PromptHub
ID #43IP0107 꾼 (มิจรักลวงใจบอสมาเฟีย)•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:58:05

V27 Chapter 2

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

เขานิ่วหน้าหลับตาแน่นเพราะแสงที่แยงตา ก่อนจะขดตัวมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม ทำไมร่างกายถึงได้ปวดระบมขนาดนี้กันนะ เขาบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะลืมตาขึ้น ภาพของผ้าห่มสีเทาเข้มที่บดบังทัศนวิสัยจนมืดมิดทำให้เขารู้สึกแปลกใจ เพราะผ้าห่มที่แจยองใช้หนุนนอนเป็นประจำนั้นเป็นสีขาวสะอาดตา อ้อ ไม่ใช่บ้านเรานี่นา เขาพริบตาปริบๆ พลางเลิกผ้าห่มขึ้น มันคือห้องเมื่อวาน ห้องของซากงฮยอน แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไม่เห็นวี่แววของซากงฮยอนเลย ไอ้หมอนี่เป็นซินเดอเรลล่าหรือไง พอตื่นมาก็หายตัวไปทุกที แจยองขยี้ผมพลางหย่อนเท้าลงจากเตียงด้วยความหงุดหงิด “อ๊ะ...!” วินาทีที่พยายามจะก้าวเท้าออกไป ความเจ็บแปลบแล่นพล่านขึ้นมาจากช่วงล่าง แม้จะไม่ใช่ความเจ็บปวดที่เขาจะชินกับมันได้ง่ายๆ แต่ก็ยังถือว่าพอทนได้มากกว่าครั้งก่อน แจยองทุบเอวเบาๆ เพื่อไม่ให้ฝืนร่างกายจนเกินไปก่อนจะค่อยๆ ขยับตัว เขาเริ่มรู้สึกกระหายน้ำจึงเปิดประตูห้องออกไปก่อน ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้อง ความคิดที่ว่าซากงฮยอนไม่อยู่ก็ผุดขึ้นมาในหัว เขากำลังอาบน้ำอยู่หรือเปล่านะ ตอนนี้กี่โมงแล้ว เขาเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อหาโทรศัพท์มือถือ และพบมันอยู่ในกระเป๋าหลังของกางเกงที่กองอยู่บนพื้น เมื่อเปิดหน้าจอขึ้นมา การแจ้งเตือนที่เขาเผลอกดข้ามไปเมื่อวานก็ปรากฏแก่สายตา [<** แคปปิตอล> [Web] (โฆษณา) กู้เงินง่ายและรวดเร็ว ดอกเบี้ยต่ำสุด 8% ต่อปี วงเงินสูงสุด 50 ล้าน โอนไวภายในวันเดียว ติดแบล็กลิสต์ก็กู้ได้ เราพร้อมสนับสนุนคุณอยู่เบื้องหลังเสมอ สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้โดยไม่ต้องกังวล] มันดูเหมือนข้อความสแปมทั่วไป แต่เบอร์ที่ส่งมาคือเบอร์โทรศัพท์เถื่อนของซึงกวอน ข้อความเหล่านี้มักจะซ่อนสิ่งที่ต้องการจะบอกไว้ในประโยคสุดท้ายเสมอ ‘พร้อมสนับสนุนคุณอยู่เบื้องหลังเสมอ’ ดูเหมือนซึงกวอนต้องการจะบอกให้เขารู้ว่าซากงฮยอนกำลังตามสืบเรื่องของเขาอยู่ และในขณะเดียวกัน ซึงกวอนเองก็คอยระวังหลังให้เขาอยู่เช่นกัน แจยองกวาดสายตาอ่านเนื้อหาคร่าวๆ ก่อนจะลบข้อความทิ้งทันที เวลาตอนนี้คือ... เลยช่วงสิบโมงเช้ามานิดหน่อยแล้ว เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่กองระเกะระกะอยู่บนพื้น แจยองยืดเส้นยืดสายท่อนบนเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องอีกครั้ง จากการที่ไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใดๆ เลยจนถึงตอนนี้ ดูเหมือนซากงฮยอนจะไม่อยู่ในบ้าน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่คลายความระแวดระวัง เพราะไม่คิดว่าซากงฮยอนจะทิ้งเขาไว้ในบ้านเพียงลำพังแล้วออกไปข้างนอกจริงๆ “...คุณฮยอน?” เขาเปิดประตูห้องที่อยู่ใกล้ที่สุดโดยใช้ข้ออ้างว่าเพื่อตามหาซากงฮยอน แต่จริงๆ แล้วเพื่อสำรวจภายในบ้าน เขาแอบมองผ่านช่องว่างของประตูอย่างรวดเร็ว มันเป็นห้องธรรมดาๆ เหมือนจะเป็นห้องรับแขกที่มีเตียงและอุปกรณ์สำนักงานวางอยู่เต็มห้อง ทั้งที่บอกว่าไม่มีใครเข้าออก แล้วจะมีห้องแบบนี้ไว้ทำไมกันนะ แจยองปิดประตูลงโดยไม่ได้รู้สึกติดใจอะไรเป็นพิเศษ “คุณฮยอนครับ” ถ้าไม่มีคนอยู่ และไม่มีกล้องวงจรปิด ตอนนี้แหละคือโอกาสทองที่จะสำรวจบ้าน เขาแสร้งเรียกชื่อซากงฮยอนพลางวางมือลงบนลูกบิดประตูห้องข้างๆ ในจังหวะที่กำลังจะแง้มประตูเปิดออก ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง ‘แกร็ก’ เหมือนประตูหน้าบ้านถูกเปิดออก เขาจึงรีบปิดประตูที่แง้มอยู่ทันที “ไปไหนมาเหรอครั...” “ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับที่เขาหันไปมอง แจยองกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เจ้าของน้ำเสียงที่เรียบเฉยและไม่ทุ้มจนเกินไปคือชายในชุดสูทสีดำ ในมือทั้งสองข้างของชายคนนั้นถือถุงพลาสติก แจยองเม้มปากแน่นเมื่อเห็นผักที่โผล่ออกมาจากถุง ชายคนนั้นเอียงคอเล็กน้อยเมื่อเห็นแจยองยืนอยู่หน้าประตูห้อง สายตาของเขาเลื่อนไปมองมือของแจยองที่ยังจับลูกบิดประตูอยู่ “อ้อ พอดีตื่นมาแล้วไม่เห็นคุณฮยอนน่ะครับ เลยนึกว่าเขาอาจจะอยู่ในห้องอื่น...” “ท่านผู้อำนวยการบริหารไปทำงานแล้วครับ” ท่านผู้อำนวยการบริหารงั้นเหรอ? ทั้งที่เป็นแค่พวกนักเลงแท้ๆ แต่กลับใช้สรรพนามเรียกขานซะหรูหราไม่เข้ากับตัวเลย แจยองปล่อยมือจากลูกบิดประตูอย่างเป็นธรรมชาติพลางพยักหน้าเหมือนเข้าใจ “ท่านสั่งไว้ว่าถ้าคุณตื่นแล้วให้เตรียมข้าวปลาให้เรียบร้อยก่อนส่งกลับครับ เชิญนั่งรอสักครู่ เดี๋ยวผมจะจัดโต๊ะให้ครับ” แจยองจ้องมองชายคนนั้นที่เดินตัดผ่านห้องนั่งเล่นเข้าไปในห้องอาหาร ดูจากท่าทางที่ขยับเขยื้อนอย่างคล่องแคล่วแล้ว ดูเหมือนเขาจะเคยมาที่นี่หลายครั้ง แจยองค่อยๆ ก้าวเดินตามไป อา... น่าจะตื่นให้เร็วกว่านี้หน่อยแฮะ เขารู้สึกเสียดายที่สำรวจไปได้แค่ห้องเดียว แจยองถอนหายใจเงียบๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องอาหาร ชายคนนั้นสวมผ้ากันเปื้อนยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว การที่ซากงฮยอนยอมให้เขาเข้ามาในบ้านตอนที่ไม่มีใครอยู่แบบนี้ แสดงว่าชายคนนี้ต้องได้รับความไว้วางใจอย่างมาก “เรื่องข้าวไม่เป็นไรครับ ว่าแต่ผมจะขอทามบัตรของคุณฮยอนไว้หน่อยได้ไหม?” ชายคนที่กำลังจะหยิบเนื้อออกมาเตรียมชะงักแล้วหันมามองแจยอง “ผมไม่มีนามบัตรของท่านผู้อำนวยการหรอกครับ” “งั้นขอเบอร์โทรศัพท์...” “ผมไม่ได้รับคำสั่งเรื่องนั้นมา คงจะให้ไม่ได้ครับ” ไอ้คนหัวหมอ แจยองเผยอริมฝีปากเล็กน้อยเมื่อเห็นชายคนนั้นตอบกลับมาอย่างกับหุ่นยนต์ เขาพ่นลมหายใจสั้นๆ เหมือนจะบอกว่าเหลือเชื่อจริงๆ แจยองเดินออกจากห้องอาหารไปรื้อค้นในห้องนั่งเล่นทันที เขาพยายามหาเศษกระดาษสักแผ่นแต่กลับไม่เจอนิตยสารแม้แต่เล่มเดียว เขาจึงหยิบปากกาลูกลื่นที่เจอแทนกระดาษแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องนอน “จะทำอะไรครับ?” ชายคนนั้นเดินตามมาติดๆ และเอ่ยถามด้วยความสงสัย เขาไม่ได้คิดจะเดินเข้ามาในห้อง แต่ยืนขมวดคิ้วอยู่ตรงนั้น หรือว่าเป็นเพราะเจ้านายไม่อนุญาตเลยไม่กล้าเดินเข้ามากันนะ แจยองยักไหล่ทีหนึ่ง “รอเดี๋ยวสิครับ” ดูเหมือนจะเป็นคนที่ใช้ชีวิตได้น่าอึดอัดจริงๆ แจยองละสายตาจากชายคนนั้นแล้วเริ่มรื้อค้นไปทั่วทุกมุมห้อง แต่ก็น่าเสียดายที่ห้องนี้ดูเหมือนจะเป็นห้องสำหรับนอนอย่างเดียวจริงๆ เพราะไม่มีกระดาษแม้แต่แผ่นเดียว สุดท้ายแจยองที่เดินออกจากห้องมามือเปล่าก็คว้ามือของชายคนนั้นขึ้นมาทันที “นี่เบอร์ผมครับ ฝากบอกคุณฮยอนด้วย แล้วก็บอกเขาด้วยว่าผมจะรอโทรศัพท์ เรื่องแค่นี้คุณทำให้ได้ใช่ไหมล่ะ” “...” ชายคนนั้นก้มมองมือตัวเองโดยไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ แจยองเดินผ่านชายที่กำลังจ้องมองตัวเลขสิบเอ็ดหลักบนฝ่ามือไป เสียงของชายคนนั้นดังไล่หลังมา “จะไปแล้วเหรอครับ?” “ครับ ลาก่อนนะ” “เดินทางปลอดภัยครับ” แจยองหันกลับไปยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร ชายคนนั้นก้มศีรษะรับคำทักทายแต่ไม่ได้ยิ้มตอบ เกิดมาเพิ่งเคยเจอคนหัวแข็งขนาดนี้เป็นครั้งแรกจริงๆ เขาออกจากบ้านทันที ความรู้สึกปวดเมื่อยที่ช่วงล่างยังคงอยู่ แต่เขาก็หนีออกมาได้อย่างปลอดภัยโดยไม่มีอันตรายใดๆ ทันทีที่ปิดประตูหน้าบ้าน เสียงถอนหายใจยาวเหยียดก็หลุดออกมา ทั้งที่ก็นอนเต็มอิ่มแต่กลับรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่แจยองกำลังเดินลงบันไดหน้าบ้าน ทันใดนั้นเสียง ‘โฮ่ง!’ ของสุนัขที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่งก็ทำให้เขาสะดุ้งสุดตัว “เชี่ย ตกใจหมด...” เขานึกว่าเจ้าโดเบอร์แมนจะพุ่งเข้าใส่ซะแล้ว แต่โชคดีที่ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งตามมา เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยดวงตาที่ยังหรี่ลงเพราะความตกใจ ภาพที่เห็นคือเจ้าเบอร์ที่ถูกล่ามโซ่ไว้ ไม่เหมือนเมื่อวาน “โฮ่ง! โฮ่ง!” เจ้าเบอร์เห่าเสียงดังลั่นด้วยใบหน้าดุร้าย แจยองพ่นลมหายใจออกทางจมูกพลางเดินผ่านลานบ้านไป เมื่อเปิดประตูรั้วออกมา ร่างกายของเขาก็อ่อนเปลี้ยลงทันที เมื่อไหร่จะถึงบ้านเนี่ย เขาถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความท้อแท้ แจยองเดินลงเนินไปด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดเพราะความไม่สบายตัว ปี๊ด! ทันใดนั้นใครบางคนก็บีบแตรหยุดท่าทางการเดินที่ดูทุลักทุเลของแจยอง รถที่จอดอยู่ข้างๆ ส่งสัญญาณแตรเรียก แจยองจ้องมองรถคันนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย กระจกที่ติดฟิล์มมืดจนมองไม่เห็นข้างในเลื่อนลง “...อะไรเนี่ย” คนที่บีบแตรคือซึงกวอน เขานั่งอยู่ที่เบาะคนขับด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แจยองมองไปรอบๆ ก่อนจะรีบขึ้นรถไป ซึงกวอนเม้มปากแน่นพลางเปลี่ยนเกียร์แล้วเหยียบคันเร่ง “อย่าบอกนะว่าพี่อยู่แถวนี้ทั้งวันเลย?” ไม่มีเสียงตอบรับ “ทำงานทำการอยู่หรือเปล่าเนี่ย? ทำไมยังอยู่ที่นี่อีก ไม่ไปทำงานเหรอ?” “...” ท่ามกลางคำถามมากมายที่พรั่งพรูออกมา ซึงกวอนยังคงรักษาความเงียบ สายตาที่จับจ้องไปยังแจยองหยุดนิ่งอยู่ที่จุดหนึ่ง แม้จะมองหน้าอยู่จริงๆ แต่โฟกัสกลับไม่ได้อยู่ที่ดวงตา สีหน้าของซึงกวอนดูซับซ้อนและคลุมเครือ เขาหอบหายใจเหมือนกำลังปรับจังหวะการหายใจ ก่อนจะแสดงสีหน้าเหนื่อยล้าออกมา จากนั้นเขาก็หันไปมองข้างหน้า “ฉันบอกให้นายระวังตัวแล้วไง อย่าบุ่มบ่ามเข้าไปสิ ต้องหัดดูสถานการณ์แล้วค่อยขยับ” เขานึกว่าจู่ๆ จะมาบ่นเรื่องอะไร ที่แท้ก็หมายถึงเรื่องที่เกือบจะถูกซากงฮยอนจับได้เมื่อคืนนี่เอง พูดตามตรงเรื่องนี้เขาไม่มีอะไรจะเถียง มันเป็นความผิดพลาดของแจยองอย่างชัดเจน เพราะจู่ๆ อีกฝ่ายก็หายตัวไปเขาเลยตกใจ และเผลอวิ่งไปที่บ้านของหมอนั่นโดยไม่รู้ตัว “ก็ผ่านไปได้ด้วยดีนี่นา” “อย่าคิดอะไรง่ายๆ แบบนั้นสิ” เขาเบะปากด้วยความอับอายที่ถูกดุ ปกติซึงกวอนไม่ค่อยพูดอะไร แต่พอจู่ๆ มาโดนเอ็ดแบบนี้เขาก็รู้สึกเก้อเขินขึ้นมา แต่ไม่ว่าความรู้สึกเหล่านั้นจะเป็นอย่างไร แจยองกลับรู้สึกโล่งใจ ดูเหมือนว่าการจะสร้างความรู้สึกดีๆ กับซากงฮยอนคงอีกไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว “พี่นั่นแหละ ตั้งสติแล้วทำงานให้ดีเถอะ ผมยังไม่ได้รื้อห้องเลย เพราะเมื่อเช้ามีลูกน้องหมอนั่นมาหา อ้อ พี่ หมอนั่นเลี้ยงโดเบอร์แมนด้วยนะ ชื่อเบอร์ล่ะ โคตรตลกเลย สงสัยจะขี้เกียจเรียกชื่อยาวๆ มั้ง เห็นว่าถ้าเป็นคนแปลกหน้ามันจะกัดด้วย” แจยองรายงานไปเรื่อยเปื่อยพลางนวดคอตัวเอง “พี่ ซากงฮยอนเคยเป็นแค่นักเลงปลายแถวจริงๆ เหรอ?” “ทำไม” “ก็มันดูเหมือนจะ...” แจยองนึกถึงรอยแผลเป็นมากมายบนตัวของซากงฮยอน รอยแผลเป็นที่ดูไม่เป็นเอกภาพเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกตะขิดตะขวงใจอย่างบอกไม่ถูก ดูเหมือนว่าหมอนั่นจะมีอดีตที่ยังไม่ถูกเปิดเผยมากกว่านี้แน่ๆ “แผลเขามันเยอะเกินไปน่ะ ผมว่าเขาน่าจะมีอดีตที่เราไม่รู้อีกเยอะเลย รู้ไว้หน่อยก็น่าจะดีนะ อ้อ แล้วก็มีรอยสักตัวเลขโรมันที่หลังคอด้วย 17? น่าจะ 17 นะ ที่ต้นแขนก็มีอยู่อันหนึ่ง แต่รอยสักแบบนั้นพวกมาเฟียก็ทำกันเยอะแยะเลยไม่มีปัญหาอะไร แต่เลข 17 นี่แหละที่ติดใจ ผมว่ามันไม่ใช่รอยสักที่จะสักกันเล่นๆ โดยไม่มีความหมายหรอก พี่ช่วยลองสืบดูหน่อยนะว่ามันเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า” “...” “แล้วนี่เราจะไปไหนกัน? ไปหาพี่สาวเหรอ?” ต่อให้แจยองจะขยับปากพูดไม่หยุด แต่ก็ไม่มีคำพูดใดโต้ตอบกลับมา เป็นอะไรของเขาเนี่ย? เขาไม่ชินเลยที่ซึงกวอนประหยัดคำพูดผิดปกติแบบนี้ พอมาลองคิดดู วันนี้ซึงกวอนดูแปลกไปจริงๆ ที่สำคัญที่สุดคือการที่เขาไม่ไปทำงานตามเวลาในระหว่างที่กำลังปฏิบัติภารกิจ แต่กลับแวบมาทางอื่นนี่แหละที่แปลกที่สุด นั่นคงหมายความว่าเขาเป็นห่วงแจยองมากขนาดนั้นเลยสินะ... หรือที่เขาเรียกว่าประคบประหงมมันเป็นแบบนี้กันนะ แจยองมองเสี้ยวหน้าของเขาด้วยสายตาเคลือบแคลง ซึงกวอนไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แน่นอนว่าแจยองเคยได้รับความช่วยเหลือจากเขาอยู่บ่อยครั้ง แต่เขาก็เป็นคนที่แยกแยะเรื่องงานได้อย่างชัดเจน เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงต้องสวมกำไลข้อเท้าให้เขาแล้วมาเดินวนเวียนอยู่แถวนี้เหมือนคนโง่ ถ้ามันใช้งานไม่ได้ก็น่าจะรู้ตัวแล้วกลับไปได้ตั้งนานแล้ว “แล้วซากงฮยอนเนี่ย ดูเหมือนจะสายตาดีกว่าที่คิดนะ ตอนนั้นเขาเห็นกระเป๋าสตางค์ผมแวบเดียวก็จำอายุได้เลย” “ไม่ได้จำได้หรอก เขาคงไปสืบเบื้องหลังมาแล้วมากกว่า” ซึงกวอนที่นิ่งเงียบราวกับกำลังบำเพ็ญตบะอยู่นาน ในที่สุดก็ยอมเปิดปากพูด “งั้นเหรอ” แจยองเหลือบมองซึงกวอนแล้วตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก “นายถูกตามสืบเบื้องหลังแล้วนะ” สายตาที่เคยมองออกไปนอกหน้าต่างหันกลับมาจ้องที่ซึงกวอนอีกครั้ง “เขาน่าจะตรวจสอบเบื้องต้นไปแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องอะไรให้สงสัยอีก เขาก็คงไม่ส่งคนตามประกบนายแล้วล่ะ เพราะฉะนั้นระวังตัวด้วย” “มีคนสะกดรอยตามผมเหรอ?” “...ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น” “...” เขาไม่รู้ตัวเลยจริงๆ ทั้งที่คิดว่าระวังตัวดีแล้วแต่ก็ยังอ่อนหัดอยู่ดี แจยองครางออกมาเบาๆ พลางปรับเบาะผู้โดยสารให้เอนลงมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาหลับตาลงในท่าที่นอนสบาย เพราะล้าสายตาเลยกะว่าจะงีบสักหน่อย แต่พอหลับตาลงปุ๊บ ภาพของซากงฮยอนก็ผุดขึ้นมาทันที ถ้าจะพูดให้ชัดเจนกว่านั้นก็คือรสจูบที่เขาแบ่งปันกับหมอนั่น และความเสียวซ่านที่เขาเพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก เมื่อก่อนเวลาคิดถึงซากงฮยอน เขามักจะยุ่งอยู่กับการวางแผนในอนาคต แต่ตอนนี้พอหน้าของหมอนั่นลอยเข้ามาในหัว เขากลับรู้สึกเสียศักดิ์ศรี ราวกับว่ารหัสคำสั่งในตัวถูกเปลี่ยนไป เพียงแค่จูบเดียวก็ทำให้เขานึกถึงตอนที่ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาได้ มันไม่ใช่จูบแรกสักหน่อย แต่ทำไมต้องเป็นกับซากงฮยอนด้วยนะ ถึงซากงฮยอนจะจูบเก่งก็เถอะ... หรือว่าปกติถ้าโดนจูบขนาดนั้น ไอ้จูเนียร์มันจะลุกขึ้นมาตั้งตระหง่านเองเป็นธรรมดาอยู่แล้ว? หรือว่าเป็นเพราะเขาหล่อกันแน่ เขารู้สึกไม่พอใจอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเกย์ไปแล้ว พอคิดแบบนั้นเขาก็ขนลุกไปทั้งตัว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็สลัดความสงสัยนี้ออกไปไม่ได้ ถ้าลองทำกับผู้ชายคนอื่นจะรู้สึกเหมือนกันไหมนะ แจยองที่กำลังจมอยู่ในความกังวลอย่างหนักลืมตาขึ้น เขาเสยผมหน้าม้าซ้ำๆ ก่อนจะโพล่งออกมา “พี่” “อะไร” “มาลองจูบกับผมไหม?” เอี๊ยด—! ทันทีที่พูดจบ รถก็เบรกกะทันหัน แจยองที่ตกใจรีบยันตัวขึ้นนั่ง พี่คนนี้บ้าไปแล้วเหรอ รถที่หยุดนิ่งอยู่กลางถนนออกตัวไปทันที แต่มันก็น่าเหลือเชื่ออยู่ดี เขาขมวดคิ้วพลางรีบคาดเข็มขัดนิรภัย “ขับรถดีๆ ไม่เป็นหรือไง?” “...” แจยองเห็นใบหน้าที่แข็งค้างของซึงกวอนแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว “ก็นะ พี่เองก็คงรู้สึกแย่เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?” แล้วเขาก็พยักหน้าเหมือนจะบอกว่าเข้าใจดี ความรู้สึกเฮงซวยแบบนั้นเขารู้ซึ้งดีกว่าใครเพื่อน แจยองเอนตัวลงนอนทั้งที่ยังคาดเข็มขัดอยู่ เขาเห็นสายเข็มขัดที่ไม่ได้รัดร่างกายไว้แน่นหนานักดึงตึงอยู่กลางอากาศ “ช่างเถอะ รู้ไปก็เท่านั้นแหละ ไม่รู้ซะยังจะดีกว่า” เขาหลับตาพึมพำกับตัวเอง ดูเหมือนซึงกวอนจะรังเกียจมากจนไม่มีคำพูดใดโต้ตอบกลับมาเลย ขนาดแค่นอนอยู่เฉยๆ เขายังเผลอพ่นลมหายใจออกมา สงสัยเขาจะบ้าไปแล้วจริงๆ ถึงได้เข้าใจผิดว่าตัวเองเป็นเกย์เพียงเพราะปฏิกิริยาทางร่างกายที่ผู้ชายทุกคนต้องเจอ มันเป็นเพราะมันเร้าใจเกินไปต่างหาก เลยช่วยไม่ได้ ซากงฮยอนจูบเก่งมากจริงๆ นั่นแหละ แต่ทำไมผู้ชายคนอื่นถึงนอนกับซากงฮยอนแค่ครั้งสองครั้งแล้วก็เลิกไปนะ เพราะกลัวเหรอ? หรือเพราะไอ้นั่นมันใหญ่เกินไป? แจยองเทคะแนนให้ข้อหลัง ของซากงฮยอนน่ะมันใหญ่เกินไปจริงๆ ใหญ่จนรับไม่ไหว แถมยังมีแรงเยอะอีกต่างหาก ทุกครั้งที่หมอนั่นกระแทกมันเข้ามาข้างล่างของเขา เขารู้สึกเหมือนกระดูกเชิงกรานจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เลย คนเราน่ะนะ มันต้องใหญ่แบบพอดีๆ ถึงจะมีความสุขสิ แจยองพยายามเมินเฉยต่อความรู้สึกตอนที่ต้นขาของเขาสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้เมื่อคืนนี้ ราวกับว่าความทรงจำเหล่านั้นไม่ได้หลงเหลืออยู่เลย เขาแค่หลับตาแน่นและพยายามสลัดภาพซากงฮยอนออกจากหัว รถวิ่งไปได้ไม่นานนัก รถที่เคยเคลื่อนที่อย่างนุ่มนวลก็หยุดลงพร้อมกับเสียงเปลี่ยนเกียร์ เขากำลังจะยันตัวขึ้นเพราะนึกว่าถึงแล้ว แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นมือที่คว้าคางของเขาไว้ “เฮ้ย ตกใจหมด... อะไรเนี่ย?” แจยองสะดุ้งสุดตัวและปัดมือของซึงกวอนออกตามสัญชาตญาณ แต่ซึงกวอนกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด “ก็บอกว่าให้ทำนี่ไง ทำสิ” เขาอึ้งจนพูดไม่ออก บอกว่าไม่ทำแล้วตั้งนานแล้วแท้ๆ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงได้นิ่งเงียบมาตลอดแล้วเพิ่งมาทำเอาป่านนี้ “โธ่ บอกว่าไม่เอาแล้วไง จะอ้วกแล้วเนี่ย ถอยไปเลย” แจยองขมวดคิ้วพลางปัดมือออกอย่างหงุดหงิด จากนั้นเขาก็ปลดเข็มขัดนิรภัย ซึงกวอนยังคงยื่นหน้าเข้ามาใกล้เหมือนกำลังรอแจยองอยู่ “ตอนที่นายเอาปากไปถูกับไอ้หมอนั่น นายยังไม่เห็นเป็นไรเลยนี่” “พูดเรื่องอะไรเนี่ย” ใบหน้าของแจยองบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เขาไม่ได้สนใจจะคลายสีหน้าที่ยับย่นนั้นแล้วรีบลงจากรถทันที ที่ที่ซึงกวอนขับรถมาส่งคือบ้านของโดแจยองตัวปลอม แจยองกำลังจะปิดประตูฝั่งผู้โดยสารอย่างแรงแต่ก็ชะงักแล้วมองเข้าไปหาซึงกวอนที่อยู่ข้างใน “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป ถ้าผมจับได้ว่าพี่แอบอู้งาน พี่ตายแน่ ทำงานให้หนักเหมือนผมเนี่ย ทำงานให้สุดชีวิตไปเลย” เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วปิดประตูลง ขณะที่เดินไปเขาก็ล้วงกระเป๋าหากุญแจบ้าน ปกติเวลานี้เขาควรจะอยู่ที่โรงเรียน ดังนั้นเขาต้องรีบเข้าไปเปลี่ยนชุดแล้วออกมา ซึงกวอนบอกว่าจะไม่มีคนตามประกบเขาแล้วก็จริง แต่มันก็เป็นคนละเรื่องกับความสบายใจของเขา เมื่อเดินขึ้นบันไดมาถึงหน้าบ้าน แจยองก็จ่อปลายกุญแจเข้ากับช่องเสียบ แต่ในจังหวะที่กำลังจะเสียบกุญแจเข้าไป ร่างของเขาก็ถูกเหวี่ยงอย่างแรง จนกุญแจหลุดจากมือ เคร้ง— เคร้ง— เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นไปตามทางเดิน ร่างของแจยองถูกกระแทกเข้ากับผนังดัง ‘ปึก!’ ก่อนที่จะทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากของใครบางคนก็ประกบลงมาบนริมฝีปากของเขา ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามาข้างใน ริมฝีปากของอีกฝ่ายอ้ากว้างขึ้นและครอบครองริมฝีปากของแจยองไว้อย่างแน่นหนา แจยองที่เพิ่งได้สติเริ่มดิ้นรนด้วยความตกใจ เขาพยายามผลักร่างกำยำนั้นออกสุดแรงแล้วเหวี่ยงหมัดใส่ทันที พลั่ก! เสียงปะทะดังสนั่นกว่าที่คิด หมัดของเขาเจ็บจนแทบบ้า แจยองสะบัดมือพลางมองหน้าผู้ชายคนนั้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ซึงกวอนนั่นเอง ซึงกวอนเซถอยหลังไปพร้อมกับใบหน้าที่หันไปตามแรงหมัด เขาถ่มน้ำลายที่มีเลือดปนออกมา สงสัยตอนโดนต่อยจะเผลอกัดลิ้นตัวเองเข้า “เป็นบ้าอะไรเนี่ย? พี่เสียสติไปแล้วเหรอ!” เขาตะโกนลั่นด้วยความตกใจ เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธ ไม่ใช่แค่เสียง แต่ร่างกายของเขาก็สั่นไปด้วย เขาอยากจะรีบเข้าไปในบ้านแล้วเอาน้ำยาบ้วนปากมาล้างปากเดี๋ยวนี้เลย “แจยองอา” “อะไร!” “พี่บอกนายตั้งกี่ครั้งแล้ว ว่าเวลาทำงานต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อนจะเข้าไป ไม่งั้นจะโดนจับได้ง่ายๆ” “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ล่ะ!” “เพราะงั้นก็มาลองทำดูใหม่ให้มันดีๆ สิ” เหอะ เขายังไม่ทันจะเข้าใจคำพูดนั้นเลยด้วยซ้ำ แต่ลมหายใจก็พ่นออกมาอย่างเหลือเชื่อ พี่คนนี้พูดจาเพ้อเจ้ออะไรเป็นจริงเป็นจังขนาดนี้เนี่ย? แจยองกัดฟันกรอด “พี่คงเข้าใจอะไรผิดไปนะ ที่ผมบอกให้จูบน่ะมันคนละเรื่องกับงานเลย” “งั้นเหรอ” “ก็แค่...” ทั้งซึงกวอนที่กล้าทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้อย่างหน้าตาเฉย และทั้งตัวเองที่ต้องมานั่งอธิบายแก้ตัวแบบนี้ มันช่างน่าขำสิ้นดี มันเป็นความผิดของเขาเองที่เริ่มพูดเรื่องนี้ก่อน เขาไม่คิดเลยว่าซึงกวอนจะรับไปคิดจริงจัง และไม่คิดว่าจะเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้นด้วย ความสงสัยที่ว่าถ้าจูบกับผู้ชายคนอื่นจะรู้สึกเหมือนกันไหมผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง รู้สึกไหมงั้นเหรอ? ตลกสิ้นดี ขนาดกับซึงกวอนที่สนิทกันขนาดนี้ การจูบกันยังเป็นเรื่องที่น่ารังเกียจเลย แต่ทำไม... ทำไมกับซากงฮยอนถึงได้ถึงขั้นแข็งตัวขึ้นมาได้ล่ะ เขารู้สึกปวดหัว เขาพอจะรู้เลือนลางแล้วว่าตัวเองไม่ได้เป็นเกย์ แต่เขาไม่รู้ว่าควรจะหยุดอยู่แค่นี้ หรือควรจะรับเรื่องนี้มาคิดให้จริงจังมากกว่าเดิม ดูเหมือนว่าความแตกต่างระหว่างเรื่องที่มีเงินเดิมพันกับเรื่องที่ไม่มีมันจะชัดเจนเกินไป “โธ่เว้ย ทำไมผมต้องมานั่งอธิบายเรื่องนี้ด้วยเนี่ย” แจยองเก็บกุญแจที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เขาเสียบกุญแจเข้าไปในช่องแล้วหมุน แจยองถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปมองซึงกวอนในขณะที่กำลังจะเปิดประตู สายตาของแจยองเย็นเยียบลง “ผมขอถามอย่างหนึ่ง” “...อะไร” “ที่พี่ทำกับผมเมื่อกี้ พี่ไม่ได้มีเจตนาอื่นใช่ไหม?” “...” “มันควรจะเป็นอย่างนั้นนะ เพราะผมไม่อยากให้พี่เป็นพวกโฮโมโสโครกเหมือนซากงฮยอนหรอก” แจยองเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ซึงกวอนไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่จ้องมองแจยองนิ่งๆ แจยองจ้องตากลับโดยไม่ยอมถอย ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน ประตูหน้าบ้านปิดลง แจยองขยี้ผมตัวเองเงียบๆ หัวใจของเขาเต้นแรงมาก เขารู้สึกสับสนวุ่นวายจนอธิบายไม่ถูก เขาถูริมฝีปากอย่างหงุดหงิดก่อนจะวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ หลังจากแปรงฟันซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงสามรอบ เขาก็เห็นเงาตัวเองในกระจก ดูไม่ได้เลย ตามแนวกรามและลำคอมีรอยช้ำสีแดงกระจายอยู่เต็มไปหมดเหมือนเป็นโรคผิวหนัง นี่เขาเดินมาถึงที่นี่ในสภาพนี้งั้นเหรอ? แถมยังทิ้งเบอร์ไว้ให้ไอ้ลูกน้องอวดดีนั่นอีก? ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เขาเจ็บเหงือกไปหมดแต่ความหงุดหงิดก็ไม่จางหายไป สุดท้ายเขาก็โยนแปรงสีฟันเขวี้ยงทิ้งไป เขาบ้วนปากลวกๆ เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ซึงกวอนไม่น่าจะมีเจตนาอื่นจริงๆ หรอก แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงต้องคิดไปในทางนั้นจนหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก แจยองค่อยๆ ถอยหลังไปจนแผ่นหลังพิงกับผนัง เขาไม่อยากเห็นสภาพตัวเองในกระจกเลยค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าพิงผนัง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมาดูหน้าจอ แน่นอนว่าไม่มีการติดต่อใดๆ เข้ามา เขาได้แต่เคาะหน้าจอที่ว่างเปล่าไปมาอย่างไร้ความหมาย ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันจริงๆ แล้วเหรอ จู่ๆ บทสนทนาที่เคยคุยกับจูซองก็ผุดขึ้นมาในหัวตอนที่เขากำลังคิดว่ามันถึงเวลาแล้วจริงๆ หรือเปล่า แต่เขาก็ยังไม่มีความมั่นใจขนาดนั้น บางทีเขาอาจจะคิดมากไปเองคนเดียวก็ได้ เมื่อเขาหยุดสัมผัส หน้าจอก็ดับมืดลงทันที เขาพริบตาปริบๆ มองหน้าจอที่มืดมิดนั้น จู่ๆ เขาก็นึกถึงวันนั้น วันแรกที่ได้เจอซึงกวอน ถ้านับตามจำนวนปี แจยองรู้จักกับซึงกวอนมา 9 ปีแล้ว ตอนที่เจอเขาครั้งแรก แจยองที่เสียพ่อแม่ไปจากอุบัติเหตุเมื่อ 5 ปีก่อน กำลังอาศัยอยู่ที่บ้านป้าในฐานะส่วนเกินที่น่ารำคาญ เขาแทบจะไม่กลับบ้าน และมักจะไปคลุกคลีกับเพื่อนนิสัยไม่ดีทำตัวเป็นนักเลงไปวันๆ เพราะไม่มีเงินเขาเลยไปขโมยกระเป๋าสตางค์ของผู้ชายคนหนึ่งแล้วถูกจับได้ และผู้ชายคนนั้นก็คือซึงกวอน เขารู้สึกว่าซึงกวอนไม่ใช่คนธรรมดา เพราะเขาสามารถจับพิรุธได้ทันทีทั้งที่กำลังรับมือกับพวกหน้าม้าอยู่ แน่นอนว่าแจยองกับเพื่อนๆ ในตอนนั้นก็เป็นแค่เด็กวัยรุ่น และเทคนิคการหาเรื่องที่พวกเขาเรียกว่า ‘ทักษะ’ มันก็ยังอ่อนหัดเกินไป ตอนที่เขาได้ถือกระเป๋าสตางค์ของซึงกวอนอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็รู้ได้ทันทีว่า ‘คนคนนี้หาเงินได้เยอะแน่ๆ’ ซึงกวอนยกโทษให้แจยองและกลุ่มเพื่อนง่ายกว่าที่คิด หลังจากนั้นแจยองก็แอบสะกดรอยตามซึงกวอน เขาเกิดความรู้สึกอยากเอาชนะ และตั้งใจว่าจะแอบเข้าไปขโมยของในบ้านซึงกวอนตอนที่เขาไม่อยู่ จากกระบวนการนั้นทำให้เขารู้ว่าซึงกวอนทำงานที่ไม่ค่อยสะอาดนัก เพราะมันดูน่าสงสัยสุดๆ เขาเลยเดินเข้าไปขอร้องหน้าด้านๆ ว่าช่วยไปหลอกลวงป้ากับลุงที่ฮุบเงินประกันของพ่อแม่เขาไปได้ไหม เขาตามตื๊อซึงกวอนที่ปฏิเสธอยู่หลายวันหลายคืน บางวันก็อ้อนวอน บางวันก็โมโห บางวันก็ร้องไห้ ซึงกวอนบอกให้เขาเขียนเหตุผลมา 100 ข้อว่าทำไมเขาถึงต้องทำแบบนั้น แจยองก็เขียนไปจนเต็มหน้ากระดาษ ผลลัพธ์คือความสำเร็จ ลุงของเขาหมดตัวจากการถูกหลอกให้ลงทุนทำธุรกิจ แจยองรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก ซึงกวอนนึกสงสารแจยองเลยแบ่งเงินให้เขาบ้าง แม้เงินที่แจยองได้รับกลับมาจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวของเงินประกัน แต่เขาก็ไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิด การที่ได้เห็นป้ากับลุงที่ไม่เคยหยิบยื่นข้าวปลาให้เขาเลยต้องมานั่งเสียใจจนแทบกระอักเลือดแบบนั้น มันทำให้เขารู้สึกโล่งใจมากกว่า ตั้งแต่นั้นมา แจยองก็เลิกไปโรงเรียนที่เขาแทบจะไม่เคยเข้าเรียนอยู่แล้ว แล้วมาเกาะติดซึงกวอนแทน เขาเตรียมตัวสอบเทียบในขณะที่เรียนรู้งานจากซึงกวอน มันไม่ใช่ความต้องการของแจยองหรอก แต่เป็นเพราะซึงกวอนขู่ว่าถ้าเขายังเรียนไม่จบมัธยมต้น เขาจะไม่พาแจยองไปด้วย แจยองเลยต้องยอมทิ้งทิฐิแล้วเริ่มอ่านหนังสือ เพราะเขาเป็นคนหัวดีอยู่แล้ว แค่พยายามนิดหน่อยก็ทำได้ เขาไม่ได้สนใจเรื่องมหาวิทยาลัยนัก เมื่อเวลาผ่านไปซึงกวอนอยากให้แจยองเข้าเรียนมหาวิทยาลัย แต่แจยองคิดว่ามันเสียเวลา ช่วยไม่ได้นี่นา การมาเรียนรู้เรื่องอสังหาริมทรัพย์ เศรษฐกิจ บัญชี หุ้น ฯลฯ แบบนอกตำราจากซึงกวอนมันสนุกกว่าการไปเลือกวิชาเอกแล้วนั่งเรียนในห้องตั้งเยอะ เขาอยู่ด้วยกันมาแบบนั้นตลอด 9 ปีเต็ม มีเรื่องลำบากมากมายที่ผ่านมาร่วมกัน แต่เรื่องที่สนุกสนานก็มีมากกว่า แต่ตอนนี้เขากลับเริ่มกังวลขึ้นมา แม้เขาจะยังเกลียดและขนลุกกับพวกเกย์เหมือนเดิม แต่เขาก็กลัวว่าตัวเองจะต้องแยกทางกับซึงกวอน ถ้าเป็นแบบนั้นเขาจะทำยังไงดีนะ เขารู้สึกเหมือนกำลังจะเสียแม่ไปอีกครั้ง “นี่เรากำลังจะเสียแม่ที่ไม่มีอยู่จริงไปอีกคนแล้วเหรอเนี่ย” แจยองถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นยืน เขาคิดว่าคนเราน่ะมักจะคิดเข้าข้างตัวเองเสมอ เดิมทีเขาก็เป็นคนเริ่มพูดเรื่องนี้ก่อน และเขาก็คิดว่าตัวเองอาจจะกังวลล่วงหน้าไปเองก็ได้ ถ้าเขาไม่ได้รับงานนี้ เขาคงจะยอมรับความจริงที่ว่าซึงกวอนอาจจะเป็นเกย์ได้อย่างไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะเขาก็เคยคิดอยู่บ้างว่าขอแค่ฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่เขาก็พอ แจยองเสยผมพลางส่ายหัว ในเมื่อตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะทำยังไง วิธีเดียวก็คือ... รอดูไปก่อนเถอะ แทนที่จะปล่อยให้ใจว้าวุ่นไปกับเรื่องที่อาจจะไม่ใช่ความจริง สู้รีบสลัดมันทิ้งแล้วค่อยไปคิดทีหลังยังดีกว่า หลังจากจัดการกับความกังวลที่ไม่มีคำตอบด้วยตัวเองเสร็จ แจยองก็รีบไปอาบน้ำ เขาหาเสื้อผ้าที่ปิดคอได้มาใส่แล้วเปิดโน้ตบุ๊ก เขาส่งไฟล์ที่เขียนรายละเอียดพิเศษไปยังเว็บไซต์ที่แชร์ข้อมูลร่วมกับกลุ่มของเขา เมื่อสวมหน้ากากเดินออกจากบ้าน เขาก็เห็นซึงกวอนยืนอยู่ข้างประตู แจยองเดินหน้าตรงไปราวกับมองไม่เห็นซึงกวอน เขารู้สึกได้ว่าซึงกวอนเดินตามมา และซึงกวอนก็มาเดินขนาบข้างแจยองเหมือนที่เขาคิดไว้จริงๆ “เดี๋ยวไปส่ง” น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ไม่มีความเศร้าหรือความสิ้นหวังเจือปนอยู่เลย ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกอะไรเลยทั้งที่เพิ่งโดนด่ามาแท้ๆ หรือว่าเขาจะคิดผิดไปเองนะ แจยองเริ่มสงสัยในตัวเองขึ้นมา “ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมนั่งแท็กซี่ไปเอง” “ฟังที่พูดเถอะ” “...” “แจยองอา” เสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้แจยองหยุดเดิน “มันไม่ใช่แบบที่นายคิดหรอก เพราะงั้นฟังที่พูดเถอะ” แจยองจ้องมองซึงกวอนที่เดินผ่านเขาไปขึ้นรถ ดูเหมือนว่าเขาจะอ่อนไหวมากเกินไปจริงๆ นั่นแหละ พอเห็นซึงกวอนเป็นแบบนั้น เขาก็ยิ่งรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาอีก ทั้งที่เขาเป็นคนที่รู้จักซึงกวอนดีกว่าใครแท้ๆ แต่เขากลับไปฟังคำพูดคนรอบข้างจนเข้าใจซึงกวอนผิดไปใหญ่โต หลังจากเรียบเรียงความคิดทั้งหมดเสร็จ แจยองก็เดินตามซึงกวอนไปขึ้นรถที่เบาะผู้โดยสาร “...ขอโทษนะ” “เรื่องอะไร” ซึงกวอนสตาร์ทรถด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามสไตล์ของเขา รถเคลื่อนตัวไปตามถนนอย่างนุ่มนวล “ขอโทษที่เข้าใจผิดน่ะครับ สงสัยผมจะโดนซากงฮยอนปั่นประสาทจนเสียสติไปหน่อย” แจยองไม่ปฏิเสธความผิดพลาดของตัวเอง แม้จะไม่มีคำตอบรับจากซึงกวอน แต่ใจของเขาก็เบาลงทันที “พี่” “ว่าไง ไอ้หนู” “หาพวกกล้องพิเศษให้ผมหน่อยสิ เอาแบบที่ติดกับเสื้อนอกได้น่ะ เป็นรูปเข็มกลัดหรือรูปกระดุมก็ได้ เดี๋ยวถ้าจำเป็นผมจะถ่ายรูปดีไซน์ส่งไปให้ดู” “จะเอาไปทำอะไร?” “กะว่าจะเอาไปวางลืมไว้ที่โซฟาน่ะครับ” “อย่าฝืนทำอะไรเกินตัวเลย ค่อยๆ ใช้เวลาไป...” “ที่ทำแบบนี้ก็เพราะอยากให้มันจบเร็วๆ สักวันหนึ่งก็ยังดี” เขาแค่คิดว่าอยากจะจบงานนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้างานนี้จบลง เขาอยากจะพักผ่อนยาวๆ สัก 3 ปี ต่อให้ซึงกวอนจะไปรับงานอื่นมาอีกเหมือนครั้งนี้ เขาก็ตั้งใจว่าจะขอถอนตัวคนเดียว วันนี้เขารู้สึกว่างานมันหนักและน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน