ID #47IP0107 꾼 (มิจรักลวงใจบอสมาเฟีย)•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:57:40
origin V13 Chapter 4
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
***
สัมผัสอันอ่อนโยนอย่างยิ่งกำลังลูบไล้เส้นผม มันเป็นสัมผัสที่ทั้งดึงดันและทะนุถนอมจนจำไม่ได้แล้วว่าได้รับความรู้สึกแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
แจยองพลิกตัวไปตามทิศทางของมือที่ลูบมา สัมผัสที่ผละออกไปครู่หนึ่งจึงกลับมาวางลงบนศีรษะอีกครั้ง
เขารู้สึกดี มือที่แทรกเข้ามาตามเส้นผมนั้นแข็งแกร่ง ส่วนฝ่ามือที่กุมศีรษะเอาไว้นั้นก็อบอุ่น
“……เบอร์? ……ถ้าเป็นการแจ้งความเรื่องแอบอ้างชื่อละก็ ไม่ใช่ฉัน แต่ต้องไปบอกเจ้าตัวเขาเอง…… ……ทางนั้นน่าจะดีกว่า…….”
ฝันไปหรือเปล่านะ เขาคิดเช่นนั้นขณะกำลังสะลึมสะลือ
“ไม่ว่าจะเป็นฮายาชิ เร็นตัวจริงหรือตัวปลอม หรือจะเป็นใครก็ตาม ไปลากตัวมันมาต่อหน้าฉันเดี๋ยวนี้”
คำพูดที่ตามมาทำให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันแตกสลายไปในพริบตา สาเหตุที่ทำให้แจยองต้องดึงสติกลับมานั้นมีน้ำเสียงทุ้มต่ำของสากงฮยอนเป็นปัจจัยหลักห้าสิบเปอร์เซ็นต์ และชื่อ ‘ฮายาชิ เร็น’ ที่ปะปนอยู่ในน้ำเสียงนั้นอีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์
แจยองผ่อนลมหายใจออกทางจมูกยาวๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขากะพริบตาเพื่อไล่ความง่วงงุนที่ยังหลงเหลืออยู่ในทัศนียภาพทั้งที่สติเริ่มกลับมาครบถ้วนแล้ว
ตรงหน้าของเขามีสากงฮยอนอยู่ หรือถ้าจะพูดให้ถูกต้องคือขาของสากงฮยอน เมื่อนั้นเขาจึงตระหนักได้ว่ามือที่วนเวียนอยู่ตามเส้นผมของเขาก็คือสากงฮยอนนั่นเอง คนคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
แจยองใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะประมวลผลสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้ เขาเลื่อนสายตาขึ้นไปมองสูงกว่าเดิม
สากงฮยอนอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน นั่งพิงหัวเตียงและกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เสียงของคู่สนทนาดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ที่เขาถืออยู่เบาๆ
จากนั้นแจยองจึงนึกขึ้นได้ว่าหลังจากเกิดเรื่องเมื่อคืน เขาก็เข้ามาในห้องนี้พร้อมกับสากงฮยอน เดิมทีเขาคิดว่าจะต้องลืมตาตื่นอยู่ทั้งคืน แต่ดูเหมือนว่าจะเผลอหลับไปในอ้อมกอดที่แสนอึดอัดนั่น
ทั้งที่เป็นเวลากลางวันอย่างแน่นอน แต่ห้องนอนของเขากลับมีเพียงแสงไฟสีส้มสว่างไสววนเวียนอยู่โดยไม่เกี่ยงว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน
เขารู้สึกขัดเขินที่ต้องนอนเบียดเสียดร่างกายอยู่กับอีกฝ่าย ศีรษะของแจยองขยับไปตามความลาดชันที่สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็สบตาเข้ากับสากงฮยอน
“งั้นเหรอ?”
สากงฮยอนถามคู่สนทนากลับพร้อมกับหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นดูอ่อนโยนแต่ก็มีความรู้สึกสยดสยองแฝงอยู่อย่างบอกไม่ถูก
“ถ้าไม่ใช่คนของประธานชเว ก็อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ แค่ตามตัวให้เจอแล้วเตือนก็พอ บอกมันว่าถ้ายังกล้าพล่ามพล่อยๆ อีก คราวนี้จะได้อมปากกระบอกปืนแทน”
อมเหรอ? อมอะไร? ทำไมต้องอมปากกระบอกปืน? แจยองกะพริบตาอย่างขัดเขิน
“ปล่อยให้มันรื้อค้นไปเถอะ ทำความสะอาดไปหมดแล้วคงไม่มีอะไรเหลือหรอก ช่วงนี้ก็เก็บตัวเงียบๆ ไปก่อนจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้น”
สากงฮยอนวางสายหลังจากพูดจบ
จู่ๆ แจยองก็นึกถึงจินตนาการเมื่อคืนขึ้นมาจนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ
ถ้าบอกว่าได้ยินคำขู่ที่โหดเหี้ยมขนาดนั้นแล้วไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงเป็นเรื่องโกหก ยิ่งเขาเป็นตัวการในคำขู่นั้น แถมเมื่อคืนยังเห็นปืนพกในลิ้นชักห้องนอนของอีกฝ่ายมาแล้วด้วย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย
ทว่าแจยองไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกจนเสียขวัญ เขาเพียงแต่เบิกตากว้างเหมือนตกใจกับคำพูดหยาบคายเท่านั้น สากงฮยอนยังคงรอยยิ้มประดับใบหน้าขณะวางมือลงบนศีรษะของแจยอง
“อุตส่าห์รอจนตื่น แต่ปฏิกิริยาดูเฉื่อยชาจังนะ”
แจยองเม้มริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยเข้าหากันแน่น เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง แจยองก็ขยับตัวส่งสัญญาณหลังจากทิ้งช่วงไปสักพัก
เขายิ้มอย่างราบเรียบก่อนจะยันตัวลุกขึ้น นั่งทับลงบนหน้าท้องของสากงฮยอนเพื่อให้ระดับสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน
“ก็พอตื่นมาแล้วเห็นหน้าฮยอนอีซีเลย มันก็เลยรู้สึกแปลกๆ น่ะครับ”
เขาสั่นเปลือกตาถี่ๆ ราวกับไม่ยากจะเชื่อ ก่อนจะกุมแก้มของอีกฝ่ายแล้วประทับจูบสั้นๆ ที่ริมฝีปาก
จากนั้นมือของสากงฮยอนก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมา สัมผัสที่คลึงริมฝีปากของแจยองนั้นดูอ่อนโยนทีเดียว ไม่หลงเหลือร่องรอยของความเจ้าเล่ห์เมื่อวานให้เห็นเลย
“เช็ดรอยน้ำลายก่อนค่อยยิ้มดีไหมครับ คุณโดแจยองเล่นละเมอทั้งคืนจนผมไม่ได้นอนเลยสักงีบ”
นอนน้ำลายไหลเหรอ? ใบหน้าของแจยองเห่อร้อนขึ้นมาทันที เขารีบใช้หลังมือปิดปากเอาไว้
แจยองเป็นคนที่ตลอดชีวิตไม่เคยรู้ตัวเลยว่าตัวเองนอนละเมอ แต่กลับมานอนน้ำลายไหล แถมยังจูบทั้งที่มีรอยน้ำลายติดอยู่อีกเหรอ เขาอับอายจนอยากจะมุดรูหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด
สากงฮยอนมองดูผิวของแจยองที่แดงซ่านลามไปถึงลำคอพลางจับต้นแขนของเขาไว้ เมื่อเขาดึงแขนออกเบาๆ ราวกับจะให้แจยองเอามือออก ในที่สุดแจยองก็ก้มหน้าลงจนมิด
“มาปิดเอาป่านนี้ดูเหมือนจะสายไปหน่อยนะ”
“……น่าอายออกครับ”
“ดูเหมือนว่าถ้าปิดหน้าไว้ตอนอยู่บนตัวผม ความอายจะหายไปนิดหน่อยสินะครับ”
ถ้าทำได้เขาอยากจะซัดเข้าที่จุดตายแล้วโกยแนบไปให้พ้นๆ แจยองเป็นพวกที่มีความรักในตัวเองสูงเสียดฟ้า กล้ายืนยันได้เลยว่าไม่เคยมีครั้งไหนที่เขารู้สึกอัปยศเท่านี้มาก่อน
ถ้าลองมาคิดดู การนอนน้ำลายไหลไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรเลย ถ้าเป็นต่อหน้าคนอื่น เขาคงจะปล่อยผ่านไปอย่างสบายใจพร้อมกับบอกว่า ต่อให้มีรอยน้ำลายติดหน้า ความหล่อของเขาก็ไม่หายไปไหนหรอก
แต่ดันมาแสดงสภาพแบบนั้นให้สากงฮยอนเห็นเนี่ยสิ มันทั้งน่าอายและขายหน้าสุดๆ
ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวจนตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา ขณะที่แจยองก้มหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอาย เสียงหัวเราะของสากงฮยอนก็ดังลงมาจากเหนือศีรษะ
“ล้อเล่นน่ะ เงยหน้าขึ้นเถอะ”
แจยองย่นจมูกโดยสัญชาตญาณ เขาเพิ่งจะลองจับแถวๆ ปากดูแล้วก็พบว่าไม่รู้สึกถึงอะไรเลย
ไอ้หมาบ้า ไม่มีอะไรจะหลอกแล้วหรือไงถึงได้เอาเรื่องแบบนี้มาทำให้เขาอาย แจยองเม้มปากแน่นแล้วเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง
“……หลอกถึงไหนครับ?”
ทันทีที่แจยองลดมือลง สากงฮยอนก็เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แจยองรู้สึกเก้อเขินจึงลูบริมฝีปากตัวเองไปมาอย่างไร้ความหมาย
“ที่บอกว่าฮยอนอีซีไม่ได้นอนเลยสักงีบก็นกหกเหรอครับ?”
“นั่นสินะ”
ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ มีความจริงอย่างหนึ่งที่เขาเพิ่งจะได้รู้ คือสากงฮยอนมักจะเล่นมุกตลกที่ไร้สาระบ่อยๆ ด้วยใบหน้าที่จริงจังจนเผลอหลงเชื่อโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังมองดูงูเหลือมเจ้าเล่ห์ยังไงยังงั้น
“แล้วผมละเมอว่าอะไรบ้างล่ะครับ?”
แจยองถามหยั่งเชิงพลางขยับริมฝีปาก มุมปากที่ยกยิ้มกว้างกว่าปกติของอีกฝ่ายดูน่าหมั่นไส้เหลือเกิน
“ดูเหมือนจะจำไม่ได้เลยนะว่าเอาสะโพกมาถูไถควยผมทั้งคืนน่ะ”
อา…… แจยองทำได้เพียงถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงทันทีที่ได้ยินคำนั้น ถ้าเมื่อกี้เขาหน้าแดงเพราะความอาย ครั้งนี้เขาก็แทบจะหงายหลังเพราะความตกใจ
คำโกหกที่พ่นออกมาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้านั้นช่างโจ่งแจ้งเหลือเกิน สากงฮยอนหัวเราะอย่างร่าเริงพลางเอื้อมมือไปยังหว่างขาของแจยอง
“ดูเหมือนกางเกงในจะแฉะแล้วด้วยนะ”
“โกหก…… อ๊ะ อย่าครับ”
มือของเขาแทรกเข้าไปในกางเกงในแล้วกุมส่วนลับของแจยองเอาไว้ แจยองเกร็งช่วงล่างด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ แม้สิ่งที่ถูกกระตุ้นจะเป็นส่วนหน้า แต่แปลกที่รูรักด้านหลังกลับขมิบตอดรัดอย่างเต็มที่
“จะบอกว่าอย่าโกหก หรือจะบอกว่าอย่าจับควยครับ?”
“ฮ้า ทั้ง…… อึด ทั้งสองอย่างเลยครับ……”
สากงฮยอนนวดคลึงส่วนลับของแจยองอย่างแผ่วเบา แจยองเอนตัวไปข้างหลังโดยสัญชาตญาณแล้วเอื้อมมือไปยันเตียงเอาไว้
แก้มก้นบดเบียดเข้ากับแก่นกายในกางเกงของสากงฮยอนโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะความเสียวซ่านที่โถมเข้ามาจากด้านหน้าทำให้สะโพกขยับขึ้นลงเองโดยไม่รู้ตัว เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าแก่นกายที่อยู่ใต้สะโพกกำลังขยายขนาดขึ้น
“ดูเหมือนท่าทางที่ร่อนหาควยเองจะคล้ายๆ กับเมื่อคืนเลยนะ”
“อื้อ ฮึด……! อา…….”
“น่าเหลือเชื่อจริงๆ จะให้ผมจับควยยัดใส่คนที่กำลังหลับอยู่ก็ทำไม่ลง รู้ไหมว่าผมลำบากแค่ไหน?”
ถ้าพูดกันตามตรง แจยองก็มีความปรารถนาที่จะโอบรับแก่นกายของสากงฮยอนไว้ข้างในอยู่บ้าง ตอนนี้พอเริ่มมีอารมณ์ ข้างล่างก็เริ่มรู้สึกโหวงเหวขึ้นมาทันที เป็นสภาพที่ถ้าไม่ร้องไห้ออกมาก็คงทนไม่ไหวจริงๆ
แจยองขยุ้มปลายนิ้วแน่นพลางกำผ้าปูที่นอนไว้ เขาพยายามจะบิดตัวหนีจากแรงบีบที่ส่วนลับ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อเพราะมือที่แทรกซึมเข้าไปใต้เสื้อยืด
“อ๊ะ ฮื่อ…… อา……. ฮยอนอีซี แรงกว่านี้…… อึ๊! ช่วยชักให้แรงกว่านี้หน่อยครับ อา…….”
เขาหนีบยอดอกข้างขวาไว้ระหว่างนิ้วแล้วหยิกแรงๆ สากงฮยอนดึงยอดอกที่ชูชันขึ้นทันทีจากการกระตุ้นเพียงไม่กี่ครั้ง
“อ๊ะ ฮึด…….”
แจยองแหงนหน้าขึ้นจนสุด ในที่สุดเขาก็เริ่มขยับเอวเอง เขาไม่สนใจเลยสักนิดว่าต้นขาด้านในจะเสียดสีกับเข็มขัดจนเจ็บ
แน่นอนว่าการเอาสะโพกถูไถไปบนกางเกงไม่อาจแผดเผาความต้องการที่พุ่งพล่านได้ทั้งหมด ความอบอุ่นที่เคยได้รับยามสัมผัสกับแก่นกายของเขานั้นไม่มีอยู่ และความคันยุบยิบที่พุ่งขึ้นมาจากด้านล่างก็ยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ
แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ เขาคงจะทนไม่ไหวจริงๆ
เขากัดฟันรับความรู้สึกขณะที่ชายเสื้อยืดถูกเลิกขึ้นมาจนถึงปาก เมื่อเขาหรี่ตาลงด้วยความไม่เข้าใจ อีกฝ่ายก็อ้าปากออก
“อ้า”
“……ฮื่อ อ้า?”
พอแจยองถามกลับด้วยความสงสัย เสื้อยืดก็ถูกยัดเข้าไปในปาก ทันทีที่เขาเผลอกัดเสื้อยืดเอาไว้ มือของอีกฝ่ายก็ถอยออกไป
สากงฮยอนหรี่ตามองยอดอกของแจยองอย่างนิ่งงัน สายตาที่จดจ่อขนาดนั้นทำให้เขายิ่งมีอารมณ์มากขึ้นไปอีก อีกฝ่ายขยับข้อนิ้วสลับไปมาพลางสังเกตยอดอกที่นูนเด่นขึ้น
ไม่นานนัก ร่างกายที่โน้มมาข้างหน้าของเขาก็กัดเข้าที่ยอดอกข้างซ้ายของแจยองด้วย เขาสัมผัสได้ถึงฟันที่แข็งแกร่งของสากงฮยอนอย่างชัดเจน
เขาใช้ลิ้นรุกรานยอดอกข้างหนึ่ง ขณะที่มืออีกข้างกดลงบนยอดอกที่กุมไว้ นิ้วโป้งที่ปิดทับยอดอกพอดีหมุนวนเป็นวงกลมตามเข็มนาฬิกาอย่างเชื่องช้า
“สนุกคนเดียวเหรอครับ? ผมน่ะอยากจะเอาควยรื้อค้นข้างในนี้จะแย่อยู่แล้ว”
“อื้อ อื้อ…… ฮึด……!”
สากงฮยอนพูดจาถากถางทั้งที่ยังคาบยอดอกข้างหนึ่งไว้ในปาก มือที่เคยวนเวียนอยู่แถวหน้าอกพลันรุกล้ำเข้าไปที่หว่างขาอย่างกะทันหัน
แจยองที่กำลังเกร็งสะโพกบดขยี้ลำกายของอีกฝ่ายรีบโอบกอดศีรษะของสากงฮยอนเอาไว้ เขาพยุงสะโพกขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้มือของอีกฝ่ายสอดเข้าไปได้ง่ายขึ้น
สากงฮยอนชักส่วนลับของแจยองอย่างรวดเร็วทำให้เขาต้องทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง แต่มือของเขาก็ยังคงวนเวียนอยู่ในจุดที่แจยองต้องการ สากงฮยอนใช้ปลายนิ้วเขี่ยเล่นอยู่แถวรูรักของแจยอง
การที่เขาทำท่าเหมือนจะสอดเข้ามาแต่ก็แค่ปัดป่ายอยู่แถวปากทางทำให้แจยองกระวนกระวายใจ ในขณะเดียวกันเขาก็ใช้แรงบีบอย่างหนักหน่วงรัดส่วนปลายจนขนอ่อนทั่วร่างลุกซัน สัญญาณของการจะปลดปล่อยพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับจะโถมทับ
“จะออกแล้ว อ๊ะ……. จะออกแล้ว……. อื้อ อา…!”
ในจังหวะที่อ้าปาก เสื้อยืดที่คาบไว้ก็หลุดลงบนศีรษะของเขา พร้อมกับที่หลั่งน้ำรักออกมา ปลายนิ้วของสากงฮยอนแทรกลึกเข้าไปในผนังด้านในราวกับรอเวลานี้อยู่แล้ว แจยองจึงขมิบตอดรัดนิ้วของเขาโดยสัญชาตญาณ
แจยองกอดสากงฮยอนไว้แน่นพลางสั่นสะท้านไปทั้งตัว อีกฝ่ายกัดยอดอกที่คาบไว้แรงๆ แจยองแนบแก้มลงบนศีรษะของสากงฮยอนพลางครางออกมาสั้นๆ แล้วเงยหน้าขึ้น
ไม่ทันที่ลมหายใจหอบพร่าจะมอดลง ริมฝีปากของสากงฮยอนก็พุ่งเข้าหา เขาตะโบมกุมสะโพกของแจยองราวกับจะให้แตกสลายพลางรุกรานภายในปากอย่างบ้าคลั่ง แจยองที่ใช้เข่ายันเตียงลุกขึ้นครึ่งหนึ่งทิ้งน้ำหนักตัวไปข้างหน้า
สากงฮยอนถูกผลักออกไปง่ายกว่าที่คิด แจยองขมิบตอดรัดมือที่กดเน้นผนังด้านในอย่างนุ่มนวลพลางตวัดลิ้นอย่างแนบแน่นยิ่งขึ้น
เสียงลิ้นที่พัวพันกันดังก้องไปทั่ว แจยองดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงที่น่าอายซึ่งเติมเต็มพื้นที่ที่ไร้เสียงพูดเลย เขาดูดดึงลิ้นของสากงฮยอนอย่างบ้าคลั่งราวกับจะถอนรากถอนโคนออกมาให้ได้
มันเป็นจูบที่ดุเดือดมาก ลมหายใจที่ห่อหุ้มด้วยความตื่นตัวพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย เขาชอบมือหยาบโลนที่ลูบไล้ไปตามร่างกาย สัมผัสที่ช่วยคลายภายในให้นั้นไม่ต้องพูดถึงเลย
แจยองทำได้เพียงยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นกับตัวเองหลังจากที่เกาะเกี่ยวสากงฮยอนราวกับคนกระหายน้ำอย่างรุนแรง
เขารู้สึกดี เขาไม่เคยรู้เลยว่าเซ็กส์กับผู้ชายจะดีได้ขนาดนี้ เรื่องนั้นเขาพอยอมรับได้
บางทีเขาอาจจะคิดไปว่า ความรู้สึกจากสัมผัสของแก่นกายที่ได้รับตอนกึ่งหลับกึ่งตื่นนั้นดีจนเผลอเอาสะโพกไปถูไถโดยไม่รู้ตัวก็ได้
เขารู้สึกถึงความรู้สึกประหลาดราวกับขาดออกซิเจนเพราะต้องพ่นลมหายใจหอบถี่ออกมาต่อเนื่อง แจยองเริ่มได้สติก็ตอนที่แก่นกายที่ขยายตัวจนร้อนผ่าวมาจ่ออยู่ที่หว่างขาของเขา
เขาไม่รู้เลยว่าสากงฮยอนปลดเข็มขัดและเอาแก่นกายออกมาตอนไหน เขารู้เพียงแค่ว่าความรู้สึกที่แก่นกายสัมผัสลงบนกางเกงในที่แนบเนื้ออยู่นั้นช่างน่ายินดี
อีกฝ่ายกดกระแทกแก่นกายที่แข็งตัวจนมีขนาดมหึมาเข้ามา
“อืม ฮึด……! ชอบ อื้อ…… ชอบครับ”
แจยองพึมพำทั้งที่ริมฝีปากยังแนบชิดกับเขา รูรักที่ตื่นตัวขยับขมิบเองจนเขารู้สึกได้
เขาโก่งสะโพกขึ้นเหมือนแมวที่กำลังบิดขี้เกียจ จากนั้นก็เลื่อนริมฝีปากผ่านมุมปากของสากงฮยอนไปถูไถที่แก้ม เขากอดคออีกฝ่ายไว้แน่นพลางพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา
“นี่ตั้งใจจะแสดงออกว่าร่านอย่างเปิดเผยเลยเหรอครับ?”
“ฮึด……. ไม่ ใช่ ครับ”
“ร่างกายดูจะซื่อสัตย์เกินกว่าจะปฏิเสธนะ”
น้ำเสียงที่เหมือนพูดกับตัวเองกระจายไปทั่ว พร้อมกับที่กางเกงในถูกดึงลงอย่างราบรื่น สากงฮยอนกดลงบนจุดหนึ่งบนผิวหนังที่เผยออกมาอย่างแม่นยำ
“ถ้าไม่ได้อยากอมควยจนตัวสั่น แล้วรูหลังนี่จะอธิบายว่ายังไงครับ?”
แจยองส่ายหน้าไปมาเหมือนไม่อยากตอบพลางถูแก้มกับเขา
ปลายนิ้วของอีกฝ่ายแทรกซึมเข้าไปในเนื้อสดอีกครั้ง ครั้งนี้เขาทะลวงเข้าไปถึงจุดที่แค่แจยองถูกสัมผัสเบาๆ ก็แทบจะขาดใจ แจยองพยายามกลั้นเสียงครางที่พรั่งพรูออกมา ร่างกายสั่นสะท้านไปหมด เขากอดสากงฮยอนไว้แน่นพลางขมิบตอดรัดข้างล่างโดยไม่รู้ตัว
“ส่งเสียงออกมาสิ”
เพราะร่างกายแนบชิดกันมาก ทุกครั้งที่เขาเปล่งเสียงออกมา แจยองจึงสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของลูกกระเดือก แรงสั่นสะเทือนทุ้มต่ำนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนจะปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง
“บอกให้ส่งเสียงไง”
“อ๊ะ……!”
เขาไม่ได้เปล่งเสียงออกมาเพื่อให้เชื่อฟังคำพูดของอีกฝ่ายหรอก แต่เป็นเพราะสะโพกที่หย่อนลงตามการชักนำของสากงฮยอนพลันโอบรับส่วนปลายที่หนาเตอะเข้าไปอย่างกะทันหัน
ไม่ทันที่แจยองจะหลับตาแน่น สากงฮยอนก็กระแทกแก่นกายสวนขึ้นมาอย่างแรง กลายเป็นว่าเขานั่งทับลงบนตัวอีกฝ่ายไปโดยปริยาย แก่นกายที่นอกจากจะหนาแล้วยังยาวอีกด้วยให้ความรู้สึกเหมือนกำลังทิ่มแทงอวัยวะภายใน
“ฮึก! อึด อาอา……. ลึก ลึกเกินไปแล้วครับ ฮยอนอีซี…….”
ต้นขาที่ได้รับแรงกระแทกไปเต็มๆ โดยไม่ตกหล่นแม้แต่นิดเดียวสั่นพั่บๆ เขาเกาะสากงฮยอนไว้ราวกับยึดเหนี่ยวเชือกที่เน่าเปื่อยพลางครางโอดครวญออกมาไม่หยุด
เขารู้สึกว่าถ้าขยับแบบนี้ต่อไป อวัยวะภายในคงถูกดันขึ้นไปข้างบนแน่ๆ แจยองพยายามยกสะโพกขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า
สากงฮยอนดูเหมือนจะไม่พอใจที่แจยองพยายามจะถอยหนีทั้งที่ยังโอบรับแก่นกายไว้ไม่สุด เขาจึงกระแทกสวนขึ้นมาอย่างแรงอีกครั้ง
“อ๊ะ……!”
ให้ทำจากด้านหลังยังดีกว่าเป็นร้อยเท่า ตอนที่อีกฝ่ายกระแทกควยเข้ามาจากด้านหลังเขาก็คิดว่ามันลึกทุกครั้งอยู่แล้ว แต่ท่าที่เขาต้องขึ้นไปอยู่ข้างบนเองแบบนี้มันเกินจะทนไหวจริงๆ
ตอนนี้แม้แต่จะยกสะโพกขึ้นเขาก็ยังกลัว พอจะหนีออกไปนิดเดียว อีกฝ่ายก็พุ่งเข้าใส่แล้วกระแทกสวนขึ้นมา กลายเป็นผลร้ายยิ่งกว่าเดิม
“ฮื่อ ฮึด…….”
“พอได้เข้ามาอยู่ในนี้แล้ว ผมก็พอจะแยกแยะได้คร่าวๆ นะ”
แจยองที่ได้แต่กอดสากงฮยอนไว้พลางหอบหายใจเงยหน้าขึ้น เขารู้สึกว่าปลายนิ้วสั่นเทาเพียงแค่ผละตัวที่แนบชิดกับอีกฝ่ายออกมา
แจยองมองสากงฮยอนด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน ดวงตาที่ปรือปรอยกวาดมองไปทั่วใบหน้าของแจยอง ทุกครั้งที่มือของเขาบีบเค้นสะโพก ความเจ็บแสบเหมือนข้างล่างจะฉีกขาดก็พุ่งพล่านขึ้นมา
“ว่าคุณกำลังประหม่า หรือกำลังมีอารมณ์”
“อึด……!”
“แล้วถ้ามีอารมณ์ มีมากแค่ไหน”
“อา อื้อ……. ฮยอนอีซี…….”
“อยากจะหลั่งออกมาเมื่อไหร่ มันเห็นชัดแจ๋วเลยละ”
มือใหญ่ที่กุมสะโพกข้างหนึ่งไว้ลูบผ่านต้นขาแล้วเลื่อนมาข้างหน้า สากงฮยอนใช้นิ้วโป้งคลึงวนที่ขาหนีบของแจยอง มันไม่ได้อ่อนโยนเลยสักนิด แต่ความเสียวซ่านกลับพุ่งพล่านไปตามกระดูกสันหลัง
แจยองขมิบตอดรัดแก่นกายที่อัดแน่นอยู่ข้างในพลางสั่นระริก
“ฮ่า…….”
สากงฮยอนเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วประทับจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของแจยอง มือที่หยาบกร้านแทรกผ่านเสื้อยืดลูบผ่านหน้าท้องขึ้นไปจนถึงหน้าอก สากงฮยอนกดลงบนยอดอกของแจยองแรงๆ
“……อื้อ ฮึด”
“ลองขยับช้าๆ ดูสิครับ เหมือนเมื่อกี้ไง”
แจยองมองลงไปที่ริมฝีปากที่อยู่ห่างกันเพียงระยะที่เกือบจะสัมผัสกัน ริมฝีปากที่แดงระเรื่อเป็นพิเศษในวันนี้เพราะถูกกัดซ้ำๆ ดูยั่วยวนเกินไป
เขาค่อยๆ ขยับเอวตามคำขอของสากงฮยอน เพียงแค่ขยับนิดเดียวก็รู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมข้างล่างอย่างรุนแรง ดูเหมือนสากงฮยอนจะอึดอัดที่แจยองไม่กล้าขยับอย่างเต็มที่ เขาจึงใช้มือฟาดลงบนก้นของแจยองอย่างแรงก่อนจะตะโบมกุมไว้ ก้นที่ถูกมือของเขาปิดกั้นไว้ระบายความร้อนออกมาไม่ได้จนร้อนผ่าว
“อ๊ะ! อาอา อา…… เจ็บครับ…….”
“สำออยไปได้ แล้วทำไมถึงมองผมด้วยสายตาโหยหาขนาดนั้นล่ะครับ?”
สากงฮยอนชำเลืองมองแจยองแล้วแลบลิ้นออกมาเลียใต้คางของเขา แจยองอยากให้เขาเลียลำคอมากกว่าคาง พอเขาค่อยๆ เชิดคางขึ้น ริมฝีปากของอีกฝ่ายก็เลื่อนต่ำลงไปอีกนิด
ทุกครั้งที่เขาพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา ร่างกายของแจยองก็ร้อนรุ่ม ยิ่งเขาเล้าโลมที่ลำคอซึ่งเป็นหนึ่งในจุดกระสัน อารมณ์ใคร่ก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้น
แจยองหมกมุ่นอยู่กับการกระทำนั้นจนไม่รู้ตัวเลยว่ามีน้ำหล่อลื่นไหลออกมาจากส่วนลับ มันไม่ใช่เซ็กส์ที่ดุเดือดเหมือนที่เคยทำ แต่มันเหมือนเซ็กส์ที่เป็นการละเล่นมากกว่า การที่เขาเขี่ยเล่นที่ยอดอกก็ดี และความรู้สึกร้อนผ่าวที่สะโพกพอนานไปก็รู้สึกดีไปหมด
เขากลับอยากจะอ้อนวอนให้เขาฟาดอีกสักครั้งด้วยซ้ำ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แจยองก็ใช้มือทั้งสองข้างกุมแก้มของเขาไว้
จากนั้นสากงฮยอนที่กำลังทิ้งรอยรักไว้ที่ลำคอก็เงยหน้าขึ้นมาครอบครองริมฝีปากของแจยอง
ลมหายใจหยาบโลนของเขาเติมเต็มเยื่อบุในปากจนไม่มีช่องว่าง แจยองพัวพันลิ้นกับสากงฮยอนอย่างลึกซึ้งก่อนจะกัดเบาๆ อย่างไม่ให้เจ็บ
“……ฮื่อ ฮึด เรื่องนั้น…… ช่วยทำให้อีกครั้งเถอะครับ”
“เรื่องอะไร”
“……ช่วยฟาดผมอีกสักทีเถอะครับ”
เขาไม่รู้เลยว่าบทสนทนาที่คุยกันทั้งที่ริมฝีปากยังสัมผัสกันจะดูอีโรติกได้ขนาดนี้ บางทีอาจเป็นเพราะเขากำลังร่วมรักกับอีกฝ่ายอยู่ เลยรู้สึกว่ามันยั่วยวนเป็นพิเศษ
สากงฮยอนที่กำลังวนเวียนลิ้นอยู่บนริมฝีปากที่เผยอออกอย่างลังเลพลันหลุดหัวเราะออกมา
“นี่มันบ้าชะมัดเลยแฮะ”
มือที่เคยลูบไล้ส่วนที่ผิวหนังแดงระเรื่อจากการถูกฟาดลอยขึ้นกลางอากาศอีกครั้ง แล้วสัมผัสที่ฟาดลงบนจุดเดิมก็ตามมา ด้วยความแรงที่มากกว่าเมื่อกี้
“ฮึด!”
มันเจ็บจนน้ำตาเล็ด แจยองที่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ทั้งแสบและร้อนผ่าวขมิบตอดรัดแก่นกายของสากงฮยอนแน่นยิ่งขึ้น
อาจจะเริ่มตั้งแต่วินาทีนั้นที่แจยองต้องส่ายสะโพกอย่างไม่หยุดหย่อน มันเป็นเพียงคำขอให้ฟาดอีกแค่ครั้งเดียวแท้ๆ แต่สากงฮยอนกลับฟาดสะโพกของแจยองทุกครั้งที่เขาเริ่มหมดแรงจนขยับได้ไม่ดีนัก
ในวันนั้น แจยองถูกฟาดจนสะโพกทั้งสองข้างแดงก่ำและบวมเป่งจนแทบจะนั่งลงไม่ได้เลยทีเดียว