PromptHub
ID #32ทั่วไป•แก้ไขล่าสุด 2/10/2569 03:52:56

V24 Chapter 1 IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

การเดินเล่นสนุกไหมครับ? เอาละ รีบกลับเข้าไปในกรงอย่างว่าง่ายเถอะครับ 1. บทนำ สถานที่ที่ฉันได้พบกับผู้ชายคนนั้นเป็นครั้งแรกคือร้านขายสัตว์เลี้ยงในตรอกเปลี่ยวของย่านการค้ามาเดรลลี ทันทีที่เปิดประตูร้าน กลิ่นคาวของสัตว์เลี้ยงก็โชยมาเตะจมูก ภายในร้านเต็มไปด้วยสัตว์เลื้อยคลานและนกแก้วลึกลับที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากทวีปตะวันออก ฉันก้าวเข้าไปในร้านราวกับต้องมนต์สะกด “ยินดีต้อนรับครับ ไม่ลืมที่จะกลับมาเยี่ยมเยียนกันอีกครั้งสินะครับ” ฉันฝืนยิ้มตอบรับรอยยิ้มอันโอบอ้อมอารีของเจ้าของร้าน “พอดีฉันนอนไม่หลับเลยค่่ะ” ฉันกวาดสายตามองเข้าไปในกรงด้วยความร้อนรน แต่นกแก้วสีน้ำเงินที่ควรจะขดตัวอยู่ในกรงขึ้นสนิมกลับไม่อยู่ที่ไหนเลย “นกแก้วขนสีน้ำเงินที่เคยอยู่ตรงนี้ขายไปแล้วเหรอคะ?” ฉันถามพลางชี้ไปยังกรงที่ว่างเปล่า ก่อนที่ริมฝีปากที่ปิดสนิทของเจ้าของร้านจะทันได้ขยับ เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท “น่าเสียดายที่ผมรับไปดูแลแล้วละครับ” ฉันรีบหันไปตามต้นเสียง ท่ามกลางกรงนกหลากสีสัน ชายหนุ่มรูปร่างโปร่งบางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาเป็นชายที่มีเส้นผมราวกับแสงแดดที่แตกกระจาย และมีดวงตาสีมรกตคู่หนึ่ง เมื่อสายตาของเราประสานกัน ริมฝีปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นอย่างเฉื่อยชา “คุณชอบนกแก้วเหรอครับ?” ฉันส่ายหน้าให้กับคำถามของเขาพลางก้าวถอยหลัง “เห็นมันผอมโซน่ะค่ะ กลัวว่ามันจะอดตายก็เลยกะว่าจะมารับไป” เมื่อสองวันก่อน ฉันเห็นนกแก้วตัวนั้นเป็นครั้งแรก สิ่งมีชีวิตที่บอบบางซึ่งกำลังหายใจอย่างยากลำบากโดยมีสะเก็ดเลือดสีแดงคล้ำอยู่บนหลังแทนที่จะเป็นขนสีสวยงาม ฉันคิดว่าด้วยรูปลักษณ์ที่ดูไม่ได้ของมัน คงไม่มีใครเลือกมันไปแน่ๆ “แบบนี้ก็ดีแล้วละค่ะ ถ้าฉันรับไปเลี้ยงคงให้มันกินข้าวทั้งน้ำตา ฝากดูแลมันให้ดีด้วยนะคะ” ท่านพ่อเกลียดพวกสัตว์ส่งกลิ่นเหม็นจะตายไป แบบนี้แหละดีแล้ว ดูจากลักษณะท่าทางของเขาแล้วคงไม่ใช่สามัญชน อย่างน้อยเขาก็คงไม่ปล่อยให้มันอดตาย เมื่อฉันพูดพลางฝืนยิ้ม รอยยิ้มก็แผ่กระจายไปทั่วใบหน้าของชายคนนั้น “……คุณเป็นคนใจดีจริงๆ เลยนะครับ” ผิวของเขาขาวซีดจนดูเผือด เขาหยีตาลงเล็กน้อยพลางบอกว่าฉันเป็นคนใจดี หากจ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น ฉันรู้สึกเหมือนจะถูกรอยยิ้มของเขาล่อลวงไป “ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ เพราะผมเป็นคนที่รักนกแก้วมาก……” รูปลักษณ์ของชายคนนั้นงดงามจนคำชมไหนๆ ก็ไม่เพียงพอ แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกขนลุกซู่ “นกที่ถูกขังอยู่ในอ้อมอก ผมจะดูแลอย่างทะนุถนอมจนถึงวินาทีที่มันสิ้นลมหายใจเลยละครับ” นิ้วมือเรียวยาวของชายคนนั้นลูบไล้ไปบนกรงเหล็กขึ้นสนิมอย่างมีเลศนัย การเคลื่อนไหวที่ดูไม่ธรรมดานั้นทำให้ขนลุกไปทั้งตัว ฉันรีบเดินออกจากร้านโดยไม่ได้กล่าวลาเขาด้วยซ้ำ ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองตามหลังมาจนเจ็บแปลบ แต่เพราะไม่กล้าหันกลับไปมอง จึงรีบขึ้นรถม้าไปทันที ฉันกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอพลางมองลอดหน้าต่างรถม้าไปยังร้านขายสัตว์เลี้ยง “……เขามองอยู่จริงๆ ด้วย” ฉันเห็นใบหน้าของชายคนนั้นยืนอยู่หน้าประตูกระจกและจ้องมองรถม้าตาไม่กะพริบ เพราะกลัวว่าสายตาจะประสานกัน ฉันจึงรีบก้มหน้าลง ทันทีที่รถม้าออกตัว ฉันถึงเพิ่งจะหายใจได้ทั่วท้อง ในตอนนั้นฉันยังไม่รู้เลย ว่าฉันไม่ควรพบเจอกับผู้ชายคนนั้นอย่างเด็ดขาด * * * เช้าตรู่ ฉันรีบไปที่ห้องทำงานตามคำเรียกตัวที่กะทันหัน ท่านพ่อยืนนิ่งอยู่ ตรงแทบเท้าของท่านมีจดหมายฉบับหนึ่งถูกฉีกเป็นชิ้นๆ กระจัดกระจายอยู่ “ท่านพ่อคะ?” “ที่ผ่านมาแกทำตัวยังไง ตระกูลมาร์ควิสแห่งบริเตนถึงได้บอกเลิกหมั้นก่อนแบบนี้!” หัวใจของฉันร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไซมอนที่เพิ่งจะร่วมดื่มชากับฉันอย่างปกติเมื่อไม่กี่วันก่อน บอกเลิกหมั้นอย่างนั้นเหรอ……? “เป็นไปไม่ได้ค่ะ ต้องมีความเข้าใจผิดบางอย่างแน่ๆ” “เข้าใจผิดงั้นเรอะ?” ใช่ ต้องเข้าใจผิดแน่ๆ เพราะไม่อาจยอมรับได้ กล้ามเนื้อริมฝีปากของฉันจึงสั่นระริก ไซมอนไม่มีทางทิ้งฉันไปแน่ๆ ความทรงจำอันแสนสุขที่สั่งสมมาตลอด 10 ปี ไม่มีทางพังทลายลงเพียงเพราะจดหมายฉบับเดียวหรอก “ตั้ง 10 ปีเชียวนะ 10 ปี!” ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา เราคบหากันโดยไม่มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันเลยแม้แต่น้อย ไซมอนกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของฉัน และแผ่นหลังอันซื่อตรงของเขาก็คืออนาคตเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันฝันถึง ฉันไม่เคยจินตนาการถึงชีวิตที่ไม่มีเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว “อิซาเบลลา ทัศนคติของแกมีปัญหาใช่ไหม?” ไม่ใช่นะคะ ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา หนูพยายามมากแค่ไหนเพื่อให้ได้รับความรักจากเขา…… ผู้หญิงที่ไซมอนให้ความสนใจล้วนมีรูปลักษณ์คล้ายๆ กัน ผมเป็นลอนหนาและดวงตาที่ดูเศร้าสร้อยและอ่อนโยน ในทางกลับกัน ฉันมีผมตรงยาวและดวงตาที่ดูเฉี่ยวคม ดังนั้นฉันจึงขยันจัดแต่งทรงผมให้ตรงตามความชอบของเขาเสมอ และเสาะหาชุดเดรสที่มีดีไซน์คล้ายกับที่ผู้หญิงเหล่านั้นใส่ แม้แต่คำพูดหรือนิสัยเล็กๆ น้อยๆ ฉันก็พยายามเลียนแบบพวกเธอ ฉันฝังศักดิ์ศรีที่ขาดรุ่งริ่งไว้ลึกสุดใจ เพียงเพื่อจะเป็นผู้หญิงที่เขาพึงพอใจมาตลอด 10 ปี “อิซาเบลลา ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไปนะ ลองคิดดูดีๆ สิ ที่ผ่านมาแกทำตัวเล่นตัวเกินไปหรือเปล่า?” สายตาที่ขุ่นมัวราวกับน้ำหมึกของท่านพ่อทำให้ฉันรู้สึกอับยศอดสู “ลูกสาวที่แสนดีของพ่อ รีบตอบมาสิ” ฉันสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นพลางเอ่ยปาก “……ท่านพ่อพูดถูกค่ะ เป็นเพราะหนูเว้นระยะห่างมากเกินไป ไซมอนก็เลยงอน หนูผิดเองทั้งหมดค่ะ” ฉันบอกว่ามันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด เพราะรู้ดีว่าถ้าไม่พูดแบบนั้น ฉันคงถูกตบหน้าอย่างไม่ปรานี “นั่นสินะ วัยนั้นก็เป็นวัยที่เลือดลมกำลังสูบฉีดไม่ใช่หรือ? แกควรจะไปคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวอย่างจริงจังนะ” ฝ่ามือหนาของท่านพ่อวางลงบนไหล่ของฉัน สัมผัสที่ตบเบาๆ อย่างแผ่วเบานั้นทำให้ต้นคอของฉันเย็นวาบ “คราวนี้ก็อย่าทำตัวเรื่องมากนักล่ะ คงไม่ได้คิดจะทำให้พ่อคนนี้ผิดหวังหรอกใช่ไหม?” แม้จะรู้สึกอับยศอย่างยิ่ง แต่ฉันก็ยังคงฝืนยิ้มออกมา “แน่นอนค่ะ ท่านพ่อ” หากท่านพ่อต้องการ ร่างกายอันไร้ค่านี้หนูจะมอบให้เท่าไหร่ก็ได้ ท่านพ่อพร่ำบอกเสมอไม่ใช่เหรอว่าอย่าริอาจมีศักดิ์ศรีราคาถูกๆ ใช่ไหมคะ? ฉันเดินออกจากห้องทำงานด้วยย่างก้าวที่สั่นคลอน ทันทีที่พ้นธรณีประตูห้องทำงาน ขาของฉันก็หมดแรงจนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น “คุณหนู เป็นอะไรไหมคะ?” มารี สาวใช้ถามขึ้นด้วยใบหน้าที่เหมือนจะร้องไห้ “……ต้องไม่เป็นไรสิ รีบแต่งตัวให้ฉันที แต่งให้สวยพอที่ไซมอนจะพอใจ” ฉันนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งโดยมีมารีคอยประคอง ฉันตั้งใจทำผมและสวมชุดเดรสที่ไซมอนน่าจะชอบ ไม่รู้ว่าความรู้สึกอึดอัดในอกนี้เป็นเพราะความจริงที่ถูกเขาทิ้ง หรือเป็นเพราะคอร์เซ็ตที่รัดเอวไว้แน่นกันแน่ “งั้นฉันไปก่อนนะ” เพราะกลัวว่าถ้าเผลอผ่อนแรงที่ดวงตา น้ำตาจะไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ฉันจึงเบิกตาค้างจนเส้นเลือดฝอยแทบแตก “……ไม่อยากถูกทิ้งเลย” คำพูดที่ท่านพ่อมักจะพูดจนติดปากว่า ต่อให้ขัดเกลายังไงสายเลือดชั้นต่ำก็ปิดไม่มิด ลูกนอกสมรสอย่างฉันเป็นเพียงแค่ตัวกินแรงที่คอยแต่จะผลาญอาหารไปวันๆ เท่านั้น วันไหนที่ทำให้ท่านพ่อขุ่นเคืองใจ ฉันจะถูกตบหน้าอย่างไร้ความปรานี ฉันจึงต้องใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบราวกับไม่มีตัวตน [อิซาเบลลา ลูกสาวที่รักของพ่อ] เมื่อ 10 ปีก่อนในวันนั้น เป็นครั้งแรกที่ท่านพ่อเรียกชื่อฉัน ฉันถึงกับหยิกหลังมือตัวเองหลายครั้งเพราะคิดว่ากำลังฝันไป [ท่านพ่อ นี่คืออะไรเหรอคะ?] [รีบเปิดดูสิ เป็นของขวัญเซอร์ไพรส์น่ะ] ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เราเป็นพ่อลูกที่มอบของขวัญให้กันอย่างอบอุ่นแบบนี้ ฉันยกกล่องของขวัญขึ้นมาด้วยใบหน้าที่งงงวย ภายในกล่องมีชุดเดรสผ้าไหมหรูหราที่ฉันไม่เคยใส่มาก่อน [จะให้หนูจริงๆ เหรอคะ?] [แน่นอนสิ] [……หนูดีใจจริงๆ ค่ะ ท่านพ่อ] ฉันสวมชุดเดรสที่ได้รับเป็นของขวัญแล้วออกไปข้างนอกกับท่านพ่อ ไออุ่นจากฝ่ามือของท่านพ่อที่กุมมือฉันไว้นั้นช่างอบอุ่นเหลือเกินจนน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสมเพช [ท่านพ่อ ที่นี่ที่ไหนคะ?] [ที่ไหนงั้นเหรอ ก็ที่ที่จะพิสูจน์คุณค่าของแกยังไงล่ะ] ฉันเงยหน้ามองคฤหาสน์อันกว้างใหญ่ไพศาลที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ที่ที่จะพิสูจน์คุณค่าของฉันงั้นเหรอ ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด [เธอเป็นลูกสาวคนเดียวที่ผมเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม ไม่เคยให้มือต้องเปื้อนน้ำเลยครับ] ที่ด้านซ้ายของมาร์ควิสแห่งบริเตนซึ่งดูจะลังเลเล็กน้อย ฉันเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เมื่อสายตาประสานกัน ดวงตาของเด็กหนุ่มก็หยีลงอย่างเฉียบคม [อิซาเบลลา นั่งเหม่ออะไรอยู่ล่ะ รีบทักทายเขาสิ] ฉันสบตากับดวงตาสีอำพันของเด็กหนุ่ม ท่ามกลางความเงียบงันอันหนักอึ้ง ฉันก็ตระหนักได้โดยสัญชาตญาณ ใช่แล้ว เด็กคนนี้แหละ ผู้ที่จะมาช่วยชีวิตฉัน ผู้ที่จะมาโปรดฉัน ชายที่จะมาปลดโซ่ตรวนที่ล่ามข้อเท้าของฉันในอีกไม่ช้า หลังจากได้กลายเป็นคู่หมั้นของไซมอน ชีวิตของฉันก็พบกับแสงสว่าง เพื่อที่จะได้เป็นภรรยาของมาร์ควิสแห่งบริเตนในอนาคต ฉันจึงต้องมีครูสอนพิเศษที่มีชื่อเสียงคอยติดตามเป็นพรวน “ชีวิตของฉัน อนาคตของฉัน” ร่างกายที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวดเพียงเพื่อจะเป็นภรรยาของเขาเท่านั้น หากถูกไซมอนทิ้ง ความหมายในการมีอยู่ของฉันก็จะมลายหายไปทันที “ถึงแล้วค่ะ คุณหนู” ฉันก้าวเท้าที่หนักอึ้งลงตามคำบอกของคนขับรถม้า เดินไปอย่างเซื่องซึมพลางก้มหน้ามองพื้นราวกับนักโทษ ฉันเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดแปลบที่กระหม่อม ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูใหญ่ของตระกูลมาร์ควิส “ไซมอน……” ฉันสั่นกระดิ่งที่ประตู ปกติแล้วทันทีที่รถม้าหยุด คนรับใช้ของตระกูลมาร์ควิสควรจะออกมาต้อนรับ แต่ต่อให้สั่นกระดิ่งจนหูอื้อ ก็ไม่มีใครออกมาต้อนรับเลย เขาทิ้งฉันแล้ว เขาคงไม่อยากเห็นหน้าฉันด้วยซ้ำ “ไม่จริง ไม่จริง!” กริ๊ง กริ๊ง เสียงกระดิ่งดังระรัวราวกับเสียงกรีดร้อง ฉันมองภาพทิวทัศน์อันกว้างขวางของตระกูลมาร์ควิสที่อยู่ไกลออกไป ที่หน้าทางเข้าคฤหาสน์มีสาวใช้หลายคนยืนจับกลุ่มกันอยู่ “ทางนี้ค่ะ! ช่วยเปิดประตูหน่อย ช่วยเปิดประตูให้ฉันที ได้โปรด……” ฉันโบกแขนจนไหล่แทบหลุด พวกเขาเห็นฉันแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงจะออกมาต้อนรับเหมือนปกติ ได้โปรด ต้องเป็นแบบนั้นสิ ความหวังเพียงชั่ววูบนั้นอยู่ได้ไม่นาน ราวกับพระเจ้ากลั่นแกล้ง ไม่มีใครออกมาต้อนรับเลยสักคนเดียว “ได้โปรด ให้ฉันได้พบเขาแค่ครั้งเดียวเถอะ อย่างน้อยก็ช่วยบอกเหตุผลที่ทิ้งฉันหน่อย!” น้ำตาที่กลั้นไว้พรั่งพรูออกมา ฉันเกาะประตูใหญ่ไว้พลางกรีดร้องอย่างโหยหวนด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ “ไซมอน ทั้งหมดนี่คือเรื่องล้อเล่นใช่ไหม?” ถ้าคุณทิ้งฉันไป แล้วฉันจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง “เรื่องล้อเล่นร้ายๆ แบบนี้ ไม่สนุกเลยสักนิด” ฉันที่ถูกเลี้ยงดูมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ ฉันที่ถูกสร้างมาเพื่อเป็นภรรยาของมาร์ควิสแห่งบริเตน จะเป็นยังไงต่อไป “ไม่สนุกเลย ไม่สนุกเลยสักนิด……” ดวงตาสีอำพันอันอ่อนโยน ผู้ที่จะมาช่วยชีวิตฉัน ผู้ที่จะมาโปรดฉัน ชายที่จะมาปลดโซ่ตรวนที่ล่ามข้อเท้าของฉันในอีกไม่ช้า “ไซมอน……” อย่าทิ้งฉันไปเลย การที่คุณทิ้งฉัน ก็เท่ากับฆ่าฉันให้ตายทั้งเป็นนั่นแหละ