PromptHub
ID #34ทั่วไป•แก้ไขล่าสุด 2/10/2569 03:53:04

V24 Chapter 3 IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

3. ความหฤหรรษ์ในกรงขัง “พอเช้าฝนก็คงจะหยุดตก แต่ถ้าคุณไม่มีที่ไปที่ไหนเป็นพิเศษ ก็พักอยู่ที่นี่ไปก่อนเถอะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำตัวให้คุณต้องอึดอัดใจ” ขณะที่ฉันเดินตามหลังชายหนุ่มไป สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นลำคอขาวซีดที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ตออกมา ทุกครั้งที่เขาขยับกาย รอยแผลเป็นที่ดูเหมือนถูกไฟลวกจะปรากฏให้เห็นเด่นชัดผ่านรอยแยกของปกเสื้อนั้น “...ฉันขอถามเหตุผลได้ไหมคะ ว่าทำไมคุณถึงหยิบยื่นความเมตตาให้ฉันขนาดนี้” เขาที่กำลังก้าวยาวๆ หยุดชะงักลงทันที ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้ซึ่งแสงไฟแม้เพียงเศษเสี้ยว ดวงตาสีมรกตคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างเย็นเยียบ “ผมชอบดูแลสัตว์ที่บาดเจ็บมากเลยละครับ” นิ้วมือเรียวยาวของเขาค่อยๆ เอื้อมเข้ามาหา ฉันเผลอตัวสั่นด้วยความกลัวเหมือนสัตว์กินพืชที่อยู่ต่อหน้าผู้ล่า ฉันหลับตาลงด้วยความตกใจจนร่างกายกระตุก และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ปลายนิ้วของเขาก็ซึมซาบสัมผัสแผ่วเบาอยู่บนแก้มของฉันอย่างลับล่อ “อา...” ปลายนิ้วของชายหนุ่มแตะลงบนผิวเนื้ออ่อนบางที่ถูกเศษกระจกบาด ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วเมื่อเขาจงใจลูบไล้มันอย่างไม่ลดละ “อย่าไปแตะต้องแผลล่ะ เดี๋ยวจะอักเสบเอาได้ ไปที่ห้องนอนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะทายาให้” เมื่อกี้ยังเป็นฝ่ายลูบคลำตามใจชอบอยู่เลยแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับบอกไม่ให้แตะต้องเนี่ยนะ ช่างเอาแต่ใจตัวเองเสียจริง ฉันเดินตามหลังเขาไปจนกระทั่งถึงธรณีประตูห้องนอน ภายในห้องนอนที่ไร้ซึ่งแสงเทียนอย่างที่ควรจะมีนั้น มีเพียงความเงียบสงัดอันหนักอึ้งวนเวียนอยู่ “...ฉันขอจุดเทียนได้ไหมคะ?” ฉันยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนแล้วเอ่ยถามเขา การต้องเข้ามาอยู่ในห้องนอนกับผู้ชายแปลกหน้าสองต่อสองในที่ที่ไม่มีแสงสว่างลอดเข้ามาเลยแม้แต่น้อยเป็นเรื่องที่น่ากังวลมาก อย่างน้อยถ้ามีเทียนแห้งๆ สักเล่มก็คงจะดี “ผมหายาเจอแล้ว รีบเข้ามาเถอะครับ” แทนที่จะตอบคำถาม เขากลับกวักมือเรียกอย่างเย็นชา ฉันกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปอย่างระมัดระวัง “ตรงนี้ครับ” ในขณะที่ฉันกำลังเดินเคว้งคว้างอยู่ในความมืด นิ้วมือเรียวยาวของเขาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมืออย่างแผ่วเบา ฉันถูกแรงดึงของเขาพาไปนั่งลงบนเครื่องนอนที่นุ่มนิ่ม “อยู่นิ่งๆ นะครับ ถ้าขยับแผลจะอักเสบเอา” การที่ต้องมานั่งอยู่บนเตียงกับชายแปลกหน้าสองต่อสองแบบนี้ บางทีการไม่จุดเทียนอาจจะเป็นเรื่องโชคดีแล้วก็ได้ เพราะตอนนี้หน้าของฉันคงจะแดงก่ำจนเหมือนจะระเบิดออกมาแน่ๆ “เป็นยังไงบ้างครับ ไม่เจ็บใช่ไหม?” เขาค่อยๆ ละเลงเนื้อครีมเข้มข้นลงบนแก้มของฉันอย่างระมัดระวัง ในระยะห่างที่แนบชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของเขาที่รินรดอยู่ตรงลำคอ “ตอนนี้คุณควรจะนอนพักผ่อนอีกสักงีบนะ” เขาประคองร่างของฉันให้นอนลงราวกับกำลังดูแลเด็กทารก เขาตั้งใจจะยกห้องนอนของตัวเองให้ฉัน แล้วไปนอนที่อื่นอย่างนั้นหรือ? ฉันวางมือลงบนหัวใจที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมา แล้วรอให้เขาเดินออกไปจากห้องนอน ทว่าในวินาทีนั้น ฉันกลับรู้สึกได้ถึงเตียงฝั่งขวาที่ยุบตัวลง สวบสาบ. เสียงเสียดสีกันของผ้าห่มทำให้ประสาทสัมผัสในการรับรู้ของฉันตื่นตัวขึ้นมาทันที “...ขะ...คงไม่ใช่ว่าคุณจะนอนบนเตียงเดียวกันหรอกนะคะ?” “ห้องอื่นยังไม่ได้จัดน่ะครับ เลยช่วยไม่ได้ เสียใจด้วยนะที่ผมไม่ใช่ผู้ชายใจดีขนาดที่จะยกเตียงให้แขกแล้วตัวเองไปนอนที่พื้น” “ฉันนอนที่พื้นเองก็ได้ค่ะ คุณนอนบนเตียงไปเถอะ” ขณะที่ฉันกำลังจะลุกขึ้นพร้อมกับเลิกผ้าห่มออกด้วยความลนลาน อุณหภูมิร่างกายที่เย็นเยียบของชายหนุ่มก็สัมผัสเข้าที่ข้อมือ “...ชู่ว์ นอนลงเถอะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรคุณ” ดูเหมือนเขาจะไม่มีความคิดที่จะปล่อยฉันไปง่ายๆ หลังจากยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ในที่สุดฉันก็เลือกที่จะขดตัวอยู่ตรงริมขอบเตียงอย่างหมิ่นเหม่ “แล้วก็ ผมไม่ใช่ 'คุณคนนั้น' แต่ชื่อเอดัน เอดัน โฮลเดน ครับ” เขากระซิบชื่อของตัวเองเบาๆ ท่ามกลางความมืด เอดัน โฮลเดน... เป็นชื่อที่ฉันมั่นใจว่าเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่งแน่ๆ '…นึกออกแล้ว ถ้าเป็นเอดัน โฮลเดนละก็ เขาคือดยุกปีศาจในข่าวลือนี่นา' มีข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับดยุกโฮลเดนผู้ไม่เคยปรากฏตัวในสังคมชั้นสูงเลย บ้างก็ว่าเขาสูญเสียทรัพย์สินไปกับเหตุการณ์ไฟไหม้จนแทบจะไม่ต่างจากขุนนางตกอับ หรือบ้างก็ว่าเขาใช้รูปลักษณ์ที่ดูอมโรคล่อลวงหญิงสาวมาที่คฤหาสน์แล้วจับกินทั้งเป็น “...จู่ๆ ร่างกายก็แข็งทื่อไปเลยนะครับ คงไม่ใช่เพราะข่าวลือที่ว่าผมล่อลวงผู้หญิงมาจับกินทั้งเป็นหรอกใช่ไหม?” คุณเป็นคนที่คุ้นเคยกับความมืดสินะ ทั้งที่ฉันติดอยู่ในความมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่เส้นผมของคุณสักเส้น แต่คุณกลับสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยขนาดนี้ได้ “นอกจากเรื่องนั้นแล้ว น่าจะมีข่าวลือที่คล้ายๆ กันอีกเรื่องนะ คุณไม่เคยได้ยินเรื่องที่ผมเชิญหญิงสาวสวยมาที่คฤหาสน์เพื่อมอบค่ำคืนอันแสนหฤหรรษ์ให้บ้างเหรอครับ?” มอบค่ำคืนอันแสนหฤหรรษ์งั้นหรือ... ลมหายใจของฉันติดขัดเพราะความตื่นเต้นที่แฝงไปด้วยความลับ ฉันส่ายหน้าไปมาเพื่อสลัดจินตนาการอันไม่บริสุทธิ์ที่ครอบงำสมองออกไป “...คงไม่ได้เชื่อข่าวลือไร้สาระพวกนั้นจริงๆ ใช่ไหมครับ?” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่วนเวียนอยู่ใกล้ๆ ทำให้ฉันเพิ่งมารู้ตัวเอาป่านนี้ ว่าตัวเองถูกเขาปั่นหัวด้วยคำพูดหยอกล้อเข้าเสียแล้ว แม้จะรู้สึกไม่ค่อยดีนัก แต่อย่างน้อยเขาก็ดูไม่เหมือนคนที่จะหิวกระหายในร่างกายของหญิงสาวเหมือนอย่างในข่าวลือ “เรื่องอื่นไว้คุยกันตอนเช้าก็ได้ ตอนนี้หลับตานอนเถอะครับ ส่วนเรื่องล้อเล่นผมจะเก็บไว้คุยพรุ่งนี้แล้วกัน” เสียงที่ดูอ่อนโยนซึ่งวนเวียนอยู่ข้างหูทำให้หัวใจที่เคยแข็งทื่อค่อยๆ อ่อนละลายลง ฉันพึมพำออกมาขณะที่เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง “...ฉันชื่ออิซาเบลลาค่ะ” ในภวังค์แห่งความง่วง ฉันรู้สึกได้ว่าเขาช่วยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ เมื่อสติเริ่มเลือนรางเพราะความรู้สึกอบอุ่น เขาก็เอ่ยปากขึ้น “ผมรู้อยู่แล้วละครับว่าคุณชื่ออะไร อิซาเบลลา” ฉันจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราราวกับถูกสะกดด้วยคำกระซิบอันอ่อนโยนที่บอกว่า “ฝันดีนะครับ” ดูเหมือนว่าคืนนี้ฉันจะสามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจโดยไม่ฝันร้าย * * * ฉันลืมตาขึ้นเพราะเสียงนกร้องจิ๊บๆ ที่ดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย แสงแดดอันอบอุ่นลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านห้องนอนที่ปิดสนิทเข้ามา “...เอดัน?” ฉันลองเรียกชื่อเขาดู แต่ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา เมื่อหันไปมองรอบๆ เตียง ก็พบว่าเตียงฝั่งขวาที่เขานอนอยู่นั้นถูกจัดระเบียบไว้อย่างเรียบร้อยไร้ซึ่งรอยยับ หลังจากขยี้เปลือกตาที่บวมตุ่ย ฉันก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตที่วางอยู่บนตู้ลิ้นชัก <ถ้าตื่นแล้วลงไปที่ห้องอาหารชั้น 1 นะครับ ผมจะเตรียมอาหารเช้าไว้ให้> เมื่อวานเขาบอกว่าในคฤหาสน์ที่เงียบเหงาแห่งนี้ไม่มีคนรับใช้เลยแม้แต่คนเดียว ถ้าอย่างนั้นเขาที่ตื่นมารับเช้าวันใหม่อย่างขยันขันแข็ง กำลังเตรียมอาหารเช้าด้วยตัวเองอยู่อย่างนั้นเหรอ? ฉันเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมานิดหน่อย ฉันเดินออกจากห้องนอนมุ่งหน้าไปยังบันไดตามที่เขียนไว้ในโน้ต แม้แสงตะวันจะสาดส่องแล้ว แต่ผ้าม่านในคฤหาสน์ผีสิงแห่งนี้ยังคงปิดสนิท ทำให้บรรยากาศดูวังเวงพิกล ท่ามกลางทางเดินที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต ฉันสามารถหาห้องอาหารเจอได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้เจ้านกแก้วที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุด “อรุณสวัสดิ์ครับ อิซาเบลลา” เอดันในชุดเสื้อเชิ้ตสบายๆ เอ่ยทักขณะที่เขาวางจานลงบนโต๊ะ ใช่แล้ว เมื่อคืนตอนที่กำลังสะลึมสะลือฉันได้บอกชื่อตัวเองกับเขาไป “หลับสบายดีไหมครับ?” “...ค่ะ เพราะคุณแท้ๆ เลย” ฉันนั่งลงที่โต๊ะแล้วมองแผ่นหลังของเอดัน เส้นผมสีบลอนด์เงินของเขาถูกจัดทรงไว้อย่างเรียบร้อยไม่มีที่ติ ในทางกลับกัน ฉันกลับนั่งอยู่ตรงนี้ในสภาพที่ไร้การป้องกัน โดยสวมเพียงชุดนอนสายเดี่ยวบางๆ ตัวเดียวเท่านั้น เมื่อฉันเพิ่งมารู้สึกตัวและพยายามห่อไหล่ เอดันก็ยกยิ้มมุมปากอย่างขัดเขิน “คงจะหนาวสินะครับ เดี๋ยวผมไปเอาอะไรมาให้คลุม” เขาส่งผ้าห่มผืนหนามาให้ ฉันรับผ้าห่มมาโดยไม่ตอบอะไร แล้วพันกายไว้แน่นเพื่อไม่ให้เห็นผิวเนื้อข้างใน “เอดันคะ มีชุดอาหารแค่ชุดเดียวเองนี่นา” “อิซาเบลลาผู้ใจดี ผมไม่เป็นไรครับ คุณทานก่อนเถอะ” เขายืนห่างออกไปพลางยิ้มจนตาปิด รอยยิ้มที่ดูหฤหรรษ์ของเขาทำให้แก้มของฉันร้อนผ่าวจนแดงระเรื่อ “รีบทานเถอะครับ ไม่รู้ว่าจะถูกปากไหม” “มันเยอะเกินกว่าจะทานคนเดียวค่ะ คุณอุตส่าห์ตั้งใจทำ มาทานด้วยกันเถอะนะคะ” พอฉันลุกขึ้น เขาก็ทำหน้าดุแล้วก้าวถอยหลังไป ฉันทำอะไรผิดอีกแล้วหรือเปล่านะ? ฉันเงยหน้ามองเอดันด้วยความกังวล เขาเว้นระยะห่างออกไปไกลก่อนจะเอ่ยปาก “...ตอนที่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน ผมอยากให้เราช่วยรักษาระยะห่างที่เหมาะสมไว้หน่อยนะครับ การสัมผัสเนื้อต้องตัวกันอย่างสนิทสนมมันทำให้ผมลำบากใจนิดหน่อย” เมื่อคืนยังกระซิบกระซาบในระยะที่ลมหายใจรดกันอยู่เลยแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับบอกว่าอย่าเข้ามาใกล้เนี่ยนะ ช่างเป็นคนที่จุกจิกเสียจริง “อิซาเบลลา ผมเชื่อว่าคุณจะไม่ทำลายกฎของผมจนทำให้ผมขุ่นเคืองใจหรอกนะ” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เพราะฉันไม่อยากให้เกิดความขัดแย้ง จึงยอมนั่งลงที่โต๊ะแต่โดยดี “...ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ” “งั้นก็รีบทานเถอะครับ ผมนอนไม่พอน่ะ เลยว่าจะกลับไปที่ห้องนอนสักหน่อย” ฉันจ้องมองแผ่นหลังของเขาที่เดินไกลออกไป ก่อนจะหยิบช้อนส้อมขึ้นมาในภายหลัง ซุปที่เอดันทำเองนั้นรสชาติดีมาก แถมยังเย็นลงจนพอดีคำ ทำให้กลืนลงคอได้อย่างลื่นไหล แม้จะได้ทานอาหารเลิศรสที่เต็มไปด้วยความใส่ใจ แต่ความเงียบเหงาที่ว่างเปล่ากลับทำให้ฉันรู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยเรื่องเก็บกวาดฉันก็ควรจะทำด้วยตัวเอง ฉันล้างจานที่ว่างเปล่าจนสะอาดแล้วคว่ำเก็บไว้ แต่นั่นก็ทำให้ชุดนอนบางๆ เปียกปอนไปด้วยน้ำจนหมด “...เขาบอกว่าจะไปงีบที่ห้องนอนสินะ” ฉันเดินไปที่ห้องนอนเพื่อตามหาเอดันด้วยฝีเท้าที่เชื่องช้า ภาพที่เห็นคือเขากำลังพิงโซฟาโดยชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง เขานอนหลับปุ๋ยอยู่ในท่าทางที่ดูไม่สบายตัวเอาเสียเลย ลำคอขาวเนียนเผยให้เห็นผ่านคอเสื้อเชิ้ตที่เอียงกะเท่เร่ เพราะกลัวว่าเขาจะหนาว ฉันจึงคลี่ผ้าห่มที่คลุมไหล่อยู่ไพ่ออก [ตอนที่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน ผมอยากให้เราช่วยรักษาระยะห่างที่เหมาะสมไว้หน่อยนะครับ การสัมผัสเนื้อต้องตัวกันอย่างสนิทสนมมันทำให้ผมลำบากใจนิดหน่อย] จู่ๆ คำพูดของเขาก็แวบเข้ามาในหัวจนทำให้ฉันลังเล แต่ฉันคิดว่าแค่ห่มผ้าให้คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ขณะที่ฉันคลี่ผ้าห่มแล้วก้าวเข้าไปหาเขาเพียงก้าวเดียว นกแก้วตัวหนึ่งที่ขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟาก็พลันบินพรึ่บพั่บขึ้นมา พึ่บพั่บ. ในตอนนั้นเอง เปลือกตาที่ปิดสนิทของเขาก็ค่อยๆ เปิดขึ้น ดวงตามณีสีมรกตที่เคยซ่อนอยู่ภายใต้ม่านตาเปล่งประกายแวววาว ขอโทษค่ะ ฉันแค่ตั้งใจจะห่มผ้าให้แล้วก็จะถอยออกมาทันที... ริมฝีปากที่ควรจะเอ่ยคำแก้ตัวกลับแข็งทื่อไปหมด “...ผมบอกไปแล้วนี่ครับ ว่าอย่าเข้ามาใกล้ตอนที่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน” แววตาของเขาเฉี่ยวคมขึ้นอย่างน่ากลัว หนึ่งก้าว สองก้าว. ขณะที่ฉันค่อยๆ ก้าวถอยหลังอย่างเงียบเชียบ นิ้วมือเรียวยาวของเขาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือราวกับตะขอ “อิซาเบลลา ผมพยายามจะเกรงใจคุณให้ถึงที่สุดแล้วนะ แต่คุณกลับไม่รักษาแม้แต่กฎเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมบอกไว้เลย” ใบหน้าของเอดันเลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบจะจุมพิตกัน “คุณควรจะได้รับโทษที่ทำผิดกฎใช่ไหมล่ะครับ?” เสียงของเขาบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท แขนขาของฉันอ่อนแรงลงราวกับคนถูกสะกดจิต เมื่อพยายามรวบรวมสติ ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็ค่อยๆ สว่างไสวขึ้นราวกับม่านที่ถูกเปิดออก “นี่มันอะไรกัน...” โลกอันลึกลับแผ่ขยายออกไปผ่านดวงตาของเขา นกแก้วหลายร้อยตัวกำลังบินร่อนไปมาอย่างอิสระบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ความรู้สึกเป็นอิสระที่ทำให้หัวใจพองโตเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ฝูงนกแก้วเหล่านั้นจะพุ่งดิ่งลงสู่ทุ่งดอกหนามที่แห้งเหี่ยวในพริบตา “อา... อ๊าาา!” ฉันไม่อาจเก็บซ่อนความตกใจต่อภาพอันน่าสยดสยองนั้นได้ เสียงขยับปีกอย่างทุรนทุรายที่ดังพึ่บพั่บนั้น ฉันแยกไม่ออกเลยว่ามันคือภาพหลอนหรือความจริงกันแน่