PromptHub
ID #33ทั่วไป•แก้ไขล่าสุด 2/10/2569 03:53:00

V24 Chapter 2 IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

2. ความหฤหรรษ์ในกรงขัง “สรุปคือ กลับมาทั้งที่ยังไม่ได้เห็นหน้าเลยงั้นเหรอ?” “ขะ... ขอโทษค่ะ...” ยังไม่ทันจะพูดจบ คำขอโทษก็ถูกตัดบทด้วยฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าอย่างแรง เลือดอุ่นๆ พุ่งพล่านเต็มปาก ฉันใช้ปลายแขนเสื้อเดรสเช็ดเลือดคาวที่ไหลซึมออกมาจากริมฝีปาก “มีดีแค่หน้าตาสวยๆ แท้ๆ กล้าดียังไง!” ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน ฉันกุมแก้มที่ชาหนึบพลางเงยหน้ามองท่านพ่อด้วยสายตาหวาดกลัว “ไปบอกเขาซะ! รีบไปขอโทษแล้วอ้อนวอนซะ!” ฝ่ามือใหญ่ของท่านพ่อวางลงบนหัวของฉัน อิซาเบลลา ลูกสาวที่น่าภาคภูมิใจของพ่อ... เหมือนตอนที่ท่านเคยกระซิบแผ่วเบาพลางลูบผมฉันอย่างอ่อนโยน “หนูเจ็บค่ะ ท่านพ่อ...!” ผมของฉันถูกกระชากด้วยมือที่หยาบกระด้าง ราวกับหนังศีรษะจะหลุดออกมาทั้งแผ่น แขนขาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดสั่นเทาราวกับใบไม้ต้องลม “อ้อนวอนซะ! ไปคุกเข่าอ้อนวอนจนกว่ามือจะแหลกเป็นผง!” ฉันจ้องมองใบหน้าของท่านพ่อที่คำรามก้องราวกับปีศาจด้วยความเหม่อลอย สุดท้ายแล้ว หากฉันไม่ใช่คู่หมั้นของไซมอน ฉันก็ไม่มีค่าอะไรเลยสินะ วินาทีนั้น ความน้อยเนื้อต่ำใจที่เดือดพล่านก็เอ่อล้นออกมา ฉันทำผิดอะไรนักหนา ความผิดเดียวของฉันคือการพยายามแทบตายตลอดสิบปีที่ผ่านมางั้นเหรอ “หยุดนะคะ!” ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดผลักร่างของท่านพ่อออกไป พุงที่ยื่นออกมาของท่านพ่อโอนเอนไปมาเหมือนตุ๊กตาล้มลุก ท่านพ่อที่ทรุดตัวลงบนพรมหนาจ้องมองฉันด้วยสายตาอาฆาต “อีชั้นต่ำ แกกล้าดียังไง...!” ฉันก้มมองฝ่ามือใหญ่ของท่านพ่อที่ยันอยู่บนพรม ดูเหมือนท่านพร้อมจะลุกขึ้นมาบีบคอฉันให้ตายได้ทุกเมื่อ “ขะ... ขอโทษค่ะ หนูเจ็บมากก็เลยเผลอตัวไป” “สายเลือดชั้นต่ำมันหลอกกันไม่ได้จริงๆ ดูตอนนี้สิ แกเหมือนแม่แกไม่มีผิด” น้ำเสียงเย้ยหยันทำให้ฉันเริ่มหายใจติดขัด ในดวงตาของท่านพ่อที่มองมาที่ฉัน เคยมีความอ่อนโยนปรากฏอยู่บ้างไหมนะ? “ฉันรู้จักที่ดีๆ ที่จะส่งร่างชั้นต่ำของแกไปเร่ขายอยู่นะ” สายตาที่เต็มไปด้วยความคุ้มคลั่งทำให้ฉันตระหนักได้ในที่สุด อา... ฉันไม่เคยเป็นลูกสาวของท่านเลยแม้แต่วินาทีเดียว “ไปใช้ชีวิตระหกระเหินอยู่ในซ่องเหมือนแม่แกซะ” คอเสื้อของฉันถูกฝ่ามือใหญ่ของท่านพ่อกระชากเข้าไปหา ฉันเงยหน้ามองใบหน้าของท่านพ่อที่แยกเขี้ยวขู่ราวกับจะฉีกกินเนื้อพลางพ่นคำสาปแช่งออกมาด้วยความว่างเปล่า “...ไม่เอาค่ะ” พอหลุดปากออกไปก็รีบเสียใจทันที อิซาเบลลาคนโง่ แกหาเรื่องตายแท้ๆ “ดี! ถ้าไม่อยากไปนัก การถูกตีให้ตายในฐานะเลดี้ผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลแบล็กเคานต์ตรงนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน” แขนของท่านพ่อเงื้อขึ้นสูง ฉันหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณ เพียะ! เสียงกระทบที่หนักหน่วงดังขึ้นข้างหู เพราะความหวาดกลัวจนถึงขีดสุดหรือเปล่านะ ความรู้สึกเจ็บปวดถึงได้หยุดชะงักไป เพียะ! เพียะ! เพียะ! เสียงกระทบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฉันจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น “คุณหนูคะ! หนีไปค่ะ!” มารี สาวใช้ของฉัน กำลังใช้ร่างกายกำบังร่างกำยำของท่านพ่อไว้สุดกำลัง แก้มของเธอที่ถูกตบแทนฉันแดงก่ำจนเลือดห่อ และมีเลือดกำเดาไหลออกมาจากใต้จมูกรั้นๆ ของเธอไม่ขาดสาย “ได้โปรด... ได้โปรดหนีไปเถอะค่ะ!” มารีที่อาบไปด้วยเลือดอ้อนวอนอย่างโหยหวน ฉันบังคับขาสองข้างที่สั่นเทาให้วิ่งหนีออกมาจากห้องทำงาน ขาที่อ่อนแรงทำให้ฉันทรุดลงตรงบันไดอยู่หลายครั้ง “มารี ฉันขอโทษ...” ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับความโศกเศร้า เสียงแตกกระจายที่แหลมคมก็ทำให้ฉันได้สติ เมื่อเหลือบมองไปที่ใต้เท้า เศษแก้วที่แตกละเอียดกระจายอยู่ทั่วทุกทิศทาง “อา...” ฉันใช้ปลายนิ้วที่สั่นเทาลูบแก้ม เศษแก้วคงจะบาดแก้มฉันเข้า ปลายนิ้วที่สัมผัสจึงชุ่มไปด้วยเลือด ฉันเงยหน้ามองราวระเบียงชั้นสองด้วยสายตาที่แข็งค้าง ท่านพ่อกำลังยืนถือแก้วไวน์เต็มสองมือจ้องมองมาที่ฉัน “คุณหนูอ่า...” แขนเรียวเล็กของมารีกอดขาของท่านพ่อไว้สุดชีวิต ผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดที่เธอเคยอวดว่าปักเองกับมือ บัดนี้ย้อมไปด้วยสีแดงของเลือดกำเดา มารี ทั้งที่อยู่ในสภาพนั้น เธอยังอยากให้ฉันรอดอีกเหรอ? ทั้งที่ฉันเป็นเจ้านายที่ไร้ประโยชน์ ไม่เคยทำอะไรให้เธอเลยสักอย่างเดียว “ได้โปรด... ไปเถอะค่ะ...” มารีเค้นคำพูดออกมาจากริมฝีปากที่บวมช้ำ ฉันหลับตาแน่นแล้ววิ่งหนีออกจากคฤหาสน์อย่างไม่คิดชีวิต ท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยเมฆครึ้มดูเหมือนจะหลั่งน้ำตาออกมาได้ทุกเมื่อ “ฮึก...!” หยดฝนร่วงหล่นลงบนฝ่ามือที่เปื้อนเลือด ฉันเหลียวหลังกลับไปมองซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความกลัวว่าท่านพ่อจะไล่ตามมา “จะไปไหน... ฉันจะไปไหนได้” นอกจากไซมอนแล้ว ฉันก็ไม่มีคนรู้จักที่พอจะพึ่งพาได้เลย ถึงจะหนีออกมาอย่างมุทะลุ แต่ก็ใช่ว่าจะมีที่ไหนยอมรับฉัน ซ้ำร้าย ชายกระโปรงเดรสที่รุ่มร่ามยังเปียกโชกไปด้วยน้ำฝนจนทำให้ก้าวเดินได้ช้าลง “...ไซมอน” พอหลับตาลง เส้นผมสีน้ำตาลของไซมอนก็ลอยเด่นขึ้นมาเหมือนหมอกควัน “...ฉันแค้นคุณเหลือเกิน” มันเป็นความคาดหวังที่โง่เขลา ช่างน่าขำที่ฉันเคยแอบหวังอยู่ชั่วครู่ว่าลูกนอกสมรสอย่างฉันจะได้เป็นชายาของมาร์ควิส “ตอนนี้ฉันควรจะไปที่ไหนดี...” ฝีเท้าที่พเนจรอย่างไร้จุดหมายเริ่มมีทิศทางราวกับถูกมนต์สะกด หลังจากเดินมาเป็นเวลานาน ที่ที่ฉันมาถึงคือร้านขายสัตว์เลี้ยงในมุมอับของย่านการค้ามาเดรลลี ประตูร้านปิดสนิท อาจเป็นเพราะฝนที่ตกหนัก นกแก้วผอมโซที่ขดตัวอยู่ลำพังในกรงสนิมเขรอะ บางทีฉันอาจจะแค่อยากเห็นนกแก้วตัวนั้นอีกสักครั้ง ทว่าแม้แต่เรื่องนั้นก็สายไปเสียแล้ว นกแก้วตัวนั้นคงจะได้เจอเจ้านายใหม่และพบกับความสุขไปแล้ว ปุยขนใหม่อาจจะงอกขึ้นมาทับรอยแผลเป็นที่ดูไม่ได้นั่นแล้วก็ได้ [นกที่ถูกขังไว้ในอ้อมอก จะได้รับการดูแลอย่างทะนุถนอมจนกว่าลมหายใจจะสิ้นสุดลง] ฉันนึกถึงดวงตาที่อ่อนโยนซึ่งมองลอดผ่านเส้นผมสีอ่อน ใช่แล้ว ถ้าเป็นผู้ชายคนนั้น เขาคงไม่ปล่อยให้นกอดตายหรอก ฉันทรุดตัวลงนั่งพิงประตูร้านอย่างเหนื่อยอ่อน เพราะวิ่งฝ่าสายฝนมาไกลเหลือเกิน จึงอยากจะพักผ่อนแม้เพียงชั่วครู่ นิ้วมือที่เริ่มสูญเสียอุณหภูมิซีดเผือด และปลายคางก็สั่นเทาราวกับคนโง่ ‘ขอนอนสักพัก... แค่พักเดียวเท่านั้นได้ไหม?’ เปลือกตาที่ปิดลงช่างหนักอึ้งเหลือเกิน ขอพักสักครู่แล้วค่อยตื่นขึ้นมาคิดว่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง ใช่... ทำแบบนั้นก็น่าจะดี ชีวิตของฉันยังไม่พังทลายลงหรอก “อา... อือ...” ท่ามกลางสติที่เริ่มเลือนราง ฉันคุดคู้ขาที่สั่นเทา ความหนาวเหน็บราวกับจะแช่แข็งร่างกายหายไปชั่วครู่ ก่อนที่ความรู้สึกทางกายจะค่อยๆ ห่างไกลออกไป และในที่สุดฉันก็ได้พบกับความสงบ ท่ามกลางเสียงฝนที่เงียบสงัด ตอนนั้นเอง รถม้าคันหนึ่งที่วิ่งฝ่าสายฝนมาอย่างแรงก็หยุดลงที่หน้าร้านขายสัตว์เลี้ยง แฉะ แฉะ เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้นิ้วมือที่นิ่งสนิทขยับเล็กน้อย “...ดูเหมือนว่าคุณต้องการความช่วยเหลือนะครับ” เสียงนั้นฉันเคยได้ยินจากที่ไหนกันนะ ร่างที่อ่อนปรกเปียกถูกใครบางคนโอบกอดไว้อย่างอบอุ่น “ตัวเย็นมากเลยครับ ต้องอยู่แบบนี้สักพักนะ” สัมผัสอันอ่อนโยนที่เพิ่งเคยได้รับเป็นครั้งแรกในชีวิต ค่อยๆ ละลายลมหายใจที่แข็งค้างให้คลายลง * * * เมื่อลืมตาขึ้น เหงื่อเย็นๆ หยดหนึ่งก็ไหลลงตามสันจมูก ผิวบางระบมไปหมด ราวกับว่านอนสั่นเพราะไข้หนาวมาตลอดทั้งคืน รอบเตียงแปลกตาที่ฉันยันตัวลุกขึ้น มีนกแก้วหลายสิบตัวขยับปีกบินว่อน ดูเหมือนจะมีใครบางคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เพราะชุดเดรสที่เปียกโชกหายไปแล้ว ฉันสวมชุดสลิปผ้าเนื้อนุ่มที่แห้งสนิทแทน “ที่นี่คือ...” ฉันเดินเท้าเปล่าออกไปนอกห้องนอน ความรู้สึกแปลกที่เย็นเยียบใต้ฝ่าเท้าทำให้ไหล่สั่นโดยอัตโนมัติ ในคฤหาสน์ที่รกร้างจนน่าใจหาย มีเพียงเสียงนกร้องจิ๊บจั๊บดังก้องไปทั่ว จะว่าเป็นบ้านร้างก็ไม่ใช่ เพราะคฤหาสน์หลังนี้ได้รับการดูแลอย่างดีจนไม่มีฝุ่นสักนิด ที่ปลายทางเดินยาวมีร่างคนยืนอยู่ ฉันรู้สึกเสียวสันหลังวาบราวกับเห็นผี เขากำลังพิงหน้าต่างรอให้ฝนหยุดตกอยู่หรือเปล่านะ บนร่างของชายที่ยืนนิ่งราวกับวิญญาณมีนกแก้วหลายสิบตัวเกาะกลุ่มกันอยู่ ราวกับว่าร่างกายของชายคนนั้นเป็นต้นไม้เก่าแก่ที่แข็งแกร่ง “ตื่นแล้วเหรอครับ” ราวกับมีตาหลัง เขาทักขึ้นมาก่อนที่ฉันจะเดินเข้าไปหาเสียอีก เป็นวินาทีเดียวกับที่สายตาประสานเข้ากับดวงตาสีมรกตที่คมชัดแม้ในความมืด นกแก้วหลายสิบตัวที่ห้อมล้อมร่างกายเขาไว้ราวกับผ้าห่มพากันบินขึ้นพร้อมกัน “พายุฝนกำลังจะผ่านไปแล้ว ผมว่าคุณควรจะนอนต่ออีกหน่อยนะ” สายฟ้าฟาดพาดผ่านท้องฟ้าที่เปียกปอน ใบหน้าของเขาปรากฏให้เห็นชั่วครู่ที่ปลายทางเดินที่มืดมิด เส้นผมสีบลอนด์ขาวและผิวขาวซีดไร้สีเลือด เขาคือผู้ชายคนนั้นที่ฉันเจอที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงในวันนั้นไม่ผิดแน่ “บอกไว้ก่อนนะครับ ถึงผมจะเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เอง แต่ไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินเลยนะครับ” เขาพูดต่อเหมือนจะแก้ตัวก่อนที่ฉันจะทันถาม ว่าเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้โดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างกายของฉันมีไว้เพื่อไซมอน บริตตัน เท่านั้น พอคิดว่ามือของชายแปลกหน้าสัมผัสลงบนผิวพรรณที่แม้แต่ไซมอนยังไม่เคยแตะต้อง ความรู้สึกต่อต้านก็พลุ่งพล่านขึ้นมา “มันเป็นทางเลือกที่ช่วยไม่ได้ครับ ในคฤหาสน์นี้ไม่มีคนรับใช้ ผมเลยต้องเปลี่ยนให้ด้วยตัวเอง” คฤหาสน์ขนาดนี้แต่กลับไม่มีคนรับใช้แม้แต่คนเดียว มันเป็นไปไม่ได้เลย ถ้าคิดตามความเป็นจริง ฉันคิดว่าเขาอาจจะเป็นขุนนางตกอับที่ผลาญทรัพย์สินจนหมดตัวก็ได้ “เอาเถอะ รีบกลับไปที่ห้องนอนเถอะครับ” เมื่อชายคนนั้นดันหลัง ฉันก็ก้าวเดินตามไปอย่างงงๆ เสียงฝีเท้าของคนสองคนดังก้องไปตามทางเดินที่วังเวง “...ขอบคุณที่ช่วยนะคะ” ไม่ว่าจะรู้สึกไม่พอใจแค่ไหน แต่อย่างน้อยก็ควรจะกล่าวขอบคุณ เพราะเขาคือผู้ช่วยชีวิต เมื่อฉันรวบรวมความกล้าพูดออกไป ชายคนนั้นก็ตอบกลับมาราวกับรออยู่แล้ว “ขืนตากฝนในสภาพอากาศแบบนั้นต่อไป ป่านนี้คุณคงไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วล่ะครับ” เป็นเรื่องที่ฟังดูน่าขนลุกไปนิด ไม่เข้ากับน้ำเสียงที่อ่อนโยนของเขาเลย “มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นใช่ไหมครับ?” ฉันพยักหน้าเงียบๆ มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวเกินไปหน่อยเหรอที่จะเล่าให้ชายแปลกหน้าฟัง “ถ้าลำบากใจ ผมจะไม่ถามครับ” เพราะความใจดีของเขาทำให้ฉันรอดพ้นจากความตายมาได้ ควรจะบอกว่าโชคดีใช่ไหมนะ? “...วันนี้คุณตั้งใจจะไปที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงเหมือนกันเหรอคะ?” คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายถามก่อน เหตุผลที่เขาไปที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงในมุมอับท่ามกลางสายฝนคืออะไรกันแน่ เพราะเขาเป็นพวกคลั่งนกแก้วงั้นเหรอ? “เปล่าครับ ร้านนั้นจะปิดเวลาฝนตก” “ถ้าอย่างนั้น...” เขากลอกตาไปมาอย่างขัดเขิน ก่อนที่หางตาของเขาจะโค้งลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ในขณะที่ฉันกำลังตกตะลึงกับรอยยิ้มที่ชวนหลงใหลของชายคนนั้น เขาก็ขยับก้าวเข้ามาใกล้โดยไม่พูดจา เขายืนอยู่ในระยะที่ลมหายใจสัมผัสกันได้ ฉันเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกแปลกประหลาดราวกับเขากำลังจะจุมพิต “เรามาตกลงกันว่าจะไม่ถามเรื่องที่ลำบากใจของกันและกันดีไหมครับ?” ฉันตอบตกลงว่า “ค่ะ” ออกไปราวกับถูกมนต์สะกดด้วยน้ำเสียงที่กระซิบแผ่วเบานั้น