PromptHub
ID #40IP0107 꾼 (มิจรักลวงใจบอสมาเฟีย)•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:57:50

V27 Chapter 1

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

# ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วที่เขาชนแก้วกับจูซอง ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว และใบหน้าของเขาก็เริ่มขึ้นสีระเรื่อ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข้อความส่งมาจากจูยอนเลย เขาเริ่มกังวลว่าแผนการอาจจะต้องล่าช้าออกไปมากกว่านี้ เขาต้องรีบทำให้ตัวเองไปอยู่ในสายตาของอีกฝ่ายให้เร็วที่สุด และต้องรีบเริ่มต้นความสัมพันธ์ให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะหากปล่อยไว้แบบนี้ สำหรับซากงฮยอนแล้ว แจยองก็จะเป็นเพียงแค่คนที่ผ่านทางมาแล้วก็ผ่านไป เป็นตัวตนที่ถูกลืมเลือนได้ง่ายดาย จูซองที่ส่งเสียงแหบพร่าพูดคุยไม่หยุดดูจะอารมณ์ดีไม่น้อย เขาพ่นประโยคอย่าง ‘โดแจยอง ไอ้เด็กนี่ แกนี่มันน่าสงสัยจริงๆ ปกติที่แบบนี้แกไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ’ ไปจนถึง ‘แกไม่ใช่พวกที่จะมาขอให้ฉันเลี้ยงโซจูเฉยๆ หรอก’ ในขณะเดียวกัน จูซองก็พยายามจะอ่านใจของแจยองอยู่บ่อยครั้ง แจยองทำเพียงหยิบขนมข้าวพองที่วางเป็นกับแกล้มพื้นฐานขึ้นมาเคี้ยวพลางยิ้มแห้งๆ “งั้นตอนนี้เราไปที่แพงๆ กันเลยไหมล่ะครับ?” “พอเลยไอ้หนู คิดจะปล้นเงินในกระเป๋าใครกัน” พอเขาจะเออออตามน้ำไป อีกฝ่ายก็ดันหุบปากแล้วก้มหน้าก้มตาตั้งใจดื่มเสียอย่างนั้น แต่ก็ยังไม่วายทิ้งความสงสัยไว้เป็นระยะ แจยองยิ้มออกมาอย่างไม่มีความหมายก่อนจะดื่มจนหมดแก้ว เนื่องจากแก้วโซจูมันเล็กเกินไปจนรู้สึกเหมือนแค่ล้างปาก สุดท้ายเขาเลยรินเหล้าใส่แก้วน้ำแทน “ช่วงนี้แกยังทำงานกับชาซึงกวอนอยู่เหรอ” “ก็ประมาณนั้นแหละครับ” เขานึกอยู่แล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาเสียที แจยองตอบกลับไปอย่างขอไปทีแล้วดื่มเหล้าต่อ แม้จะทำตัวสนิทสนมกันแค่ไหน แต่จูซองก็มักจะคอยระแวดระวังซึงกวอนอยู่เสมอ การที่ผู้ใหญ่มาคอยอิจฉาริษยารุ่นน้องที่เด็กกว่าตัวเองนี่มันไม่น่าอายบ้างหรือไงนะ เขาเริ่มรู้สึกขมคอขึ้นมาทันทีจึงหยิบข้าวพองเข้าปากไปอีกชิ้น “เมื่อไหร่จะแยกทางกันล่ะ” “ทำไมพวกผมต้องแยกทางกันด้วยล่ะครับ” “เดี๋ยวก็ได้เดินเข้างานแต่งพร้อมกันหรอก พวกกลุ่มซองวอนเขาคิดว่าพวกแกสองคนกินกันเองไปแล้วนะ” “นั่นมันเรื่องบ้าอะไรกันครับเนี่ย” แจยองที่ใช้มือเท้าหน้าผากพลางรินเหล้าอยู่ขมวดคิ้วมุ่นทันที “บอกมาตามตรงเถอะ พวกแกสองคนมีอะไรกันจริงๆ ใช่ไหม?” “โธ่ พี่จะทำให้ผมหงุดหงิดจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย? อยู่ดีๆ ก็มาหาว่าคนปกติเขาเป็นพวกไม้ป่าเดียวกันไปได้” “ก็เพราะไอ้หมอชาซึงกวอนนั่นมันคอยประคบประหงมแกยังกับอะไรดีน่ะสิ แกอาจจะไม่คิดอะไร แต่ไอ้หมอนั่นน่ะไม่แน่ ดูจากท่าทางมันแล้วน่าสงสัยจะตาย” เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆ รสชาติเหล้าเริ่มกร่อย และอารมณ์ก็เริ่มขุ่นมัว เขาไม่เห็นด้วยเลยกับคำว่าประคบประหงมอะไรนั่น มันดูเหมือนเป็นแค่เรื่องซุบซิบที่คนพวกนี้เอาไว้คุยเล่นเป็นกับแกล้มตอนเหงาปากเท่านั้น “นั่นก็เพราะพี่เขาเป็นคนปั้นผมมากับมือไงครับ ช่างเถอะ อย่าพูดเรื่องไร้สาระเลย ดื่มเหล้าไปเถอะพี่” แจยองพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญพลางยกแก้วน้ำที่เต็มไปด้วยเหล้าขึ้นดื่ม จูซองหัวเราะออกมาอย่างตะกละตะกลาม “พี่ไม่คิดจะเปลี่ยนเสียงหัวเราะหน่อยเหรอครับ” “อะไรของแกวะ ไอ้เด็กนี่” อาจเป็นเพราะดื่มเข้าไปเยอะ เสียงหัวเราะที่เหมือนมีเสมหะติดอยู่ในคอนั่นเลยยิ่งฟังดูขัดหูเป็นพิเศษ “แล้วสรุปแกมาที่นี่ทำไมกันแน่” “บอกไปกี่รอบแล้วครับ ก็บอกว่ามาดูบ้านไง” “เห็นฉันเป็นไอ้โง่เหรอวะ? ฉันทำมาหากินในวงการนี้มาตั้งกี่ปี คิดว่าจะดูไม่ออกหรือไง? มีอะไร ต้องการเงินเหรอ?” อา... ไม่น่าโทรหาพี่คนนี้เลยจริงๆ เขาแค่ต้องการสร้างสถานการณ์ให้บังเอิญเจอซากงฮยอนสักครั้งแท้ๆ แต่กลับได้มาแต่ความหงุดหงิด แจยองเปิดปากพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้งและท่าทางยียวน “ถ้าผมขอยืม พี่จะให้ยืมเหรอครับ?” “บ้าหรือเปล่า? ใครจะไปรู้ว่าแกจะเชิดเงินฉันหนีไปตอนไหน แล้วฉันจะให้ยืมได้ยังไง” ถ้าอย่างนั้นจะถามทำไมกันล่ะ เขาขมวดคิ้วด้วยความเหลือเชื่อ แต่จูซองกลับหัวเราะร่าเหมือนเป็นเรื่องตลกที่ตั้งใจจะแหย่เล่น ไม่ว่าจะเป็นค่านิยม รสนิยม หรือมุกตลก ไม่มีอะไรที่เข้ากับเขาได้เลยสักอย่าง *ครืด* ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้น แจยองที่ยังไม่ทันหุบปากดีเผลอกัดลิ้นตัวเองเบาๆ ก่อนจะเหลือบตามองลงไป [5 กม.] [กำลังเคลื่อนที่ไปทางคุณ] เป็นข้อความจากจูยอน ทั้งที่เมื่อครู่เขายังรู้สึกไม่สบอารมณ์และรำคาญใจอยู่เลย แต่จู่ๆ อารมณ์ก็ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น แจยองรีบปรับสีหน้าแล้วนั่งตัวตรง เขาใช้ท่าทางที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดลบข้อความจากจูยอนทิ้งทันที “มีเงินตั้งเยอะแยะแต่ขี้เหนียวชะมัด” เขาแสร้งทำเป็นเออออตามน้ำไป จูซองดูจะชอบใจมากจนหัวเราะปากแทบฉีก *ครืด ครืด* แรงสั่นสะเทือนดังขึ้นอีกสองครั้ง [3.5] [รถหยุด] แจยองขมวดคิ้วโดยสัญชาตญาณก่อนจะลบข้อความทิ้งตามไป “ทำไม ใครส่งมาล่ะ” “บอกไปพี่จะรู้จักเหรอครับ” เขาจ้องหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อรอข้อความถัดไปจากจูยอน เขาเอาแต่ก้มมองโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น แต่รอเท่าไหร่ก็ไม่มีการติดต่อกลับมาเสียที ถ้าติดไฟแดงอยู่ ป่านนี้ก็น่าจะไฟเขียวไปนานแล้ว แต่น่าแปลกที่ไม่มีข้อความมาเลย “แกอยากทำงานกับพี่สักงานไหม?” “งานอะไรครับ” “ตอนนี้ฉันกำลังวางแผนทำแชร์ลูกโซ่ (Ponzi) อยู่ตัวหนึ่งน่ะ” แจยองที่เอาแต่จ้องโทรศัพท์โดยไม่ชายตามองจูซองเลยขมวดคิ้วมุ่น นี่คือเหตุผลที่จูซองยอมออกมาเจอเขาทั้งที่ยังสงสัยในตัวเขาอยู่อย่างนั้นสินะ แชร์ลูกโซ่ก็คือการหลอกลวงเป็นทอดๆ แจยองจ้องใบหน้าของจูซองนิ่งๆ ก่อนจะหลุบตาลง “พอเถอะครับ ผมไม่ยุ่งกับแชร์ลูกโซ่” “ทำไมวะ” “มีอะไรให้สูบกินนักหนาเชียวกับเงินเศษเล็กเศษน้อยพวกนั้น ผมไม่ทำหรอก” “ไอ้เด็กนี่ อิ่มจนเลิกกินแล้วหรือไง? ไม่รู้หรือไงว่าเก็บเล็กผสมน้อยมันก็กลายเป็นภูเขาได้? ของจริงมันมาจากเงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นแหละ” แจยองแค่นหัวเราะพลางเท้าคาง *ครืด* และในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นอีกครั้ง หน้าจอที่สว่างวาบแสดงข้อความจากจูยอน [6 กม. วนกลับไปแล้ว] พังหมดแล้ว แจยองกะพริบตาช้าๆ พลางยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความประสงค์ร้ายแอบแฝง แต่มันเป็นเพราะเขารู้สึกเหลือเชื่อจนความหงุดหงิดหายไปหมดสิ้น “ใช่ครับ ถึงผมไม่ทำไอ้งานนั่น ผมก็มีกินมีใช้สบายๆ พี่ทำไปคนเดียวเถอะครับ งานที่ต้องถือยาวๆ แบบนั้นมันไม่เข้ากับผมหรอก” เสียเวลาไปเปล่าๆ จริงๆ เขาควรจะลุกไปได้แล้ว ถ้าขืนเปิดเหล้าอีกขวดที่นี่ เขาคงจะคุมอารมณ์ไม่อยู่จนเผลอราดเหล้าใส่หัวจูซองแน่ๆ แจยองเช็กเวลาแล้วหันหน้าไปทางหน้าต่าง ในจังหวะที่ขยับตัวไปโดยไม่คิดอะไร สายตาของเขาก็ไปประสานเข้ากับใครบางคนที่กำลังจ้องมองมาทางนี้พอดี ไหนบอกว่าวนกลับไปแล้วไง? แล้วทำไมผู้ชายคนนั้นถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ? ดวงตาของแจยองเบิกกว้างด้วยความตกใจ “เฮ้ย แจยอง” “ครับ?” เขาสะดุ้งโหยงแล้วหันไปมองจูซองด้วยตาที่เบิกโพลงเหมือนกระต่ายตื่นตูม เขาหันกลับไปเช็กที่นอกหน้าต่างอีกครั้ง แต่ซากงฮยอนที่เพิ่งสบตากันเมื่อครู่กลับหายไปแล้ว แจยองรีบลุกขึ้นจากที่นั่งทันที “พี่ครับ ผมต้องไปก่อนนะ เดี๋ยวผมโทรหาใหม่” “อะไรวะ? เฮ้ย! โดแจยอง!” เขาพุ่งตัวออกจากร้านเหล้าไปก่อนที่จูซองจะทันได้คว้าตัวไว้ แค่ได้สบตากับซากงฮยอน อาการมึนเมาที่เริ่มกรุ่นๆ ก็หายวับไปเป็นปลิดทิ้ง เขามองไปรอบๆ อย่างละเอียด แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เส้นผมของซากงฮยอน หายไปไหนแล้วนะ แจยองเดินไปตามทางลาดพลางกวาดสายตามองไปทั่วทุกทิศทาง เขาไม่ได้โอ้เอ้จนถึงขนาดที่จะคลาดสายตากันได้ในชั่วพริบตาแบบนี้ แต่เขากลับหาซากงฮยอนไม่เจอ *ครืด* โทรศัพท์ที่เขารีบยัดใส่กระเป๋าตอนออกมาสว่างวาบขึ้น แต่เขาไม่มีเวลามาเช็กมันในตอนนี้ เขาคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะเข้าไปในเขตบ้านพักอาศัยแถวนี้แล้ว จึงรีบก้าวเท้าเดินไปอย่างรวดเร็ว เมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาคน แจยองก็แสดงสีหน้าอึดอัดออกมาอย่างปิดไม่มิด สุดท้ายก็คลาดกันจนได้ แจยองเสยผมอย่างหงุดหงิด และในจังหวะที่เขากำลังจะหันหลังกลับนั่นเอง “ตามหาใครอย่างเอาเป็นเอาตายขนาดนั้นหรือครับ?” “……คุณฮยอน” เขาเห็นซากงฮยอนเดินตามหลังเขามาอย่างเนิบนาบ แจยองรู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัด ก่อนจะค่อยๆ พ่นลมหายใจออกมาอย่างยากลำบาก “ดูเหมือนคุณจะรู้ดีอยู่แล้วนะครับว่าผมจะไปทางไหน” แจยองแสดงอาการลนลานออกมาจนเห็นได้ชัด เขารู้สึกได้ทันทีในวินาทีที่ซากงฮยอนปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลังอย่างไม่คาดคิด ความลับที่เขาแอบตามอีกฝ่ายมาน่าจะถูกจับได้แล้ว และเขาก็กำลังจะซวยในอีกไม่ช้า เมื่อซากงฮยอนค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ แจยองก็ก้าวถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ ซากงฮยอนกำลังยิ้มอยู่ เป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนมากเสียด้วย “ผมคิดไปเองหรือเปล่านะ” แจยองมองซากงฮยอนพลางขยับริมฝีปากพะงาบๆ โดยไม่มีเสียง “คุณโดแจยองครับ” “……อย่าเข้ามานะครับ” “ในสถานการณ์แบบนี้ สิ่งแรกที่ควรทำคือการอธิบายนะครับ” สมองของเขาทำงานอย่างหนัก เขาตั้งใจจะอ้างว่ามาหาพี่ที่รู้จักแล้วบังเอิญเจอกัน แต่ถ้าพูดเรื่องนั้นออกไปตอนนี้ อีกฝ่ายคงไม่มีทางเชื่อแน่ๆ ซากงฮยอนยังคงก้าวเท้าเข้ามาหาเขาอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่อีกฝ่ายขยับเข้ามา แจยองก็ก้าวถอยหลังหนี จนกระทั่งแผ่นหลังสัมผัสเข้ากับกำแพงแข็งๆ เขาจึงลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างหนักอึ้ง ซากงฮยอนกำลังยิ้มอยู่ก็จริง แต่รอยยิ้มนั่นกลับดูน่าขนลุก แจยองสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาต้องหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ให้ได้ จะบอกว่าแอบสะกดรอยตามมางั้นเหรอ? นั่นก็เป็นไปไม่ได้ ซากงฮยอนไม่มีทางดูไม่ออกแน่ว่าแจยองแอบตามมาแบบไม่เนียนเลยสักนิด งั้นถ้าเป็นแบบนี้ล่ะ……. “ดูเหมือนว่าตอนนี้คุณโดแจยองจะมีเรื่องต้องอธิบายให้ผมฟังเยอะเลยนะครับ” น้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้น แจยองเงยหน้าขึ้นก่อนที่หนามที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้นจะรัดคอเขาไปมากกว่านี้ และเขาก็เห็นซึงกวอนที่กำลังวิ่งหน้าตาตื่นมาแต่ไกล ดูเหมือนพี่คนนี้จะแอบสะกดรอยตามซากงฮยอนมาตลอดสินะ พี่บ้าไปแล้วหรือไง? มาที่นี่ทำไม? อย่ามานะ ในบทที่เขาวางไว้ ช่วงวิกฤตมันยังมาไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ และต่อให้ตอนนี้จะเป็นช่วงวิกฤตจริงๆ เขาก็ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากซึงกวอนในขั้นตอนนี้ เสียงฝีเท้าของซึงกวอนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในจังหวะที่ดวงตาของซากงฮยอนกำลังจะปรายมองไปทางนั้น “ผมแค่สงสัยน่ะครับ” แจยองรีบเปิดปากพูดทันที สายตาของอีกฝ่ายจึงกลับมาจดจ้องที่แจยองอย่างเหนียวแน่นอีกครั้ง “ถ้าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง... ผมก็แค่ตั้งใจจะแอบมาดูหน้าคุณแล้วก็กลับไปเท่านั้นเอง” “…….” “ทั้งที่รู้ดีว่าคุณฮยอนจะมองผมยังไง แต่ผมก็เผลอทำไปโดยไม่รู้ตัว…….” แจยองเม้มริมฝีปากแน่น มือที่เคยสั่นเทาเล็กน้อยเริ่มสงบนิ่งลงแล้ว “คำแก้ตัวน่ะ ต้องพูดให้ผมเข้าใจสิครับ ไปได้ยินอะไรมาจากใคร และได้ยินมาถึงไหน คุณควรจะแสดงความจริงใจในระดับนั้น ผมถึงจะแสร้งทำเป็นหลงเชื่อได้บ้าง ไม่ใช่หรือครับ?” น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีระดับสูงต่ำที่ชัดเจนนัก แต่เพียงแค่เสียงเดียวกลับให้ความรู้สึกกดดันอย่างหนักหน่วง แจยองลอบกลืนน้ำลายเพื่อดับความแห้งผากในลำคอ บอกได้เลยว่าในชีวิตการแสดงของแจยอง ซากงฮยอนคือคู่ต่อสู้ที่รับมือยากที่สุดเท่าที่เคยเจอมา “วันนั้น…… ผมได้ยินมาจากคนคนนั้นที่หน้าคลับครับ” “คนคนนั้น?” “คนที่อยู่กับคุณฮยอนก่อนที่จะมาเจอผมน่ะครับ” เขาเค้นเสียงพูดออกมาอย่างแผ่วเบาราวกับถูกบังคับให้พูด เขาหลบสายตาไปมาเหมือนรู้สึกผิดที่เอาเรื่องที่ได้ยินมาพูดพล่อยๆ “คนคนนั้นบอกผมมาครับ ว่าคุณฮยอนทำงานที่เซบินก่อสร้าง แล้วก็…… น่าจะพักอยู่ที่นี่…….” ต่อให้คำโกหกของแจยองในวันนี้จะทำให้หมอนั่นถูกซากงฮยอนจัดการ เขาก็ไม่รู้สึกผิดหรอก การที่หมอนั่นเปิดช่องว่างให้แจยอง และการที่หมอนั่นปากสว่างพูดจาพล่อยๆ ทั้งหมดมันก็เป็นความผิดของหมอนั่นเอง “คุณจะให้ผมเชื่อเรื่องแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ?” “……ผมรู้ว่ามันประหลาด ทั้งเรื่องที่ผมเชื่อคำพูดนั้น และเรื่องที่ผมตามมาถึงที่นี่……. ทั้งที่รู้แบบนั้น แต่ผมก็อยากเจอคุณฮยอนมากจริงๆ ครับ” บทบาทนี้มันช่างดูเป็นไอ้โง่ที่ยอมเขาทุกอย่างจริงๆ ไม่ว่าจะคิดยังไง ละครเรื่องนี้ก็ไม่ใช่แนวที่แจยองชอบเลย มันน้ำเน่าเสียจนไม่มีอะไรจะเทียบได้ ทั้งไร้เหตุผล ไร้ความประทับใจ และมองไม่เห็นจุดประสงค์พิเศษอะไรเลย แต่นี่เป็นวิธีเดียวที่ซากงฮยอนจะไม่สามารถหาหลักฐานมาหักล้างได้ คำว่ารักแรกพบไม่ใช่เรื่องที่มีอยู่แค่ในตำนานเสียหน่อย และถ้าเจ้าตัวยืนยันว่าใช่ มันก็ต้องใช่สิ ต่อให้จะถูกซากงฮยอนทำเรื่องเลวร้ายใส่แค่ไหน แต่หัวใจของโดแจยองก็ต้องอยู่ในสภาวะที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ไปแล้ว โชคดีที่มีข้ออ้างมากมายที่สามารถหยิบยกมาเสริมได้ ทั้งใบหน้าที่สวยงามนั่น น้ำเสียงทุ้มต่ำที่น่าฟัง รอยยิ้มที่อ่อนโยน และรูปร่างที่ยอดเยี่ยม แน่นอนว่าสิ่งที่แจยองโดนกระทำมานั้น ข้ออ้างพวกนี้ก็ปกปิดความผิดไม่ได้หรอก แต่เขาตัดสินใจว่าจะไม่ใส่ใจไปสักพัก เพราะในวินาทีที่งานนี้สำเร็จ ซากงฮยอนจะต้องเสียใจจนอยากจะเอาหัวโขกพื้นตายแน่ๆ ดังนั้นถ้าอยากจะเห็นภาพนั้น แจยองก็ต้องแสดงให้สมจริงที่สุด สมจริงจนแม้แต่ตัวเองก็ยังหลงเชื่อ “ให้ตายสิ” และดูเหมือนวิธีนี้จะใช้ได้ผล ซากงฮยอนหลุดหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ เขาหลุบตามองต่ำพลางยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเบี้ยวๆ “คุณโดแจยองครับ ตอนนี้คุณทำแบบนี้เพราะเงินสองล้านวอนมันไม่พอหรือไง?” “…….” เขาเชื่อเหรอ? แจยองจ้องมองสีหน้าของซากงฮยอนนิ่งๆ เมื่อสบตากับซากงฮยอนที่เงยหน้าขึ้นมา ริมฝีปากของเขาก็เผยอออกโดยอัตโนมัติ “ผมบอกแล้วไงครับ ว่าสำหรับผม…… คุณฮยอนคือคนแรก” เขาเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อของซากงฮยอนเบาๆ แม้การถูกซากงฮยอนสะบัดมือทิ้งจะเป็นเรื่องที่เสียศักดิ์ศรีที่สุด แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ยอมเพิ่มแรงที่ปลายนิ้วเข้าไปอีก ไหนว่าใครเข้ามาหาก็ไม่ปฏิเสธไง เพราะงั้นก็ช่วยปล่อยผ่านไปง่ายๆ หน่อยเถอะ ถ้าซากงฮยอนหันหลังให้แจยองขึ้นมาจริงๆ ตอนนั้นเขาคงต้องวางแผนใหม่ทั้งหมด หรือในสถานการณ์ที่แย่ที่สุด อาจจะต้องเปลี่ยนตัวนักแสดงที่จะมาแทนแจยองเลยด้วยซ้ำ อุตส่าห์ยอมเสียตัวให้แล้วแท้ๆ ยังจะต้องมานั่งใช้สมองหาทางลอบเข้าบ้านอีกเหรอ? ไม่เอาด้วยหรอก ไม่มีอะไรโง่ไปกว่าการหาเรื่องขาดทุนใส่ตัวอีกแล้ว เพราะฉะนั้นซากงฮยอนควรจะเออออไปตามการแสดงของแจยองได้แล้ว สายตาอันแรงกล้าของซากงฮยอนจดจ้องมาที่เขาอย่างไม่ลดละ แม้จะอยากหลบสายตาแค่ไหน แต่เขาก็ฝืนทนไว้ด้วยความดื้อรั้น ริมฝีปากที่ปิดสนิทของอีกฝ่ายค่อยๆ ขยับพูดออกมาในที่สุด “คุณโดแจยอง” “……ครับ” “ความรู้สึกนั้น คุณต้องจริงใจนะครับ” อา…… ลมหายใจที่เคยติดขัดจนแทบจะหายใจไม่ออกพุ่งพล่านออกมาทันที หากเขาสามารถแสดงความปิติยินดีในวินาทีนี้ออกมาได้ เขาคงจะคว้าแก้มของซากงฮยอนแล้วระดมจูบเหมือนคนบ้าไปแล้ว เขารู้สึกดื่มด่ำกับความสำเร็จจนแทบจะอยากจูบใครก็ได้ไม่เลือกหน้า แต่แทนที่จะแสดงท่าทางแบบนั้น แจยองกลับทำเพียงยิ้มออกมาบางๆ “เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ผมก็น่าจะโกรธน้อยลงมาหน่อย” คำพูดที่ตามมานั้นช่างเหมาะแก่การทำลายอารมณ์เสียจริง แต่จะยังไงก็ช่างเถอะ ไม่มีอะไรจะน่าตื่นเต้นไปกว่าการได้เห็นซากงฮยอนสติหลุดแล้วระเบิดอารมณ์ออกมาอีกแล้ว ซากงฮยอนวางมือทับลงบนมือของแจยองที่จับแขนเสื้อเขาอยู่ แล้วค่อยๆ แกะมันออกอย่างช้าๆ “ตามมาครับ” ซากงฮยอนเดินผ่านแจยองไป เขาเดินมุ่งหน้าไปทางบ้านพักอาศัยที่เขาอาศัยอยู่ แจยองรีบมองหาเงาของซึงกวอนทันที แต่ซึงกวอนที่ปลีกตัวออกไปตอนไหนไม่รู้กลับไม่อยู่ในสายตาแล้ว เมื่อรู้สึกวางใจได้ในภายหลัง แจยองจึงค่อยๆ ก้าวเท้าเดินตามไป แม้จะเดินตามหลังซากงฮยอนไปอย่างว่าง่าย แต่ความตื่นเต้นก็ทำให้ในปากแห้งผากไปหมด แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็คิดว่าคงไม่มีเรื่องอะไรที่เลวร้ายไปกว่าวันแรกที่เขาโดนเปิดซิงหรอก ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ เขาก็แค่กดปุ่มที่กำไลข้อมือก็ได้ เพราะซึงกวอนก็น่าจะยังอยู่แถวนี้ แจยองรีบเร่งฝีเท้าขึ้นอีกนิดเพื่อเดินตามหลังซากงฮยอนให้ทัน ประตูรั้วบ้านเปิดออกอย่างง่ายดายโดยไม่ต้องเสียเวลาสะเดาะกลอน เขาเดินข้ามธรณีประตูเข้าไปโดยไม่ต้องคอยระแวดระวังหรือลดเสียงฝีเท้า “……โห” ปฏิกิริยาบ้านๆ หลุดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ แจยองเบิกตากว้างพลางมองไปรอบๆ ตอนที่เขาทำงานกับพวกเศรษฐี เขาก็เคยไปเยี่ยมบ้านพวกนั้นมาบ้างแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ตกใจกับความโอ่อ่าอลังการอะไรนัก แต่เขากลับตกใจที่มันดูธรรมดาและสะอาดสะอ้านกว่าที่คิด การจัดสวนก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจเป็นพิเศษแต่กลับดูเรียบร้อย ถ้าใครมาเห็นเข้าก็คงนึกว่าเป็นบ้านคนปกติทั่วไป เขานึกว่าอีกฝ่ายจะดูแลบ้านให้ดูมืดมนและน่าขนลุกตามนิสัยเสียอีก อา... หรือเพราะแบบนี้ถึงได้พาพวกคู่นอนวันไนท์สแตนด์เข้าบ้านมาได้นะ แจยองที่เผลอมองสำรวจสวนนอกบ้านหันขวับกลับมาอีกทาง *โฮ่ง โฮ่ง!* ตอนนั้นเอง สุนัขตัวใหญ่ตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาจากหัวมุมแล้วตรงดิ่งเข้าหาแจยอง “ปะ... ไปไกลๆ นะ!” มันคือโดเบอร์แมน แจยองตกใจจนหัวใจแทบจะกระดอนออกมานอกอก เขาพยายามโบกมือไล่พลางก้าวถอยหลังหนีจนเผลอสะดุดขาตัวเองล้มหงายหลังลงไป *แฮ่ก โฮ่ง!* เจ้าโดเบอร์แมนตั้งท่าจะโจมตีในระยะที่ห่างจากแจยองไม่ถึงหนึ่งก้าว มันดูพร้อมจะขย้ำเขาได้ทุกเมื่อ แจยองหน้าซีดเผือดพลางหดตัวหนีและใช้แขนป้องกันศีรษะไว้ “เบอร์” ทันใดนั้น เสียงของซากงฮยอนก็ดังขึ้นจากระยะไกล เจ้าโดเบอร์แมนที่จำเสียงเจ้านายได้เห่าเสียงดังลั่นก่อนจะถอยห่างออกไป แจยองกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะค่อยๆ ลดแขนลง เขาเห็นซากงฮยอนกำลังลูบหัวเจ้าโดเบอร์แมนอยู่ หัวใจของเขายังคงเต้นแรงด้วยความตกใจสุดขีด ไม่ใช่สิ ทำไมถึงปล่อยสุนัขแบบนี้ไว้โดยไม่ล่ามโซ่กันล่ะ……! เขาเกือบจะระเบิดอารมณ์โกรธออกมาแล้ว แต่ก็ต้องรีบกุมหน้าอกซ้ายพลางพยายามปรับลมหายใจ นึกว่าจะโดนขย้ำจริงๆ เสียแล้ว *โฮ่ง โฮ่ง!* เจ้าโดเบอร์แมนส่ายหางจนแทบจะหลุดพลางยกขาหน้าขึ้นเกาะซากงฮยอน แจยองจ้องมองภาพนั้นนิ่งๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืน ซากงฮยอนกำลังยิ้มอยู่ ไม่ใช่รอยยิ้มน่าขนลุกหรือโอหังเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มันดูเป็นรอยยิ้มที่ธรรมดากว่าที่คิด เหมือนเขากำลังเอ็นดูสุนัขตัวนั้นจริงๆ โดยไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝง แจยองค่อยๆ เดินเข้าไปหา เมื่อเขาแอบไปหลบหลังซากงฮยอน เจ้าโดเบอร์แมนก็ขู่คำรามเสียงต่ำ ซากงฮยอนจึงหยิบลูกเทนนิสจากพื้นแล้วขว้างออกไปไกลๆ “ไปคาบมา” เจ้าโดเบอร์แมนวิ่งตามลูกบอลที่ลอยเป็นเส้นโค้งไปอย่างร่าเริง เขารู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายเลี้ยงสุนัข แต่ไม่นึกว่าจะเลี้ยงแบบปล่อยปละละเลยโดยไม่มีแม้แต่ปลอกคอแบบนี้ “ผมลืมไปเลยว่าจะต้องล่ามมันไว้น่ะครับ” เหรอครับ ดูยังไงก็ไม่เหมือนลืมเลยสักนิด แจยองเกือบจะสวนกลับซากงฮยอนที่หันมาพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงบึ้งตึงไปแล้ว แต่เขาก็ยั้งปากไว้ทัน “……มันชื่อเบอร์เหรอครับ?” เขาทวนชื่อที่ซากงฮยอนใช้เรียกเจ้าโดเบอร์แมนแทน เมื่อแจยองเอ่ยชื่อมัน ซากงฮยอนก็พยักหน้าเบาๆ คงจะตัดมาจากคำว่าโดเบอร์แมนสินะ แจยองถอนหายใจพลางมองเจ้าเบอร์ที่คาบลูกบอลกลับมาตอนไหนก็ไม่รู้ “ผมลองขว้างดูบ้างได้ไหมครับ?” เขายื่นมือไปหาซากงฮยอนที่รับลูกบอลมา ในกรณีที่แผนการผิดพลาด เขาจำเป็นต้องเรียนรู้วิธีรับมือกับสุนัขของซากงฮยอนไว้ด้วย ถ้ามันเป็นพวกที่จะจู่โจมเฉพาะคนแปลกหน้า อย่างน้อยเขาก็ต้องสนิทกับมันจนถึงขั้นที่ไม่ใช่ ‘คนแปลกหน้า’ แจยองรับลูกบอลมาจากซากงฮยอนแล้วขว้างออกไปสุดแรง ลูกบอลพุ่งเข้าไปในดงไม้ เจ้าเบอร์ส่ายหางพลางมุดเข้าไปหาตามช่องว่างของต้นไม้ทันที “มันกัดคนไหมครับ?” “ถ้าคนแปลกหน้า มันกัดครับ” ซากงฮยอนที่มองตามเจ้าเบอร์หันหลังกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดูเหมือนเขาจะไม่คิดจะล่ามโซ่เจ้าเบอร์ไว้เลย เห็นไหมล่ะ ไม่ได้ลืมหรอก แต่ตั้งใจจะไม่ล่ามไว้ตั้งแต่แรกต่างหาก แจยองค้อนใส่แผ่นหลังของซากงฮยอนก่อนจะรีบเดินตามเขาเข้าไปในบ้าน บ้านของซากงฮยอนดูโล่งอย่างน่าประหลาด ทั้งที่มีเฟอร์นิเจอร์ครบครันตามที่บ้านควรจะมี แต่มันกลับให้ความรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะมันกว้างเกินไปหรือเปล่านะ แจยองมองสำรวจภายในบ้านพลางขบกัดเนื้อแก้มด้านในเบาๆ ถ้าจะให้วิจารณ์แบบไร้สาระ การตกแต่งภายในก็ดูสะอาดตามาก แม้จะเป็นอินเทอร์เรียโทนสีกลาง (Achromatic) แต่ระดับความสว่างก็ไม่ได้ต่ำจนดูหม่นหมอง มันมีความมืดและความสว่างที่พอเหมาะ และสะอาดจนเกินไป เขาเดินสำรวจบ้านด้วยความประหม่า เส้นประสาทที่เคยตึงเครียดตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าบ้านซากงฮยอนเริ่มผ่อนคลายลง มันดูธรรมดาเกินไป ไม่มีกล้องวงจรปิดที่มองเห็นได้ชัดเจน และไม่มีอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยอะไรเป็นพิเศษเลย สมุดบัญชีอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ? สภาพภายในบ้านที่ดูปกติเกินไปกลับทำให้เขารู้สึกสับสน “นั่งตามสบายนะครับ ดื่มกาแฟไหม?” “อา…….” แจยองหันไปมองซากงฮยอนที่กำลังชงกาแฟจากเครื่องชงกาแฟอยู่นิ่งๆ เขานึกว่าอีกฝ่ายจะเป็นพวกเย็นชาไร้หัวใจเสียอีก แต่ทั้งเรื่องที่ยิ้มให้สุนัข และเรื่องนี้ ดูเหมือนเขาจะมีความเป็นมนุษย์มากกว่าที่คิดนะ “ครับ ผมชอบครับ” เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วยืนข้างซากงฮยอน ก่อนจะรับแก้วมัคที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ถ้าดูแค่หน้าตา มือของเขาก็น่าจะสวยมากนะ ไม่สิ ถ้าจะว่ากันตามตรง มือของเขาก็เรียวยาวสวยดีอยู่หรอก เพียงแต่มันดูหยาบกร้านอย่างเห็นได้ชัด มือของซากงฮยอนเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเหมือนโดนมีดบาด แจยองที่ใช้สองมือกุมแก้วมัคร้อนๆ ไว้ เอื้อมมือข้างหนึ่งออกไป เขาใช้ปลายนิ้วลูบไล้รอยแผลเป็นบนมือของซากงฮยอน ทำให้อีกฝ่ายต้องหันมามอง “……แผลพวกนี้คืออะไรเหรอครับ?” เขาก็พอจะเดาได้อยู่หรอก มือของคนที่ต้องใช้กำลังทำงานหนักๆ มักจะเป็นแบบนี้ และซากงฮยอนก็เริ่มชีวิตในแก๊งมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก จึงไม่แปลกที่มือของเขาจะมีแผลเป็นเยอะขนาดนี้ ทั้งที่รู้แบบนั้นเขาก็ยังถามเรื่องแผลเป็น เพราะโดแจยองตัวปลอมจะต้องไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วอีกฝ่ายทำงานอะไร ในเมื่อไต่เต้าขึ้นมาจากจุดต่ำสุด ซากงฮยอนคงต้องผ่านอะไรมาอย่างโชกโชนแน่นอน มันต้องมีความเหนื่อยยากและความเจ็บปวดซ่อนอยู่ในนั้น เพื่อให้ความสัมพันธ์กับซากงฮยอนลึกซึ้งยิ่งขึ้น โดแจยองตัวปลอมจะต้องคอยปลอบประโลมความเจ็บปวดของเขา ต้องส่งมอบคำปลอบโยนที่ดูเงอะงะด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสาและไม่มีพิษมีภัย แม้ซากงฮยอนจะไม่ค่อยยินดีกับมันนักก็ตาม แจยองลูบรอยแผลเป็นเงียบๆ ซากงฮยอนจ้องมองมือของตัวเองที่ถูกแจยองจับไว้เขม็ง เขาหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นจ้องมองแจยอง จากนั้นซากงฮยอนก็ขยับมือของเขาออกจากการเกาะกุมของแจยอง ซึ่งเป็นการสื่อความหมายว่าอย่ามาแตะต้อง แจยองเบิกตากว้างพลางเงยหน้ามองซากงฮยอน อีกฝ่ายกำลังยิ้มเยาะตัวเอง เป็นรอยยิ้มที่ตรงข้ามกับตอนที่ยิ้มให้เจ้าเบอร์อย่างสิ้นเชิง “คุณมีเวลามาใส่ใจเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอครับ?” “…….” “สำนึกหรือเปล่าว่าตอนนี้คุณกำลังเหยียบย่างเข้ามาในที่แบบไหน?” เมื่อซากงฮยอนก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แจยองก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอถอยหนี จึงพยายามจะยืนหยัดอยู่กับที่ แต่เพราะอีกฝ่ายยังคงเดินเข้ามาหาไม่หยุด เขาจึงจำต้องก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ เส้นทางที่ซากงฮยอนต้อนเขามานั้นถูกปิดกั้นเสียแล้ว มันคือกำแพงบางๆ ที่ใช้แบ่งกั้นระหว่างห้องนั่งเล่นและห้องรับประทานอาหาร ในวินาทีที่แจยองเหลือบมองขอบกำแพงกั้น ซากงฮยอนก็เอื้อมมือไปยันกำแพงข้างตัวแจยองไว้ “ไม่รู้ว่าคุณโง่จริงๆ หรือว่ารู้ทั้งรู้แต่ก็ยังตามมากันแน่ แต่สำหรับผม ผมว่าอย่างหลังนะ คุณโดแจยองคิดว่ายังไงล่ะครับ?” แจยองลอบกลืนน้ำลายเงียบๆ แทนคำตอบ เขาเพิ่มแรงที่ปลายนิ้วกุมแก้วมัคไว้แน่น เขาเกลียดรอยแผลเป็นบนมือตัวเองงั้นเหรอ? ถึงจะไม่ได้แสดงอาการรังเกียจออกมาโต้งๆ แต่ถ้ามีปฏิกิริยาขนาดนี้ ก็พอจะคาดเดาได้ว่าน่าจะเป็นแบบนั้น “……ผมสงสัยไม่ได้เหรอครับ?” เมื่อเขาเค้นเสียงพูดออกมาอย่างลังเล สีหน้าของซากงฮยอนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดวงตาที่เคยมองเหยียดอย่างโอหังกลับดูโอหังยิ่งกว่าเดิม “ต่อให้ไม่ใช่เรื่องแผลเป็น ผมก็มีเรื่องที่สงสัยเกี่ยวกับคุณฮยอนเยอะแยะเลยนะครับ” “สงสัยอะไรนักหนาถึงได้เลือกทำแต่เรื่องที่ตัวเองจะรับไม่ไหวแบบนี้ล่ะครับ?” “ผมอยากจะตอบว่าอยากรู้ทุกเรื่องเลยครับ แต่ว่า…… อันดับแรก ผมอยากจะค่อยๆ พูดคุยเรื่องที่ต่อให้ผมรู้แล้วคุณฮยอนก็จะไม่รู้สึกไม่ดีก่อนครับ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ได้ ผมจะพยายามไม่ข้ามเส้นที่คุณฮยอนขีดไว้ครับ” เป็นคำพูดที่ถูกจังหวะพอดี ไม่ได้ข้ามเส้นที่ควรจะรักษาไว้ และไม่ได้ดูเสียมารยาทด้วย ดังนั้นใจที่บิดเบี้ยวของเขาก็ควรจะอ่อนลงได้แล้วแท้ๆ แต่ซากงฮยอนกลับขมวดคิ้วแทนที่จะยิ้ม “เพราะงั้นผมถึงตามมาครับ เป็นอย่างที่คุณฮยอนเดานั่นแหละครับ ผมรู้ทั้งรู้แต่ก็ยังตามมา” สายตาที่จดจ้องลงมานั้นช่างแรงกล้าจนเขารู้สึกเหมือนหน้าจะไหม้ แจยองที่พยายามสบตาอย่างดื้อรั้น จู่ๆ ก็หลุบสายตาลงต่ำ “……ตอนนี้คุณจะไล่ผมไปแล้วเหรอครับ?” เขาแอบเหลือบมองซากงฮยอนด้วยท่าทางเหมือนกำลังดูเชิง หน้าเขาจะเป็นรูไหมเนี่ย? ความไม่พอใจเริ่มผุดขึ้นมาจนเขาต้องขบกรามแน่น ซากงฮยอนลบสีหน้าบูดบึ้งออกไปแล้วจ้องมองแจยองนิ่งๆ ไม่มีความรู้สึกสงสารหรือเห็นใจในความน่าเวทนาที่เขาแสดงออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว เขาแทบจะอ่านสีหน้าอีกฝ่ายไม่ออกเลย ใบหน้าที่ไร้อารมณ์นั่นดูเหมือนตุ๊กตาไขข้อที่ถูกประดิษฐ์มาอย่างประณีตไม่มีผิด เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากยิ่งกว่าเดิม แม้จะพยายามผ่อนคลายความตื่นเต้นแค่ไหน แต่มันก็ไม่ได้ผลอย่างที่คิด จะยื่นมือออกไปดีไหมนะ? ยื่นออกไปจับมือเขาอีกรอบดีไหม? ดูเหมือนเขาจะเซนซิทีฟเรื่องมือ งั้นที่อื่นล่ะ? ตรงไหนดี? หรือจะจูบไปเลยดื้อๆ ดี? ในขณะที่แจยองกำลังครุ่นคิด ปลายนิ้วที่กุมแก้วมัคอยู่ก็ขยับยิกๆ เล็กน้อย สายตาของซากงฮยอนกวาดมองแจยองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่มือของแจยอง หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือหยุดอยู่ที่ปลายนิ้วที่กำลังขยับอย่างประหม่านั่นเอง การเคลื่อนไหวที่คนปกติแทบจะไม่สังเกตเห็นกลับหยุดชะงักลงทันที เขาเผลอพ่นลมหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว และน้ำหนักของลมหายใจนั้นก็ช่างหนักอึ้งเหลือเกิน ตอนนั้นเอง มือที่ยันกำแพงข้างตัวแจยองไว้ก็ถูกถอนออกไป “ถ้าผมคิดจะไล่คุณไปขนาดนั้น ผมคงไม่ปล่อยให้คุณเข้าบ้านมาตั้งแต่แรกหรอกครับ” ในวินาทีที่เขารู้สึกเหมือนคอจะไหม้ ซากงฮยอนก็ยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ แจยองเบิกตากว้างพลางเงยหน้ามองซากงฮยอน อีกฝ่ายพยักพะเยิดหน้าไปทางด้านข้าง แจยองที่เข้าใจความหมายของการพยักหน้านั้นจึงเดินผ่านช่องว่างที่เมื่อครู่เคยถูกแขนของเขาขวางไว้ กาแฟในแก้วที่อุณหภูมิลดลงจนพอจะกุมไว้ได้ถนัดมือกระฉอกไปมาเล็กน้อย จะให้เขาทำอะไรต่อนะ เขาเดินตรงไปข้างหน้าพลางกลอกตาไปมา เขาหวังว่าจะเห็นซากงฮยอนอยู่ในสายตา แต่กลับสัมผัสได้เพียงแค่ร่องรอยของอีกฝ่ายเท่านั้น แจยองที่กำลังเดินตัดผ่านกลางห้องนั่งเล่นหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน เมื่อเขาหันหลังกลับไป ก็เห็นซากงฮยอนยืนอยู่ใกล้ๆ ในระยะประชิด “…….” แจยองกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ เขาตกใจมาก ยิ่งได้เห็นใบหน้าหล่อเหลานั้นในระยะใกล้แบบเต็ม ๆ ตา เขาก็ถึงกับพูดไม่ออก บอกตามตรงว่าหมอนี่มันหล่อวัวตายควายล้มจริง ๆ ถึงเขาจะเคยเห็นผู้ชายแล้วคิดว่าหล่อมาบ่อยครั้ง แต่แทบไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้เขารู้สึกทึ่งได้ขนาดนี้ แม้แต่ซึงกวอนที่จัดว่าเป็นคนหล่อสะอาดสะอ้าน เขาก็ยังไม่เคยมีความคิดแบบนี้แวบขึ้นมาในหัวเลยสักครั้ง ริมฝีปากของเขาทำได้เพียงขยับพะงาบ ๆ อย่างไร้เสียง ก่อนที่แก้วมักในมือจะถูกฉวยออกไป มือของสากงฮยอนวางแก้วใบนั้นลงบนชั้นวางที่ใกล้ที่สุด “ไหนบอกว่ามีเรื่องสงสัยเยอะไงครับ ทำไมถึงเอาแต่ปิดปากเงียบแบบนี้ล่ะ” สายตาที่มองตามแก้วมักหันกลับมามองสากงฮยอน นี่คือเขาบอกให้ถามตอนนี้เลยงั้นเหรอ แจยองที่พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติกลอกตาไปมาอย่างลนลาน “……คุณอายุเท่าไหร่ครับ?” พอกลั้นใจถามออกไป สากงฮยอนก็พ่นลมหายใจออกมาสั้น ๆ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาไม่ได้จบลงเพียงครั้งเดียว แต่เสียงหัวเราะที่ตามมาอีกระลอกช่วยเติมเต็มความเงียบงันที่น่าอึดอัดให้จางหายไป สากงฮยอนยืดตัวตรงพลางเสยผมขึ้น แจยองพยายามลอบสังเกตสีหน้าของเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ในวินาทีนั้น ริมฝีปากของเขาก็ถูกปิดสนิท มืออันหยาบกร้านของสากงฮยอนไล่ขึ้นมาตามลำคอและสันกรามก่อนจะกุมรอบใต้ใบหูเอาไว้ แจยองเผลอเกร็งไปทั้งตัวโดยไม่ได้ตั้งใจ จุมพิตที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เขารู้สึกตระหนก แต่เพราะการเคลื่อนไหวของลิ้นที่นุ่มนวลทำให้เขาผ่อนคลายความตึงเครียดลงได้อย่างรวดเร็ว ลิ้นที่เขาคิดว่าจะพัวพันกันอย่างลึกซึ้งกลับถอนออกไปง่ายกว่าที่คิด ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นออกมาจากช่องว่างระหว่างริมฝีปากที่แยกออกจากกัน “จู่ ๆ ก็……” “ผมเคลื่อนไหวโดยคำนึงถึงผลประโยชน์เสมอครับ” “…….” “หมายความว่าทุกครั้งที่ผมตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นอันน้อยนิดของคุณโดแจยอง ผมจะเก็บค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อครับ” “…….” “นี่คือเกณฑ์ของผม ส่วนจะถามต่อหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณ” ดวงตาของสากงฮยอนหยีลงจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว มุมปากที่ยกยิ้มอย่างเรียบเนียนนั้นให้ความรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก ไอ้คนขี้งก แค่ถามเรื่องอายุเนี่ยนะถึงกับต้องจูบแลกเลยเหรอ แจยองกะพริบตาถี่ ๆ จนขนตาสั่นระริก “สามสิบสามครับ ห่างกับคุณโดแจยองประมาณหกปี” “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมอายุเท่าไหร่?” “กระเป๋าสตางค์ไง” หืม สากงฮยอนตอบกลับทันทีพลางส่งเสียงครางในลำคอ เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ “อย่าบอกนะว่านี่ก็นับเป็นคำถามด้วย” สากงฮยอนพึมพำกับตัวเองอย่างไม่รีบร้อนพลางลูบไล้ใบหูของแจยอง สัมผัสนั้นมันลึกซึ้งเกินไปจนแจยองเผลอหดคอหนี เขาจึงใช้มือรวบมือของอีกฝ่ายที่กำลังคลึงใบหูของเขาเอาไว้ “แล้วงานอดิเรกที่คุณฮยอนอีชอบทำล่ะครับ……” สากงฮยอนกะพริบตาปริบ ๆ คำถามของแจยองล้วนเป็นสิ่งที่เขารู้อยู่แล้ว ทั้งเรื่องอายุและงานอดิเรก เท่าที่แจยองรู้ งานอดิเรกของสากงฮยอนคือการแข่งรถ เขาเคยได้ยินข่าวลือหนาหูว่าหมอนี่ขับรถแข่งได้โหดระห่ำมาก การแข่งรถของเขามันรุนแรงเสียจนเหมือนพร้อมจะก้าวเท้าเข้าสู่ปรโลกได้ทุกเมื่อ ในเมื่อตอนขับรถบ้านเขายังขับได้อย่างนุ่มนวล แสดงว่านิสัยรุนแรงคงจะเผยออกมาเฉพาะตอนที่เขากำลังแข่งรถเท่านั้น “มีด้วยเหรอ ผมว่าผมไม่มีนะ” แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่คิดว่านั่นคืองานอดิเรก ไม่นานนัก ริมฝีปากก็ประกบเข้าหากันอีกครั้ง ลิ้นนุ่มหยุ่นแทรกซึมผ่านไรฟันเข้ามา แจยองสะดุ้งเฮือกพลางยึดมือของอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียว คราวนี้มันไม่ได้จบลงแค่การทาบริมฝีปากเข้าหากัน เท้าของอีกฝ่ายแทรกเข้ามาอยู่ระหว่างเท้าทั้งสองข้างของเขา สากงฮยอนขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวพลางสอดมือเข้าไปใต้เสื้อผ้าของแจยอง เขารีบบิดตัวหนีตามสัญชาตญาณ แต่เพราะแผ่นอกที่แนบชิดกันทำให้เขาถูกสกัดเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว มือร้อนผ่าวไล่ขึ้นมาตามสีข้างพลางลูบไล้ไปตามซี่โครงของแจยอง “……อื้อ” เสียงที่น่าอับอายเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ประกบกันสนิท เมื่อเขาขยับก้าวตามแรงชี้นำ แผ่นหลังก็สัมผัสเข้ากับประตูอันแข็งแกร่ง อา มันแฉะไปหมด แฉะเกินไปแล้ว ทั้งเหนียวหนึบและร้อนรุ่ม สากงฮยอนขยับลิ้นอย่างวุ่นวายราวกับจะสูบกินแม้กระทั่งลมหายใจที่หอบกระชั้นของเขาเข้าไปให้หมด เห็นได้ชัดว่าลำดับเหตุการณ์มันเป็นไปตามที่เขาต้องการ แต่แปลกที่เขากลับรู้สึกเสียศักดิ์ศรี ไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจทำให้ร่างกายแข็งทื่อ แต่เขารู้ตัวดีว่าตัวเองเผลอสูดลมหายใจเข้าตามสัญชาตญาณเพราะความตื่นเต้น นั่นแหละที่ทำให้เขารู้สึกเสียหน้า ตอนจูบกับคนอื่นเขาเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ เขาไม่เคยมีสกินชิพกับคนอื่นเลยยกเว้นตอนทำงาน ถึงอย่างนั้นแจยองก็ยังเคยทำตัวลื่นไหลตอนจูบแรกกับผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันแค่สองครั้ง หรือเป็นเพราะอีกฝ่ายเป็นผู้ชายกันแน่ เขาความรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญกับปัญหาที่ไม่มีใครสามารถให้คำตอบได้ สัมผัสจากมือที่ลูบไล้ใบหูนั้นหยาบกร้านจนเขาคิดว่าคงไม่มีสมาธิกับจูบนี้แน่ ๆ แต่แจยองก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะตอบรับสากงฮยอน สากงฮยอนที่รุกรานอย่างไม่ลดละถอนริมฝีปากออกเล็กน้อย จมูกของทั้งคู่ชนกันเพราะเขาเบี่ยงหน้าไปอีกทาง แจยองที่กำลังจะหลับตาลงอีกครั้งรีบดึงสติกลับมาแล้วก้มหน้าลง ถ้าเผลอใจอีกนิด เขาคงจะแข็งตัวขึ้นมาเพราะแค่จูบแน่ ๆ ทำไมไอ้หมอนี่ถึงต้องจูบเก่งจนทำให้คนอื่นลำบากใจขนาดนี้ด้วยนะ ลมหายใจหอบถี่พ่นออกมาอย่างต่อเนื่อง “……ไม่ยุติธรรมเลยครับ” พอแจยองขยับปากพูดเบา ๆ อีกฝ่ายก็ถอยห่างออกไปอีกนิด เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง “จะบอกว่าเป็นคำตอบมันก็ก้ำกึ่งอยู่นะครับ” “อา” พอเขาบ่นอุบอิบ อีกฝ่ายก็ครางรับในลำคออย่างราบเรียบ ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกนั้นมีริมฝีปากที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายจนมันวาว “ในเมื่อรับค่าตอบแทนไปแล้ว ผมจะรีบเติมเต็มช่องว่างนั้นให้เร็วที่สุดก็แล้วกันครับ” สายตาที่เคยจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากรีบเลื่อนขึ้นไปสบตาเขาแทน โดยไม่ต้องถามซ้ำ นั่นหมายความว่าวิธีการของเขาได้ผลในระดับหนึ่ง เพราะมันหมายความว่าเขาจะมาเจอแจยองอีกในอนาคต แจยองปล่อยให้มุมปากที่สั่นระริกยกยิ้มขึ้นอย่างสบายใจ เขาฉีกยิ้มกว้างก่อนจะหุบยิ้มลงชั่วครู่ “งั้น พรุ่งนี้คุณทำอะไรครับ?” สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังลูบไล้ไปตามใบหน้าของสากงฮยอนไม่หยุด “นึกว่าพอมาถึงขั้นนี้แล้วจะถามอะไรที่มันยิ่งใหญ่กว่านี้เสียอีก” “…….” “จืดชืดกว่าที่คิดนะ” เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ให้ตายเถอะ หมอนี่มันเอาใจยากชะมัด ถ้าเขาโพล่งถามเรื่องที่ตั้งของสมุดบัญชีออกไป หมอนี่จะตบมือชมว่ามันเป็นคำถามที่ยิ่งใหญ่หรือเปล่านะ จู่ ๆ มือหยาบกร้านที่กุมผิวเนื้อเปล่าเปลือยอยู่ก็เริ่มขยับ แจยองตัวสั่นเทิ้มพลางคว้าแขนของสากงฮยอนไว้โดยไม่รู้ตัว “ก็ผมถามเรื่องรอยแผลเป็นไม่ได้นี่ครับ……” เขาทำได้เพียงตอบโต้ออกไปอย่างขี้ขลาดพลางเหลือบมองหน้าสากงฮยอน อีกฝ่ายยังคงมองมาที่แจยองด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ ทันใดนั้น สากงฮยอนก็เอื้อมมือไปกดลูกบิดประตูลง ร่างกายที่รับน้ำหนักไม่ไหวถอยร่นไปตามประตูที่เปิดออก “ถามมาสิ” “…….” “แต่ค่าตอบแทนสำหรับคำถามนั้นจะแพงกว่าเดิมมากนะ” น้ำเสียงนุ่มนวลนั้นดังก้องอยู่ในหูอย่างเหนียวหนึบ แม้จะถอยหลังไปอีกก้าวแต่แรงกดดันมหาศาลก็ยังคงอยู่ เพื่อที่จะพยุงตัวไว้ แจยองจึงโอบแขนรอบคอของสากงฮยอน เบื้องล่างที่ยังไม่ลืมความเจ็บปวดในวันนั้นขยับเกร็งขึ้นมาทันที แต่ในเมื่อแผนการสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว เขาก็ไม่อยากจะถอยหลังกลับ อะไร ๆ มันก็ยากแค่ครั้งแรกเท่านั้นแหละ ครั้งต่อไปมันก็จะง่ายเอง ในขณะที่กำลังแลกลิ้นกับเขาพลางค่อย ๆ ถอยร่นไป จุดศูนย์ถ่วงที่เคยแข็งแกร่งก็เริ่มเสียหลัก เพราะก้าวพลาดจนเกือบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น แรงบีบที่แขนจึงเพิ่มมากขึ้น เขากำหมัดแน่นพลางกลั้นเสียงครางด้วยความตกใจ สิ่งที่เขามารู้ทีหลังคือมือของสากงฮยอนได้ประคองเอวของเขาไว้แล้ว มือใหญ่ที่สอดเข้าไปใต้เสื้อกุมรอบซี่โครงของเขาไว้อย่างมั่นคง สัมผัสนุ่มหยุ่นแตะเข้าที่หลังต้นขา เขาเผลองอเข่าลงตามสัญชาตญาณ ทันทีที่มือสัมผัสลงไปเขาก็รู้ได้ทันที มันคือเตียงนอน ดูเหมือนประตูที่เขาเพิ่งพิงเมื่อครู่จะเชื่อมต่อกับห้องนอนของเขา เพราะระดับความสูงที่ลดฮวบลงทำให้เขาต้องเชิดหน้าขึ้น มือที่คาดเดาถึงสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปขยำผ้าปูเตียงไว้แน่น สากงฮยอนชันเข่าข้างหนึ่งไว้ที่ด้านนอกขาของแจยองพลางเลิกเสื้อของแจยองขึ้น เผยให้เห็นท่อนบนที่ผอมบาง พอแจยองขยับก้นถอยหนี ริมฝีปากก็ประกบกันอีกครั้ง เพียงแค่ริมฝีปากสัมผัสกันและท่อนบนเปลือยเปล่า ความรู้สึกแปลก ๆ ก็ถาโถมเข้ามา เขาดึงเนกไทที่ผูกคออยู่ออกจนมันหลวมก่ายกอง จากนั้นก็รุกรานเข้าไปในโพรงปากของแจยองอย่างเร่งรีบพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด แจยองคลายหมัดที่กำแน่นออกแล้วช่วยเขาถอดเสื้อ ในที่สุดเสื้อเชิ้ตก็ถูกถอดออก เขาขยับเข้าหาแจยองที่คอยแต่จะถอยหนีทุกครั้งที่มีโอกาส มือร้อนผ่าวของสากงฮยอนลูบไล้ไปตามท่อนบนของแจยอง นิ้วหัวแม่มือของเขาบดคลึงลงบนยอดอกที่แข็งเป็นไต “……อ๊ะ” แจยองตัวสั่นเทิ้มตามสัญชาตญาณ เขากุมข้อมือของสากงฮยอนพลางสบตาเขา สายตาของแจยองลูบไล้ไปตามท่อนบนอันกำยำของเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความใคร่กลับแข็งค้างลงกะทันหัน เพราะรอยแผลเป็นบนท่อนบนที่มีกล้ามเนื้อสวยงามนั้นมันสะดุดตาเขาเข้าอย่างจัง ที่แขนซ้ายมีรอยสักที่ดูเหมือนน้ำหมึกที่แผ่กระจายออกไป เป็นรูปดาบที่มีรูปร่างคล้ายกางเขนและมีงูพันรอบดาบเอาไว้ ทันทีที่ละสายตาจากรอยสัก เขาก็รู้ได้ทันทีว่าตามท่อนบนของเขามีรอยแผลเป็นทั้งเล็กและใหญ่ปกคลุมอยู่เต็มไปหมด เขาไม่อาจละสายตาจากรอยแผลที่ลากผ่านไปมาอย่างยุ่งเหยิงตั้งแต่หัวไหล่จนถึงหน้าท้องส่วนล่างได้ แจยองค่อย ๆ เลื่อนมือไปลูบไล้รอยแผลเหล่านั้นพร้อมกับกล้ามเนื้อที่ขรุขระ ดูจากลักษณะของแผลที่สมานแล้วมันน่าจะเป็นแผลที่ลึกมาก มองเผิน ๆ เหมือนถูกสัตว์ป่ารุมกัดทึ้งเลยทีเดียว มีแผลที่ดูเหมือนถูกของมีคมบาด หรือแม้แต่แผลที่ดูเหมือนรอยกระสุนอยู่ไม่น้อย พอรอยแผลเป็นหนึ่งจางหายไปจนเกือบจะเห็นผิวเนียน รอยแผลอื่นก็เข้ามาแทนที่ แจยองเงยหน้ามองสากงฮยอนด้วยสายตาที่ยังไม่หายช็อก จุดโฟกัสที่เคยอยู่ที่ปลายนิ้วเลื่อนขึ้นมาสบตากับเขา “ดูเหมือนจะยังไม่ได้ยินเรื่องนั้นมาสินะ ทั้งที่มีข่าวลือหนาหูว่าบริษัทก่อสร้างธรรมดา ๆ ของผมมันไม่ธรรมดาอย่างที่คิด ผมเองก็รู้เรื่องนั้นดี” “…….” แจยองกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก เขาตกใจจริง ๆ แม้แต่นักเลงที่แจยองรู้จักก็ยังไม่มีแผลเยอะขนาดนี้เลย ไหนบอกว่าเป็นแค่นักเลงปลายแถวไง รอยแผลแบบนี้มันใช่นักเลงปลายแถวที่ไหนกัน ต่อให้ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาแค่ไหน ร่างกายก็ไม่น่าจะสะบักสะบอมได้ขนาดนี้ “……ผมไม่นึกว่ามันจะเป็นเรื่องจริงครับ” “ถ้าผมตอบว่าเป็นเรื่องจริง แล้วมันจะเปลี่ยนอะไรได้งั้นเหรอ?” “มันดู……” “กลัวเหรอ?” “มันดูน่าจะเจ็บมากเลยครับ……” เขาเค้นเสียงพูดออกมา น้ำเสียงนั้นสั่นเครือและดูไม่มั่นคง แจยองลอบสังเกตสีหน้าของสากงฮยอนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร แต่อีกฝ่ายยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉยราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ไม่ใช่สิ ไม่ใช่เลย แม้แววตาจะดูสงบนิ่ง แต่เขาก็เห็นกล้ามเนื้อกรามของอีกฝ่ายขยับเขยื้อนเล็กน้อย “นี่คือหลักฐานว่าผมยังมีชีวิตอยู่ครับ ผมใช้ชีวิตมาอย่างสมบุกสมบันเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ และผมก็ทำร้ายคนอื่นมามากพอ ๆ กัน เพราะฉะนั้น” “…….” “คุณไม่ควรมาสงสารผม แต่ควรจะหวาดกลัวจนตัวสั่นแล้วหนีไปซะ นั่นคือสิ่งที่ควรจะทำต่อไป” แจยองปิดปากเงียบเพราะพูดไม่ออก จากนั้นริมฝีปากของอีกฝ่ายก็ทาบทับลงที่ใต้ใบหู แจยองหลับตาปี๋เมื่อรู้สึกถึงไรฟันคม ๆ ที่ขบเคี้ยวลงบนผิวหนัง ท่อนบนที่กึ่งลุกกึ่งนั่งกดทับลงบนเตียงอย่างหนักหน่วง “อา อ๊ะ คุณฮยอนอี……” มือของสากงฮยอนวุ่นวายอยู่กับการหยอกเย้าหน้าอกของเขา ริมฝีปากที่เลื่อนลงมาจากใต้ใบหูกลับมาขบเม้มที่ลำคอของแจยอง แจยองกอดศีรษะของสากงฮยอนไว้แน่น เขาขมวดคิ้วพลางเชิดหน้าขึ้น จากนั้นมือที่ไล่ขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลังก็ประคองที่หลังคอของแจยองเอาไว้ มือของสากงฮยอนสัมผัสเข้าที่เป้ากางเกงของแจยอง แจยองที่เกร็งไปทั้งตัวกอดไหล่ของเขาไว้แน่น และนั่นทำให้เขาได้รู้ว่าสากงฮยอนมีรอยสักอีกแห่งหนึ่งอยู่ที่หลังคอช่วงล่าง XVII กว่าจะจำตัวอักษรที่กลับหัวได้ก็ใช้เวลาประมาณ 2 วินาที ตัวเลขโรมันงั้นเหรอ? มันหมายความว่ายังไงกันนะ? ทันทีที่เขาสงสัย เอวของเขาก็เด้งขึ้นตามสัญชาตญาณ “อ๊ะ!” นั่นเป็นเพราะสากงฮยอนขบกัดยอดอกข้างขวาของแจยอง สัมผัสจากคนแปลกหน้าไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น มือที่แทรกเข้าไปในบัคเคิลที่ถูกปลดออกกุมส่วนกระสันของแจยองไว้แน่น แจยองสูดลมหายใจเข้าลึก จิกปลายนิ้วลงบนไหล่ของเขา เขาอยากจะหุบขาที่อ้าออกแต่ก็ทำไม่ได้เพราะขาข้างหนึ่งของอีกฝ่ายแทรกอยู่ตรงกลางพอดี “ฮ้า อ๊ะ……” ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือที่เคยวนเวียนอยู่แถวหัวไหล่ขยำผมที่ท้ายทอยของเขาตามสัญชาตญาณ สากงฮยอนไม่สนใจว่าผมจะถูกดึงรั้ง เขาเอาแต่ฝังเขี้ยวลงมาอย่างดื้อรั้น ราวกับกำลังจะกัดกินผิวหนังเข้าไปจริง ๆ รอยรักเริ่มเพิ่มขึ้นบนร่างกายของแจยองทีละจุดจนเต็มท่อนบน มือขยับรูดรั้งส่วนกระสันอย่างคล่องแคล่ว มือที่หยาบกร้านกลับช่วยกระตุ้นอารมณ์ให้รุนแรงยิ่งขึ้น มือที่กุมน่องของแจยองลูบไล้ขึ้นมาจนถึงต้นขา “เดี๋ยวก่อน อ๊ะ……!” แจยองสะอื้นไห้เพราะความเสียวซ่านที่ถาโถมเข้ามา ริมฝีปากของสากงฮยอนเลื่อนลงมายังหน้าท้องที่บุ๋มลงไป ยิ่งริมฝีปากของเขาเข้าใกล้ส่วนกลางกายมากเท่าไหร่ แกนกายก็ยิ่งตั้งชันมากขึ้นเท่านั้น ทุกครั้งที่ส่วนนั้นสัมผัสเข้ากับลำคอของเขา แจยองก็เผยความวิตกกังวลออกมาอย่างปิดไม่มิด “อา ฮึก……. ปล่อยผมเถอะครับ ปล่อย…… อ๊ะ ได้โปรดเถอะครับคุณฮยอนอี ขอร้องล่ะ” น้ำหล่อลื่นที่ปริ่มออกมาทำให้เขาหงุดหงิดจนต้องจิกปลายเท้าแน่น แจยองใช้ส้นเท้าถีบเตียงนุ่ม ๆ เพื่อบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขากำลังจะถึงฝั่งฝัน แต่มันก็ไร้ผล สากงฮยอนยังคงขยับมือรูดรั้งแกนกายของเขาขึ้นลงอย่างดื้อรั้นราวกับจะเร่งให้เขาปลดปล่อยออกมา เสียงที่น่าอับอายดังก้องไปทั่วห้อง เขารู้สึกอายที่ต้องปลดปล่อยด้วยมือของคนอื่น ถ้าขยับไปโดนสากงฮยอนเข้า ต่อให้เขาจะกัดลิ้นตัวเองแรงแค่ไหน สติที่กระเจิดกระเจิงไปแล้วก็คงกู้กลับมาไม่ได้ เขาไม่อาจกลั้นอารมณ์ไว้ได้อีกต่อไป แจยองหลับตาปี๋พลางขยุ้มผมของอีกฝ่ายไว้แน่น “อ๊ะ!” น่าอายชะมัด น่าอายที่สุด มือของคนอื่นลูบไล้คราบน้ำรักที่ไหลซึมออกมาตามแกนกาย เขาเอามือปิดหน้าไว้เพราะทนความอับอายไม่ไหว “มองผมสิ” เขาสัมผัสไม่ได้ถึงการเคลื่อนไหวของลิ้นที่หน้าท้องส่วนล่างแล้ว สากงฮยอนยืดตัวขึ้นพลางเรียกแจยองอย่างอ่อนโยน แต่เขาไม่สามารถทำตามคำขอนั้นได้ เพราะเขารู้สึกได้เลยว่าใบหูของตัวเองแดงก่ำแค่ไหน “คุณโดแจยอง มองผมสิครับ” จนกระทั่งเขาพูดย้ำอีกครั้ง แจยองถึงยอมละมือที่ปิดหน้าออก ดวงตาที่รื้นแดงหันไปมองสากงฮยอน ไม่นานนักสายตาก็เลื่อนลงไปมองมือที่กุมแกนกายของเขาเอาไว้ “มือ……” น่าเกลียดที่สุด เขาทำได้เพียงบ่นพึมพำในใจถึงความรู้สึกที่ไม่อาจพูดออกมาได้ อีกฝ่ายเอามืออีกข้างมาวางที่เอวของแจยอง กางเกงถูกถอดออกไปตามขาที่ชันเข่าอยู่ เผยให้เห็นเรียวขาขาวโพลน “ยกขาขึ้นสิ” แจยองที่ยังคงจมอยู่กับความรู้สึกที่ยังไม่จางหายทำอะไรไม่ถูก แต่เขาก็ยอมทำตามคำสั่งของสากงฮยอน กางเกงและชั้นในถูกถอดออกไปในพริบตา เมื่อสากงฮยอนเพิ่มแรงบีบที่มือซึ่งกุมแกนกายของแจยองไว้ ต้นขาก็สั่นระริก “ฮือ……” เขากัดฟันแน่นแต่ก็ไม่อาจกลั้นเสียงครางแผ่วเบาไว้ได้ มือที่ลูบไล้ตั้งแต่โคนจนถึงส่วนปลายยังคงเลื่อนสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ สายตาของแจยองจับจ้องที่มือของเขาอย่างไม่ลดละ เขาอยากจะให้อีกฝ่ายรีบเช็ดมือที่สกปรกนั่นซะ แต่มันกลับเลื่อนสูงขึ้นเกินกว่าจะเรียกว่าการเช็ด “……คุณทำอะไรน่ะ!” เขาแลบลิ้นออกมาเลียน้ำรักที่ติดอยู่ที่มือ แจยองตกใจสุดขีดจนรีบลุกขึ้นมาคว้ามือของสากงฮยอนเอาไว้ ถึงน้ำรักจะเปื้อนมือเขาก็ช่างมัน เขาตกใจจนเกือบจะหลุดคำด่าออกมาแต่ก็กลั้นไว้ได้ทัน สากงฮยอนไม่ยอมแพ้ เขาเลียน้ำรักที่เปื้อนมือแจยองด้วย ไอ้โรคจิตนี่ทำบ้าอะไรของมันเนี่ย! แจยองขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรังเกียจ พอกลางกายของเขาขยับยิ้มราวกับสนุกกับปฏิกิริยานั้น เขาก็ถึงกับพูดไม่ออก แจยองรีบก้มหน้าลงด้วยความลนลาน สายตาที่กวาดมองไปทั่วเบื้องล่างหยุดกึกอยู่ที่ท่อนล่างของอีกฝ่าย เขาเห็นบางอย่างที่นูนเด่นออกมา สิ่งที่เขาลืมไปชั่วขณะผุดขึ้นมาในหัว ร่างกายเกร็งขึ้นมาโดยอัตโนมัติ แจยองรีบละสายตาพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “ดีจังที่มือไม่เคยผ่านใครมาเลย แต่แบบนี้ก็น่าลำบากใจนะครับ” “…….” “เห็นแล้วยังไม่รู้ว่าต้องทำอะไร” เขาเชิดคางขึ้นมองสากงฮยอน อีกฝ่ายดึงมือของแจยองไปวางที่เป้ากางเกงของเขา ปลายนิ้วสั่นระริกในขณะที่ถูกจูงมือให้ปลดบัคเคิลออก สากงฮยอนยิ้มอย่างใจเย็นพลางกุมคอของแจยองเอาไว้ จากนั้นเขาก็ประกบริมฝีปากพลางดึงขาของแจยองเข้าหาตัว แจยองลื่นไถลลงไปด้านล่างโดยไม่มีโอกาสได้ขัดขืน ร่างกายถูกกดทับอย่างหนักหน่วง ราวกับเขาถูกสากงฮยอนฝังกลบเอาไว้ เขาหลับตาปี๋เมื่อรู้ตัวว่าไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว แจยองสอดมือเข้าไปในกางเกงที่เริ่มหลวม เขาใช้มือลูบไล้แกนกายของสากงฮยอนที่ขยายใหญ่ขึ้นอยู่ภายใต้ชั้นใน สากงฮยอนบิดหน้าพลางสอดลิ้นเข้าไปลึกในโพรงปาก แจยองดูดดึงลิ้นของเขาอย่างแรงพลางพยายามพ่นลมหายใจที่หอบพร่าออกมา มือที่เคยลูบไล้ต้นขาด้านนอกแทรกซึมเข้าไปถึงด้านใน ไม่นานนักปลายนิ้วที่วนเวียนอยู่แถวขาหนีบก็ลากผ่านร่องก้น “ฮึ่ม……” แจยองรอคอยความเจ็บปวดที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เขาพยายามผ่อนคลายร่างกายที่เกร็งเครียดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหมดสนุก “……อา” นิ้วของสากงฮยอนสอดแทรกเข้ามาภายใน ถึงจะเป็นครั้งที่สองแต่มันก็ไม่ได้ต่างไปจากเดิม นิ้วของสากงฮยอนรุกล้ำเข้ามาข้างใน ถึงจะไม่ชินแต่เขาก็พอจะทนความรู้สึกแปลกปลอมระดับนี้ได้ แจยองพยายามปรับลมหายใจพลางพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เกร็งช่วงล่าง เพื่อให้อีกฝ่ายเบิกทางข้างในได้ง่ายขึ้น และเพื่อให้เขาได้รับความเสียวซ่านและความพึงพอใจที่มากกว่าครั้งก่อน “ฮ้า อ๊ะ……” เขารู้ดีว่าการยั่วยวนทางเพศไม่ได้มีแค่เรื่องของภาพลักษณ์เท่านั้น เขาจึงไม่ลังเลที่จะส่งเสียงครางออกมา เขาใช้มือประคองแก้มทั้งสองข้างของสากงฮยอนที่กำลังรุกรานริมฝีปากของเขาอย่างรุนแรง แจยองก้มหน้าลงเพื่อพักหายใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เขาประทับจูบเบา ๆ ที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย “ผมเองก็…… ฮ้า รู้ครับ” ก่อนที่สากงฮยอนจะได้อ้าปากพูด เขาก็กอดคออีกฝ่ายไว้แน่นพลางอ้าปากขบกัดใบหูของเขา ทุกครั้งที่นิ้วของสากงฮยอนควานอยู่ข้างล่าง เขาก็จะพ่นลมหายใจร้อน ๆ ออกมาเพื่อเพิ่มอุณหภูมิที่ใบหูของอีกฝ่าย เขายังเบียดท่อนบนเข้ากับแผ่นอกของเขาจนแน่น ทุกครั้งที่รู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมเขาก็จะบิดตัวไปมา จนยอดอกที่แข็งชันเสียดสีกับผิวหนังของอีกฝ่าย “……อื้อ คุณฮยอนอี……” ใจหนึ่งเขาก็อยากให้ความสัมพันธ์นี้จบลงเร็ว ๆ แต่อีกใจหนึ่งเขาก็อยากให้อีกฝ่ายพัวพันกับเขาจนกว่าจะเบื่อ ความเจ็บปวดน่ะเขาทนได้ ในเมื่อความเจ็บปวดมันถูกทำให้ดูสวยงามขึ้นมาบ้างแล้ว เขาก็พร้อมจะแสร้งทำเป็นเสียวจนแทบขาดใจเหมือนในหนังโป๊สักเรื่อง แกนกายร้อนผ่าวสัมผัสเข้าที่ขาหนีบ แจยองกลืนน้ำลายพลางอ้าขาออกกว้างกว่าเดิม ปลายนิ้วของเขาดูเหมือนจะบดคลึงลึกเข้าไปในผนังด้านใน เขาพยายามกดข่มความตื่นเต้นพลางขบกัดสันกรามของสากงฮยอนเบา ๆ เขาดูดดึงผิวหนังราวกับจะสูบกินเข้าไปเพื่อทิ้งรอยรักไว้บนร่างกายของอีกฝ่ายให้มากพอ ๆ กับที่เขาได้รับมา แจยองแลบลิ้นเลียรอยรักเหล่านั้นก่อนจะเปลี่ยนมาขบกัดที่ลำคอ ในวินาทีที่เขาค่อย ๆ แลบลิ้นออกมาเพื่อจะทิ้งรอยรักไว้อีกจุดนั่นเอง “อา……!” เอวของแจยองเด้งขึ้นตามสัญชาตญาณ ร่างกายแข็งทื่อทันทีเมื่อความรู้สึกประหลาดจู่โจมเข้าที่ท่อนล่าง ความรู้สึกที่แล่นพล่านไปตามเอวนั้นยาวนานพอสมควร เขาละริมฝีปากออกจากผิวหนัง สากงฮยอนกดเน้นลงบนจุดกระสันของแจยองอีกครั้ง “อ๊ะ!” คราวนี้เสียงครางที่ไม่ได้ตั้งใจก็หลุดออกมาเอง เอวของเขาสั่นพริ้วราวกับจะกระเด้งหนี เมื่อเขาพยายามจะดิ้นรนตามสัญชาตญาณ สากงฮยอนก็ใช้เข่าที่งออยู่กดทับต้นขาของแจยองไว้ ขาข้างหนึ่งของเขาขยับไม่ได้เลยเพราะน้ำหนักที่กดทับลงมา แจยองขมิบช่วงล่างแน่นตามสัญชาตญาณ เขารู้สึกเหมือนแกนกายสั่นสะท้านจึงก้มลงไปมอง เห็นแกนกายที่แข็งตัวขึ้นมาครึ่งหนึ่ง บ้าเอ๊ย นี่ฉันรู้สึกเสียวจากข้างหลังเพราะไอ้หมอนี่งั้นเหรอ? นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้ว่าตัวเองสามารถรู้สึกเสียวจากทางนี้ได้จริง ๆ และความจริงที่น่าสิ้นหวังนั้นก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล แต่ความรู้สึกสิ้นหวังนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะนิ้วอีกนิ้วหนึ่งแทรกซึมเข้ามาในช่องทางที่หดเกร็งนั้น “อา ฮ้า อ๊ะ! อา……!” ตอนนี้สากงฮยอนเริ่มรุกรานจุดเดียวอย่างจริงจัง ศีรษะของเขาหงายไปข้างหลัง ทุกครั้งที่เขาแทงนิ้วเข้ามาลึก ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนก่อนจะกลับมาชัดเจนสลับกันไปมา เขารู้สึกเหมือนมันคุ้น ๆ อย่างบอกไม่ถูก ถึงจะเป็นความรู้สึกที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก แต่มันก็เหมือนกับว่าเขาเคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน เขาอยากจะบิดตัวไปมาใจจะขาด แต่เพราะขาถูกควบคุมไว้เขาจึงรู้สึกอึดอัดมาก เขาขมวดคิ้วแน่นจนสุดแรง กล้ามเนื้อใบหน้ากระตุกไปมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาหุบปากไม่ลงจนต้องพ่นลมหายใจหอบถี่ออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ฮ้า อ๊ะ……” ในพริบตานั้น นิ้วอีกนิ้วหนึ่งก็ดันแทรกเข้ามา สากงฮยอนขยับนิ้วอย่างเหนียวหนึบซึ่งต่างจากตอนที่พวกเขามีอะไรกันครั้งแรกมาก พอคิดถึงตอนนั้น เขาก็พลันตระหนักได้ว่าความรู้สึกที่เขาเคยคิดว่ามันคลุมเครือนั้นคืออะไร รวมถึงสีหน้าของสากงฮยอนที่ยิ้มอย่างมีเลศนัยในตอนนั้นด้วย ไอ้หมอนี่ อย่าบอกนะว่าเขารู้อยู่แล้วว่าต้องแทงตรงไหน แต่กลับจงใจเลี่ยงไม่โดนจุดนั้นน่ะ? แจยองกัดฟันแน่นพลางคาดเดาถึงพฤติกรรมในอดีตของเขาในวันนั้น มันน่าหงุดหงิดจนแทบคลั่ง ทั้งนิ้วที่เติมเต็มช่องทางข้างล่าง และร่างกายที่สั่นเทิ้มทุกครั้งที่นิ้วสอดลึกเข้ามา มันทำให้เขาแทบขาดใจ แจยองบิดแขนข้างหนึ่งไปข้างหลังพลางขยำผ้าห่มไว้แน่น “คุณโดแจยอง” “ฮือ อื้อ……. อา คุณฮยอนอี……” ถึงเขาจะไม่อยากทำแบบนั้น แต่น้ำเสียงออดอ้อนก็หลุดปากออกมา เขาเจ็บใจชะมัด ทั้งโมโหและหงุดหงิด หงุดหงิดมากแต่หน้าอกก็กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาทำได้เพียงขมิบตอดรัดนิ้วของสากงฮยอนอย่างต่อเนื่อง ทำอีกสิ เขาไม่อาจพูดคำนั้นออกมาได้แต่ก็พยายามขมิบตอดรัดเพื่อเร่งเร้าเขา สากงฮยอนที่ดูเหมือนจะเข้าใจความหมายนั้นค่อย ๆ ดันนิ้วเข้าไปอีกครั้ง “ฮ้า……!” แจยองปล่อยใจไปกับความเสียวซ่านนั้นอย่างเต็มที่ เขาคิดว่าถ้าไม่ต้องรับแกนกายของสากงฮยอนแต่ใช้แค่เพียงนิ้วแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ก็คงจะดี แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงความคิดของแจยองฝ่ายเดียว สากงฮยอนดูเหมือนจะไม่มีเจตนาแบบนั้นเลย เขาถอนนิ้วที่เคยเติมเต็มช่องทางข้างล่างออกมา แจยองเกร็งท่อนล่างแน่น เขาเตรียมใจรับนิ้วที่จะจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง แต่เขากลับรู้สึกได้ว่ามือของอีกฝ่ายถอนออกไปจนหมดแล้ว “วันนี้รับเก่งจังนะครับ ช่วงที่ไม่ได้เจอกันแอบไปสำมะเลเทเมาที่ไหนมาหรือเปล่า?” “ไม่ได้…… ทำแบบนั้นนะครับ” “หรือว่าแอบเอาอะไรยัดเองหลังจากวันนั้น” ขาที่เคยกดทับต้นขาไว้อย่างหนักหน่วงถอนออกไปในที่สุด ฉันทำแบบนั้นมาตั้งแต่ก่อนจะเจอแกแล้วโว้ย ไอ้บ้าเอ๊ย แจยองกัดฟันกรอดพลางกลืนคำพูดที่เกือบจะหลุดปากออกมาลงไป “อ๊ะ……!” แกนกายจู่โจมเข้ามาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงจนเขาหลุดเสียงครางที่เจ็บปวดออกมาทันที ดวงตารื้นไปด้วยน้ำตาในพริบตา แกนกายที่แข็งตัวจนหนาเตอะแทรกซึมเข้ามาอย่างกะทันหัน ซึ่งต่างจากนิ้วที่ค่อย ๆ เข้า ๆ ออก ๆ อย่างใจเย็น ความเจ็บปวดเข้าครอบงำท่อนล่างที่เคยเต็มไปด้วยความเสียวซ่านในชั่วพริบตา ช่องทางข้างล่างที่ส่งสัญญาณอันตรายขมิบเกร็งโดยอัตโนมัติ เขาผลักไหล่ของสากงฮยอนตามสัญชาตญาณเพื่อเอาตัวรอด ดูเหมือนสากงฮยอนเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน เพราะเขาเห็นอีกฝ่ายกัดฟันแน่นเหมือนกัน แม้แต่คิ้วที่เคยเรียงตัวสวยก็ยังขมวดมุ่นจนยุ่งเหยิง เขานึกว่าความเจ็บปวดนี้เขาจะทนได้เสียนอีก เขานึกว่าครั้งที่สองน่าจะทนได้ดีกว่าครั้งแรก แต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิดไปถนัด ครั้งนี้เขาก็ยังหนีไม่พ้นความรู้สึกเหมือนช่องทางข้างล่างจะฉีกขาด ต่อให้สากงฮยอนจะก้มลงมาดูดดึงสันกรามของเขา แจยองก็ยังคงหลับตาปี๋พลางกลั้นหายใจด้วยความเจ็บปวด อุตส่าห์ตั้งใจเบิกทางให้ตั้งนาน แล้วทำไมถึงเสียบเข้ามาแรงแบบนี้ล่ะ……! เขาเกิดความรู้สึกอยากจะสับแกนกายที่รุกล้ำเข้ามาในช่องทางที่คับแคบนี้ให้เป็นชิ้น ๆ เหมือนดิลโด้ชะมัด “ฮึก! อา……!” เขานึกว่ามันเข้าไปจนสุดโคนแล้ว แต่สากงฮยอนยังคงดันเข้ามาไม่หยุด เขาเหมือนจะสัมผัสได้ถึงรูปร่างของแกนกายที่มีเส้นเลือดปูดโปนอยู่ข้างล่างนั่นเลย เขาทนไม่ไหวแล้ว ทุกครั้งที่สากงฮยอนกระแทกแกนกายเข้ามาอย่างป่าเถื่อน เขาก็รู้สึกเหมือนท่อนล่างจะแยกออกจากกัน มันไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง แล้วเขาจะทนแบบนี้ไปได้ทุกครั้งได้ยังไง! เสียงคร่ำครวญที่สิ้นหวังสะสมอยู่ในปากมากขึ้นเรื่อย ๆ แจยองขยำผ้าห่มพลางส่ายหน้าไปมา เพราะเขารู้ดีว่าการรับแกนกายในตอนที่ยังไม่พร้อมมันเจ็บปวดแค่ไหน เขาเลยยิ่งกลัวมากขึ้นไปอีก แถมสากงฮยอนยังแรงดีไม่มีตก เขาไม่มีทางรู้เลยว่ามันจะไม่จบลงแค่ครั้งสองครั้ง เขาไม่รู้ว่าช่วงเวลาแห่งความอดทนนี้จะดำเนินต่อไปอีกนานแค่ไหน ในตอนที่น้ำตาคลออยู่ที่หางตานั่นเอง “ฮ้า!” เอวของเขาเด้งขึ้นเองอีกครั้ง ความรู้สึกที่ยังไม่ทันผ่านสมองแต่แล่นผ่านกระดูกสันหลังไปทำให้ร่างกายสั่นเทิ้ม ความเสียใจที่เคยรู้สึกเสียวเพราะแค่นิ้วกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย เมื่อแกนกายของสากงฮยอนครูดผ่านจุดที่ไวต่อสัมผัสเป็นพิเศษ เนื้อต้นขาด้านในสั่นระริกอย่างบ้าคลั่ง มันเป็นความเสียวซ่านที่ต่างจากตอนที่ถูกนิ้วสะกิดเพียงเบา ๆ อย่างสิ้นเชิง “อา ฮ้า……. ฮ้า……” เสียงสะอื้นถูกกลืนหายไปในลมหายใจที่หอบถี่ ตอนนี้เขาเริ่มสับสนแล้วว่าตัวเองกำลังร้องไห้หรือกำลังเสียวกันแน่ เขาเพิ่งจะนึกด่าสากงฮยอนในใจว่าทำเจ็บ แต่กลับมาจมกองกามอารมณ์ในพริบตาแบบนี้มันช่างน่าเจ็บใจนัก เขาอยากจะหนีไปเพราะความอับอายแต่ก็ไม่อาจถอนตัวจากความเสียวซ่านที่อีกฝ่ายมอบให้ได้เลย มันน่าคลั่งชะมัด ความรู้สึกซ่านสยิวแล่นพล่านตั้งแต่ปลายเท้าที่หงิกงอไปจนถึงกระดูกสันหลัง เขาอยากจะคายแกนกายที่ขมิบตอดไว้ออกเพราะมันเจ็บเหลือเกิน แต่ในขณะเดียวกันเขาก็อยากให้อีกฝ่ายกระแทกจุดนั้นอีกครั้ง “ฮ้า! อื้อ…… ฮ้า……” เขายังไม่ทันได้ขอร้อง อีกฝ่ายก็กระแทกแกนกายที่ถอนออกไปชั่วครู่กลับเข้ามาอย่างรุนแรง เปิดไฟเลี้ยวบอกก่อนจะเข้ามาหน่อยสิโว้ย! ถึงจะกรีดร้องอยู่ในใจแต่เขาก็ขมิบตอดแกนกายของสากงฮยอนอย่างแรง ตอนนี้เขาไม่แม้แต่จะผลักไหล่อีกฝ่ายออก แจยองกอดคอสากงฮยอนไว้แน่น เขาถึงขั้นเร่งเร้าให้อีกฝ่ายกระแทกเข้ามาแรง ๆ อย่างไม่รักดี ความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านขึ้นมาเป็นพัก ๆ มันส่งผลกระทบต่อเขามากกว่าความเจ็บปวดที่เหมือนช่องทางจะฉีกขาดเสียอีก “อา ฮ้า! ฮยอน…… ฮ้า คุณฮยอนอี……!” อา ไม่เอาแล้ว พอทีเถอะ ถึงความรู้สึกต่อต้านจะพุ่งสูงขึ้นในจิตใต้สำนึก แต่เมื่อมือที่ไล่ขึ้นมาตามบั้นท้ายกอดแผ่นหลังของแจยองไว้แน่น เขาก็โอบขาไปรอบเอวของอีกฝ่าย เขามั่นใจว่าตัวเองกอดสากงฮยอนไว้แน่นและเกร็งไปทั้งตัวแล้ว แต่แปลกที่เนื้อตัวเขายังคงสั่นเทิ้ม มันเป็นความเสียวซ่านที่ยิ่งกว่าตอนที่เขาปลดปล่อยออกมาเสียอีก เพราะความแนบชิดกับสากงฮยอน แกนกายที่เคยตั้งชันอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลาก็สั่นพริ้วอยู่กับที่ เจ็บมากเลย เจ็บแต่ทำไมถึงรู้สึกดีล่ะ? ความรู้สึกที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยสามัญสำนึกของเขามันปนเปกันไปหมดจนวุ่นวาย “ฮ้า อ๊ะ! ฮือ……” ดูเหมือนสากงฮยอนจะแค่กระแทกแกนกายเข้ามาตามใจชอบแท้ ๆ แต่ร่างกายเขาก็ยังไม่หยุดสั่น ร่างกายที่ควรจะตอบสนองตามความต้องการของเขากลับหลุดจากการควบคุมไปแล้ว ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป ใครจะไปรู้ว่าเส้นเลือดแต่ละเส้นที่ปูดโปนบนแกนกายขนาดมหึมานั่นจะกลายเป็นสิ่งกระตุ้นชั้นยอดที่ทำลายสติสัมปชัญญะของเขาจนย่อยยับแบบนี้ แม้ในตอนที่สากงฮยอนจะบดริมฝีปากไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย ฝังเขี้ยวทิ้งรอยเอาไว้ หรือแม้แต่ตอนที่เขาขยุ้มผมแล้วดึงรั้งอย่างแรง เขาก็ยังไม่สามารถดึงสติกลับมาได้เลย ในขณะที่ถูกกระแทกอยู่นั้น แกนกายของเขาก็ขย้อนน้ำรักออกมา เมื่อเขาขยับเอวเน้นย้ำอีกสองสามครั้ง แกนกายที่เคยสลดลงก็กลับมาตั้งชันขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แจยองที่กุมแก้มของเขาไว้พยายามควานหาตัวริมฝีปากของสากงฮยอนอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่ดูดดึงลิ้นที่สอดลึกเข้ามาถึงลำคอ เขาก็ยังคงส่งเสียงครางออกมาอย่างต่อเนื่อง แจยองหอบหายใจอย่างเร่งรีบในตอนที่สากงฮยอนกำลังจะปลดปล่อยเข้ามาในตัวเขา ร่างกายที่ถูกพลิกกลับมาสอดประสานกับแกนกายของเขาอีกครั้งในทันที แต่แจยองกลับไม่ขัดขืนเลยสักนิด เขาทำเพียงขยำผ้าห่มไว้แน่น เขาหยุดตัวเองไม่ได้แล้ว ถึงเขาจะนับไม่ได้ว่าตัวเองปลดปล่อยไปกี่ครั้งในขณะที่สากงฮยอนเพิ่งจะปลดปล่อยไปเพียงครั้งเดียว แต่จะให้เขาหยุดอีกฝ่ายตอนนี้ เขาก็ยังโหยหาความเสียวซ่านที่เข้าครอบงำไปทั้งตัวอยู่ดี มันดีกว่าตอนที่เขาใช้มือรูดรั้งเอง ดีกว่าตอนที่เขาพยายามยัดดิลโด้ขนาดเหลือเชื่อเข้าไปด้วยความเจ็บปวดเสียอีก มันคือกามารมณ์ที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยจริง ๆ