ID #34ทั่วไป•แก้ไขล่าสุด 2/10/2569 03:53:04
V24 Chapter 3 IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
3. ความหฤหรรษ์ในกรงขัง
“พอเช้าฝนก็คงจะหยุดตก แต่ถ้าคุณไม่มีที่ไปที่ไหนเป็นพิเศษ ก็พักอยู่ที่นี่ไปก่อนเถอะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำตัวให้คุณต้องอึดอัดใจ”
ขณะที่ฉันเดินตามหลังชายหนุ่มไป สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นลำคอขาวซีดที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ตออกมา
ทุกครั้งที่เขาขยับกาย รอยแผลเป็นที่ดูเหมือนถูกไฟลวกจะปรากฏให้เห็นเด่นชัดผ่านรอยแยกของปกเสื้อนั้น
“...ฉันขอถามเหตุผลได้ไหมคะ ว่าทำไมคุณถึงหยิบยื่นความเมตตาให้ฉันขนาดนี้”
เขาที่กำลังก้าวยาวๆ หยุดชะงักลงทันที ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้ซึ่งแสงไฟแม้เพียงเศษเสี้ยว ดวงตาสีมรกตคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างเย็นเยียบ
“ผมชอบดูแลสัตว์ที่บาดเจ็บมากเลยละครับ”
นิ้วมือเรียวยาวของเขาค่อยๆ เอื้อมเข้ามาหา ฉันเผลอตัวสั่นด้วยความกลัวเหมือนสัตว์กินพืชที่อยู่ต่อหน้าผู้ล่า
ฉันหลับตาลงด้วยความตกใจจนร่างกายกระตุก และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ปลายนิ้วของเขาก็ซึมซาบสัมผัสแผ่วเบาอยู่บนแก้มของฉันอย่างลับล่อ
“อา...”
ปลายนิ้วของชายหนุ่มแตะลงบนผิวเนื้ออ่อนบางที่ถูกเศษกระจกบาด ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วเมื่อเขาจงใจลูบไล้มันอย่างไม่ลดละ
“อย่าไปแตะต้องแผลล่ะ เดี๋ยวจะอักเสบเอาได้ ไปที่ห้องนอนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะทายาให้”
เมื่อกี้ยังเป็นฝ่ายลูบคลำตามใจชอบอยู่เลยแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับบอกไม่ให้แตะต้องเนี่ยนะ ช่างเอาแต่ใจตัวเองเสียจริง
ฉันเดินตามหลังเขาไปจนกระทั่งถึงธรณีประตูห้องนอน ภายในห้องนอนที่ไร้ซึ่งแสงเทียนอย่างที่ควรจะมีนั้น มีเพียงความเงียบสงัดอันหนักอึ้งวนเวียนอยู่
“...ฉันขอจุดเทียนได้ไหมคะ?”
ฉันยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนแล้วเอ่ยถามเขา การต้องเข้ามาอยู่ในห้องนอนกับผู้ชายแปลกหน้าสองต่อสองในที่ที่ไม่มีแสงสว่างลอดเข้ามาเลยแม้แต่น้อยเป็นเรื่องที่น่ากังวลมาก
อย่างน้อยถ้ามีเทียนแห้งๆ สักเล่มก็คงจะดี
“ผมหายาเจอแล้ว รีบเข้ามาเถอะครับ”
แทนที่จะตอบคำถาม เขากลับกวักมือเรียกอย่างเย็นชา ฉันกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปอย่างระมัดระวัง
“ตรงนี้ครับ”
ในขณะที่ฉันกำลังเดินเคว้งคว้างอยู่ในความมืด นิ้วมือเรียวยาวของเขาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมืออย่างแผ่วเบา ฉันถูกแรงดึงของเขาพาไปนั่งลงบนเครื่องนอนที่นุ่มนิ่ม
“อยู่นิ่งๆ นะครับ ถ้าขยับแผลจะอักเสบเอา”
การที่ต้องมานั่งอยู่บนเตียงกับชายแปลกหน้าสองต่อสองแบบนี้ บางทีการไม่จุดเทียนอาจจะเป็นเรื่องโชคดีแล้วก็ได้ เพราะตอนนี้หน้าของฉันคงจะแดงก่ำจนเหมือนจะระเบิดออกมาแน่ๆ
“เป็นยังไงบ้างครับ ไม่เจ็บใช่ไหม?”
เขาค่อยๆ ละเลงเนื้อครีมเข้มข้นลงบนแก้มของฉันอย่างระมัดระวัง ในระยะห่างที่แนบชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของเขาที่รินรดอยู่ตรงลำคอ
“ตอนนี้คุณควรจะนอนพักผ่อนอีกสักงีบนะ”
เขาประคองร่างของฉันให้นอนลงราวกับกำลังดูแลเด็กทารก เขาตั้งใจจะยกห้องนอนของตัวเองให้ฉัน แล้วไปนอนที่อื่นอย่างนั้นหรือ?
ฉันวางมือลงบนหัวใจที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมา แล้วรอให้เขาเดินออกไปจากห้องนอน
ทว่าในวินาทีนั้น ฉันกลับรู้สึกได้ถึงเตียงฝั่งขวาที่ยุบตัวลง
สวบสาบ.
เสียงเสียดสีกันของผ้าห่มทำให้ประสาทสัมผัสในการรับรู้ของฉันตื่นตัวขึ้นมาทันที
“...ขะ...คงไม่ใช่ว่าคุณจะนอนบนเตียงเดียวกันหรอกนะคะ?”
“ห้องอื่นยังไม่ได้จัดน่ะครับ เลยช่วยไม่ได้ เสียใจด้วยนะที่ผมไม่ใช่ผู้ชายใจดีขนาดที่จะยกเตียงให้แขกแล้วตัวเองไปนอนที่พื้น”
“ฉันนอนที่พื้นเองก็ได้ค่ะ คุณนอนบนเตียงไปเถอะ”
ขณะที่ฉันกำลังจะลุกขึ้นพร้อมกับเลิกผ้าห่มออกด้วยความลนลาน อุณหภูมิร่างกายที่เย็นเยียบของชายหนุ่มก็สัมผัสเข้าที่ข้อมือ
“...ชู่ว์ นอนลงเถอะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรคุณ”
ดูเหมือนเขาจะไม่มีความคิดที่จะปล่อยฉันไปง่ายๆ หลังจากยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ในที่สุดฉันก็เลือกที่จะขดตัวอยู่ตรงริมขอบเตียงอย่างหมิ่นเหม่
“แล้วก็ ผมไม่ใช่ 'คุณคนนั้น' แต่ชื่อเอดัน เอดัน โฮลเดน ครับ”
เขากระซิบชื่อของตัวเองเบาๆ ท่ามกลางความมืด เอดัน โฮลเดน... เป็นชื่อที่ฉันมั่นใจว่าเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่งแน่ๆ
'…นึกออกแล้ว ถ้าเป็นเอดัน โฮลเดนละก็ เขาคือดยุกปีศาจในข่าวลือนี่นา'
มีข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับดยุกโฮลเดนผู้ไม่เคยปรากฏตัวในสังคมชั้นสูงเลย
บ้างก็ว่าเขาสูญเสียทรัพย์สินไปกับเหตุการณ์ไฟไหม้จนแทบจะไม่ต่างจากขุนนางตกอับ หรือบ้างก็ว่าเขาใช้รูปลักษณ์ที่ดูอมโรคล่อลวงหญิงสาวมาที่คฤหาสน์แล้วจับกินทั้งเป็น
“...จู่ๆ ร่างกายก็แข็งทื่อไปเลยนะครับ คงไม่ใช่เพราะข่าวลือที่ว่าผมล่อลวงผู้หญิงมาจับกินทั้งเป็นหรอกใช่ไหม?”
คุณเป็นคนที่คุ้นเคยกับความมืดสินะ ทั้งที่ฉันติดอยู่ในความมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่เส้นผมของคุณสักเส้น แต่คุณกลับสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยขนาดนี้ได้
“นอกจากเรื่องนั้นแล้ว น่าจะมีข่าวลือที่คล้ายๆ กันอีกเรื่องนะ คุณไม่เคยได้ยินเรื่องที่ผมเชิญหญิงสาวสวยมาที่คฤหาสน์เพื่อมอบค่ำคืนอันแสนหฤหรรษ์ให้บ้างเหรอครับ?”
มอบค่ำคืนอันแสนหฤหรรษ์งั้นหรือ... ลมหายใจของฉันติดขัดเพราะความตื่นเต้นที่แฝงไปด้วยความลับ ฉันส่ายหน้าไปมาเพื่อสลัดจินตนาการอันไม่บริสุทธิ์ที่ครอบงำสมองออกไป
“...คงไม่ได้เชื่อข่าวลือไร้สาระพวกนั้นจริงๆ ใช่ไหมครับ?”
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่วนเวียนอยู่ใกล้ๆ ทำให้ฉันเพิ่งมารู้ตัวเอาป่านนี้ ว่าตัวเองถูกเขาปั่นหัวด้วยคำพูดหยอกล้อเข้าเสียแล้ว
แม้จะรู้สึกไม่ค่อยดีนัก แต่อย่างน้อยเขาก็ดูไม่เหมือนคนที่จะหิวกระหายในร่างกายของหญิงสาวเหมือนอย่างในข่าวลือ
“เรื่องอื่นไว้คุยกันตอนเช้าก็ได้ ตอนนี้หลับตานอนเถอะครับ ส่วนเรื่องล้อเล่นผมจะเก็บไว้คุยพรุ่งนี้แล้วกัน”
เสียงที่ดูอ่อนโยนซึ่งวนเวียนอยู่ข้างหูทำให้หัวใจที่เคยแข็งทื่อค่อยๆ อ่อนละลายลง ฉันพึมพำออกมาขณะที่เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง
“...ฉันชื่ออิซาเบลลาค่ะ”
ในภวังค์แห่งความง่วง ฉันรู้สึกได้ว่าเขาช่วยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ เมื่อสติเริ่มเลือนรางเพราะความรู้สึกอบอุ่น เขาก็เอ่ยปากขึ้น
“ผมรู้อยู่แล้วละครับว่าคุณชื่ออะไร อิซาเบลลา”
ฉันจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราราวกับถูกสะกดด้วยคำกระซิบอันอ่อนโยนที่บอกว่า “ฝันดีนะครับ” ดูเหมือนว่าคืนนี้ฉันจะสามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจโดยไม่ฝันร้าย
* * *
ฉันลืมตาขึ้นเพราะเสียงนกร้องจิ๊บๆ ที่ดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย แสงแดดอันอบอุ่นลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านห้องนอนที่ปิดสนิทเข้ามา
“...เอดัน?”
ฉันลองเรียกชื่อเขาดู แต่ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา เมื่อหันไปมองรอบๆ เตียง ก็พบว่าเตียงฝั่งขวาที่เขานอนอยู่นั้นถูกจัดระเบียบไว้อย่างเรียบร้อยไร้ซึ่งรอยยับ
หลังจากขยี้เปลือกตาที่บวมตุ่ย ฉันก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตที่วางอยู่บนตู้ลิ้นชัก
<ถ้าตื่นแล้วลงไปที่ห้องอาหารชั้น 1 นะครับ ผมจะเตรียมอาหารเช้าไว้ให้>
เมื่อวานเขาบอกว่าในคฤหาสน์ที่เงียบเหงาแห่งนี้ไม่มีคนรับใช้เลยแม้แต่คนเดียว ถ้าอย่างนั้นเขาที่ตื่นมารับเช้าวันใหม่อย่างขยันขันแข็ง กำลังเตรียมอาหารเช้าด้วยตัวเองอยู่อย่างนั้นเหรอ? ฉันเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมานิดหน่อย
ฉันเดินออกจากห้องนอนมุ่งหน้าไปยังบันไดตามที่เขียนไว้ในโน้ต แม้แสงตะวันจะสาดส่องแล้ว แต่ผ้าม่านในคฤหาสน์ผีสิงแห่งนี้ยังคงปิดสนิท ทำให้บรรยากาศดูวังเวงพิกล
ท่ามกลางทางเดินที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต ฉันสามารถหาห้องอาหารเจอได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้เจ้านกแก้วที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุด
“อรุณสวัสดิ์ครับ อิซาเบลลา”
เอดันในชุดเสื้อเชิ้ตสบายๆ เอ่ยทักขณะที่เขาวางจานลงบนโต๊ะ ใช่แล้ว เมื่อคืนตอนที่กำลังสะลึมสะลือฉันได้บอกชื่อตัวเองกับเขาไป
“หลับสบายดีไหมครับ?”
“...ค่ะ เพราะคุณแท้ๆ เลย”
ฉันนั่งลงที่โต๊ะแล้วมองแผ่นหลังของเอดัน เส้นผมสีบลอนด์เงินของเขาถูกจัดทรงไว้อย่างเรียบร้อยไม่มีที่ติ
ในทางกลับกัน ฉันกลับนั่งอยู่ตรงนี้ในสภาพที่ไร้การป้องกัน โดยสวมเพียงชุดนอนสายเดี่ยวบางๆ ตัวเดียวเท่านั้น เมื่อฉันเพิ่งมารู้สึกตัวและพยายามห่อไหล่ เอดันก็ยกยิ้มมุมปากอย่างขัดเขิน
“คงจะหนาวสินะครับ เดี๋ยวผมไปเอาอะไรมาให้คลุม”
เขาส่งผ้าห่มผืนหนามาให้ ฉันรับผ้าห่มมาโดยไม่ตอบอะไร แล้วพันกายไว้แน่นเพื่อไม่ให้เห็นผิวเนื้อข้างใน
“เอดันคะ มีชุดอาหารแค่ชุดเดียวเองนี่นา”
“อิซาเบลลาผู้ใจดี ผมไม่เป็นไรครับ คุณทานก่อนเถอะ”
เขายืนห่างออกไปพลางยิ้มจนตาปิด รอยยิ้มที่ดูหฤหรรษ์ของเขาทำให้แก้มของฉันร้อนผ่าวจนแดงระเรื่อ
“รีบทานเถอะครับ ไม่รู้ว่าจะถูกปากไหม”
“มันเยอะเกินกว่าจะทานคนเดียวค่ะ คุณอุตส่าห์ตั้งใจทำ มาทานด้วยกันเถอะนะคะ”
พอฉันลุกขึ้น เขาก็ทำหน้าดุแล้วก้าวถอยหลังไป
ฉันทำอะไรผิดอีกแล้วหรือเปล่านะ?
ฉันเงยหน้ามองเอดันด้วยความกังวล เขาเว้นระยะห่างออกไปไกลก่อนจะเอ่ยปาก
“...ตอนที่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน ผมอยากให้เราช่วยรักษาระยะห่างที่เหมาะสมไว้หน่อยนะครับ การสัมผัสเนื้อต้องตัวกันอย่างสนิทสนมมันทำให้ผมลำบากใจนิดหน่อย”
เมื่อคืนยังกระซิบกระซาบในระยะที่ลมหายใจรดกันอยู่เลยแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับบอกว่าอย่าเข้ามาใกล้เนี่ยนะ ช่างเป็นคนที่จุกจิกเสียจริง
“อิซาเบลลา ผมเชื่อว่าคุณจะไม่ทำลายกฎของผมจนทำให้ผมขุ่นเคืองใจหรอกนะ”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เพราะฉันไม่อยากให้เกิดความขัดแย้ง จึงยอมนั่งลงที่โต๊ะแต่โดยดี
“...ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ”
“งั้นก็รีบทานเถอะครับ ผมนอนไม่พอน่ะ เลยว่าจะกลับไปที่ห้องนอนสักหน่อย”
ฉันจ้องมองแผ่นหลังของเขาที่เดินไกลออกไป ก่อนจะหยิบช้อนส้อมขึ้นมาในภายหลัง ซุปที่เอดันทำเองนั้นรสชาติดีมาก แถมยังเย็นลงจนพอดีคำ ทำให้กลืนลงคอได้อย่างลื่นไหล
แม้จะได้ทานอาหารเลิศรสที่เต็มไปด้วยความใส่ใจ แต่ความเงียบเหงาที่ว่างเปล่ากลับทำให้ฉันรู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก
อย่างน้อยเรื่องเก็บกวาดฉันก็ควรจะทำด้วยตัวเอง ฉันล้างจานที่ว่างเปล่าจนสะอาดแล้วคว่ำเก็บไว้ แต่นั่นก็ทำให้ชุดนอนบางๆ เปียกปอนไปด้วยน้ำจนหมด
“...เขาบอกว่าจะไปงีบที่ห้องนอนสินะ”
ฉันเดินไปที่ห้องนอนเพื่อตามหาเอดันด้วยฝีเท้าที่เชื่องช้า ภาพที่เห็นคือเขากำลังพิงโซฟาโดยชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง เขานอนหลับปุ๋ยอยู่ในท่าทางที่ดูไม่สบายตัวเอาเสียเลย
ลำคอขาวเนียนเผยให้เห็นผ่านคอเสื้อเชิ้ตที่เอียงกะเท่เร่ เพราะกลัวว่าเขาจะหนาว ฉันจึงคลี่ผ้าห่มที่คลุมไหล่อยู่ไพ่ออก
[ตอนที่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน ผมอยากให้เราช่วยรักษาระยะห่างที่เหมาะสมไว้หน่อยนะครับ การสัมผัสเนื้อต้องตัวกันอย่างสนิทสนมมันทำให้ผมลำบากใจนิดหน่อย]
จู่ๆ คำพูดของเขาก็แวบเข้ามาในหัวจนทำให้ฉันลังเล แต่ฉันคิดว่าแค่ห่มผ้าให้คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
ขณะที่ฉันคลี่ผ้าห่มแล้วก้าวเข้าไปหาเขาเพียงก้าวเดียว นกแก้วตัวหนึ่งที่ขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟาก็พลันบินพรึ่บพั่บขึ้นมา
พึ่บพั่บ.
ในตอนนั้นเอง เปลือกตาที่ปิดสนิทของเขาก็ค่อยๆ เปิดขึ้น ดวงตามณีสีมรกตที่เคยซ่อนอยู่ภายใต้ม่านตาเปล่งประกายแวววาว
ขอโทษค่ะ ฉันแค่ตั้งใจจะห่มผ้าให้แล้วก็จะถอยออกมาทันที... ริมฝีปากที่ควรจะเอ่ยคำแก้ตัวกลับแข็งทื่อไปหมด
“...ผมบอกไปแล้วนี่ครับ ว่าอย่าเข้ามาใกล้ตอนที่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน”
แววตาของเขาเฉี่ยวคมขึ้นอย่างน่ากลัว
หนึ่งก้าว สองก้าว.
ขณะที่ฉันค่อยๆ ก้าวถอยหลังอย่างเงียบเชียบ นิ้วมือเรียวยาวของเขาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือราวกับตะขอ
“อิซาเบลลา ผมพยายามจะเกรงใจคุณให้ถึงที่สุดแล้วนะ แต่คุณกลับไม่รักษาแม้แต่กฎเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมบอกไว้เลย”
ใบหน้าของเอดันเลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบจะจุมพิตกัน
“คุณควรจะได้รับโทษที่ทำผิดกฎใช่ไหมล่ะครับ?”
เสียงของเขาบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท แขนขาของฉันอ่อนแรงลงราวกับคนถูกสะกดจิต
เมื่อพยายามรวบรวมสติ ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็ค่อยๆ สว่างไสวขึ้นราวกับม่านที่ถูกเปิดออก
“นี่มันอะไรกัน...”
โลกอันลึกลับแผ่ขยายออกไปผ่านดวงตาของเขา นกแก้วหลายร้อยตัวกำลังบินร่อนไปมาอย่างอิสระบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่
ความรู้สึกเป็นอิสระที่ทำให้หัวใจพองโตเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ฝูงนกแก้วเหล่านั้นจะพุ่งดิ่งลงสู่ทุ่งดอกหนามที่แห้งเหี่ยวในพริบตา
“อา... อ๊าาา!”
ฉันไม่อาจเก็บซ่อนความตกใจต่อภาพอันน่าสยดสยองนั้นได้ เสียงขยับปีกอย่างทุรนทุรายที่ดังพึ่บพั่บนั้น ฉันแยกไม่ออกเลยว่ามันคือภาพหลอนหรือความจริงกันแน่