PromptHub
ID #53IP0105_나쁜시녀들 เหล่านางกำนัลตัวร้าย•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 19:33:35

Original Chapter 1

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

เหล่านางกำนัลตัวร้าย ตอนที่ 1 1. เริ่มต้นอีกครั้ง วันสุดท้ายของฤดูหนาวที่แม้แต่ชาวเขาผู้คุ้นเคยกับอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ยังเลี่ยงที่จะเดินทาง กลับมีอัศวินกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางพายุหิมะ ชุดเกราะสีดำสนิทกับผ้าคลุมขนสัตว์สีเงิน ใบหน้าที่แดงก่ำจากการต้องลมหนาวจนบาดผิวมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่ “หนาวจะตายอยู่แล้ว” อัศวินเคราดกคนหนึ่งสบถออกมาอย่างอดไม่ได้ ความหนาวเหน็บทำให้เสียงแหบพร่านั้นสั่นเครือราวกับเสียงแพะ “พายุหิมะไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเลยครับ กระผมบอกแล้วไงว่าให้พักต่ออีกสักสองสามวันค่อยออกเดินทาง” อัศวินคนนั้นมองค้อนขวับไปทางผู้บัญชาการของเขา การเดินทางครั้งนี้ความจริงจะรอให้สภาพอากาศคลี่คลายแล้วค่อยออกเดินทางอย่างราบรื่นจนเหมือนมาเดินเล่นก็ได้ แต่ผู้บัญชาการที่ไม่ชอบเสียเวลาเป็นที่สุดกลับดึงดันจะข้ามเทือกเขาให้ได้ในเช้ามืดที่หนาวเหน็บเช่นนี้ “โธ่ ท่านคารุส!” “หุบปาก” คารุส ลันเคอา เป็นผู้บัญชาการที่มีชื่อเสียงเลื่องลือในทางที่ไม่ค่อยดีนัก แม้จะอายุน้อยแต่เขาก็ไม่มีนิสัยเป็นมิตร และไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจเพื่อนมนุษย์มากนัก ถึงอย่างนั้น สำหรับเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชา เขาก็คือหัวหน้าที่ดีที่สุด เพราะเขาแข็งแกร่ง ฉายา ‘จอมพลไร้เลือด’ ของเขานั้นไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วย “ใกล้จะถึงแล้ว” คารุสดึงผ้าคลุมศีรษะลง เผยให้เห็นเส้นผมสีดำตัดกับใบหน้าขาวซีด ดวงตาสีดำสนิทและริมฝีปากสีแดงสด ดวงตาคมลึกและคิ้วหนาเข้มทำให้เขาดูสมเป็นชายชาตรี แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นใบหน้าที่งดงามและน่าหลงใหลอย่างเหลือเชื่อ “คำว่าใกล้จะถึงเนี่ย ท่านพูดมาตั้งแต่เริ่มออกเดินทางแล้วนะครับ กระผมไม่เชื่อหรอก” “บอกให้หุบปากไง” “ถ้ากระผมต้องมาหนาวตายทั้งที่ยังโสดแบบนี้ กระผมจะตามหลอกหลอนท่านไปตลอดชีวิตเลย คอยดูนะ ถ้าวันไหนท่านคารุสแต่งงาน กระผมอาจจะเข้าไปนอนในผ้าห่มของคืนเข้าหอเป็นคนแรกก็ได้ อ๊ะ ตรงนั้นคงจะอุ่นน่าดูเลยใช่ไหมครับ” “ฉันบอกให้หุบปาก” คารุสเอ่ยเตือนเสียงต่ำ เมื่อผู้ใต้บังคับบัญชาขี้บ่นทำปากยื่น เหล่าอัศวินคนอื่นๆ ก็พากันหัวเราะออกมาด้วยเสียงสั่นๆ เพราะความหนาว พวกเขาคือกองอัศวินที่ได้รับภารกิจลับจากองค์จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิ และกำลังมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรออร์เตกาทางตอนใต้เพื่อปฏิบัติภารกิจนั้น ทันใดนั้น หน่วยสอดแนมที่เดินนำหน้าก็ชูมือขึ้นสูงพร้อมกับตะโกนก้อง “ท่านผู้บัญชาการ! มีคนอยู่ตรงนี้ครับ!” เหล่าอัศวินที่นั่งคุดคู้อยู่บนหลังม้าต่างพากันเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน “คนงั้นเหรอ” ท่ามกลางสภาพอากาศหนาวจัดจนแม้แต่อัศวินร่างกำยำที่เตรียมตัวมาอย่างดียังแทบจะทนไม่ไหว พายุหิมะก็พัดถล่มอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว “ตายหรือยัง” อัศวินคนหนึ่งตะโกนถาม คงตายไปแล้วล่ะ น่าจะตายแล้ว เหล่าอัศวินต่างซุบซิบกัน คนที่ถูกฝังอยู่ใต้หิมะในความหนาวระดับนี้ คงจะแข็งตายจนตัวเขียวไปแล้วแน่ๆ ทว่า เรื่องที่ไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้น “ยังมีชีวิตอยู่ครับ! ท่านผู้บัญชาการ เธอยังมีชีวิตอยู่!” คารุสกระโดดลงจากหลังม้าอย่างรวดเร็ว ผ้าคลุมของเขาสะบัดพลิ้วไหวตามแรงลม จุดที่หน่วยสอดแนมพบคนคือบริเวณรถม้าคันเล็กที่จอดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงทางแยก ภายในนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งนอนหลับแน่นิ่งราวกับสิ้นลมไปแล้ว “นี่คุณ! ตื่นสิ ห้ามหลับนะ! ลืมตาขึ้นมา!” ไม่ว่าจะเขย่าตัวหรือตบแก้มเรียกอย่างไรก็ไร้ผล หญิงสาวไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย แม้ร่างกายที่เหมือนกำลังจะแข็งตาย แต่ใบหน้าของเธอดูสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด เกล็ดน้ำแข็งที่เกาะอยู่ตามขนตาหลุดร่วงลงมาเป็นผง ช่างเป็นภาพที่งดงามและน่าขนลุกในเวลาเดียวกัน ใบหน้าซีดเผือดราวกับตุ๊กตาโดยไม่มีสีเลือดฝาดเลยแม้แต่น้อยติดตาเหล่าอัศวินที่จ้องมองอยู่ คารุสเดินแทรกเหล่าลูกน้องที่ทำอะไรไม่ถูกเข้าไปด้านหน้า เขาถอดถุงมือออกแล้ววางฝ่ามือลงบนใบหน้าของหญิงสาว เย็นเฉียบ บ้านเรือนที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหนกันนะ แผนที่บริเวณใกล้เคียงผุดขึ้นมาในหัวของคารุส แม้จะควบม้าไปก็คงใช้เวลาเกือบครึ่งวัน แต่นี่อยู่กลางป่าเขาแถมยังมีพายุหิมะโหมกระหน่ำอีก “มีคนอยู่แถวนี้ครับ” เป็นเสียงของอัศวินคนที่บ่นว่าหนาวจะตายแล้วนั่นเอง เขาลงจากหลังม้าแล้วเดินเข้ามาใกล้คารุสก่อนจะกระซิบเบาๆ “พวกไฮยีนาครับ มีสามคน ฝีมือดูท่าจะเอาเรื่องอยู่” ไฮยีนาเป็นนามแฝงที่ใช้เรียกนักฆ่าที่รับจ้างกำจัดคนเพื่อเงิน หญิงสาวที่มีนักฆ่าตามติดงั้นหรือ คารุสสั่งการด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “จับไว้คนหนึ่ง ที่เหลือฆ่าทิ้งให้หมด” เหล่าอัศวินปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บัญชาการอย่างเคร่งครัด “จับมัน!” หอกสั้นพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทั้งที่ไม่มีทั้งหน้าไม้หรือธนู แต่หอกกลับพุ่งแหวกอากาศส่งเสียงหวีดหวิวราวกับลูกศร ปักทะลุร่างของไฮยีนาที่แอบซ่อนอยู่หลังต้นไม้ไกลออกไป พวกไฮยีนาพยายามวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว แต่ลูกน้องของคารุสกลับไล่ล่าพวกมันราวกับกำลังล่ากวาง ตายไปสอง เหลือรอดเพียงคนเดียว “พวกแกเป็นใครกัน!” ไฮยีนาที่ถูกจับตะโกนถาม คารุสถอดผ้าคลุมของตัวเองออกเพื่อห่อร่างของหญิงสาวไว้จนแน่น แล้วอุ้มเธอขึ้นมาแนบอก ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก “คารุส ลันเคอา อัศวินลำดับที่สองขององค์จักรพรรดิ และหัวหน้ากองอัศวินเลเวียธาน” ไฮยีนาตกตะลึงจนอ้าปากค้าง “ทะ...ทำไมอัศวินของจักรวรรดิถึงมาอยู่ที่นี่...” “ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะเป็นเป้าหมายของพวกแก เหตุผลคืออะไร” คารุสใช้แขนข้างหนึ่งโอบอุ้มหญิงสาวไว้มั่น ส่วนมืออีกข้างส่งสัญญาณให้ลูกน้อง ทันใดนั้น อัศวินที่อยู่ใกล้ที่สุดก็เดินเข้าไปคว้าแขนของไฮยีนาแล้วบิดนิ้วของอีกฝ่ายจนผิดรูป ไฮยีนาที่ไม่แม้แต่จะสะทกสะท้านตอนเห็นเพื่อนถูกหอกเสียบตาย กลับดิ้นพล่านและพยายามสะกดเสียงร้องโหยหวนเอาไว้ “เจ็บเหรอ ไอ้เวรนี่ เป็นแค่นักฆ่าสารเลว ยังรู้จักเจ็บด้วยเหรอวะ” คำพูดคำจานั้นดูเหมือนนักเลงข้างถนนมากกว่าจะเป็นอัศวิน แต่คารุสไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย “พ่อ...พ่อบ้านตระกูลมาร์ควิสมาร์จอรัมเป็นคนสั่งครับ! นังนั่นเป็นเด็กกำพร้าที่ตระกูลมาร์ควิสอุปถัมภ์ไว้ แต่ดันไม่เจียมตัว ไปยั่วยวนคุณชายจนถึงขั้นสัญญาว่าจะแต่งงานกัน!” “อะไรนะ” เหล่าอัศวินต่างหันไปมองหน้ากันด้วยความงุนงง นึกว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่กว่านี้เสียอีก ที่ไหนได้ เป็นแค่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของคุณชายตระกูลขุนนางหรอกหรือ “ได้ยินว่าทั้งคู่สัญญาว่าจะหนีไปด้วยกัน ส่วนคุณชายเดี๋ยวทางนั้นจะจัดการเอง ส่วนกระผมแค่ต้องกำจัดผู้หญิงทิ้ง...” “ฆ่ามันซะ” คารุสหันหลังกลับราวกับว่าเรื่องนี้ไม่มีค่าพอให้เสียเวลาฟังอีกต่อไป ไฮยีนาดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่ในไม่ช้าอีกฝ่ายก็สิ้นใจ ทิ้งไว้เพียงเสียงร้องสุดท้ายก่อนตาย การจัดการกับศพไม่ใช่เรื่องยาก เหล่าอัศวินลงมืออย่างเป็นธรรมชาติราวกับคุ้นเคยดี พวกเขาโยนศพของพวกไฮยีนาเข้าไปในรถม้าที่หญิงสาวเคยนั่ง แล้วผลักมันให้ตกลงไปใต้หน้าผา “จะเอายังไงต่อดีครับ” เหล่าอัศวินเดินเข้ามาถาม คารุสขึ้นหลังม้าโดยที่ยังอุ้มหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน “ถึงเวลาที่พวกเราต้องพักกันบ้างแล้ว ลงไปที่หมู่บ้านด้านล่างให้เร็วที่สุด ใครตามไม่ทันก็หาทางตามมาเองก็แล้วกัน” หญิงสาวไม่ฟื้นคืนสติง่ายๆ หลังจากลงมาถึงหมู่บ้านและทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น พร้อมกับตามหมอมาดูแลแล้ว เธอก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาขึ้นมาเลย หมอบอกว่าหญิงสาวอาจจะตายไปทั้งแบบนี้ก็ได้ เพราะหัวใจเธอเต้นช้าเกินไป “ท่านจะเอายังไงต่อครับ” “ทิ้งไว้ที่นี่แหละ ให้เหรียญทองหมอไปสักสองสามเหรียญ เราอุตส่าห์รีบเดินทางฝ่าพายุหิมะมา จะมาเสียเวลาเพราะผู้หญิงคนนี้ไม่ได้” “นึกว่าจะได้พักสักหน่อยเพราะเธอแท้ๆ...” “นายอยากจะพักยาวตลอดไปเลยไหมล่ะ” “โธ่ ท่านก็ พูดอะไรนิดอะไรหน่อยไม่ได้เลยนะครับ” คารุสเมินเฉยต่อลูกน้องที่บ่นพึมพำ เขาแกะห่อสัมภาระที่หญิงสาวถือติดตัวมาวางลงบนโต๊ะ แล้วเริ่มรื้อดูทีละอย่าง เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่มีอะไรติดตัวเลย เงินก็แทบจะไม่มี และถ้าจะบอกว่าเป็นนักเดินทาง เธอก็ไม่มีทั้งเสื้อผ้าสำรองหรืออุปกรณ์สำหรับค้างแรม “ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจะมาตายหรือเปล่านะ” “ไม่หรอก” “ท่านรู้ได้ยังไง” “ไอ้โง่เอ๊ย คนที่ตั้งใจจะไปตายจะไปยืนรอตรงป้ายบอกทางตรงทางแยกทำไมล่ะ เห็นชัดๆ ว่าเธอนั่งรอคุณชายนั่นทั้งคืนแน่ๆ แล้วดูที่นิ้วสิ นั่นมันแหวนราคาแพงหูฉี่เลยไม่ใช่เหรอ” “คุณชายคงให้ไว้เป็นของหมั้นละมั้ง” เหล่าลูกน้องต่างพากันเดาะลิ้นด้วยความสงสาร จู่ๆ กระแสความเห็นใจที่มีต่อหญิงสาวก็ก่อตัวขึ้น น่าสงสารจริงๆ คงจะรอให้คนรักมาหาจนกระทั่งแข็งตายอยู่ในที่หนาวเหน็บเช่นนั้น ผู้ชายแม่งเฮงซวยจริงๆ คำด่าทอสารพัดพรั่งพรูออกมา ในตอนนั้นเอง หญิงสาวก็ลืมตาตื่นขึ้น “...!” ริมฝีปากเล็กๆ เผยอออกก่อนจะกรีดร้องออกมาอย่างไร้เสียง ใบหน้าซีดเผือดยังคงไร้สีเลือด เธอลืมตาโพลงจนสุด และขยำผ้าห่มไว้แน่นราวกับจะฉีกมันให้ขาด “อะ...อ้าว!” เหล่าลูกน้องรีบวิ่งออกไปข้างนอกเพื่อตามหมอมา คารุสยังคงยืนอยู่ที่เดิมและจ้องมองหญิงสาวนิ่งๆ “ฟื้นแล้วเหรอ” ดูเหมือนเสียงของคารุสจะยังส่งไปไม่ถึงหญิงสาว หยาดน้ำใสๆ ไหลรินลงมาจากหางตาไม่ขาดสาย ไม่มีทั้งเสียงสะอื้นหรือเสียงกรีดร้องเล็ดลอดออกมาจากลำคอ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ขาดห้วงเท่านั้น คารุสพูดสิ่งที่ต้องพูดออกไปโดยไม่สนใจว่าหญิงสาวจะตอบกลับมาหรือไม่ “ฉันพบเธอนอนแข็งตายอยู่ที่ทางแยกบนเทือกเขา มีนักฆ่าตามล่าเธอถึงสามคน ลูกน้องของฉันฆ่าพวกมันทิ้งหมดแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่าพวกมันจะไม่กลับมาอีก” ฮึก... หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่ขยำผ้าห่มสั่นเทาราวกับเกิดอาการชัก “พวกเราจะออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืดวันพรุ่งนี้ เวลาที่เธอจะสามารถฟื้นตัวภายใต้การคุ้มครองของฉันมีได้ถึงแค่ตอนนั้นเท่านั้น” มันเป็นคำพูดที่แสนเย็นชาแต่ก็ช่วยไม่ได้ เมื่อพูดจบ คารุสก็บอกให้เธอพักผ่อนแล้วเตรียมจะหันหลังเดินจากไป ทว่า หญิงสาวกลับรั้งเขาไว้ “...เดี๋ยวก่อนค่ะ” น้ำเสียงนั้นแหบและแตกพร่าราวกับจะมีเลือดไหลออกมา มันดูสั่นคลอนเหมือนเปลวเทียนที่จวนจะดับ แต่กลับมีพลังดึงดูดอย่างน่าประหลาด คารุสหยุดฝีเท้าแล้วก้มลงมองเธอ “นักฆ่า...พวกนั้น...” “เป็นคนที่พ่อบ้านตระกูลมาร์ควิสมาร์จอรัมจ้างมา ฉันถามมันแค่นั้นแล้วก็ฆ่าทิ้งไปจนหมดแล้ว เลยไม่มีข้อมูลอื่นอีก” เมื่อมองดูใกล้ๆ จึงเห็นว่าดวงตาของหญิงสาวเป็นสีเขียว สีเขียวเข้มราวกับพุ่มไม้ในฤดูร้อน หรือไม่ก็สีเขียวอมฟ้าเหมือนท้องทะเลลึกทางตอนใต้ ขนตาที่ทอดเงาลงมาเหนือดวงตานั้นยาวหนาเป็นแพ ทันทีที่ดวงตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาเริ่มกลับมาคมชัด หญิงสาวก็จ้องมองมาที่คารุส เพียงแค่สบตากัน เขากลับรู้สึกเย็นวาบจนหายใจติดขัด เป็นผู้หญิงที่มีแววตาน่าสนใจดีนี่ คารุสคิดในใจ หญิงสาวเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่เริ่มชัดขึ้น “ขอบคุณที่ช่วยชีวิตดิฉันไว้ค่ะ” “ไม่เป็นไร ฉันแค่ผ่านมาทางนั้นพอดี” “ที่นี่...” “เป็นหมู่บ้านที่อยู่ทางทิศใต้ของทางแยก ดูเหมือนเธอจะพยายามหนีออกจากออร์เตกา แต่จุดหมายของพวกฉันคือออร์เตกา” หญิงสาวกะพริบตาช้าๆ หยดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงมาอีกครั้ง คารุสพยายามไม่สบตากับหญิงสาวหากไม่จำเป็น เขาทำเป็นไม่ได้ยินเสียงครางที่ปนไปด้วยความเกลียดชังซึ่งเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทานั่น ในดวงตาสีเขียวที่เย็นเยียบนั้น มีอารมณ์มากมายที่กำลังหมุนวนอยู่ภายใน ความจริงแล้ว สำหรับเขา มันเป็นเรื่องที่ยากจะเข้าใจ พวกขุนนางมีชีวิตอยู่โดยยึดติดกับอำนาจเท่านั้น ดังนั้นการแต่งงานจึงมักจะถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองที่ยอดเยี่ยมที่สุด ความรักระหว่างคุณชายตระกูลขุนนางกับหญิงสาวสามัญชนจึงไม่มีทางเป็นจริงได้ เขาคิดมาตลอดว่าความรักก็เหมือนกับการพนัน การเอาชีวิตเข้าแลกเพียงเพราะอารมณ์และความปรารถนาเพียงชั่ววูบ ถ้าไม่ใช่การพนันแล้วจะเป็นอะไรได้อีก “ท่านคารุส” ในตอนนั้นเอง หญิงสาวก็เรียกชื่อของเขา ทั้งที่เขาไม่เคยบอกชื่อกับเธอเลย มือที่เคยขยำผ้าห่มราวกับจะบีบคอใครบางคน บัดนี้กลับวางเรียงกันอย่างเรียบร้อย เธอเป็นผู้หญิงที่ฟื้นตัวเร็วมาก ไม่รู้ว่าเธอดีขึ้นแล้วจริงๆ หรือแค่แสร้งทำเป็นดีขึ้นแล้วกันแน่ “ท่านเชื่อเรื่องคำสาปไหมคะ”