารุสคิดยังไงถึงจะพาเธอไปด้วย”
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ อีกเดี๋ยวพายุหิมะก็จะหยุดแล้ว ท้องฟ้าจะกลับมาแจ่มใสในเร็วๆ นี้ เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ”
“เธอรู้ได้ยังไง อะไรกัน... เธอเป็นพวกนักพยากรณ์หรือไง”
ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แต่เธอรู้ จูเลียส่ายหน้าพลางพยุงตัวลุกขึ้น เธอรวบผมที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อยแล้วดึงผ้าคลุมขึ้นมาปิดศีรษะ ก่อนจะมองไปที่สัมภาระของตัวเองที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะ
“ฉันชื่อบาบาสโลฟนะ”
ลูกน้องของคารุสถอนหายใจพลางเอ่ย จูเลียรวบรวมข้าวของที่เหลือทิ้งลงถังขยะ แล้วหันไปตอบเขา
“จูเลียค่ะ”
“เธอต้องขี่ม้าไปกับฉันนะ เพราะฉันอายุน้อยที่สุดในบรรดาเหล่าอัศวิน”
“ค่ะ”
“ฉันลองถามพวกคนเก็บสมุนไพรดูแล้ว เขาบอกว่าการลงเขาทางลัดมันอาจจะอันตรายหน่อยนะ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”
“ดิฉันไม่เป็นไรค่ะ”
“ให้ตายสิ...”
บาบาสโลฟดูเหมือนจะมีเรื่องอยากพูดอีกมาก ในมุมของเขา เขาคงจะไม่พอใจที่กำหนดการต้องเปลี่ยนไปเพราะผู้หญิงสติไม่ดีคนนี้
แต่แทนที่จะตำหนิเรื่องนั้น เขากลับเลือกที่จะส่งถุงมือขนสัตว์ของตัวเองให้จูเลียแทน
“กลิ่นอาจจะเหม็นไปหน่อยแต่รับรองว่าอุ่นแน่ ฉันซื้อมาแพงนะเนี่ย”
“...ขอบคุณค่ะ”
ถุงมือนั้นอุ่นเหมือนที่เขาบอกจริงๆ ทันทีที่สอดมือเข้าไป เธอก็รู้สึกคันยิบๆ ที่ปลายนิ้ว
จูเลียยืนนิ่งมองถุงมือขนาดใหญ่คู่นั้นอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากของเธอขยับขึ้นเล็กน้อยจนกลายเป็นรอยยิ้มบางๆ
“ไปกันเถอะ”
บาบาสโลฟเดินนำไปเปิดประตูให้
จูเลียก้มศีรษะขอบคุณเขาเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินออกไปนอกบ้าน