PromptHub
ID #46IP0107 꾼 (มิจรักลวงใจบอสมาเฟีย)•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:57:31

origin V13 Chapter 3

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

# รู้หน้าไม่รู้ใจ สติเริ่มกลับคืนมาอย่างเลือนลาง แจยองที่พลิกตัวไปมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่ค่อยๆ ปรือเปลือกตาขึ้น เขานึกว่าเปิดไฟทิ้งไว้ แต่สิ่งที่ทำให้ห้องสว่างกลับมีเพียงโคมไฟที่ส่องแสงจ้าเกินไปเท่านั้น เขารู้สึกปวดตาจึงหลับตาลงแน่นๆ แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง แจยองขยี้ตาที่ยังงัวเงียพลางยันกายลุกขึ้นนั่ง ทันทีที่ลงน้ำหนัก ความเจ็บแปลบก็แล่นพล่านไปทั่วบริเวณเอว แจยองหลุดเสียงครางแผ่วออกมาตามสัญชาตญาณพลางทุบเอวเบาๆ อาจเป็นเพราะสวมเพียงกางเกงชั้นในชายกับเสื้อยืดคอกลมแขนยาว ร่างกายจึงสั่นสะท้านด้วยความหนาว ส่วนหนึ่งอาจเพราะเป็นช่วงเช้ามืดที่อากาศเย็น แต่อีกส่วนก็เพราะในห้องแทบไม่มีไออุ่นอยู่เลย แจยองสำรวจรอบกายอย่างใจเย็น มันไม่ใช่ห้องที่เขาคุ้นเคย ตอนที่มีเซ็กซ์กับเขา แจยองไม่มีสติพอจะสังเกตเห็น แต่ที่ที่เขานอนอยู่ตอนนี้คือห้องนอนของสากงฮยอน ห้องที่ให้ความรู้สึกปิดกั้นจนสลัดไม่หลุด แจยองขยับมือที่วางอยู่บนเตียงไปมา เขาปัดป่ายไปยังที่ว่างข้างตัวแต่กลับไม่พบไออุ่นใดๆ เขากะพริบตาช้าๆ กวาดสายตามองเพดานเป็นอันดับแรก ไม่มีกล้อง ติดตั้งไว้แค่ที่ทางเดินงั้นเหรอ แม้จะยืนยันด้วยตาตัวเองแล้ว แต่ความรู้สึกระแวงก็ยังไม่จางหายไป คราวนี้เขาเลื่อนสายตาลงต่ำ สำรวจภายในห้องอย่างละเอียด ไม่มีสิ่งของใดที่ดูน่าสงสัยว่าเป็นกล้องพิเศษเลย แม้จะเป็นครั้งที่สองที่เข้ามาในห้องนี้ แต่ความรู้สึกยังคงเหมือนครั้งแรกที่ก้าวเข้ามา มันยังคงดูเย็นชาและว่างเปล่า ภายในห้องมีเพียงเตียง ลิ้นชักขนาดเล็ก โคมไฟตั้งโต๊ะ และของไม่กี่อย่างที่วางอยู่บนชั้นวางบิวท์อินเท่านั้น แจยองลุกจากเตียงแล้วก้มลงหมอบกับพื้น เขาใช้สายตาตรวจดูใต้โครงเตียงก่อนจะสอดมือเข้าไปในพื้นที่แคบๆ นั้น เขาลองปัดป่ายไปตามพื้นและคลำดูใต้โครงเตียง แต่ก็พบเพียงเนื้อไม้ธรรมดา มันไม่ใช่ตำแหน่งที่จะเก็บซ่อนอะไรไว้ได้ แม้จะไม่มีฝุ่นติดมือมาสักนิด แต่เขาก็ใช้นิ้วโป้งถูปลายนิ้วชี้กับนิ้วกลางไปมาพลางยันตัวลุกขึ้นยืน ที่หัวเตียงก็ไม่มีอะไรพิเศษเช่นกัน เขาหันไปสำรวจลิ้นชักข้างเตียงทันที แจยองเหลือบมองประตูห้องที่ปิดสนิทก่อนจะเปิดลิ้นชักแรกออก ขณะที่มองเข้าไปข้างในอย่างไม่ใส่ใจ เขาก็หยิบวัตถุที่ห่อด้วยผ้าสีดำขึ้นมา “…….” วินาทีนั้นหางตาของเขาพยักวูบ และภายในปากก็เริ่มแห้งผาก เมื่อพิจารณาจากน้ำหนักที่หนักอึ้งและรูปทรงที่จับได้ สิ่งที่ห่ออยู่ในผ้านั้นคือปืนพก เก็บของแบบนี้ไว้ทื่อๆ อย่างนี้เลยเหรอ มีลูกกระสุนด้วยไหมนะ แจยองแกะผ้าที่พันปืนพกไว้อย่างแน่นหนาออก ปืนพกนั้นดูเทอะทะและมีรอยขีดข่วนอยู่ทั่วไปหมด ซวยชะมัด ทำไมถึงเอาของแบบนี้วางไว้ข้างเตียงนะ ถ้าเกิดเขาทำอะไรบุ่มบ่ามตอนนอนอยู่ หัวคงได้เป็นรูแน่ๆ แจยองนึกแล้วก็ขนลุกซู่จนตัวสั่น แจยองพันผ้ากลับไปตามทิศทางเดิมแล้ววางปืนพกไว้ที่เดิม ในลิ้นชักยังมีตลับยาที่ทำจากเหล็กด้วย เขาหยิบยาเม็ดออกมาหนึ่งเม็ดแล้วชูขึ้นส่องกับแสงไฟ ปกติถ้าเป็นยาทั่วไปมักจะมีตัวอักษรย่อภาษาอังกฤษระบุอยู่บนผิว แต่นี่กลับไม่มีเลย “……นี่มันยาอะไรกันแน่” ดูจากที่อยู่ในห้องนอนก็น่าจะเป็นยานอนหลับ หลังจากยืนยันว่าจำนวนยาที่เหลืออยู่มีค่อนข้างมาก แจยองก็หยิบยาเม็ดหนึ่งใส่ลงในกระเป๋ากางเกงที่กองอยู่บนพื้น หากยานี้เป็นยาเสพติด การรู้ไว้ก็ไม่เสียหาย อย่างน้อยก็ใช้เป็นจุดอ่อนได้ ส่วนเส้นผมที่จะใช้เป็นหลักฐาน แค่ค้นบนเตียงก็น่าจะหาได้แล้ว ดูเหมือนจะไม่ใช่ยาที่ได้รับอนุญาตและสั่งจ่ายอย่างเป็นทางการแน่ๆ เขาวางตลับยากลับที่เดิมแล้วปิดลิ้นชักอย่างระมัดระวัง จากนั้นแจยองก็เปิดลิ้นชักถัดไปและค้นหาทั่วห้องด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วแต่รอบคอบ ผลลัพธ์คือไม่มีอะไรคืบหน้า ทั้งในลิ้นชัก บนชั้นวาง หรือแม้แต่บนเตียง ก็ไม่มีสมุดบัญชีเลย ไม่ใช่ในห้องนอน แจยองนั่งลงบนเตียงพลางเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย เขาใช้แขนยันตัวไว้แล้วแหงนศีรษะขึ้นจนสุด แล้วตาคนนี้หายไปไหนกันนะ แจยองเขย่าขาไปมาพลางถอนหายใจยาว เขาละสายตาจากเพดานหันไปทางประตู ปลายนิ้วที่เคาะผ้าปูเตียงเป็นจังหวะหยุดเคลื่อนไหว แจยองลุกขึ้นแล้วเปิดประตูห้องออกไป พอออกจากห้องถึงได้รู้ว่าข้างนอกนั้นมืดมิด บ้านที่เงียบเหงาปรากฏแก่สายตา เขาเดินลงบันไดไปทันทีเพราะระแวงเรื่องกล้อง เขานึกสงสัยว่าสากงฮยอนอาจจะนอนอยู่ที่ห้องนอนชั้น 1 หรือเปล่า แต่ก่อนจะถึงห้องนอนชั้น 1 เขาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มในระยะสายตาเสียก่อน สากงฮยอนนั่งอยู่ที่เทอเรซ มีควันสีขาวขุ่นลอยฟุ้งอยู่เหนือศีรษะ ดูเหมือนเขากำลังสูบบุหรี่อยู่ แจยองก้าวเท้าแผ่วเบาไปเปิดประตูเทอเรซ ทั้งที่น่าจะได้ยินเสียงประตูเลื่อน แต่สากงฮยอนยังคงจ้องมองไปข้างหน้าพลางสูบบุหรี่ต่อไป “ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ?” เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาสากงฮยอน เบอร์หมอบอยู่ที่ตีนบันได มันดูเหมือนจะเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงฝีเท้าของแจยองครู่หนึ่ง ก่อนจะวางหัวลงบนพื้นตามเดิม เมื่อแจยองเข้าไปใกล้ สากงฮยอนถึงได้ขยับศีรษะ ความเย็นเยียบแล่นผ่านท่อนล่างที่โล่งโจ้งจนรู้สึกหนาว “ออกมาสูดอากาศครับ เพราะนึกถึงคำพูดของใครบางคนขึ้นมา” สายตาที่หยุดอยู่ที่แจยองครู่หนึ่งหันกลับไปมองข้างหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “เข้าไปแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วค่อยออกมาเถอะ ดูเหมือนคุณจะขี้หนาวนะ” สากงฮยอนทิ้งบุหรี่ที่ไหม้จนเกือบสุดลงบนพื้น ที่ใต้เท้าของเขามีก้นบุหรี่กองอยู่ประมาณห้าหกมวนได้ แจยองยิ้มบางๆ ก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงบนตักของสากงฮยอน กลิ่นบุหรี่ฉุนกะทิเตะจมูกแต่เขาก็ไม่ใส่ใจ กลับยกมือขึ้นโอบรอบลำคอของอีกฝ่าย “ถ้าคุณฮยอนอีซีสัมผัสผม ผมคงจะหายหนาวเองแหละครับ” เขาจับมือของอีกฝ่ายมาวางบนขาของตัวเอง สากงฮยอนมองการกระทำของแจยองนิ่งๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา ในขณะเดียวกันเขาก็ลูบไล้ขาของแจยองด้วยท่าทางนุ่มนวล แต่เพราะมือที่หยาบกร้านแต่เดิม สัมผัสนั้นจึงไม่ได้นุ่มนวลนัก “ฉันควรจะตีความเจตนาที่นายคลานออกมาในสภาพนี้ตามใจชอบเลยดีไหมนะ” “ไม่ได้แล้วนะครับ หลังจากมีเซ็กซ์กับคุณฮยอนอีซี ผมปวดเอวมากจนต้องนอนนิ่งๆ ตลอดเลย” “งั้นก็นอนไปสิ ออกมาทำไมล่ะครับ” “ก็เพราะไม่มีคุณฮยอนอีซีอยู่ข้างๆ ไงครับ” สัมผัสของสากงฮยอนเริ่มเข้มข้นขึ้น ความสากระคายนั้นกลับทำให้รู้สึกจั๊กจี้มากกว่าเดิม “เลี้ยงเด็กยังน่าจะง่ายกว่าเลยนะครับ อย่างน้อยเด็กก็คงไม่ตื่นมางอแงเหมือนคุณโดแจยอง” ทันทีที่ได้ยินคำนั้น แจยองเกือบจะหลุดพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหมั่นไส้แต่ก็กลั้นไว้ได้ทัน หน้าตาก็ดูเหมือนคนเกลียดเด็กอยู่หรอก แต่ไม่นึกว่าจะไม่รู้เรื่องพื้นฐานขนาดนี้ เห็นว่ามาจากสถานสงเคราะห์เด็กนี่นา การเลี้ยงเด็กมันเรื่องธรรมดาที่ไหนกันล่ะ ถ้าลูกของสากงฮยอนตื่นขึ้นมากลางดึกทุกคืน เขาอาจจะทนไม่ไหวจนฆ่าเด็กทิ้งไปเลยก็ได้ เขานึกสงสัยว่าวันนั้นจะมาถึงไหม วันที่เกย์อย่างสากงฮยอนจะมีลูก ดังนั้นแทนที่จะท้วงเรื่องนั้น เขาจึงยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ “ผมรับรองเลยว่าผมดีกว่าเด็กแน่ๆ เด็กๆ น่ะไม่ฟังความแค่ไหนคุณก็รู้” “นายคิดว่าตัวเองเป็นคนฟังความงั้นเหรอครับ” ฉันขนาดนั้นเลยเหรอ แจยองหลบสายตาสากงฮยอน เขาเหลือบตาไปมาแต่ก็นึกอะไรไม่ออก “ผมไม่ฟังความขนาดนั้นเลยเหรอครับ?” “แค่มองก็ปวดหัวแล้วครับ อยากได้โน่นอยากได้นี่ ดื้อรั้น แถมยังน่ารำคาญอีก พอจะลืมๆ ไปก็โผล่มาให้เห็นจนน่าหงุดหงิด” พูดจาน่ารักจังเลยนะ แจยองหรี่ตามองพลางเบะปาก มือที่ลูบไล้ต้นขาอยู่จึงเลื่อนขึ้นมาแตะริมฝีปากของแจยองเบาๆ “นับวันยิ่งนิสัยเสียขึ้นเรื่อยๆ นะ” เขารู้อยู่แล้วล่ะว่าสากงฮยอนน่ะมีความคิดแบบคนแก่หัวโบราณฝังรากลึก แค่เกิดก่อนตั้ง 6 ปีก็เอาเรื่องมารยาทมาอ้างซะแล้ว แล้วตัวเองน่ะกตัญญูต่อผู้สูงอายุแค่ไหนกันเชียว สุดท้ายพอแก่ตัวไปก็เป็นเพื่อนกันหมดนั่นแหละ แจยองมองสากงฮยอนที่กำลังยิ้มให้เขาอย่างเฉื่อยชาพลางสะกดกลั้นความในใจที่เกือบจะโพล่งออกมา แทนที่จะระเบิดอารมณ์ เขากลับงับนิ้วของอีกฝ่ายเบาๆ ไม่ให้เจ็บ “ถึงอย่างนั้นก็ให้ผมอยู่ข้างๆ เถอะครับ ทำกับผมขนาดนี้แล้วจะมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มันไร้ความรับผิดชอบเกินไปนะ” “ฝีมือการโยนความรับผิดชอบนี่ระดับมืออาชีพเลยนะ” “ถ้าไม่ชอบ ก็ไม่ควรรับผมไว้ตั้งแต่แรกสิครับ ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณฮยอนอีซีคนเดียวเลย” หืม สากงฮยอนส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ เขาสอดนิ้วที่ถูกแจยองงับไว้เข้าไปในปากของอีกฝ่ายทั้งอย่างนั้น “จะหวังอะไรก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย รู้เรื่องอะไรแค่ไหนกันถึงได้ดื้อรั้นขนาดนี้” เขางอนิ้วกดลงบนฟันกรามด้านในของแจยอง ปากของสากงฮยอนยังคงขยับพูดไม่หยุด “ไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันอาจจะเลวร้ายกว่าที่นายจินตนาการไว้ก็ได้” “…….” คนเลวทรามจนรีไซเคิลไม่ได้อย่างนายน่ะ ขนาดหมาเดินผ่านยังดูออกเลยมั้ง แจยองเผลอใช้ลิ้นแตะนิ้วของเขาโดยไม่รู้ตัว แจยองไม่ใส่ใจและขยับลิ้นต่อไป เขาดูดนิ้วที่อยู่ในปากแรงๆ ก่อนจะจับมือของอีกฝ่ายออก สายตาของสากงฮยอนเลื่อนขึ้นมามองอย่างช้าๆ ดวงตาทั้งสองคู่สบกัน “ใช่ครับ คุณฮยอนอีซีเป็นคนที่เลวที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย” ทั้งคำพูดที่ทิ่มแทงและการกระทำที่ไร้ความปรานี ปฏิบัติต่อคนยังกับไม่ใช่คน มีเหตุผลอะไรให้ต้องไปหลงรักเขากันล่ะ “เอะอะก็ชอบทำให้เสียใจ คอยแต่จะขีดเส้นกั้นไว้ จนบางครั้งที่อยู่ด้วยกันผมก็รู้สึกสมเพชตัวเอง” สากงฮยอนไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แม้จะกำลังฟังคำด่าทอต่อหน้าต่อตา เขาเพียงแต่ยิ้มอย่างสงบนิ่งราวกับจะบอกว่าให้พูดต่อสิ “แต่บางครั้งผมก็คิดว่าตัวตนจริงๆ ของคุณอาจจะไม่ใช่แบบนั้น แม้คุณจะมองว่าผมก้าวก่ายเกินไป แต่ผมเชื่อว่าคุณฮยอนอีซีไม่ได้เป็นคนเลวมาตั้งแต่แรกหรอกครับ” แจยองสังเกตใบหน้าของเขาอย่างละเอียด แม้จะไม่ดูหงุดหงิด แต่รอยยิ้มบางๆ ที่ประดับอยู่บนมุมปากก็ค่อยๆ เลือนหายไป “เขาว่ากันว่าความจริงใจบางครั้งก็สามารถเปลี่ยนแปลงใครบางคนได้นี่นา” “…….” “อาจเป็นเพราะผมยังไม่เคยถูกคนหลอกใช้ล่ะมั้ง ผมเลยอยากจะเชื่อแบบนั้นครับ” ราวกับคนที่รอให้แจยองพูดจบ เขาพ่นลมหายใจออกมาคล้ายกับการถอนหายใจ นิ้วที่เคยหยุดนิ่งอยู่ข้างนอกจู่ๆ ก็แทรกซึมเข้าไปในริมฝีปาก เพราะเจตนานั้นค่อนข้างชัดเจน แจยองจึงค่อยๆ ตวัดลิ้นไปมา “คราวนี้ขำไม่ออกเลยแฮะ” “…….” “ถ้าต้องการขนาดนั้น ก็ลองดูสักตั้งสิ” “ครับ?” เขามั่นใจว่าได้ยินไม่ผิด แต่สมองกลับแข็งทื่อราวกับกำลังประมวลผลความหมายที่ซ่อนอยู่ เป็นอย่างที่ฉันคิดหรือเปล่า? จะลองทำอะไรนะ? ลิ้นที่เคยขยับหยอกเย้าไม่หยุดกลับแข็งค้างจนขยับไม่ได้ แจยองเบิกตากว้างจ้องมองสากงฮยอน “ไม่ได้ยินเหรอครับ?” “…….” “ฉันจะพัวพันกับนายให้มากเสียจนนายต้องนึกเสียใจที่พูดคำนั้นออกมาเลยล่ะ” สายตาของสากงฮยอนดูมีความหมายแฝงบางอย่าง มันดูไม่เหมือนการตอบรับคำสารภาพรักในแง่บวก แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างผิดเพี้ยนไป ด้วยความตกใจแจยองจึงไม่กล้าแม้แต่จะคายนิ้วของเขาออกมา เขาสัมผัสได้โดยสัญชาตญาณ ไม่ใช่ว่ายอมรับเพราะความชอบ เขาอาจจะกำลังนำทางอีกฝ่ายไปตามที่ต้องการก็จริง แต่ความรู้สึกมันเหมือนกับว่าเพราะเขาอ้อนวอนขอร้องอย่างหนัก อีกฝ่ายเลยยอมตามน้ำมาให้ด้วยความสมเพชราวกับเป็นการทำทาน ศักดิ์ศรีของแจยองถูกบดขยี้ลงอีกครั้งหนึ่ง