ID #52IP0107 꾼 (มิจรักลวงใจบอสมาเฟีย)•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 19:15:37
V29 Chapter 4 (18+)
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
สัมผัสอันอ่อนโยนลูบไล้ผ่านเส้นผมอย่างแผ่วเบา มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งดึงดันและทะนุถนอมเสียจนจำไม่ได้แล้วว่าได้รับสัมผัสแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
แจยองขยับตัวไปตามทิศทางของฝ่ามือนั้น สัมผัสที่ผละออกไปชั่วครู่จึงกลับมาวางลงบนศีรษะอีกครั้ง
เขารู้สึกดีมาก มือที่สอดแทรกเข้ามาตามไรผมนั้นแข็งแรง ส่วนฝ่ามือที่กุมรอบศีรษะก็อบอุ่นเหลือเกิน
“...เหรอ? ...ถ้าเป็นการแจ้งความเรื่องสวมรอยชื่อละก็ ไม่ใช่ฉัน แต่ต้องบอกเจ้าตัวเขา... ...แบบนั้นน่าจะดีกว่า...”
ฝันไปหรือเปล่านะ เขาคิดแบบนั้นในขณะที่ยังครึ่งหลับครึ่งตื่น
“ไม่ว่าจะเป็นฮายาชิ เร็นตัวจริง หรือตัวปลอม หรือจะเป็นใครก็ตาม ไปลากตัวมันมาให้ฉันเดี๋ยวนี้”
คำพูดที่ตามมาทำให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันแตกสลายไปในทันที สาเหตุที่ทำให้แจยองต้องดึงสติกลับมานั้น ห้าสิบเปอร์เซ็นต์มาจากน้ำเสียงต่ำพร่าของสากงฮยอน และอีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์คือชื่อ ‘ฮายาชิ เร็น’ ที่ปะปนอยู่ในน้ำเสียงนั้น
แจยองผ่อนลมหายใจออกทางจมูกยาวๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้งเพื่อสลัดความง่วงงุนที่ยังหลงเหลืออยู่ในทัศนียภาพที่ขัดกับสติที่เริ่มแจ่มใส
ตรงหน้าของเขาคือสากงฮยอน หรือถ้าจะพูดให้ถูกต้องคือขาของสากงฮยอน ถึงตอนนี้เขาจึงเพิ่งตระหนักได้ว่ามือที่วนเวียนอยู่ตามเส้นผมของเขานั้นคือมือของสากงฮยอนนั่นเอง ผู้ชายคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน?
แจยองใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะทำความเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เขาเลื่อนสายตาขึ้นไปมองสูงกว่าเดิมเล็กน้อย
สากงฮยอนนั่งพิงหัวเตียงในสภาพเปลือยท่อนบนและกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เสียงของคู่สนทนาดังลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือที่เขาถืออยู่เบาๆ
จากนั้นแจยองก็จำได้ว่าหลังจากเกิดเรื่องเมื่อวาน เขาก็เข้ามาในห้องนี้พร้อมกับสากงฮยอน นึกว่าจะต้องลืมตาตื่นทั้งคืนเสียแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะเผลอหลับไปในสภาพที่ถูกโอบกอดอย่างไม่สบายตัวนัก
แม้จะเป็นเวลากลางวันอย่างแน่นอน แต่ห้องนอนของเขากลับมีเพียงแสงไฟสีส้มสว่างไสววนเวียนอยู่โดยไม่สนวันคืน
การนอนเบียดเสียดร่างกายกับเขาช่างน่าอึดอัด ศีรษะของแจยองขยับไปตามความลาดชันที่สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว จนสายตาไปประสานเข้ากับสากงฮยอน
“งั้นเหรอ?”
สากงฮยอนถามคู่สนทนาในสายกลับพร้อมกับหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มนั้นดูอ่อนโยนแต่กลับมีความรู้สึกสยดสยองซ่อนอยู่อย่างบอกไม่ถูก
“ถ้าไม่ใช่คนของประธานชเวก็อย่าทำให้เรื่องมันใหญ่โต แค่ตามหาตัวให้เจอแล้วเตือนก็พอ ถ้ายังกล้าพล่ามไม่เข้าเรื่องอีก คราวนี้ฉันจะให้มันได้อมปากกระบอกปืนจริงๆ”
อมเหรอ? อมอะไร? ทำไมต้องอมปากกระบอกปืน? แจยองกะพริบตาอย่างเก้อเขิน
“ปล่อยให้พวกมันรื้อไปเถอะ ทำความสะอาดเสร็จแล้วคงไม่มีอะไรเหลือออกมาหรอก ช่วงนี้ก็เก็บตัวไว้ก่อนจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้น”
สากงฮยอนวางสายหลังจากพูดจบ
จู่ๆ แจยองก็นึกถึงจินตนาการเมื่อคืนขึ้นมาจนรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง
คงโกหกหากจะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยหลังจากได้ยินคำขู่ที่แสนโหดเหี้ยมนั้น ยิ่งเขาเป็นตัวการในคำขู่นั้น แถมเมื่อคืนยังเห็นปืนพกในลิ้นชักห้องนอนของเขาอีก ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
อย่างไรก็ตาม แทนที่จะขวัญหนีดีฝ่อ แจยองกลับทำเพียงเบิกตากว้างเหมือนตกใจกับถ้อยคำหยาบคายเท่านั้น สากงฮยอนยังคงรักษาประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้าขณะที่แตะลงบนศีรษะของแจยอง
“อุตส่าห์รอจนตื่น แต่ปฏิกิริยาตอบกลับดูจืดชืดจังเลยนะ”
แจยองเม้มริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยเข้าหากันแน่น เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง แจยองก็ขยับตัวส่งสัญญาณหลังจากทิ้งช่วงไปเล็กน้อย
เขายิ้มบางๆ พร้อมกับยันตัวลุกขึ้นนั่งทับบนหน้าท้องของสากงฮยอนเพื่อให้ระดับสายตาอยู่ใกล้เคียงกัน
“ก็แค่แปลกใจน่ะครับที่ลืมตามาก็เห็นหน้าคุณฮยอนเลย”
เปลือกตาของเขาพั่นระริกราวกับไม่อยากจะเชื่อ แจยองประคองแก้มของอีกฝ่ายไว้แล้วประทับจูบสั้นๆ ที่ริมฝีปาก
ทันใดนั้น มือของสากงฮยอนก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมา สัมผัสที่ลูบไล้ริมฝีปากของแจยองนั้นดูอ่อนโยนทีเดียว จนมองไม่เห็นความเจ้าเล่ห์เมื่อวานนี้เลย
“เช็ดคราบน้ำลายหน่อยแล้วค่อยยิ้มดีไหมครับ คุณโดแจยองละเมอทั้งคืนจนผมไม่ได้นอนเลยสักงีบ”
นอนน้ำลายไหลเหรอ? ใบหน้าของแจยองร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เขารีบใช้หลังมือปิดปากไว้
แจยองเป็นคนที่ทั้งชีวิตไม่เคยรู้ตัวเลยว่าตัวเองนอนละเมอ แต่กลับต้องมานอนน้ำลายไหล แถมยังจูบทั้งที่มีคราบน้ำลายติดอยู่อีก น่าอายจนอยากจะมุดรูหนีไปให้พ้นๆ
สากงฮยอนมองดูผิวของแจยองที่แดงระเรื่อไปจนถึงลำคอพลางจับต้นแขนของเขาไว้ เมื่อเขาดึงแขนเบาๆ ราวกับจะให้เอามือออก ในที่สุดแจยองก็ก้มหน้าลงจนมิด
“จะมาปิดตอนนี้ดูเหมือนจะสายไปหน่อยนะ”
“...ผมอายครับ”
“ดูเหมือนว่าถ้าปิดแค่หน้าตอนอยู่บนตัวผม ความอายมันจะหายไปได้บ้างสินะ”
ถ้าทำได้เขาอยากจะซัดเข้าที่จุดตายแล้ววิ่งหนีไปเสียตอนนี้เลย แจยองเป็นพวกที่รักตัวเองสูงเสียจนทะลุฟ้า กล้ายืนยันได้เลยว่าไม่เคยมีครั้งไหนที่เขารู้สึกอัปยศเท่านี้มาก่อน
ถ้าลองคิดดู การนอนน้ำลายไหลก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร ถ้าเป็นต่อหน้าคนอื่น เขาคงปล่อยผ่านไปอย่างสบายใจพร้อมกับบอกว่าแค่มีคราบน้ำลายติดหน้า ความหล่อมันไม่หายไปไหนหรอก
แต่การที่ต้องมาแสดงสภาพแบบนั้นให้สากงฮยอนเห็นนี่แหละที่มันน่าอายและขายหน้าสุดๆ
ใบหน้าของเขาร้อนจัดจนตอนนี้ไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้เลย ขณะที่แจยองก้มหน้าทำหน้าบูดบึ้งอยู่ เสียงหัวเราะของสากงฮยอนก็ดังลงมาจากเหนือศีรษะ
“ล้อเล่นน่ะ เงยหน้าขึ้นเถอะ”
แจยองย่นจมูกโดยสัญชาตญาณ เขาเพิ่งจะรู้ตัวหลังจากลองจับแถวๆ ปากดูแล้วไม่รู้สึกถึงคราบอะไรเลย
ไอ้คนนิสัยเสีย ไม่มีอะไรจะโกหกแล้วหรือไงถึงได้เอาเรื่องแบบนี้มาทำให้คนอื่นอาย? แจยองเม้มปากแน่นแล้วเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง
“...ถึงไหนครับ?”
ทันทีที่แจยองลดมือลง คิ้วข้างหนึ่งของสากงฮยอนก็กระตุกขึ้นหนึ่งครั้ง แจยองรู้สึกเก้อเขินจนเผลอใช้นิ้วลูบริมฝีปากตัวเองเล่นอย่างไม่มีความหมาย
“ที่คุณฮยอนบอกว่าไม่ได้นอนเลยสักงีบ ก็เรื่องโกหกด้วยเหรอครับ?”
“นั่นสินะ”
ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ มีสิ่งหนึ่งที่เขาเพิ่งจะได้รู้ตอนนี้ คือสากงฮยอนมักจะเล่นมุกตลกที่ไร้สาระบ่อยๆ ด้วยใบหน้าที่จริงจังเสียจนเขาเผลอเชื่อไปโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังมองดูงูเหลือมเจ้าเล่ห์ยังไงยังงั้น
“แล้วผมละเมอว่าอะไรบ้างล่ะครับ?”
แจยองถามหยั่งเชิงพลางขยับริมฝีปาก มุมปากที่ยกยิ้มกว้างกว่าปกติของอีกฝ่ายช่างดูน่าหมั่นไส้เหลือเกิน
“ดูเหมือนจะจำไม่ได้สินะว่าเอาสะโพกมาถูไถกับท่อนเอ็นของผม”
อา... แจยองทำได้เพียงถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงทันทีที่ได้ยินคำนั้น ถ้าเมื่อกี้เขาหน้าแดงเพราะความอาย ครั้งนี้เขาก็แทบจะหงายหลังเพราะความตกตะลึง
คำโกหกที่พ่นออกมาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้านั้นช่างโจ่งแจ้งเหลือเกิน สากงฮยอนหัวเราะอย่างร่าเริงพลางเอื้อมมือไปยังส่วนล่างของแจยอง
“ดูเหมือนกางเกงในจะแฉะแล้วด้วยนะ”
“โกหก... อ๊ะ อย่าครับ”
มือของเขาแทรกเข้าไปใต้ชั้นในและกุมแก่นกายของแจยองไว้ แจยองเกร็งช่วงล่างด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ แม้จุดที่ถูกกระตุ้นจะเป็นส่วนหน้า แต่แปลกที่ช่องทางด้านหลังกลับขยับตอดรัดอย่างแรง
“จะบอกว่าอย่าโกหก หรือจะบอกว่าอย่าจับไอ้จ้อนกันแน่ครับ?”
“ฮื่อ ทั้ง... อึ๊ก ทั้งสองอย่างเลยครับ...”
สากงฮยอนนวดคลึงแก่นกายของแจยองอย่างเบามือ แจยองเอนตัวไปข้างหลังโดยสัญชาตญาณแล้วยันมือลงบนเตียง
สะโพกของเขาบดเบียดเข้ากับความแข็งขืนในกางเกงของสากงฮยอนโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะความเสียวซ่านที่โถมเข้ามาจากด้านหน้า ทำให้สะโพกขยับขึ้นลงเองโดยไม่รู้ตัว เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าสิ่งที่อยู่ใต้สะโพกกำลังขยายขนาดใหญ่ขึ้น
“ดูท่าทางที่ขยับหาท่อนเอ็นเองแบบนี้ ก็เหมือนเมื่อวานเป๊ะเลยนะ”
“อื้อ ฮื่อ...! อา...”
“น่าเหลือเชื่อจริงๆ จะให้ผมกระแทกใส่คนที่กำลังหลับอยู่ก็ทำไม่ได้ รู้ไหมว่าผมลำบากแค่ไหน?”
พูดตามตรง แจยองเองก็มีความปรารถนาที่จะโอบรับตัวตนของสากงฮยอนไว้ข้างในอยู่บ้าง ตอนนี้พอเริ่มมีอารมณ์ ช่องทางด้านหลังก็รู้สึกโหวงเหวียนขึ้นมาเป็นอันดับแรกจนแทบจะร้องไห้ออกมา
แจยองกำผ้าปูเตียงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แรงบีบที่แก่นกายนั้นค่อนข้างแรงจนเขาพยายามจะบิดตัวหนี แต่ก็ต้องชะงักแข็งทื่อเพราะมือที่แทรกเข้ามาใต้ชายเสื้อยืด
“อ๊ะ อื้อ... อา... คุณฮยอน แรงกว่านี้... อึ๊ก! ช่วยขยับมือให้เร็วกว่านี้... หน่อยครับ อา...”
เขาใช้นิ้วคีบยอดอกข้างขวาไว้แล้วบิดคลึงจนเจ็บ สากงฮยอนดึงยอดอกที่ชูชันขึ้นมาทันทีจากการกระตุ้นเพียงไม่กี่ครั้ง
“อ๊ะ อึ๊ก...”
แจยองแหงนหน้าขึ้นจนสุด ในที่สุดเขาก็เริ่มขยับเอวเอง เขาไม่สนใจเลยสักนิดว่าต้นขาด้านในจะถูกเข็มขัดครูดจนเจ็บ
แน่นอนว่าการเอาสะโพกถูไถไปบนกางเกงแบบนั้นไม่สามารถเผาผลาญความต้องการที่พุ่งพล่านได้ทั้งหมด มันไม่มีความอบอุ่นเหมือนตอนที่ได้สัมผัสกับแก่นกายของเขาโดยตรง และความกระสันอยากที่พุ่งขึ้นมาจากด้านล่างก็ยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ
แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ เขาคงทนไม่ไหวจริงๆ
ในขณะที่เขากัดฟันรับความเสียวซ่าน ชายเสื้อยืดก็ถูกเลิกขึ้นมาจนถึงปาก เมื่อเขาทำเพียงหรี่ตามองอย่างไม่เข้าใจ อีกฝ่ายก็อ้าปากออก
“อ้าปากสิ”
“...ฮื่อ อา?”
เมื่อแจยองถามกลับด้วยความสงสัย ชายเสื้อยืดก็ถูกยัดเข้าไปในปาก ทันทีที่เขาเผลอกัดเสื้อไว้ มือของอีกฝ่ายก็ผละออกไปด้านหลัง
สากงฮยอนปรือตามองยอดอกของแจยองนิ่งๆ สายตาที่จดจ่อแบบนั้นทำให้เขายิ่งมีอารมณ์มากขึ้นไปอีก เขาขยับนิ้วสลับไปมาเพื่อสังเกตดูหัวนมที่นูนเด่นขึ้นมา
ไม่นานนัก ร่างกายของเขาก็โน้มมาข้างหน้าและงับลงบนยอดอกข้างซ้ายของแจยอง เขาซึมซับความรู้สึกจากไรฟันที่แข็งแรงของสากงฮยอนได้อย่างชัดเจน
เขาใช้ลิ้นหยอกเย้ายอดอกข้างหนึ่ง ในขณะที่มืออีกข้างกดลงบนยอดอกที่เหลือ นิ้วหัวแม่มือที่ปิดทับหัวนมไว้พอดีหมุนวนเป็นวงกลมตามเข็มนาฬิกาอย่างเนิบนาบ
“สนุกคนเดียวเหรอครับ? ผมน่ะ อยากจะใช้ท่อนเอ็นรื้อค้นข้างในนี้จะแย่อยู่แล้ว”
“อื้อ อึ๊ก...!”
สากงฮยอนพูดเยาะเย้ยทั้งที่ยังอมยอดอกข้างหนึ่งไว้ในปาก มือที่เคยวนเวียนอยู่แถวหน้าอกจู่ๆ ก็รุกล้ำเข้าไปที่ร่องก้น
แจยองที่เคยเกร็งสะโพกบดเบียดแก่นกายของอีกฝ่ายรีบโอบกอดศีรษะของสากงฮยอนไว้ เขายกสะโพกขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้มือของเขาเข้ามาได้ง่ายขึ้น
แม้สากงฮยอนจะขยับมือรูดแก่นกายของแจยองอย่างรวดเร็วจนเขาต้องทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง แต่มือของเขาก็ยังคงวนเวียนอยู่ในจุดที่แจยองต้องการ สากงฮยอนใช้ปลายนิ้วเขี่ยเล่นรอบๆ ช่องทางรักของแจยอง
การที่เขาทำท่าเหมือนจะสอดเข้ามาแต่ก็แค่ปัดป่ายอยู่แถวปากทางทำให้แจยองแทบคลั่ง ในขณะเดียวกันเขาก็บีบรัดส่วนปลายด้วยแรงมหาศาลจนขนลุกไปทั้งตัว สัญญาณของการปลดปล่อยพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับน้ำหลาก
“จะออก อ๊ะ... จะออกแล้ว... อื้อ อา...!”
ในระหว่างที่อ้าปาก เสื้อยืดที่คาบไว้ก็หลุดตกลงบนศีรษะของเขา พร้อมกับที่เขาปลดปล่อยน้ำรักออกมา ปลายนิ้วของสากงฮยอนแทรกลึกเข้าไปในผนังนุ่มราวกับรอเวลานี้อยู่แล้ว ทำให้ช่องทางของเขาขยับตอดรัดนิ้วของอีกฝ่ายโดยสัญชาตญาณ
แจยองกอดสากงฮยอนแน่นพลางสั่นสะท้านไปทั้งตัว อีกฝ่ายกัดยอดอกที่อมไว้แรงๆ แจยองแนบแก้มลงบนศีรษะของสากงฮยอนพลางครางออกมาสั้นๆ แล้วเงยหน้าขึ้น
ไม่ทันที่ลมหายใจหอบพร่าจะสงบลง ริมฝีปากของสากงฮยอนก็ประกบเข้ามา เขาขย้ำสะโพกของแจยองแรงๆ ราวกับจะให้แตกคามือพลางรุกรานเข้าไปในโพรงปากอย่างป่าเถื่อน แจยองใช้เข่ายันเตียงไว้แล้วโน้มน้ำหนักตัวไปข้างหน้า
สากงฮยอนถูกผลักออกไปง่ายกว่าที่คิด แจยองขยับลิ้นอย่างแนบเนียนพลางตอดรัดนิ้วที่กดเน้นผนังด้านในอย่างนุ่มนวล
เสียงลิ้นที่พัวพันกันดังระงมไปทั่ว แจยองดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงที่น่าอายซึ่งเติมเต็มพื้นที่ที่ไร้เสียงพูดเลย เขาดูดดึงโคนลิ้นของสากงฮยอนอย่างบ้าคลั่งราวกับจะถอนมันออกมาให้ได้
มันเป็นจูบที่ดุเดือดมาก ลมหายใจที่เต็มไปด้วยความกระสันระเบิดออกมาอย่างต่อเนื่อง เขาชอบมือหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปตามร่างกาย และไม่ต้องพูดถึงสัมผัสที่กำลังเบิกทางอยู่ภายในเลย
หลังจากที่แจยองเกาะเกี่ยวสากงฮยอนราวกับคนกระหายน้ำอย่างรุนแรง เขาก็ต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
เขารู้สึกดี เขาไม่เคยรู้เลยว่าการมีเซ็กส์กับผู้ชายจะรู้สึกดีได้ขนาดนี้ เขาขอยอมรับเรื่องนั้นอย่างหนึ่ง
บางทีเขาอาจจะเผลอเอาสะโพกไปถูไถโดยไม่รู้ตัวเพราะติดใจสัมผัสของแก่นกายที่รู้สึกได้รางๆ ตอนครึ่งหลับครึ่งตื่นก็ได้
เขารู้สึกแปลกๆ เหมือนขาดออกซิเจนเพราะมัวแต่พ่นลมหายใจหอบถี่ แจยองเริ่มได้สติอีกครั้งเมื่อความแข็งขืนที่ร้อนผ่าวมาจ่ออยู่ที่ร่องก้นของเขา
เขาไม่รู้เลยว่าสากงฮยอนปลดเข็มขัดและเอาแก่นกายออกมาตอนไหน เขารู้เพียงว่าเขายินดีมากที่สัมผัสนั้นแตะลงบนผิวผ่านชั้นในที่แนบเนื้ออยู่
อีกฝ่ายกดเน้นแก่นกายที่มีขนาดใหญ่จนเหลือเชื่อเข้าใส่
“อื้อ อึ๊ก...! ดี อื้อ... ดีจังเลยครับ”
แจยองพึมพำทั้งที่ริมฝีปากยังแนบชิดกับเขา ช่องทางด้านหลังที่ตื่นตัวขยับขมิบเองจนเขารู้สึกได้
เขาโก่งสะโพกขึ้นเหมือนแมวที่กำลังบิดขี้เกียจ จากนั้นก็เลื่อนริมฝีปากผ่านมุมปากไปถูไถที่แก้มของสากงฮยอน เขาโอบรอบคอของอีกฝ่ายไว้แน่นแล้วพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา
“คราวนี้ตั้งใจจะแสดงออกโจ่งแจ้งเลยเหรอครับ?”
“แฮ่ก... ไม่ ใช่ครับ”
“ปากบอกว่าไม่ใช่ แต่ร่างกายดูจะซื่อสัตย์เกินไปนะ”
เสียงที่เหมือนการพึมพำกับตัวเองกระจายไปทั่ว พร้อมกับที่ชั้นในถูกดึงลงอย่างราบรื่น สากงฮยอนกดลงบนจุดหนึ่งบนผิวหนังที่เปิดเปลือยอย่างแม่นยำ
“ถ้าไม่ได้อยากอมท่อนเอ็นใจจะขาด แล้วจะอธิบายช่องทางข้างหลังนี่ยังไงดีครับ?”
แจยองส่ายหน้าไปมาเหมือนไม่อยากตอบพลางซุกแก้มเข้าหาเขา
ปลายนิ้วของเขาแทรกเข้าไปในเนื้อนุ่มอีกครั้ง ครั้งนี้เขาแทงทะลุเข้าไปจนถึงจุดที่แค่แจยองถูกสัมผัสเบาๆ ก็แทบจะขาดใจ แจยองพยายามกลั้นเสียงครางที่หลุดออกมา ร่างกายสั่นสะท้าน เขาเกาะสากงฮยอนไว้แน่นพลางขบกรามและขมิบตอดรัดสิ่งที่อยู่ข้างในโดยไม่รู้ตัว
“ส่งเสียงออกมาสิ”
เพราะร่างกายแนบชิดกันมาก ทุกครั้งที่เขาเปล่งเสียง แจยองจึงรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากลูกกระเดือก แรงสั่นสะเทือนต่ำๆ นั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนจะปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง
“บอกให้ส่งเสียงไง”
“อ๊ะ...!”
เขาไม่ได้เปล่งเสียงออกมาเพราะอยากจะเชื่อฟังคำสั่งของอีกฝ่ายหรอก แต่เป็นเพราะสะโพกที่ทิ้งตัวลงตามการชักนำของสากงฮยอนจู่ๆ ก็โอบรับส่วนหัวที่หนาใหญ่เข้าไป
ไม่ทันที่แจยองจะหลับตาลงแน่น สากงฮยอนก็กระแทกแก่นกายสวนขึ้นมาจนเกิดเสียงดัง พึ่บ เขากลายเป็นฝ่ายนั่งทับอยู่บนตัวอีกฝ่ายไปโดยปริยาย แก่นกายที่ไม่ได้มีดีแค่ความหนาแต่ยังยาวมากด้วยนั้นให้ความรู้สึกเหมือนมันกำลังทิ่มแทงอวัยวะภายในของเขาเลย
“ฮึก! อึ๊ก อา... ลึก ฮื่อ ลึกเกินไปแล้วครับ คุณฮยอน...”
ต้นขาที่รับแรงกระแทกเข้าไปเต็มๆ โดยไม่ตกหล่นสั่นพั่บๆ เขาเกาะสากงฮยอนไว้อย่างหมิ่นเหม่ราวกับยึดเหนี่ยวเชือกที่กำลังจะขาดพลางครางระงมออกมาไม่หยุด
เขารู้สึกว่าถ้าขยับแบบนี้ต่อไป อวัยวะภายในคงถูกดันขึ้นไปกองข้างบนแน่ๆ แจยองยกสะโพกขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า
สากงฮยอนดูเหมือนจะไม่พอใจที่แจยองพยายามจะถอนตัวออกทั้งที่ยังโอบรับแก่นกายไว้ไม่สุด เขาจึงกระแทกสวนขึ้นมาอย่างแรงอีกครั้ง
“อ๊ะ...!”
สู้ทำจากด้านหลังยังดีกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่า ตอนที่เขาพ่นพิษใส่จากด้านหลังเขาก็ว่ามันลึกทุกครั้งแล้ว แต่ท่าที่เขาต้องเป็นฝ่ายขึ้นขย่มเองแบบนี้มันเกินจะทนไหวจริงๆ
ตอนนี้แม้แต่จะยกสะโพกขึ้นเขาก็ยังกลัว เพราะพอจะขยับหนีนิดเดียว อีกฝ่ายก็สวนกระแทกขึ้นมาทันที ซึ่งมันยิ่งเจ็บกว่าเดิม
“ฮื่อ อึ๊ก...”
“พอได้เข้ามาอยู่ในนี้แล้ว ผมก็พอจะแยกแยะได้น่ะ”
แจยองที่ทำเพียงยึดสากงฮยอนไว้และหอบหายใจเงยหน้าขึ้น แม้จะแค่ผละตัวที่แนบชิดกับเขาออกเล็กน้อย เขาก็รู้สึกได้ว่าปลายนิ้วสั่นระริก
แจยองจ้องมองสากงฮยอนด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ดวงตาที่ปรือปรอยกวาดมองไปทั่วใบหน้าของแจยอง ทุกครั้งที่มือของเขาบีบเค้นสะโพก ความเจ็บแสบเหมือนจะฉีกขาดก็แล่นพล่านขึ้นมา
“ว่าคุณกำลังประหม่า หรือกำลังมีอารมณ์”
“อึ๊ก...!”
“แล้วถ้ามีอารมณ์ มีมากแค่ไหน”
“อา อื้อ... คุณฮยอน...”
“จะอยากปลดปล่อยตอนไหน มันดูออกง่ายมากเลยล่ะ”
มือหนาที่กุมสะโพกข้างหนึ่งไว้ลูบไล้ผ่านต้นขามาด้านหน้า สากงฮยอนใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงวนที่ขาหนีบของแจยอง มันไม่ได้นุ่มนวลเลยสักนิด แต่ความเสียวซ่านกลับแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง
แจยองขยับช่วงล่างยิบๆ พลางบีบรัดแก่นกายที่อัดแน่นอยู่ข้างใน
“ฮ่า...”
สากงฮยอนเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วประทับจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของแจยอง มือหยาบกร้านที่แทรกผ่านเสื้อยืดลูบไล้ผ่านหน้าท้องขึ้นมาจนถึงหน้าอก สากงฮยอนกดนิ้วลงบนยอดอกของแจยองแรงๆ
“...อื้อ อึ๊ก”
“ลองขยับช้าๆ ดูสิ เหมือนเมื่อกี้ไง”
แจยองก้มมองริมฝีปากที่อยู่ห่างกันเพียงระยะที่เกือบจะสัมผัสกัน ริมฝีปากที่แดงจัดเพราะถูกกัดซ้ำๆ ในวันนี้ดูเย้ายวนเกินไป
เขาค่อยๆ ขยับเอวตามคำขอของสากงฮยอน แค่ขยับนิดเดียวก็รู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมข้างล่างอย่างรุนแรง ดูเหมือนสากงฮยอนจะรำคาญที่แจยองไม่กล้าขยับแรงๆ เขาจึงใช้ฝ่ามือฟาดลงบนสะโพกของแจยองอย่างแรงก่อนจะขย้ำไว้ สะโพกที่ถูกมือของเขาปิดกั้นไว้ระบายความร้อนออกมาไม่ได้จนร้อนผ่าวไปหมด
“อ๊ะ! อา อา... เจ็บครับ...”
“สำออยจังนะ ทั้งที่จ้องผมด้วยสายตาโหยหาขนาดนั้นแท้ๆ”
สากงฮยอนเหลือบมองแจยองแล้วแลบลิ้นเลียใต้คางของเขา แจยองอยากให้เขาเลียที่ลำคอมากกว่าใต้คาง เมื่อเขาค่อยๆ เชิดคางขึ้น ริมฝีปากของอีกฝ่ายก็เลื่อนต่ำลงไปอีกเล็กน้อย
ทุกครั้งที่เขาพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา ร่างกายของแจยองก็ยิ่งร้อนรุ่ม ยิ่งเขาเล้าโลมที่ลำคอซึ่งเป็นจุดอ่อนไหวจุดหนึ่งด้วยแล้ว อารมณ์ใคร่ก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้น
แจยองมัวแต่จดจ่ออยู่กับการกระทำนั้นจนไม่รู้ตัวเลยว่ามีน้ำกามปริ่มออกมาจากปลายแก่นกาย มันไม่ใช่เซ็กส์ที่ดุเดือดเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นเซ็กส์ที่เหมือนการหยอกเย้า การที่เขาปัดป่ายยอดอกก็ดี และความรู้สึกร้อนผ่าวที่สะโพกพอผ่านไปสักพักเขาก็รู้สึกดีกับมัน
ถึงขั้นที่อยากจะอ้อนวอนขอให้เขาฟาดลงมาอีกสักครั้ง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แจยองก็ใช้มือทั้งสองข้างประคองแก้มของเขาไว้
ทันใดนั้น สากงฮยอนที่กำลังทิ้งรอยรักไว้ที่ลำคอก็เงยหน้าขึ้นมาครอบครองริมฝีปากของแจยอง
ลมหายใจที่รุนแรงของเขาเติมเต็มไปทั่วทุกอณูในโพรงปาก แจยองพัวพันลิ้นกับสากงฮยอนอย่างดูดดื่มก่อนจะกัดเบาๆ อย่างไม่ให้เจ็บ
“...ฮื่อ อึ๊ก เรื่องนั้น... ช่วยทำให้อีกครั้งหนึ่งสิครับ”
“เรื่องไหน”
“...ช่วยตีผมอีกทีเถอะครับ”
เขาไม่เคยรู้เลยว่าการสนทนาในขณะที่ริมฝีปากยังสัมผัสกันอยู่จะดูทะลึ่งได้ขนาดนี้ บางทีอาจเป็นเพราะเขากำลังร่วมรักกับอีกฝ่ายอยู่ก็ได้ ถึงได้รู้สึกว่ามันดูยั่วยวนเป็นพิเศษ
สากงฮยอนที่ขยับลิ้นวนอยู่บนริมฝีปากที่สั่นระริกเหมือนลังเลจู่ๆ ก็หลุดหัวเราะออกมา
“นี่มันบ้าชะมัดเลยนะ”
มือที่เคยลูบไล้บริเวณผิวที่แดงระเรื่อจากการถูกตีเมื่อครู่ยกขึ้นกลางอากาศอีกครั้ง และตามมาด้วยสัมผัสที่ฟาดลงบนจุดเดิม แรงกว่าเมื่อกี้เสียอีก
“อึ๊ก!”
มันเจ็บจนน้ำตาเล็ด แจยองที่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ทั้งแสบและร้อนผ่าวบีบรัดแก่นกายของสากงฮยอนแน่นยิ่งขึ้น
ดูเหมือนว่าตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป แจยองจะต้องขยับสะโพกไม่หยุด ทั้งที่เป็นคำขอให้ตีอีกเพียงครั้งเดียวแท้ๆ แต่สากงฮยอนกลับฟาดลงบนสะโพกของแจยองทุกครั้งที่เขาเริ่มขยับช้าลงเพราะเหนื่อยหอบ
วันนั้นแจยองถูกตีจนสะโพกทั้งสองข้างแดงก่ำและบวมเป่งเสียจนแทบจะนั่งลงไม่ได้เลยทีเดียว