ID #42IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:56:45
V27 Chapter 1
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
เดินเล่นสนุกไหมครับ?
เอาละ รีบเข้าไปในกรงอย่างว่าง่ายเถอะนะ
1. บทนำ
ฉันพบกับผู้ชายคนนั้นครั้งแรกที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงในมุมอับของย่านการค้ามาเดรลลี
ทันทีที่เปิดประตูร้าน กลิ่นคาวของสัตว์ป่าก็โชยมาเตะจมูก สัตว์เลื้อยคลานลึกลับและนกแก้วที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากทวีปตะวันออกวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ฉันก้าวเท้าเข้าไปในร้านราวกับต้องมนตร์
“ยินดีต้อนรับครับ ท่านกลับมาเยี่ยมเยียนเราอีกครั้งโดยไม่ลืมกันเลยนะครับ”
ฉันฝืนยิ้มตอบรับรอยยิ้มอันอ่อนโยนของเจ้าของร้าน
“เพราะฉันนอนไม่หลับเลยน่ะค่ะ”
ฉันกวาดสายตามองเข้าไปในกรงด้วยความกระวนกระวาย แต่นกแก้วสีน้ำเงินที่ควรจะขดตัวอยู่ในกรงขึ้นสนิมกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“นกแก้วขนสีน้ำเงินที่เคยอยู่ตรงนี้ขายไปแล้วเหรอคะ?”
ฉันถามพลางชี้ไปยังกรงที่ว่างเปล่า ทว่าก่อนที่ริมฝีปากที่ปิดสนิทของเจ้าของร้านจะทันได้ขยับ เสียงทุ้มนุ่มนวลชวนฟังก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท
“น่าเสียดายที่ผมรับไปดูแลแล้วละครับ”
ฉันรีบหันไปตามต้นเสียง ท่ามกลางกรงนกหลากสีสัน ชายหนุ่มที่มีรูปลักษณ์โปร่งบางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
เขาเป็นชายที่มีเส้นผมราวกับแสงแดดที่แตกกระจาย และมีดวงตาคู่หนึ่งที่งดงามราวกับมรกต เมื่อสายตาของเราประสานกัน ริมฝีปากของชายหนุ่มก็ยกยิ้มขึ้นอย่างเฉื่อยชา
“คุณชอบนกแก้วเหรอครับ?”
ฉันส่ายหน้าให้กับคำถามของเขาพลางก้าวถอยหลัง
“เห็นมันผอมโซขนาดนั้น ฉันเลยกะว่าจะพามันไปเพราะกลัวมันจะอดตายเฉยๆ ค่ะ”
เมื่อสองวันก่อน ฉันเห็นนกแก้วตัวนั้นเป็นครั้งแรก แทนที่จะมีขนสีสันสวยงาม บนหลังของมันกลับมีแต่สะเก็ดเลือดสีแดงคล้ำ มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่บอบบางและกำลังหายใจอย่างยากลำบาก ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูไร้ค่าขนาดนั้น ฉันเลยคิดว่าคงไม่มีใครเลือกมันไปแน่ๆ
“แต่แบบนี้ก็ดีแล้วละค่ะ ถ้าฉันพามันไป มันคงได้กินแต่ข้าวคลุกน้ำตาแน่ๆ ฝากเลี้ยงดูมันให้ดีด้วยนะคะ”
ก็ท่านพ่อเกลียดพวกสัตว์ที่มีกลิ่นเหม็นจะตายไป แบบนี้แหละดีแล้ว ดูจากลักษณะท่าทางของชายคนนี้แล้วคงไม่ใช่สามัญชนทั่วไป อย่างน้อยเขาก็คงไม่ปล่อยให้มันอดตาย
เมื่อฉันพูดพลางฝืนยิ้ม รอยยิ้มก็แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าของชายหนุ่ม
“……คุณเป็นคนที่ใจดีจริงๆ เลยนะครับ”
ผิวของเขาขาวซีดจนดูเผินๆ เหมือนจะไร้เลือด เขาหยีตาลงเล็กน้อยพลางบอกว่าฉันเป็นคนใจดี หากจ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น ฉันรู้สึกเหมือนจะถูกรอยยิ้มของชายคนนี้ล่อลวงไป
“ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ เพราะผมเป็นคนที่รักนกแก้วมาก……”
รูปลักษณ์ของชายคนนี้งดงามจนคำชมไหนๆ ก็คงไม่เพียงพอ แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมา
“นกที่ถูกขังอยู่ในอ้อมอก ผมจะดูแลมันอย่างทะนุถนอมจนถึงวินาทีที่ลมหายใจสุดท้ายจะหยุดลงเลยละครับ”
นิ้วมือเรียวยาวของชายหนุ่มลูบไล้ไปบนกรงนกขึ้นสนิมอย่างมีเลศนัย การเคลื่อนไหวที่ดูไม่ธรรมดานั้นทำให้ขนลุกไปทั้งตัว
ฉันรีบก้าวเท้าออกจากร้านโดยไม่ได้กล่าวลาชายคนนั้นด้วยซ้ำ ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาจากด้านหลัง แต่เพราะไม่กล้าพอที่จะหันกลับไปมอง จึงรีบขึ้นรถม้าไปทันที
ฉันกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอพลางมองลอดหน้าต่างรถม้าไปยังร้านขายสัตว์เลี้ยง
“……เขายังมองอยู่”
ฉันเห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูประจกและจ้องมองรถม้ามานิ่งๆ เพราะกลัวว่าสายตาจะประสานกัน ฉันจึงรีบก้มหน้าลง ทันทีที่รถม้าออกตัว ฉันถึงเพิ่งจะถอนหายใจออกมาได้
ในตอนนั้นฉันยังไม่รู้เลย ว่าฉันไม่ควรได้พบกับผู้ชายคนนั้นอย่างเด็ดขาด
* * *
เช้าตรู่ ฉันรีบมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานตามคำเรียกตัวที่กะทันหัน ท่านพ่อยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น โดยมีจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ กระจัดกระจายอยู่แทบเท้า
“ท่านพ่อคะ?”
“ที่ผ่านมาแกทำตัวยังไง ถึงขนาดที่ทางตระกูลฮูจักบริเตนส่งจดหมายมาขอยกเลิกการหมั้นหมายก่อนแบบนี้!”
หัวใจของฉันร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไซมอนที่เพิ่งจะร่วมดื่มน้ำชากับฉันอย่างปกติเมื่อไม่กี่วันก่อนเนี่ยนะ บอกว่าจะยกเลิกการหมั้น……?
“เป็นไปไม่ได้ค่ะ ต้องมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแน่ๆ”
“เข้าใจผิด?”
ใช่ ต้องเข้าใจผิดแน่ๆ
เพราะไม่อาจยอมรับความจริงได้ กล้ามเนื้อริมฝีปากของฉันจึงสั่นระริก ไซมอนไม่มีทางทิ้งฉันไปหรอก ความทรงจำอันแสนสุขที่สั่งสมมาตลอด 10 ปี ไม่มีทางพังทลายลงเพียงเพราะจดหมายฉบับเดียวแน่
“มันตั้ง 10 ปีเชียวนะ 10 ปี!”
ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา เราคบหากันโดยไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไซมอนกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของฉัน และแผ่นหลังที่ซื่อตรงของเขาก็คืออนาคตเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันฝันถึง ฉันไม่เคยจินตนาการถึงชีวิตที่ไม่มีเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“อิซาเบลลา ท่าทางของแกมีปัญหาใช่ไหม?”
ไม่ใช่นะคะ ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา หนูพยายามมากแค่ไหนเพื่อให้ได้รับความรักจากเขา……
ผู้หญิงที่ไซมอนให้ความสนใจล้วนมีรูปลักษณ์ที่คล้ายคลึงกัน เส้นผมที่เป็นลอนหนาและดวงตาที่ดูอ่อนโยน ในทางกลับกัน ฉันมีเส้นผมเหยียดตรงและดวงตาที่ดูคมกริบ
เพราะฉะนั้นฉันจึงขยันจัดแต่งทรงผมให้ตรงตามความชอบของเขาเสมอ และคอยหาชุดเดรสที่มีดีไซน์คล้ายกับที่พวกผู้หญิงที่ดึงดูดสายตาเขาเคยสวมใส่ แม้แต่คำพูดคำจาหรือนิสัยเล็กๆ น้อยๆ ฉันก็พยายามเลียนแบบพวกเธอ
ฉันฝังศักดิ์ศรีที่ขาดวิ่นไว้ลึกสุดใจ เพียงเพื่อให้ได้เป็นผู้หญิงที่เขาพอใจตลอด 10 ปีเต็ม
“อิซาเบลลา ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไปนะ ลองคิดดูดีๆ สิ ที่ผ่านมาแกทำตัวเล่นตัวเกินไปหรือเปล่า?”
สายตาที่ขุ่นมัวราวกับน้ำหมึกของท่านพ่อทำให้ฉันรู้สึกอัปยศอดสู
“ลูกสาวที่แสนดีของพ่อ รีบตอบมาสิ”
ฉันกล้ำกลืนน้ำตาที่รื้นขึ้นมาพลางเอ่ยปาก
“……ท่านพ่อพูดถูกแล้วค่ะ เป็นเพราะหนูเว้นระยะห่างมากเกินไป ไซมอนก็เลยคงจะงอน หนูผิดเองทั้งหมดค่ะ”
ฉันจำต้องบอกว่าเป็นความผิดของฉันทั้งหมด เพราะรู้ดีว่าถ้าไม่พูดแบบนั้น ฉันคงถูกตบหน้าอย่างไร้ความปราณี
“นั่นสินะ วัยนั้นก็เป็นวัยที่เลือดลมกำลังพลุ่งพล่านไม่ใช่เหรอ? แกควรจะไปลองคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวดูนะ”
ฝ่ามือหนาของท่านพ่อวางลงบนไหล่ สัมผัสที่ตบเบาๆ อย่างแผ่วเบานั้นทำให้ต้นคอของฉันเย็นวาบ
“คราวนี้ก็อย่าทำตัวเรื่องมากนักล่ะ คงไม่ได้คิดจะทำให้พ่อคนนี้ผิดหวังใช่ไหม?”
แม้จะรู้สึกอัปยศเพียงใด ฉันก็ยังคงฝืนยิ้มออกมา
“แน่นอนค่ะ ท่านพ่อ”
หากท่านพ่อต้องการ แม้แต่ร่างกายที่ไร้ค่านี้หนูก็พร้อมจะมอบให้ ท่านพ่อคอยพร่ำบอกเสมอไม่ใช่เหรอคะว่าอย่าริอาจมีศักดิ์ศรีราคาถูกนั่น ใช่ไหมคะ?
ฉันเดินออกจากห้องทำงานด้วยย่างก้าวที่สั่นคลอน ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องทำงาน ขาของฉันก็หมดแรงจนทรุดฮวบลงกับพื้น
“คุณหนู เป็นอะไรไหมคะ?”
มารี สาวใช้คนสนิทถามขึ้นด้วยใบหน้าที่เหมือนจะร้องไห้
“……ต้องไม่เป็นไรสิ รีบแต่งตัวให้ฉันที เอาให้สวยพอที่ไซมอนจะพอใจ”
ฉันนั่งลงที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งโดยมีมารีคอยประคอง ฉันตั้งใจจัดแต่งทรงผมและสวมชุดเดรสที่ไซมอนน่าจะชอบ
ฉันไม่รู้เลยว่าความรู้สึกอึดอัดที่หน้าอกนี้ เป็นเพราะความจริงที่ถูกเขาทิ้ง หรือเป็นเพราะคอร์เซ็ตที่รัดเอวไว้แน่นกันแน่
“งั้นฉันไปก่อนนะ”
ฉันพยายามเบิกตาให้กว้างจนเส้นเลือดฝอยแทบจะแตก เพราะกลัวว่าถ้าเผลอผ่อนแรงเมื่อไหร่ น้ำตาคงจะไหลพรากออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้
“……ฉันไม่อยากถูกทิ้ง”
คำพูดที่ท่านพ่อมักจะพูดจนติดปากคือ ไม่ว่าจะขัดเกลายังไง สายเลือดชั้นต่ำก็ไม่มีทางปิดบังได้ ฉันที่เป็นลูกนอกสมรสเป็นเพียงแค่ตัวล้างผลาญที่คอยแย่งข้าวคนอื่นกินเท่านั้น
วันไหนที่ฉันทำให้ท่านพ่อไม่พอใจ ฉันจะถูกตบอย่างไร้ความปราณี ดังนั้นฉันจึงต้องใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบราวกับไม่มีตัวตน
[อิซาเบลลา ลูกสาวที่รักของพ่อ]
เมื่อ 10 ปีก่อนในวันนั้น เป็นครั้งแรกที่ท่านพ่อเรียกชื่อฉัน ฉันถึงกับหยิกหลังมือตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะกลัวว่าจะเป็นแค่ความฝัน
[ท่านพ่อ นี่คืออะไรเหรอคะ?]
[รีบเปิดดูสิ เป็นของขวัญเซอร์ไพรส์น่ะ]
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เราเป็นพ่อลูกที่มอบของขวัญให้กันอย่างอบอุ่นแบบนี้ ฉันยกกล่องของขวัญขึ้นด้วยใบหน้าที่มึนงง ภายในกล่องมีชุดเดรสผ้าไหมหรูหราที่ฉันไม่เคยได้สวมใส่มาก่อน
[ให้หนูจริงๆ เหรอคะ?]
[แน่นอนสิ]
[……หนูดีใจจริงๆ ค่ะ ท่านพ่อ]
ฉันสวมชุดเดรสที่ได้รับเป็นของขวัญแล้วออกไปข้างนอกกับท่านพ่อ ไออุ่นจากมือของท่านพ่อที่กุมมือฉันไว้นั้นช่างอบอุ่นเหลือเกิน จนน้ำตาของฉันรื้นขึ้นมาอย่างน่าเวทนา
[ท่านพ่อ ที่นี่ที่ไหนเหรอคะ?]
[ที่ไหนน่ะเหรอ ก็ที่ที่จะพิสูจน์คุณค่าของแกยังไงล่ะ]
ฉันเงยหน้ามองคฤหาสน์อันกว้างใหญ่ไพศาลที่ดูราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ที่ที่จะพิสูจน์คุณค่าของฉันงั้นเหรอ ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด
[เธอเป็นลูกสาวคนเดียวที่ผมเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม ไม่เคยให้มือต้องเปื้อนน้ำเลยสักหยดครับ]
ที่ด้านซ้ายของท่านฮูจักบริเตนที่ดูจะอึดอัดใจเล็กน้อย ฉันเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย
เมื่อสายตาประสานกัน ดวงตาของเด็กหนุ่มก็หรี่ลงอย่างเฉียบคม
[อิซาเบลลา นั่งเหม่ออะไรอยู่ รีบทำความรู้จักกันสิ]
ฉันสบตากับดวงตาสีอำพันของเด็กหนุ่ม ท่ามกลางความเงียบงันที่หนักอึ้ง ฉันก็ตระหนักได้โดยสัญชาตญาณ
ใช่แล้ว เด็กคนนี้แหละ คือผู้ช่วยชีวิตที่จะมาช่วยชีวิตฉัน คือชายที่จะมาปลดโซ่ตรวนที่ล่ามข้อเท้าของฉันไว้ในอีกไม่ช้า
หลังจากได้เป็นคู่หมั้นของไซมอน ชีวิตของฉันก็พบกับแสงสว่าง เพื่อที่จะได้เป็นภรรยาของฮูจักบริเตนในอนาคต ฉันจึงต้องมีครูสอนพิเศษที่มีชื่อเสียงคอยติดตามเป็นพรวน
“ชีวิตของฉัน อนาคตของฉัน”
ร่างกายที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวดเพียงเพื่อที่จะได้เป็นภรรยาของเขา หากถูกไซมอนทิ้งไป ความหมายในการดำรงอยู่ของฉันก็คงจะมลายหายไปสิ้น
“ถึงแล้วครับคุณหนู”
คำพูดของคนขับรถม้าทำให้ฉันก้าวเท้าที่หนักอึ้งออกไป ฉันเดินคอตกราวกับนักโทษพลางจ้องมองแต่พื้นดิน
ฉันเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นแปลบขึ้นมาบนศีรษะ ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูใหญ่ของตระกูลฮูจักแล้ว
“ไซมอน……”
ฉันสั่นกระดิ่งที่หน้าประตู ปกติแล้วทันทีที่รถม้าหยุดลง คนรับใช้ของตระกูลฮูจักจะต้องออกมาต้อนรับ แต่ต่อให้ฉันจะสั่นกระดิ่งจนหูอื้อ ก็ไม่มีใครออกมาต้อนรับเลยสักคน
เขาทิ้งฉันแล้ว เขาคงไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าฉันด้วยซ้ำ
“ไม่จริง ไม่จริง!”
กริ๊ง กริ๊ง เสียงกระดิ่งดังระงมราวกับเสียงกรีดร้อง ฉันมองไปยังทัศนียภาพอันกว้างขวางของตระกูลฮูจักที่อยู่ไกลออกไป ที่หน้าทางเข้าคฤหาสน์มีสาวใช้หลายคนยืนรวมกลุ่มกันอยู่
“อยู่ทางนี้ค่ะ! ช่วยเปิดประตู... เปิดประตูให้หน่อยนะคะ ได้โปรด……”
ฉันโบกแขนจนไหล่แทบหลุด พวกเขาเห็นฉันแล้ว อีกไม่นานก็คงจะออกมาต้อนรับเหมือนปกติ ได้โปรด ต้องเป็นแบบนั้นสิ
แต่ความหวังเพียงชั่วครู่ก็พังทลายลง ราวกับพระเจ้ากลั่นแกล้ง ไม่มีใครออกมาต้อนรับฉันเลยสักคนเดียว
“ได้โปรด ให้ฉันได้พบเขาแค่ครั้งเดียวเถอะ อย่างน้อยก็ช่วยบอกเหตุผลที่ทิ้งฉันไปหน่อย!”
น้ำตาที่กลั้นไว้พรั่งพรูออกมา ฉันเกาะประตูใหญ่ไว้พลางกรีดร้องอย่างโหยหวนด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
“ไซมอน ทั้งหมดนี่คือเรื่องล้อเล่นใช่ไหม?”
ถ้าคุณทิ้งฉันไป แล้วฉันจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง
“เรื่องล้อเล่นร้ายๆ แบบนี้ ไม่เห็นจะสนุกเลยสักนิด”
ฉันที่ถูกเลี้ยงดูมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ ฉันที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นภรรยาของฮูจักบริเตน จะเป็นยังไงต่อไป
“ไม่สนุก... ไม่สนุกเลยสักนิด……”
ดวงตาสีอำพันที่แสนอ่อนโยน ผู้ช่วยชีวิตที่จะมาช่วยชีวิตฉัน ชายที่จะมาปลดโซ่ตรวนที่ล่ามข้อเท้าของฉันไว้ในอีกไม่ช้า
“ไซมอน……”
อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ การที่คุณทิ้งฉันไป ก็เท่ากับว่าคุณฆ่าฉันให้ตายทั้งเป็น