ID #44IP0107 꾼 (มิจรักลวงใจบอสมาเฟีย)•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:58:13
V27 Chapter 3
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
# รู้หน้าไม่รู้ใจ
สติค่อยๆ กลับคืนมาอย่างเลือนลาง แจยองที่นอนพลิกตัวไปมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่ค่อยๆ ปรือเปลือกตาขึ้น
เขานึกว่าเปิดไฟทิ้งไว้ แต่สิ่งที่ทำให้ภายในห้องสว่างจ้ากลับมีเพียงแสงจากโคมไฟที่ส่องสว่างจนเกินพอดีเท่านั้น เขารู้สึกปวดตาจึงหลับตาลงแน่นๆ แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง
แจยองขยี้ตาที่ยังไม่หายง่วงพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง ทันทีที่ลงน้ำหนักลงบนร่างกาย ความเจ็บแปลบก็แล่นพล่านไปทั่วบริเวณเอว เขาหลุดเสียงครางแผ่วออกมาตามสัญชาตญาณพลางทุบเอวเบาๆ
อาจเป็นเพราะเขาสวมเพียงกางเกงชั้นในบ็อกเซอร์กับเสื้อยืดแขนยาวคอกลมเท่านั้น ร่างกายจึงรู้สึกสั่นสะท้านด้วยความหนาว ส่วนหนึ่งคงเพราะเป็นช่วงเช้ามืดที่อากาศเย็น แต่อีกส่วนก็เพราะในห้องแทบไม่มีไออุ่นหลงเหลืออยู่เลย
แจยองกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างใจเย็น ที่นี่ไม่ใช่ห้องที่เขาคุ้นเคย ตอนที่มีเซ็กซ์กับชายคนนั้นเขามัวแต่สติหลุดลอยจนไม่ได้สังเกต แต่ที่ที่แจยองนอนอยู่ตอนนี้คือห้องนอนของสากงฮยอน ห้องที่ให้ความรู้สึกปิดกั้นจนเกินไปจนเขาสลัดความรู้สึกนั้นไม่พ้น
แจยองขยับมือที่วางอยู่บนเตียงไปมา เขาลูบไล้ที่ว่างข้างตัวแต่กลับไม่พบไออุ่นใดๆ
เขาพริ้มตาลงช้าๆ ก่อนจะกวาดสายตามองเพดานเป็นอันดับแรก ไม่มีกล้อง ติดตั้งไว้แค่ตรงทางเดินงั้นเหรอ แม้จะยืนยันด้วยตาตัวเองแล้ว แต่ความรู้สึกระแวงก็ยังไม่จางหายไป
คราวนี้เขาเลื่อนสายตาลงต่ำ สำรวจภายในห้องอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่มีสิ่งของใดที่ดูน่าสงสัยว่าเป็นกล้องพิเศษเลย
แม้จะเป็นครั้งที่สองที่เข้ามาในห้องนี้ แต่ความรู้สึกยังคงเหมือนเดิมกับตอนที่เข้ามาครั้งแรก มันยังคงดูเย็นชาและว่างเปล่า ภายในห้องมีเพียงเตียงนอน ลิ้นชักเล็กๆ โคมไฟตั้งโต๊ะ และของไม่กี่อย่างที่วางอยู่บนชั้นบิวท์อินเท่านั้น
แจยองลุกจากที่นอนแล้วก้มลงหมอบกับพื้น เขาใช้สายตาตรวจดูใต้โครงเตียงก่อนจะสอดมือเข้าไปในพื้นที่แคบๆ นั้น
เขาพยายามลูบไปตามพื้นและคลำไปตามใต้โครงเตียง แต่ก็ถูกขวางด้วยไม้เนื้อแข็งทันที มันไม่ใช่ตำแหน่งที่จะซ่อนของอะไรไว้ได้
แม้จะไม่มีฝุ่นติดมือมาสักนิด แต่เขาก็ใช้นิ้วหัวแม่มือถูปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางไปมาพลางยันตัวลุกขึ้นยืน ที่หัวเตียงก็ไม่มีอะไรพิเศษเช่นกัน
เขารีบสำรวจลิ้นชักที่วางอยู่ข้างเตียงทันที แจยองเหลือบมองประตูห้องที่ปิดสนิทก่อนจะเปิดลิ้นชักแรกออก ขณะที่เขามองเข้าไปในลิ้นชักอย่างไม่ใส่ใจ สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับวัตถุที่ห่อด้วยผ้าสีดำ เขาจึงหยิบมันขึ้นมา
“……”
วินาทีนั้นหางตาของเขาพลางกระตุก และภายในปากก็เริ่มแห้งผาก เมื่อพิจารณาจากน้ำหนักที่หนักอึ้งและรูปทรงที่จับได้ สิ่งที่ห่ออยู่ในผ้านั้นคือปืน
เก็บของแบบนี้ไว้ทื่อๆ อย่างนี้เลยเหรอ มีกระสุนด้วยไหมนะ แจยองแกะผ้าที่พันปืนพกไว้อย่างแน่นหนาออก ปืนพกนั้นดูเทอะทะและมีรอยขีดข่วนอยู่ประปราย
ซวยชะมัด ทำไมถึงเอาของแบบนี้มาวางไว้ข้างเตียง ถ้าเกิดทำอะไรไม่เข้าท่าตอนหลับ หัวคงได้เป็นรูในพริบตาแน่ แจยองสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
เขาพันผ้ากลับไปตามทิศทางเดิมแล้ววางปืนพกไว้ที่เดิม ในลิ้นชักยังมีตลับยาที่ทำจากเหล็กด้วย เขาหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาแล้วส่องกับแสงไฟเพื่อดูให้ชัดเจน ปกติแล้วถ้าเป็นยาทั่วไปมักจะมีอักษรย่อระบุไว้บนพื้นผิว แต่นี่กลับไม่มีเลย
“……นี่มันยาอะไรกันแน่”
ดูจากที่วางอยู่ในห้องนอนก็น่าจะเป็นยานอนหลับ หลังจากยืนยันว่าจำนวนยาที่เหลืออยู่มีค่อนข้างมาก แจยองก็หยิบยาเม็ดหนึ่งใส่ลงในกระเป๋ากางเกงที่กองอยู่บนพื้น
หากยานี้เป็นยาเสพติด รู้ไว้ก็ไม่เสียหาย อย่างน้อยก็ใช้เป็นจุดอ่อนเล่นงานได้ ส่วนหลักฐานที่เป็นเส้นผมค่อยหาบนเตียงเอาก็ได้
ดูเหมือนจะไม่ใช่ยาที่ได้รับอนุญาตและสั่งจ่ายอย่างเป็นทางการแน่นอน เขาจึงวางตลับยาไว้ที่เดิมแล้วปิดลิ้นชักอย่างระมัดระวัง จากนั้นแจยองก็เปิดลิ้นชักถัดไปและเริ่มค้นห้องอย่างวุ่นวายแต่ทว่าเงียบเชียบ
ผลลัพธ์คือไม่ได้อะไรเลย ทั้งในลิ้นชัก บนชั้นวาง หรือแม้แต่บนเตียง ก็ไม่มีสมุดบัญชีหรือเอกสารใดๆ
ไม่ใช่ห้องนอนสินะ เขานั่งลงบนขอบเตียงพลางเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย ใช้แขนยันตัวไว้แล้วแหงนศีรษะขึ้นจนสุด
แล้วตาบ้านี่หายไปไหนนะ แจยองเขย่าขาไปมาพลางถอนหายใจยาว เขาละสายตาจากเพดานแล้วหันไปทางประตู
ปลายนิ้วที่เคาะผ้าปูเตียงเป็นระยะหยุดชะงักลง แจยองลุกขึ้นแล้วเปิดประตูห้องออกไป
พอออกจากห้องมาถึงได้รู้ว่าข้างนอกถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด บ้านที่เงียบเหงาปรากฏแก่สายตา เขาเดินลงบันไดไปทันทีโดยไม่ลืมระวังเรื่องกล้องวงจรปิด
เขานึกสงสัยว่าสากงฮยอนอาจจะนอนอยู่ที่ห้องนอนชั้นหนึ่งหรือเปล่า แต่ก่อนจะถึงห้องนอนชั้นหนึ่ง เขาก็เหลือบไปเห็นชายคนนั้นในระยะสายตาพอดี
สากงฮยอนนั่งอยู่ที่เทอเรซ มีควันสีขาวลอยฟุ้งอยู่เหนือศีรษะ ดูเหมือนเขากำลังสูบบุหรี่อยู่
แจยองก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาพลางเปิดประตูเทอเรซออก ทั้งที่น่าจะได้ยินเสียงประตูเลื่อน แต่สากงฮยอนกลับยังคงจ้องมองไปข้างหน้าพลางสูบบุหรี่ต่อไป
“ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ?”
เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาสากงฮยอน เจ้าเบลนอนหมอบอยู่ตรงตีนบันได มันดูเหมือนจะเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงฝีเท้าของแจยองครู่หนึ่งก่อนจะฟุบหน้าลงกับพื้นตามเดิม
เมื่อแจยองเข้าไปใกล้ สากงฮยอนถึงได้ยอมหันหน้ามามอง ท่อนล่างที่โล่งโจ้งทำให้แจยองรู้สึกถึงความหนาวเย็น
“ออกมาตากลมครับ นึกถึงคำพูดของใครบางคนที่บอกให้ทำแบบนั้นขึ้นมาได้พอดี”
สายตาที่หยุดอยู่ที่แจยองครู่หนึ่งหันกลับไปมองข้างหน้าอย่างเฉยเมย
“เข้าไปแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วค่อยออกมาเถอะครับ ดูท่าทางคุณจะขี้หนาวเอาเรื่องเลยนะ”
สากงฮยอนทิ้งบุหรี่ที่ไหม้จนเกือบหมดลงบนพื้น แค่ก้นบุหรี่ที่กองอยู่แทบเท้าเขาก็มีประมาณห้าหกมวนได้แล้ว
แจยองยิ้มบางๆ ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งบนตักของสากงฮยอน กลิ่นบุหรี่ฉุนกึกเตะจมูกแต่เขาไม่สนใจ กลับเอื้อมมือไปโอบรอบลำคอของอีกฝ่ายไว้
“ถ้าพี่ฮยอนช่วยกอดปลอบ ผมคงจะหายหนาวครับ”
เขาจับมือของอีกฝ่ายมาวางบนขาของตัวเอง สากงฮยอนมองการกระทำของแจยองนิ่งๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา พร้อมกับลูบไล้ขาของแจยองด้วยการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวล แต่ด้วยความที่มือของเขาหยาบกร้าน สัมผัสนั้นจึงไม่ได้อ่อนโยนนัก
“จะให้ผมตีความเจตนาที่คลานออกมาในสภาพนี้ว่ายังไงดีล่ะ”
“มากกว่านี้ไม่ไหวแล้วครับ พอมีเซ็กซ์กับพี่ฮยอนทีไร ผมปวดเอวมากจนต้องนอนแหมะอยู่เฉยๆ ตลอดเลย”
“ถ้าอย่างนั้นก็นอนไปสิครับ ออกมาทำไม”
“ก็เพราะข้างตัวผมไม่มีพี่ฮยอนอยู่นี่นา”
สัมผัสของสากงฮยอนเริ่มลึกซึ้งยิ่งขึ้น ความสากระคายนั้นกลับทำให้รู้สึกจั๊กจี้มากกว่าเดิม
“เลี้ยงเด็กยังดูจะง่ายกว่าอีก อย่างน้อยเด็กก็คงไม่ตื่นมางอแงกลางดึกเหมือนคุณโดแจยองหรอก”
ทันทีที่ได้ยินคำนั้น แจยองเกือบจะหลุดพ่นลมหายใจพรืดออกมาแต่ก็กลั้นไว้ได้ทัน หน้าตาก็ดูเหมือนพวกเกลียดเด็กอยู่หรอก แต่ไม่นึกเลยว่าจะไม่รู้เรื่องพื้นฐานขนาดนี้
เห็นว่าเป็นเด็กกำพร้ามาก่อน การเลี้ยงเด็กมันเป็นเรื่องง่ายที่ไหนกันล่ะ ถ้าสากงฮยอนมีลูกแล้วลูกตื่นขึ้นมากลางดึกทุกคืน เขาอาจจะทนรำคาญไม่ไหวจนฆ่าเด็กทิ้งไปเลยก็ได้
เขานึกสงสัยว่าคนที่เป็นเกย์อย่างสากงฮยอนจะมีวันที่ได้มีลูกกับเขาบ้างไหม แต่แทนที่จะชี้จุดนั้น เขากลับยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
“ผมรับรองเลยว่าผมดีกว่าเด็กแน่ๆ เด็กๆ น่ะดื้อจะตายไป”
“ดูเหมือนคุณจะคิดว่าตัวเองเป็นเด็กดีที่เชื่อฟังสินะครับ”
ฉันดื้อขนาดนั้นเลยเหรอ แจยองละสายตาจากสากงฮยอนพลางกลอกตาไปมาเพื่อหาข้อโต้แย้งแต่ก็นึกอะไรไม่ออก
“ผมดื้อขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”
“แค่เห็นก็ปวดหัวแล้วครับ ทั้งเรื่องมาก ทั้งเอาแต่ใจ แถมยังน่ารำคาญ พอจะลืมๆ ไปได้ก็โผล่มาให้เกะกะสายตาอยู่เรื่อย”
พูดจาน่ารักตายล่ะ แจยองหรี่ตาลงพลางเบะปาก ทันใดนั้น มือที่ลูบไล้ต้นขาอยู่ก็เลื่อนขึ้นมาแตะริมฝีปากของแจยองเบาๆ
“แถมพักหลังมานี้ยังเริ่มปีนเกลียวขึ้นเรื่อยๆ ด้วย”
เขารู้อยู่แล้วว่าสากงฮยอนน่ะเป็นพวกหัวโบราณขนานแท้ แค่เกิดก่อนแค่หกปีก็เอาเรื่องมารยาทมาอ้างซะแล้ว
แล้วตัวเองล่ะเคารพผู้ใหญ่ดีนักหรือไง อีกหน่อยพอแก่ตัวไปก็เป็นเพื่อนกันหมดนั่นแหละ
แจยองมองสากงฮยอนที่กำลังยิ้มให้เขาอย่างเนือยๆ พลางสะกดกลั้นความในใจที่อยากจะพ่นออกมา แทนที่จะระเบิดอารมณ์ออกมา เขากลับงับนิ้วของอีกฝ่ายเบาๆ ไม่ให้เจ็บนัก
“ถึงอย่างนั้นก็ให้ผมอยู่ข้างๆ เถอะครับ ทำกับผมขนาดนี้แล้วจะมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มันไร้ความรับผิดชอบเกินไปหน่อยนะ”
“โยนความรับผิดชอบเก่งระดับมืออาชีพเลยนะ”
“ถ้าไม่ชอบก็ไม่ควรรับไว้ตั้งแต่แรกสิครับ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของพี่ฮยอนนั่นแหละ”
หืม สากงฮยอนส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ เขาแหย่นิ้วที่ถูกแจยองงับเมื่อครู่เข้าไปในปากของอีกฝ่ายทั้งอย่างนั้น
“จะหวังอะไรก็ให้มันดูความเป็นจริงหน่อยสิครับ รู้เรื่องอะไรแค่ไหนกันเชียวถึงได้ดื้อดึงขนาดนี้”
เขางอนิ้วกดลงบนฟันกรามด้านในของแจยอง ปากของสากงฮยอนยังคงขยับพูดไม่หยุด
“ไม่คิดบ้างเหรอว่าผมอาจจะชั่วร้ายกว่าที่คณโดแจยองจินตนาการไว้ก็ได้?”
“……”
ต่อให้เป็นหมาที่เดินผ่านไปมาก็คงรู้ว่าแกมันคนชั่วประเภทที่รีไซเคิลไม่ได้แล้วล่ะ เขาเผลอใช้ลิ้นแตะนิ้วของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว
แจยองไม่สนใจและขยับลิ้นต่อไป เขาดูดนิ้วที่อยู่ในปากแรงๆ ก่อนจะจับมือนั้นออก สายตาของอีกฝ่ายเลื่อนขึ้นมาสบตาเขาช้าๆ ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกัน
“ใช่ครับ พี่ฮยอนเป็นคนที่เลวที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย”
ทั้งคำพูดที่ทิ่มแทงและการกระทำที่ไร้ความปรานี ปฏิบัติต่อคนอย่างกับไม่ใช่คน มีเหตุผลอะไรให้ต้องไปหลงรักเขากันล่ะ
“เอะอะก็ชอบทำให้เสียใจ ชอบขีดเส้นกั้นอยู่เรื่อย จนบางทีเวลาอยู่ด้วยกันผมก็รู้สึกสมเพชตัวเองเหมือนกัน”
สากงฮยอนไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ ทั้งที่กำลังฟังคำด่าทอต่อหน้าต่อตา เขาเพียงแต่ยิ้มอย่างสงบราวกับจะบอกว่าให้พูดต่อสิ
“แต่บางทีผมก็คิดว่าตัวตนจริงๆ ของพี่อาจจะไม่ใช่แบบนั้น แม้พี่จะมองว่าผมก้าวก่ายเกินไป แต่ผมเชื่อว่าพี่ฮยอนไม่ได้เป็นคนเลวมาตั้งแต่แรกหรอกครับ”
แจยองพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของเขาอย่างละเอียด แม้จะไม่ดูหงุดหงิด แต่รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากก็ค่อยๆ เลือนหายไป
“เขาว่ากันว่าความจริงใจบางครั้งก็เปลี่ยนคนได้ไม่ใช่เหรอครับ”
“……”
“อาจเป็นเพราะผมยังไม่เคยถูกใครทำร้ายล่ะมั้ง ผมเลยอยากจะเชื่อแบบนั้น”
ราวกับคนที่รอให้แจยองพูดจบ เขาพ่นลมหายใจออกมาเหมือนการถอนหายใจ
นิ้วที่เคยวนเวียนอยู่ข้างนอกจู่ๆ ก็แทรกเข้ามาในริมฝีปากอีกครั้ง เจตนาของเขามันชัดเจนมากจนแจยองต้องค่อยๆ ตวัดลิ้นไปมา
“คราวนี้ขำไม่ออกเลยแฮะ”
“……”
“ถ้าต้องการขนาดนั้น ก็มาลองดูกันสักตั้ง”
“ครับ?”
เขาแน่ใจว่าได้ยินไม่ผิด แต่สมองกลับแข็งทื่อราวกับกำลังประมวลผลความหมายที่ซ่อนอยู่
เป็นอย่างที่ฉันคิดหรือเปล่า? จะลองทำอะไร? ลิ้นที่เคยขยับจ้อไม่หยุดกลับแข็งค้างจนขยับไม่ได้ แจยองเบิกตากว้างจ้องมองสากงฮยอน
“ไม่ได้ยินเหรอครับ?”
“……”
“ผมจะพัวพันกับคุณจนคุณต้องนึกเสียใจที่พูดคำนั้นออกมาเลยล่ะ”
สายตาของสากงฮยอนดูมีความหมายแฝงบางอย่าง มันดูเหมือนจะไม่ใช่การตอบรับคำสารภาพรักในเชิงบวกสักเท่าไหร่ ด้วยความตกใจทำให้แจยองไม่กล้าแม้แต่จะคายนิ้วของเขาออกมา
เขาสัมผัสได้โดยสัญชาตญาณ
ไม่ใช่ว่าเขาตอบรับเพราะความชอบ แต่เป็นความรู้สึกที่ว่า ในเมื่อเขาพยายามชักจูงตามใจชอบและอ้อนวอนขอขนาดนี้ อีกฝ่ายเลยยอมใจอ่อนทำทานให้ด้วยความสมเพชในความพยายามนั้น
ศักดิ์ศรีของแจยองถูกบดขยี้ลงอีกครั้งหนึ่ง