PromptHub
ID #45IP0107 꾼 (มิจรักลวงใจบอสมาเฟีย)•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:57:21

origin V13 Chapter 2

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

เขาลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากพลางขมวดคิ้วเพราะแสงที่แยงตา ก่อนจะขดตัวมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม ทำไมร่างกายถึงได้ปวดระบมขนาดนี้กันนะ เขาบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพที่เห็นคือผ้าห่มสีเทาเข้มที่บดบังทัศนวิสัยจนมืดมิด นั่นเป็นเรื่องแปลก เพราะผ้าห่มที่แจยองใช้หนุนนอนเป็นประจำนั้นเป็นสีขาวสะอาด อ้อ ไม่ใช่บ้านเรานี่นา เขาพริบตาปริบๆ อย่างเหม่อลอยก่อนจะเลิกผ้าห่มขึ้น มันคือห้องเมื่อวาน ห้องของสากงฮยอน แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไม่เห็นวี่แววของสากงฮยอนเลย ไอ้บ้านี่เป็นซินเดอเรลล่าหรือไงนะ? พอตื่นมาทีไรก็หายตัวไปทุกที เขาจัดแต่งทรงผมพลางหย่อนเท้าลงจากเตียงด้วยความไม่พอใจ “อ๊ะ...!” วินาทีที่พยายามจะก้าวเท้าออกไปข้างนอก ความเจ็บปวดแล่นแปลบก็พุ่งขึ้นมาจากท่อนล่าง แม้จะไม่ใช่ความเจ็บปวดประเภทที่จะชินได้ง่ายๆ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังพอทนได้มากกว่าเมื่อก่อน แจยองทุบเอวเบาๆ เพื่อไม่ให้ฝืนร่างกายจนเกินไปก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนไหว เขารู้สึกกระหายน้ำจึงเปิดประตูห้องออกไปก่อน ทันทีที่เปิดประตูออกไป ความคิดที่ว่าสากงฮยอนไม่อยู่ก็แล่นเข้ามาในหัว เขากำลังอาบน้ำอยู่หรือเปล่านะ ตอนนี้กี่โมงแล้ว เขาเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อหาโทรศัพท์มือถือ และพบมันอยู่ในกระเป๋าหลังของกางเกงที่กองอยู่บนพื้น เมื่อดูหน้าจอ เขาก็สังเกตเห็นการแจ้งเตือนที่เมื่อวานมองข้ามไป [<**แคปปิตอล> [Web 발신] (โฆษณา) กู้เงินง่ายและรวดเร็ว ดอกเบี้ยต่ำสุด 8% ต่อปี สูงสุดห้าสิบล้าน โอนภายในวัน ติดแบล็กลิสต์ก็กู้ได้ เราคอยสนับสนุนอยู่ข้างหลังคุณเสมอ สอบถามเรื่องเงินทุนได้โดยไม่ต้องกังวล] มันดูเหมือนข้อความสแปมทั่วไป แต่เบอร์ที่ส่งมาคือเบอร์โทรศัพท์เถื่อนของซึงควอน ข้อความมักจะซ่อนสิ่งที่ต้องการจะบอกไว้ในประโยคสุดท้ายเสมอ 'คอยสนับสนุนอยู่ข้างหลัง' ดูเหมือนซึงควอนต้องการจะบอกให้รู้ว่าสากงฮยอนกำลังตามหลังเขาอยู่ และนอกจากนั้นเขาก็ยังคอยหนุนหลังแจยองอยู่ด้วยเช่นกัน แจยองกวาดสายตาอ่านเนื้อหาคร่าวๆ แล้วลบข้อความทิ้งทันที เวลาคือ... เพิ่งจะผ่านช่วงสิบโมงเช้ามานิดหน่อย เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่กองระเกะระกะอยู่บนพื้น แจยองยืดเส้นยืดสายท่อนบนเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอีกครั้ง จากการที่ไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใดๆ จนถึงตอนนี้ ดูเหมือนสากงฮยอนจะไม่อยู่ในบ้าน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่คลายความระแวดระวังเพราะไม่แน่ใจ เขาไม่คิดว่าสากงฮยอนจะทิ้งให้แจยองอยู่คนเดียวแล้วออกไปข้างนอกหรอก “...คุณฮยอน?” เขาเปิดประตูห้องที่อยู่ใกล้ที่สุดโดยอ้างว่าเพื่อตามหาสากงฮยอน แต่จริงๆ คือเพื่อสำรวจภายในบ้าน เขาแอบมองผ่านช่องว่างของประตูอย่างรวดเร็ว มันเป็นห้องธรรมดาๆ ห้องหนึ่ง มีเตียงและอุปกรณ์สำนักงานตั้งอยู่เหมือนจะเป็นห้องรับแขก ไหนบอกว่าไม่มีใครแวะมาหาไง แล้วมีห้องแบบนี้ไว้ทำไม? แจยองปิดประตูลงโดยไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ “คุณฮยอน” ถ้าไม่มีคนและไม่มีกล้องวงจรปิด ตอนนี้นี่แหละคือโอกาสทองที่จะสำรวจบ้าน เขาแสร้งเรียกชื่อสากงฮยอนพลางวางมือลงบนลูกบิดประตูห้องถัดไป ในจังหวะที่กำลังจะแง้มประตูห้องออก ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดัง 'คลิก' เหมือนประตูหน้าบ้านถูกเปิดออก เขาจึงรีบปิดประตูที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อยทันที “ไปไหนมาเหรอครั...” “ตื่นแล้วเหรอครับ” ทันทีที่หันกลับไปก็ได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคย แจยองกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เขาจ้องมองเจ้าของเสียงที่ดูเรียบร้อยและไม่หนักแน่นจนเกินไป ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีดำสนิท ในมือทั้งสองข้างของชายคนนั้นถือถุงพลาสติก แจยองเม้มปากแน่นเมื่อเห็นผักที่โผล่ออกมาจากถุง ชายคนนั้นเอียงคอเล็กน้อยขณะมองแจยองที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง สายตาของเขาเลื่อนไปมองมือของแจยองที่ยังจับลูกบิดประตูอยู่ “อ้อ พอดีตื่นมาแล้วไม่เห็นคุณฮยอนอยู่ข้างๆ น่ะครับ เลยนึกว่าเขาอาจจะอยู่ห้องอื่น...” “ท่านผู้อำนวยการบริหารออกไปทำงานแล้วครับ” ผู้อำนวยการบริหาร? เป็นแค่พวกนักเลงแท้ๆ แต่เรียกซะหรูเชียว แจยองปล่อยมือจากลูกบิดประตูอย่างเป็นธรรมชาติพลางพยักหน้าเหมือนเข้าใจแล้ว “ท่านผู้อำนวยการบริหารสั่งไว้ว่าถ้าคุณตื่นแล้วให้เตรียมข้าวปลาให้เรียบร้อยก่อนส่งกลับครับ เชิญนั่งรอสักครู่ เดี๋ยวผมจะเตรียมให้เดี๋ยวนี้ครับ” แจยองจ้องมองชายคนนั้นที่เดินตัดผ่านห้องนั่งเล่นเข้าไปในห้องอาหาร ดูจากการเคลื่อนไหวที่ไม่มีความลังเลเลยสักนิด แสดงว่าเขาคงมาที่นี่บ่อยแล้ว เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเดินตามไป อา น่าจะตื่นให้เร็วกว่านี้อีกหน่อย อุตส่าห์ได้สำรวจแค่ห้องเดียวเอง เลยยังรู้สึกค้างคาใจอยู่ แจยองถอนหายใจเงียบๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องอาหาร ชายคนนั้นสวมผ้ากันเปื้อนยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว การที่สากงฮยอนยอมให้เขาเข้ามาในบ้านตอนที่ไม่มีใครอยู่ แสดงว่าชายคนนี้ต้องได้รับความไว้วางใจอย่างมาก “เรื่องข้าวไม่เป็นไรครับ ว่าแต่ผมจะขอรับนามบัตรของคุณฮยอนไว้ได้ไหม?” ชายคนนั้นที่กำลังจะหยิบเนื้อที่ซื้อมาออกมาเตรียมหันมามองแจยอง “ผมไม่มีนามบัตรของท่านผู้อำนวยการบริหารหรอกครับ” “งั้นขอเบอร์โทรศัพท์...” “ผมไม่ได้รับคำสั่งเรื่องนั้นมา คงจะทำให้ไม่ได้ครับ” ไอ้คนหัวหมอ แจยองเผยอริมฝีปากเล็กน้อยขณะมองชายที่ตอบกลับมาอย่างกับหุ่นยนต์ เขาพ่นลมหายใจสั้นๆ ออกมาเหมือนจะบอกว่าเหลือเชื่อจริงๆ แจยองเดินออกจากห้องอาหารไปค้นที่ห้องนั่งเล่นทันที เขาพยายามจะหาเศษกระดาษสักแผ่น แต่กลับไม่เห็นแม้แต่นิตยสารสักเล่ม เขาจึงถือปากกาลูกลื่นที่เจอแทนกระดาษแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องนอน “ทำอะไรครับ?” ชายคนนั้นเดินตามมาติดๆ และเอ่ยถามด้วยความสงสัยในการกระทำของแจยอง เขายืนขมวดคิ้วอยู่ห่างๆ โดยไม่มีความคิดที่จะก้าวเท้าเข้ามาในห้องเลยสักนิด หรือว่าเป็นเพราะเจ้านายไม่อนุญาตก็เลยยืนอยู่แบบนั้น แจยองยักไหล่ทีหนึ่ง “รอเดี๋ยวสิครับ” ดูเหมือนจะเป็นคนที่ใช้ชีวิตได้น่าอึดอัดจริงๆ แจยองละสายตาจากชายคนนั้นแล้วเริ่มค้นไปทั่วทุกมุมห้อง แต่น่าเสียดายที่ห้องนี้ดูเหมือนจะเป็นพื้นที่สำหรับนอนจริงๆ เพราะไม่มีกระดาษแม้แต่แผ่นเดียว สุดท้ายแจยองที่เดินออกจากห้องมาโดยไม่ได้อะไรเลยก็คว้ามือของชายคนนั้นขึ้นมาทันที “นี่เบอร์ผมครับ ฝากบอกคุณฮยอนด้วย แล้วก็บอกเขาด้วยว่าผมจะรอสาย เรื่องแค่นี้คุณทำให้ได้ใช่ไหมล่ะ” “……” ชายคนนั้นมองลงมาที่มือของตัวเองโดยไม่มีท่าทีรังเกียจ แจยองเดินผ่านชายที่จ้องมองตัวเลขสิบเอ็ดหลักบนฝ่ามือนิ่งๆ ไป เสียงของชายคนนั้นดังขึ้นจากข้างหลัง “จะไปแล้วเหรอครับ?” “ครับ ลาก่อนนะครับ” “เดินทางปลอดภัยครับ” แจยองหันกลับไปยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร ชายคนนั้นก้มหัวทักทายตอบเช่นกัน แต่เขาไม่ได้ยิ้มตอบกลับมา เกิดมาเพิ่งเคยเจอคนหัวแข็งขนาดนี้เป็นครั้งแรกจริงๆ เขาออกจากบ้านทันที ความรู้สึกตึงๆ ที่ท่อนล่างยังคงอยู่เหมือนเดิม แต่ก็ไม่มีอันตรายอะไรและออกมาได้อย่างราบรื่น ทันทีที่ปิดประตูหน้าบ้าน เขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทั้งที่รู้สึกว่านอนเต็มอิ่มแล้วแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก แจยองเดินลงบันไดหน้าบ้านมา ทันใดนั้นก็ต้องตกใจกับเสียงเห่าของหมาที่ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง! “เชี่ย ตกใจหมด...” เขานึกว่าเจ้าโดเบอร์แมนจะพุ่งเข้ามาหาอีก แต่โชคดีที่ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งตามมา เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยดวงตาที่ขมวดมุ่นโดยไม่รู้ตัว เขาเห็นเบอร์ถูกล่ามโซ่ไว้ไม่เหมือนเมื่อวาน โฮ่ง! โฮ่ง! เบอร์เห่าเสียงดังลั่นด้วยใบหน้าที่ดุร้าย แจยองพ่นลมหายใจออกทางจมูกพลางเดินผ่านลานบ้านไป พอเปิดประตูรั้วออกมา ร่างกายก็ดูเหมือนจะอ่อนเปลี้ยลงทันที เมื่อไหร่จะถึงบ้านกันนะ เสียงถอนหายใจด้วยความรันทดดังขึ้นไม่ขาดสาย เขาเดินลงเนินไปด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดเพราะร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย ปี๊ด! ทันใดนั้นก็มีใครบางคนบีบแตรหยุดท่าทางการเดินที่ดูทุลักทุเลของแจยอง รถที่จอดอยู่ข้างๆ ส่งเสียงแตรเรียกเขา แจยองจ้องมองรถคันนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย กระจกที่ติดฟิล์มมืดจนมองไม่เห็นข้างในค่อยๆ เลื่อนลง “...อะไรเนี่ย” คนที่บีบแตรคือซึงควอน ซึงควอนนั่งอยู่ที่เบอร์คนขับด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แจยองมองไปรอบๆ ก่อนจะรีบขึ้นรถไป ซึงควอนเม้มปากแน่นพลางเปลี่ยนเกียร์และเหยียบคันเร่ง “อย่าบอกนะว่าพี่อยู่แถวนี้ทั้งวันเลย?” ไม่มีเสียงตอบกลับมา “ทำงานทำการอยู่หรือเปล่าเนี่ย? ทำไมยังอยู่ที่นี่อีก ไม่ไปทำงานเหรอ?” “……” ท่ามกลางคำถามมากมายที่พรั่งพรูออกมา ซึงควอนยังคงรักษาความเงียบเอาไว้ สายตาที่จ้องมองแจยองนิ่งค้างอยู่ที่จุดหนึ่ง แน่นอนว่าเขากำลังมองหน้าอยู่ แต่จุดโฟกัสไม่ได้อยู่ที่ดวงตา สีหน้าของซึงควอนดูซับซ้อนและคลุมเครือ เขาหอบหายใจเหมือนกำลังปรับจังหวะการหายใจ ก่อนจะแสดงสีหน้าที่ดูเหนื่อยล้าออกมา จากนั้นเขาก็หันหน้าไปมองทางข้างหน้า “ฉันบอกให้ระวังแล้วไง อย่าบุ่มบ่ามเข้าไปสิ ต้องดูสถานการณ์แล้วค่อยเคลื่อนไหว” เขานึกสงสัยว่าจู่ๆ มาบ่นเรื่องอะไร ที่แท้ก็หมายถึงเรื่องที่เกือบจะถูกสากงฮยอนจับได้เมื่อคืนนี้เอง ถ้าพูดถึงเรื่องนั้นเขาก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวจริงๆ มันเป็นความผิดพลาดของแจยองอย่างชัดเจน เขาตกใจที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็หายตัวไป ก็เลยเผลอวิ่งไปทางบ้านของเขาโดยไม่รู้ตัว “ก็ผ่านไปได้ด้วยดีนี่นา” “อย่าคิดอะไรง่ายๆ แบบนั้นสิ” เขาเบะปากด้วยความอับอายที่โดนดุ ปกติซึงควอนไม่ค่อยพูดอะไร แต่พอจู่ๆ มาโดนดุแบบนี้เขาก็รู้สึกเก้อเขินขึ้นมา แต่ไม่ว่าความรู้สึกเหล่านั้นจะเป็นอย่างไร แจยองกลับรู้สึกโล่งใจ ดูเหมือนว่าการจะทำให้ความรู้สึกดีๆ ระหว่างเขากับสากงฮยอนผลิบานคงอีกไม่ไกลแล้ว “พี่นั่นแหละ ตั้งสติแล้วทำงานให้มันดีๆ หน่อย ผมยังไม่ได้ค้นห้องเลย เพราะเมื่อเช้ามีลูกน้องคนหนึ่งแวะมา อ้อ พี่ ไอ้หมอนั่นเลี้ยงโดเบอร์แมนด้วยนะ ชื่อเบอร์ล่ะ โคตรตลกเลย สงสัยจะขี้เกียจตั้งชื่อจัด เห็นว่ากัดคนแปลกหน้าด้วยนะ” แจยองรายงานเรื่องต่างๆ พลางนวดคอตัวเองไปด้วย “พี่ สากงฮยอนเคยเป็นแค่นักเลงปลายแถวจริงๆ เหรอ?” “ทำไม” “ก็มันดูจะ...” แจยองนึกถึงรอยแผลเป็นมากมายบนร่างกายของสากงฮยอน รอยแผลเป็นที่ดูไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกตะขิดตะขวงใจอย่างประหลาด แน่นอนว่าเขาต้องมีอดีตที่ยังไม่ถูกเปิดเผยมากกว่านี้แน่ๆ “แผลเขามันเยอะเกินไปน่ะ ผมว่าเขาน่าจะมีอดีตที่เราไม่รู้อีกเยอะ รู้ไว้ก่อนก็น่าจะดีนะ อ้อ แล้วก็มีรอยสักเลขโรมันที่หลังคอด้วย เลข 17 มั้ง น่าจะ 17 ที่ต้นแขนก็มีอีกอันหนึ่ง แต่รอยสักแบบนั้นพวกมาเฟียก็ทำกันเยอะเลยไม่น่ามีปัญหา แต่เลข 17 นี่มันติดใจผมนิดหน่อย ไม่รู้ว่าเป็นรอยสักที่สักไว้ลอยๆ หรือเปล่า พี่ช่วยลองสืบดูหน่อยนะว่ามันเกี่ยวข้องกันไหม” “……” “แล้วนี่เราจะไปไหนกัน? ไปหาพี่สาวเหรอ?” ไม่ว่าแจยองจะขยับปากพูดไม่หยุดแค่ไหน ก็ไม่มีคำพูดใดตอบกลับมา เป็นอะไรของเขาเนี่ย? เขาไม่ชินเลยที่ซึงควอนนิ่งเงียบผิดปกติแบบนี้ พอมาลองคิดดู วันนี้ซึงควอนดูแปลกไปจริงๆ เหนือสิ่งอื่นใด การที่เขาไม่ไปทำงานตามเวลาในระหว่างที่กำลังปฏิบัติภารกิจ แต่กลับแวะมาทางอื่นนี่แหละที่แปลกที่สุด นั่นคงหมายความว่าเขาเป็นห่วงแจยองมากขนาดนั้นเลยสินะ... หรือที่เขาเรียกว่าการประคบประหงมมันเป็นแบบนี้กันนะ สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยกวาดมองใบหน้าด้านข้างของเขา ซึงควอนไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แน่นอนว่าเขาเคยช่วยเหลือแจยองอยู่บ่อยครั้ง แต่เขาก็เป็นคนที่แยกแยะเรื่องงานได้อย่างชัดเจน เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงอุตส่าห์ใส่กำไลข้อมือให้แล้วยังมาเดินวนเวียนอยู่แถวนั้นเหมือนคนโง่อีก ถ้ามันใช้งานไม่ได้ก็น่าจะรู้ตัวแล้วกลับไปได้แท้ๆ “แล้วก็ดูเหมือนสากงฮยอนจะสายตาดีกว่าที่คิดนะ ตอนนั้นเขาเห็นกระเป๋าสตางค์ผมแล้วจำอายุได้ด้วย” “ไม่ใช่จำได้หรอก แต่คงสืบประวัติไปถึงไหนต่อไหนแล้วมากกว่า” ซึงควอนที่นิ่งเงียบราวกับกำลังบำเพ็ญตบะไม่ยอมปล่อยคลื่นเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว ในที่สุดก็ยอมเปิดปากพูด “งั้นเหรอ” แจยองเหลือบมองซึงควอนแล้วตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก “แกโดนตามรอยแล้วนะ” สายตาที่เคยมองออกไปนอกหน้าต่างหันกลับมาจ้องที่ซึงควอนอีกครั้ง “ตรวจสอบเบื้องต้นไปแล้ว ตราบใดที่ไม่มีเรื่องให้สงสัย เขาก็คงไม่ส่งคนตามประกบอีก เพราะงั้นระวังตัวด้วย” “มีคนสะกดรอยตามผมเหรอ?” “...คงงั้นมั้ง” “……” ไม่รู้ตัวเลยสักนิด ทั้งที่คิดว่าระวังตัวรอบข้างดีแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังอ่อนหัดอยู่ดี แจยองส่งเสียงครางในลำคอพลางปรับเบาะที่นั่งข้างคนขับให้เอนลงมากที่สุด เขาหลับตาลงในท่าที่นอนสบาย เพราะดวงตาที่ล้าเขาเลยกะว่าจะงีบสักหน่อย แต่พอหลับตาลงภาพของสากงฮยอนก็ลอยเข้ามา ถ้าจะพูดให้ชัดเจนคือรสจูบที่แบ่งปันกับเขา และความเสียวซ่านที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก เมื่อก่อนเวลาคิดถึงสากงฮยอน เขามักจะยุ่งอยู่กับการวางแผนสำหรับอนาคต แต่ตอนนี้พอใบหน้าของหมอนั่นลอยเข้ามาในหัว เขากลับรู้สึกเสียศักดิ์ศรี เหมือนกับว่าคำสั่งในหัวมันถูกเปลี่ยนไป เพียงแค่จูบเดียวก็ทำให้เขานึกถึงตอนที่ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาได้แล้ว ไม่ใช่จูบแรกสักหน่อย ทำไมถึงเป็นแค่กับสากงฮยอนกันนะ ถึงสากงฮยอนจะจูบเก่งก็เถอะ... อา หรือว่าปกติถ้าโดนจูบขนาดนั้น ไอ้นั่นมันจะตั้งขึ้นมาเองได้เลยเหรอ หรือว่าเป็นเพราะเขาหล่อกันนะ นั่นแหละที่เขาไม่พอใจเอาเสียเลย รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเกย์ไปแล้วจริงๆ พอคิดแบบนั้นขนแขนก็ลุกซู่ไปทั้งตัว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็สลัดความสงสัยนั้นทิ้งไปไม่ได้ ถ้าลองทำกับผู้ชายคนอื่นจะรู้สึกเหมือนกันไหมนะ แจยองที่กำลังจมอยู่กับความกังวลอันหนักอึ้งลืมตาขึ้น เขาเสยผมหน้าม้าซ้ำไปซ้ำมาก่อนจะโพล่งถามออกมา “พี่” “อะไร” “พี่อยากลองจูบกับผมดูไหมล่ะ?” เอี๊ยด— ทันทีที่พูดจบ รถก็เบรกกะทันหัน แจยองที่ตกใจรีบยันตัวขึ้น พี่คนนี้บ้าไปแล้วเหรอ รถที่หยุดนิ่งอยู่กลางถนนออกตัวไปทันที แต่มันก็น่าเหลือเชื่ออยู่ดี เขาขมวดคิ้วพลางรีบคาดเข็มขัดนิรภัย “ขับรถดีๆ ไม่เป็นหรือไง?” “……” แจยองเห็นใบหน้าที่แข็งค้างของซึงควอนแล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ก็นะ พี่ก็คงรู้สึกแย่เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?” แล้วเขาก็พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจดี เรื่องพรรค์นั้นมันน่ารังเกียจแค่ไหนเขารู้ดีกว่าใครเพื่อน แจยองนอนเอนหลังไปทั้งที่ยังคาดเข็มขัดอยู่ เขาเห็นสายเข็มขัดที่รัดร่างกายได้ไม่ดีนักตึงเปรี๊ยะอยู่ในอากาศ “ช่างเถอะ รู้ไปก็ไม่เห็นจะได้อะไร ไม่รู้ซะยังดีกว่า” เขาหลับตาพึมพำกับตัวเอง ดูเหมือนซึงควอนจะรังเกียจมากจนไม่มีคำพูดใดตอบกลับมา ขนาดแค่นอนอยู่เฉยๆ เขายังเผลอพ่นลมหายใจออกมา ดูเหมือนเขาจะบ้าไปแล้วจริงๆ ถึงขั้นเข้าใจผิดว่าตัวเองเป็นเกย์เพียงเพราะปรากฏการณ์ทางสรีระที่ผู้ชายทุกคนต้องเจอ มันเป็นเพราะมันเร้าอารมณ์เกินไปจนช่วยไม่ได้ต่างหาก สากงฮยอนน่ะจูบเก่งมากจริงๆ แต่ทำไมผู้ชายคนอื่นถึงนอนกับสากงฮยอนแค่ครั้งสองครั้งแล้วก็เลิกไปนะ เพราะกลัวเหรอ? หรือเพราะไอ้นั่นมันใหญ่เกินไป? แจยองเทคะแนนให้ข้อหลัง สากงฮยอนน่ะ ของเขามันใหญ่เกินไปจริงๆ ใหญ่จนรับไม่ไหว แถมยังมีแรงเยอะอีกต่างหาก ทุกครั้งที่เขาตอกอัดมันเข้ามาข้างล่าง รู้สึกเหมือนกระดูกเชิงกรานจะแหลกคามือเลย คนเราน่ะนะ มันต้องใหญ่พอประมาณถึงจะมีความสุขสิ แจยองพยายามเมินเฉยต่อความรู้สึกที่ต้นขาของเขาสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้เมื่อคืนนี้ เหมือนกับว่าความทรงจำเหล่านั้นไม่เคยหลงเหลืออยู่เลย เขาแค่หลับตาแน่นและพยายามอย่างยิ่งที่จะสลัดภาพสากงฮยอนออกจากหัว รถวิ่งไปได้ไม่นานนัก รถที่เคยเคลื่อนที่อย่างนุ่มนวลก็หยุดลงพร้อมกับเสียงเกียร์ที่ทำงาน ในจังหวะที่เขายันตัวขึ้นเพราะคิดว่าถึงแล้ว เขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นมือที่คว้าคางของเขาไว้ “อ๊ะ ตกใจหมด... อะไรเนี่ย?” แจยองตกใจสุดขีดและผลักมือของซึงควอนออกตามสัญชาตญาณ แต่ซึงควอนไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด “ก็บอกว่าให้ทำไง ทำสิ” เขาอึ้งจนพูดไม่ออก ทั้งที่บอกว่าไม่เอาแล้วแท้ๆ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงนิ่งเงียบมาตลอดแล้วเพิ่งมาทำแบบนี้เอาตอนนี้ “โอ๊ย บอกว่าไม่เอาแล้วไง มันจะอ้วก ถอยไปเลยนะ” แจยองขมวดคิ้วพลางปัดมือออกอย่างหงุดหงิด จากนั้นเขาก็ปลดเข็มขัดนิรภัย ซึงควอนยังคงยื่นหน้าเข้ามาใกล้เหมือนกำลังรอแจยองอยู่ “ตอนที่เอาปากไปถูกับไอ้หมอนั่น แกยังไม่เห็นเป็นไรเลยนี่” “พูดเรื่องอะไรเนี่ย” ใบหน้าของแจยองบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เขาไม่คิดจะคลายสีหน้าที่ยับยู่ยี่นั้นเลยพลางรีบลงจากรถทันที ที่ที่ซึงควอนขับรถมาส่งคือบ้านปลอมๆ ของโดแจยอง แจยองกำลังจะปิดประตูที่นั่งข้างคนขับอย่างแรงแต่ก็ชะงักแล้วมองเข้าไปหาซึงควอนที่อยู่ข้างใน “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป ถ้าผมจับได้ว่าพี่แอบอู้งาน พี่ตายแน่ ทำงานให้มันหนักๆ เหมือนผมสิ ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจหน่อย” เขาทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นแล้วปิดประตูลง ขณะที่เดินไปเขาก็ล้วงกระเป๋าหาลูกแจเพื่อเตรียมเปิดบ้าน ตามปกติแล้วตอนนี้ควรจะเป็นเวลาที่เขาอยู่ที่โรงเรียน เขาเลยกะว่าจะแค่เข้าไปเปลี่ยนชุดแล้วรีบออกมา ถึงซึงควอนจะบอกว่าคงไม่มีใครตามประกบแล้ว แต่มันก็เป็นคนละเรื่องกับความรู้สึกไม่สบายใจ แจยองเดินขึ้นบันไดมาจนถึงหน้าบ้านแล้วเล็งปลายกุญแจให้ตรงกับรูกุญแจ และในวินาทีที่กำลังจะเสียบกุญแจเข้าไป ร่างกายของเขาก็ถูกกระชากให้หันกลับไปอย่างแรง ส่งผลให้กุญแจหลุดมือไป เคร้ง— เคร้ง— เสียงโลหะกระทบพื้นดังระงมไปตามระเบียงทางเดิน ร่างของแจยองถูกผลักไปกระแทกกำแพงจนเกิดเสียงดังปึก! ก่อนที่จะทันได้ประมวลผลสถานการณ์ ริมฝีปากของใครบางคนก็ทาบทับลงมาบนริมฝีปากของเขา ลิ้นรุกรานเข้ามาในระหว่างริมฝีปาก และริมฝีปากของอีกฝ่ายก็อ้ากว้างขึ้นเพื่อครอบครองริมฝีปากของแจยองไว้อย่างแน่นหนา แจยองที่เพิ่งได้สติพยายามดิ้นรนด้วยความตกใจ เขารวบรวมแรงผลักร่างกายที่แข็งแกร่งนั้นออกไปแล้วเหวี่ยงหมัดใส่ทันที ผัวะ! เสียงปะทะดังสนั่นกว่าที่คิด หมัดของเขาเจ็บจนแทบบ้า แจยองสะบัดมือพลางจ้องมองใบหน้าของชายคนนั้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว เขาคือซึงควอนนั่นเอง ซึงควอนเซถอยหลังไปพลางหันหน้าไปตามแรงหมัด เขาถ่มน้ำลายที่มีเลือดปนออกมา สงสัยจะเผลอกัดลิ้นตัวเองตอนโดนต่อยเข้าที่แก้ม “ทำอะไรเนี่ย? พี่บ้าไปแล้วเหรอ? นี่เสียสติไปแล้วหรือไง!” เขาตะโกนออกมาสุดเสียงด้วยความตกใจ เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธ ไม่ใช่แค่เสียง แต่ร่างกายของเขาก็สั่นไปหมด ตอนนี้เขาอยากจะรีบเข้าไปในบ้านแล้วเอาน้ำยาบ้วนปากมาล้างปากให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย “แจยองอา” “อะไร!” “พี่บอกแกอยู่บ่อยๆ ไง ว่าเวลาทำงานต้องเตรียมตัวให้พร้อมทุกอย่าง ไม่งั้นจะโดนจับได้ง่ายๆ” “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เล่า!” “เพราะงั้นก็ทำใหม่ให้มันดีๆ สิ” เหอะ เขาสบถออกมาทั้งที่ยังไม่เข้าใจคำพูดนั้นเลย พี่คนนี้จะพล่ามเรื่องบ้าๆ อะไรด้วยความตั้งใจขนาดนี้กันนะ? แจยองกัดฟันกรอด “พี่คงเข้าใจอะไรผิดไปนะ ที่ผมบอกว่าอยากจูบด้วยน่ะ มันคนละเรื่องกับงานเลย” “งั้นเหรอ” “ก็แค่...” ทั้งซึงควอนที่จู่ๆ ก็มาจูบหน้าตาเฉยทั้งที่ตัวเองเป็นคนเริ่มก็น่าขำ และทั้งตัวเองที่ต้องมานั่งอธิบายแบบนี้ก็น่าขำเหมือนกัน มันเป็นความผิดของเขาเองที่เริ่มพูดเรื่องนั้นขึ้นมา เขาไม่คิดเลยว่าซึงควอนจะรับไปคิดจริงจังขนาดนี้ และไม่คิดว่าสถานการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นด้วย ความสงสัยที่ว่าถ้าจูบกับผู้ชายคนอื่นจะรู้สึกไหมลอยกลับเข้ามาในหัวช้าๆ รู้สึกไหมน่ะเหรอ? ตลกสิ้นดี ขนาดกับซึงควอนที่ตัวติดกันมาตลอด การจูบกันยังเป็นเรื่องที่น่ารังเกียจขนาดนี้เลย แต่ทำไม... ทำไมกับสากงฮยอนถึงได้ถึงขั้นแข็งขึ้นมาได้ล่ะ เขารู้สึกปวดหัว ในเมื่อพอจะรู้ลางๆ แล้วว่าตัวเองไม่ได้เป็นเกย์ เขาควรจะพอใจแค่นี้ หรือควรจะรับเรื่องนี้มาคิดให้จริงจังกว่าเดิมดีนะ ดูเหมือนว่าความแตกต่างระหว่างเรื่องที่มีเงินเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ไม่มีมันจะชัดเจนเกินไป “โธ่เว้ย ทำไมผมต้องมานั่งอธิบายเรื่องนี้ด้วยเนี่ย” แจยองเก็บกุญแจที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด เขาเสียบกุญแจเข้าไปในรูกุญแจแล้วบิดมัน แจยองถอนหายใจยาวก่อนจะหันไปมองซึงควอนในจังหวะที่กำลังจะเปิดประตู สายตาของแจยองเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด “ผมขอถามอย่างหนึ่งนะ” “...อะไร” “ที่พี่ทำกับผมเมื่อกี้ พี่ไม่ได้มีเจตนาอื่นใช่ไหม?” “……” “มันควรจะเป็นแบบนั้นนะ เพราะผมไม่อยากให้พี่เป็นพวกเกย์ที่น่ารังเกียจเหมือนสากงฮยอนหรอก” แจยองเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ซึงควอนไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่จ้องมองแจยองนิ่งๆ แจยองจ้องตากลับโดยไม่ยอมถอยแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน ประตูหน้าบ้านปิดลง แจยองขยี้หัวตัวเองเงียบๆ หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา เขารู้สึกสับสนวุ่นวายจนบรรยายไม่ถูก เขาถูริมฝีปากอย่างหงุดหงิดก่อนจะวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ หลังจากแปรงฟันซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงสองสามรอบ เขาก็เห็นเงาของตัวเองในกระจก ดูไม่ได้เลย รอยแดงกระจายอยู่ตามแนวกรามและลำคอเหมือนเป็นโรคผิวหนัง นี่เขาเดินมาถึงที่นี่ในสภาพนี้เลยเหรอ? ทั้งที่เขียนเบอร์ให้ไอ้ลูกกระจ๊อกที่อวดดีคนนั้นไปแล้วเนี่ยนะ? ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เขาเจ็บเหงือกไปหมดแต่ความหงุดหงิดก็ไม่จางหายไป สุดท้ายเขาก็โยนแปรงสีฟันทิ้งไป เขาบ้วนปากลวกๆ ด้วยน้ำเปล่า ในใจรู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ซึงควอนไม่น่าจะมีเจตนาอื่นจริงๆ หรอก... แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมความคิดถึงวนเวียนไปทางนั้นไม่เลิกจนยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ แจยองค่อยๆ ถอยหลังไปจนแผ่นหลังพิงกับกำแพง เขาไม่อยากเห็นสภาพตัวเองในกระจกเลยทรุดตัวลงนั่งยองๆ พิงกำแพงอยู่แบบนั้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมาดูหน้าจอ แน่นอนว่าไม่มีการติดต่อใดๆ เข้ามา เขาใช้นิ้วเคาะหน้าจอที่ว่างเปล่าไปมาอย่างไร้ความหมาย ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันจริงๆ แล้วหรือยังนะ จู่ๆ บทสนทนาที่เคยคุยกับจูซองก็ลอยเข้ามาในหัวพอดี เขาเริ่มสงสัยว่ามันถึงเวลาแล้วจริงๆ หรือเปล่า แต่เขาก็ยังไม่มีความมั่นใจขนาดนั้น บางทีเขาอาจจะแค่คิดมากไปเองคนเดียวก็ได้ เขามองหน้าจอที่ค่อยๆ มืดลงหลังจากหยุดสัมผัสพลางกะพริบตาอย่างเลื่อนลอย จู่ๆ เขาก็นึกถึงวันนั้น วันแรกที่ได้เจอซึงควอน ถ้านับตามจำนวนปี แจยองรู้จักกับซึงควอนมา 9 ปีแล้ว ตอนที่เจอเขาครั้งแรก แจยองซึ่งเสียพ่อแม่ไปจากอุบัติเหตุเมื่อ 5 ปีก่อน กำลังอาศัยอยู่ที่บ้านป้าในฐานะส่วนเกินที่น่ารำคาญ เขานานๆ ทีจะกลับบ้าน และมักจะออกไปทำตัวเป็นนักเลงกับเพื่อนนิสัยไม่ดี เขาถูกจับได้ตอนที่พยายามจะขโมยกระเป๋าสตางค์ของผู้ชายที่ไม่รู้จักเพราะไม่มีเงิน และผู้ชายคนนั้นก็คือซึงควอน เขารู้สึกว่าซึงควอนไม่ใช่คนธรรมดา เพราะขนาดเขามีคนคอยช่วยดึงความสนใจแล้ว ซึงควอนก็ยังรู้ตัวได้ทันที แน่นอนว่าแจยองกับเพื่อนๆ ในตอนนั้นก็แค่เด็กวัยรุ่น และเทคนิคการหาเรื่องที่พวกเขาเรียกว่าฝีมือนั้นมันยังอ่อนหัดอยู่มาก ตอนที่ได้ถือกระเป๋าสตางค์ของซึงควอนไว้ครู่หนึ่ง เขาก็รู้ได้ทันทีว่าคนคนนี้หาเงินได้เยอะมากแน่ๆ ซึงควอนยกโทษให้แจยองและพรรคพวกง่ายกว่าที่คิด หลังจากนั้นแจยองก็แอบสะกดรอยตามซึงควอนไป เขารู้สึกไม่ยอมแพ้ และตั้งใจว่าจะแอบเข้าไปขโมยของในบ้านของซึงควอนตอนที่เขาไม่อยู่ จากกระบวนการนั้นทำให้เขารู้ว่าซึงควอนทำงานที่ไม่ค่อยสะอาดนัก เพราะมันดูน่าสงสัยสุดๆ เขาเลยเดินเข้าไปหาอย่างหน้าด้านๆ แล้วขอร้องให้ซึงควอนช่วยวางแผนต้มตุ๋นป้ากับลุงเขยที่ฮุบเงินประกันของพ่อแม่เขาไป แจยองตามตื้อซึงควอนที่ปฏิเสธอยู่หลายวันหลายคืน บางวันก็อ้อนวอน บางวันก็โกรธใส่ บางวันก็ร้องไห้ พอซึงควอนบอกให้เขียนเหตุผลมาสักร้อยข้อว่าทำไมเขาถึงต้องทำแบบนั้น แจยองก็เขียนไปจนเต็มหน้ากระดาษ ผลลัพธ์คือความสำเร็จ ลุงเขยหมดเนื้อหมดตัวจากการถูกหลอกให้ลงทุนทำธุรกิจ เขาได้รับความสะใจอย่างมากจากเรื่องนั้น ซึงควอนนึกสงสารแจยองเลยแบ่งเงินให้เขาไว้ใช้บ้างเล็กน้อย ถึงเงินที่แจยองได้รับคืนมาจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวของเงินประกัน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเสียดายเลยสักนิด การได้เห็นป้ากับสามีที่ไม่เคยแบ่งข้าวให้เขากินดีๆ เลยสักมื้อต้องมานั่งเสียใจจนแทบจะกระอักเลือด มันทำให้เขารู้สึกโล่งใจมากกว่า ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แจยองก็เลิกเรียนมัธยมปลายที่เขาแทบจะไม่ไปอยู่แล้ว แล้วมาเกาะติดซึงควอนแทน เขาเริ่มเรียนรู้งานจากซึงควอนพร้อมกับเตรียมตัวสอบเทียบไปด้วย มันไม่ใช่ความต้องการของแจยองหรอก แต่เป็นเพราะซึงควอนขู่ว่าถ้าเขาเรียนจบแค่ชั้นมัธยมต้น เขาจะไม่ยอมพาแจยองไปด้วย แจยองเลยต้องยอมทิ้งทิฐิแล้วเริ่มอ่านหนังสือ ด้วยความที่เป็นคนหัวดีอยู่แล้ว แค่พยายามนิดหน่อยก็ทำได้ เขาไม่ได้มีความสนใจเรื่องมหาวิทยาลัยเป็นพิเศษ เมื่อเวลาผ่านไปซึงควอนอยากให้แจยองเข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัย แต่แจยองคิดว่ามันเป็นการเสียเวลา ช่วยไม่ได้นี่นา แทนที่จะเลือกวิชาเอกสักอย่างแล้วจมปลักอยู่กับตำรา การเรียนรู้เรื่องอสังหาริมทรัพย์ เศรษฐกิจ บัญชี หุ้น และอื่นๆ จากซึงควอนแบบนอกตำรามันน่าสนุกกว่าเยอะ พวกเขาร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาแบบนั้นตลอด 9 ปีเต็ม มีเรื่องลำบากมากมายที่ผ่านมาด้วยกัน แต่เรื่องที่สนุกสนานนั้นมีมากกว่า ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา จู่ๆ ก็นึกกลัวว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเขาอาจจะต้องแยกทางกับซึงควอน ทั้งที่เขายังคงเกลียดเกย์และรู้สึกขนลุกอยู่เหมือนเดิมแท้ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นเขาจะทำยังไงดีนะ รู้สึกเหมือนกำลังจะเสียแม่ไปอีกครั้งเลย “นี่เรากำลังจะเสียแม่ที่ไม่มีอยู่จริงไปอีกรอบเหรอเนี่ย” แจยองถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นยืน ปกติคนเราก็ต้องคิดถึงแต่เรื่องดีๆ ของตัวเองอยู่แล้ว เขาเริ่มคิดว่าบางทีเขาอาจจะกังวลล่วงหน้าไปเอง เพราะเขาเป็นคนเริ่มพูดเรื่องนั้นก่อน ถ้าไม่ได้รับงานนี้ เขาคงจะยอมรับความจริงที่ว่าซึงควอนอาจจะเป็นเกย์ได้อย่างไม่รู้สึกอะไร เพราะในใจเขาก็เคยคิดว่าขอแค่คนคนนั้นไม่ใช่เขาก็พอแล้ว แจยองเสยผมพลางส่ายหัว ในเมื่อตอนนี้ยังไม่รู้จะทำยังไง วิธีเดียวก็คือ ช่างมันไปก่อน การปล่อยวางแล้วค่อยไปคิดทีหลังยังดีกว่าปล่อยให้ใจว้าวุ่นไปกับเรื่องที่อาจจะไม่ใช่ความจริง แจยองจัดการกับความกังวลที่ไม่มีคำตอบเพียงลำพังแล้วรีบไปอาบน้ำ เขาหาเสื้อผ้าที่ปิดคอได้มิดชิดมาสวมแล้วเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมา เขาส่งไฟล์ที่เขียนรายละเอียดพิเศษไปยังเว็บไซต์ที่แชร์ข้อมูลร่วมกับคนในกลุ่ม เมื่อสวมหน้ากากเดินออกจากบ้านมา เขาก็เห็นซึงควอนยืนอยู่ข้างประตู แจยองเดินไปข้างหน้าโดยทำเหมือนมองไม่เห็นซึงควอน เขารู้สึกถึงร่องรอยของซึงควอนที่เดินตามมา และซึงควอนก็มาเดินขนาบข้างเขาเหมือนไม่ได้คิดไปเอง “เดี๋ยวไปส่ง” น้ำเสียงนั้นเรียบเฉย ไม่มีทั้งความเศร้าหรือความสิ้นหวัง ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกอะไรเลยทั้งที่เพิ่งโดนด่ามา หรือว่าเขาจะคิดมากไปเอง แจยองเริ่มสงสัยตัวเองขึ้นมาเสียอย่างนั้น “ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมนั่งแท็กซี่ไปเอง” “ฟังที่พูดหน่อย” “……” “แจยองอา” เสียงต่ำๆ นั้นทำให้แจยองหยุดเดิน “มันไม่ใช่แบบที่แกคิดหรอก เพราะงั้นฟังที่พูดเถอะ” แจยองจ้องมองซึงควอนที่เดินผ่านเขาไปขึ้นรถ ดูเหมือนว่าเขาจะอ่อนไหวเกินไปจริงๆ นั่นแหละ พอเห็นซึงควอนเป็นแบบนั้นเขาก็ยิ่งรู้สึกเก้อเขินเข้าไปใหญ่ คงเป็นเพราะเขาได้ยินเรื่องไม่ดีจากคนรอบข้างมาเยอะเลยเผลอเข้าใจซึงควอนผิดไปอย่างรุนแรง ทั้งที่ตอนนี้คนที่รู้จักซึงควอนดีที่สุดก็คือเขาแท้ๆ หลังจากจัดระเบียบความคิดได้แล้ว แจยองก็เดินตามซึงควอนขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ “...ขอโทษนะ” “เรื่องอะไร” ซึงควอนสตาร์ทรถด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามสไตล์ รถเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนอย่างนุ่มนวล “ขอโทษที่เข้าใจผิด สงสัยผมจะโดนสากงฮยอนปั่นประสาทจนเสียสติไปหน่อย” แจยองไม่ปฏิเสธความผิดพลาดของตัวเอง ถึงจะไม่มีคำตอบรับจากซึงควอน แต่ใจของเขาก็เบาลงทันที “พี่” “อะไรวะ” “ช่วยหากล้องพิเศษให้ผมหน่อยสิ เอาแบบที่ติดกับเสื้อนอกได้ เป็นรูปเข็มกลัดหรือรูปกระดุมก็ได้ เดี๋ยวถ้าจำเป็นผมจะถ่ายรูปดีไซน์ส่งไปให้” “จะเอาไปทำอะไร?” “กะว่าจะเอาไปวางทิ้งไว้บนโซฟาน่ะ” “อย่าฝืนทำอะไรเกินตัวเลย ค่อยๆ ใช้เวลา...” “ผมแค่อยากให้มันจบเร็วๆ น่ะ” เขาแค่คิดว่าอยากจะจบงานนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้างานนี้จบลง เขาอยากจะพักผ่อนยาวๆ สัก 3 ปี ต่อให้ซึงควอนจะไปหางานมาให้อีกเหมือนครั้งนี้ เขาก็ตั้งใจว่าจะขอถอนตัวคนเดียว วันนี้เขารู้สึกว่างานมันหนักและน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน