PromptHub
ID #19IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:56:26

original Chapter 5

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

5. ความสุขล้นในกรงขัง “เบลล่า รอนานไหม?” ฉันเงยหน้าขึ้นตามเสียงคุ้นเคยที่ดังเข้ามาในโสตประสาท ดวงตาสีอำพันที่ฉันรัก ไซมอนของฉัน ทันทีที่ใบหน้าอันเป็นที่รักของเขาปรากฏสู่สายตา ฉันก็เผลอยิ้มออกมาเหมือนคนโง่ “...สงสัยฉันจะเผลอหลับไปตอนรอน่ะ” พอยามหลับตาลง แผ่นหลังพร่าเลือนของชายคนหนึ่งก็มักจะปรากฏขึ้นราวกับวิญญาณ ฉันจมอยู่ในภวังค์ได้เพียงครู่เดียว ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมที่ไม่คุ้นเคย ไซมอน วันนี้คุณไปเจอผู้หญิงคนไหนมาอีกล่ะ คุณไปคลุกคลีกันอีท่าไหน กลิ่นน้ำหอมถึงได้ตลบอบอวลจนแสบจมูกขนาดนี้ “เบลล่า เธอไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? วันนี้เรากลับกันก่อนดีไหม?” เขาแสร้งทำน้ำเสียงเหมือนเป็นห่วงเป็นใยเสียเต็มประดา “เปล่า ไม่เป็นไรหรอก เราเพิ่งจะเจอกันเองนะ” พอฉันส่ายหน้า มุมปากของไซมอนก็แข็งค้างอย่างไม่สบอารมณ์ นั่นสินะ คุณคงอยากจะรีบกลับคฤหาสน์มาร์ควิสใจจะขาดแล้ว คุณคงคิดถึงเตียงนุ่มๆ หลังจากที่เริงร่ากับผู้หญิงคนอื่นมาทั้งคืนใช่ไหม? โดยไม่สนใจเลยว่าฉันต้องรอคุณอยู่ที่จุดนัดพบจนตะวันตกดิน “ไซมอน ช่วงนี้ดูเหมือนคุณจะเหนื่อยๆ นะ” ฉันพูดพลางฝืนยกยิ้มอย่างขัดเขิน ไซมอนจึงแสร้งทำท่าทางปวดเมื่อยกล้ามเนื้อเกินจริง ทุกครั้งที่ปกเสื้อของเขาขยับ กลิ่นกายของผู้หญิงคนอื่นจะโชยออกมา และเหนือขอบปกเสื้อเชิ้ตนั้น ฉันเหลือบเห็นรอยรักสีแดงระเรื่อ ความจริงที่ไม่อาจละเลยได้ทำให้นัยน์ตาของฉันเริ่มร้อนผ่าว “ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ภาระที่ต้องแบกรับในฐานะผู้สืบทอดมันเยอะน่ะ” ฉันอยากจะโง่กว่านี้เหลือเกิน ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันคงจะเชื่อคำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากที่เพิ่งไปพรมจูบเรือนร่างหญิงอื่นอย่างบ้าคลั่งเมื่อคืนได้อย่างสนิทใจ “ไซมอน คือว่านะ... เราเลื่อนงานแต่งงานให้เร็วขึ้นหน่อยดีไหม? ถ้าฉันได้ไปอยู่ข้างๆ คอยปรนนิบัติคุณ มันน่าจะช่วยแบ่งเบาภาระได้บ้างนะ” พอฉันโพล่งเรื่องแต่งงานออกไปอย่างรีบร้อน คิ้วของไซมอนก็ขยับยับย่นทันที “เบลล่า เธอคงไม่มีศักดิ์ศรีในฐานะผู้หญิงเลยสินะ ถึงได้เอ่ยปากเรื่องแต่งงานก่อนพร่ำเพรื่อแบบนี้” แม้จะถูกเยาะเย้ยอย่างโจ่งแจ้ง แต่ฉันก็ยังคงฝืนยิ้ม คุณรู้ไหมไซมอน สำหรับฉันแล้ว ศักดิ์ศรีน่ะมันไม่เคยมีมาตั้งแต่ต้น ฉันเป็นแค่ปศุสัตว์ที่ถูกเลี้ยงมาเพื่อส่งบรรณาการให้ตระกูลมาร์ควิสบริเตนเท่านั้น สำหรับสัตว์ตัวหนึ่ง การมีความรู้สึกส่วนตัวมันเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยเกินไป “นั่นเพราะฉันรักคุณมากนะ ไซมอน” เพราะฉันไม่อยากถูกทิ้งยังไงล่ะ ผู้ช่วยชีวิตที่จะมาปลดโซ่ตรวนที่ข้อเท้าของฉัน ต่อให้คุณจะหลอกลวงฉันด้วยคำโกหกราคาถูก หรือจะไปร่วมหลับนอนกับผู้หญิงอื่นทุกคืน แต่คุณก็ยังคงเป็นเทพเจ้าเพียงหนึ่งเดียวของฉันอยู่ดี “เอาเป็นว่า เรื่องแต่งงานน่ะมันยังเร็วเกินไป ฉันรับสืบทอดบรรดาศักดิ์มาร์ควิสก่อนก็ยังไม่สายไม่ใช่หรือไง?” รอให้รับสืบทอดบรรดาศักดิ์ก่อนงั้นเหรอ ถึงตอนนั้นหัวใจที่เน่าเฟะของฉันคงแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วล่ะ “...ไซมอน คุณพูดถูกแล้วล่ะ ฉันจะรอจนกว่าคุณจะพร้อมนะ” ฉันพูดสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจออกไปอีกแล้ว ความจริงคือฉันไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะทนไปได้ถึงตอนนั้น ฉันกำลังเหี่ยวเฉาลงทุกวันเหมือนดอกหญ้าที่รากแห้งเหี่ยว แต่ทำไมคุณถึงดูไม่ออกเลยนะ ความโศกเศร้าเอ่อล้นอยู่ในปากที่ปิดสนิท “เบลล่า เธอไม่ได้โกรธใช่ไหม? สงสัยฉันจะเหนื่อยสะสมจากการเรียนรู้การเป็นผู้สืบทอด ก็เลยเผลอระบายอารมณ์ใส่เธอไปหน่อย” “...จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงล่ะ ฉันแค่รู้สึกผิดที่เร่งรัดคุณโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ ก็เลยเงียบไปน่ะ” “ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว อ้อ สุดสัปดาห์ที่จะถึงนี้ ไปดูการแสดงโอเปร่ากันไหม? ช่วงนี้ฉันยุ่งจนแทบไม่ได้เห็นหน้าเธอเลย ไปดูให้สบายใจหน่อยเถอะ” ถ้าได้อยู่กับไซมอน ต่อให้เป็นละครสั้นห่วยๆ ฉันก็คงมีความสุข แต่นี่คือการแสดงโอเปร่าเชียวนะ “ดีใจจังเลย ไซมอน” ริมฝีปากที่เคยแข็งทื่อคลี่ยิ้มกว้างออกมาทันทีกับคำพูดที่เหนือความคาดหมายของเขา นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้ใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ที่พิเศษด้วยกันแบบนี้ มันนานจนฉันนับไม่ถ้วนเลยล่ะ และแล้ววันสุดสัปดาห์ที่รอคอยก็มาถึง เมื่อคืนฉันตื่นเต้นจนหัวใจแทบระเบิด ทำให้นอนไม่หลับเลยสักงีบ “คุณหนู จะออกไปจริงๆ เหรอคะ? อากาศไม่ดีเลยนะ” มารีถามด้วยความเป็นห่วง ฉันยิ้มจนเห็นลักยิ้มและหยีตาให้เธออย่างสดใส “มารี ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เขาเป็นฝ่ายชวนฉันไปเที่ยวสุดสัปดาห์ก่อน วันนี้ต้องเป็นวันที่พิเศษมากแน่ๆ” แม้จะถูกมารีทัดทาน แต่ฉันก็ฝ่าสายฝนที่ตกหนักมุ่งหน้าไปยังโรงละครโอเปร่า “ไซมอน?” ไซมอนที่ฉันคิดว่าจะมารออยู่ก่อนแล้วกลับไม่เห็นแม้แต่เงา ฉันจึงตัดสินใจยืนพิงป้ายโรงละครเพื่อรอเขา “ฝนตก เขาคงจะมาสายหน่อยมั้ง” เวลาแสดงใกล้เข้ามาทุกที แต่เขาก็ยังไม่ปรากฏตัวให้เห็นแม้แต่เส้นผม ท่ามกลางการรอคอยที่กระวนกระวาย ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีก็ผุดขึ้นมาในใจ บ้าน่า ไม่มีทางหรอก ลองรออีกนิดเถอะ อีกนิดเดียว “เขาไม่มีทางลืมฉันหรอก...” ลางสังหรณ์ร้ายกลายเป็นความจริงในไม่ช้า จนกระทั่งการแสดงจบลง ไซมอนก็ยังไม่มา สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงริมฝีปากที่ซีดเผือดและความคาดหวังที่แตกสลาย “เขา... เขาไม่มีทางทิ้งฉันหรอก” ฉันพยายามปฏิเสธความจริงพลางร่ำไห้อย่างน่าเวทนา “ไม่จริง ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ” ในตอนนั้นเอง ท่ามกลางเสียงฝนที่แสนเศร้า เสียงทุ้มนุ่มของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น “อิซาเบลลา ลืมตาขึ้นสิครับ” ราวกับถูกกักขังอยู่ในหมอกหนา ฉันตะเกียกตะกายร่างอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาต้นตอของเสียงนั้น “อิซาเบลลา!” “แฮก แฮก...” ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ พลางมองไปรอบตัว ใบหน้าของเอธานที่กำลังโอบกอดร่างของฉันซึ่งชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬปรากฏสู่สายตา “เอ... เอธาน...” “ชู่ว ไม่เป็นไรครับ คุณแค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง” ฝ่ามือของเขาลูบหลังฉันอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกที่กักเก็บไว้ก็พังทลายลงราวกับเขื่อนแตก “ฮึก ฮือออ...” ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างน่าเกลียด เขาจึงโอบกอดร่างของฉันไว้อย่างระมัดระวัง ฉันซบหน้าลงกับแผงอกแกร่งของเขา จมดิ่งอยู่ในความโศกเศร้าอยู่นานแสนนาน “อิซาเบลลา มันเป็นแค่ฝันร้ายที่น่ารังเกียจเท่านั้นครับ ผมอยู่ตรงนี้ จะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น” เสียงของเอธานแทรกซึมเข้าไปในจิตใต้สำนึกราวกับคำสาปแช่งหรือการสะกดจิต “พอเช้าแล้ว เราไปเที่ยวแถวย่านร้านค้ากันดีไหมครับ? ไปกินข้าวข้างนอกกันแค่สองคน แล้วถ้าคุณอยากได้อะไร ผมจะซื้อให้ทุกอย่างเลย เพราะฉะนั้นอย่าเศร้าไปเลยนะ” น้ำเสียงของเขาหวานหยดย้อยราวกับกำลังปลอบประโลมคนรัก ฉันอยากจะถามเขาเหลือเกินว่าทำไม สำหรับคุณแล้ว ฉันก็น่าจะเป็นแค่เพียงนกแก้วหลงทางที่มาพักพิงชั่วคราวเท่านั้นไม่ใช่หรือ * * * “ผมจะแนะนำให้รู้จักกับคนงานเพียงคนเดียวของตระกูลโฮลเดนครับ เขาคือกัส คนขับรถม้า” เมื่อเตรียมตัวออกข้างนอกเสร็จและก้าวออกมานอกคฤหาสน์ คนขับรถม้าที่มีบุคลิกดูเป็นมิตรก็ยืนรอเราอยู่ พอฉันเอ่ยทักทาย เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ยกมุมปากยิ้มและค้อมตัวลงต่ำ เมื่อขึ้นมาบนรถม้าแล้ว เอธานจึงค่อยๆ เอ่ยปากพูด “กัสส่งเสียงได้ครับ แต่ลิ้นขาดทำให้ไม่สามารถพูดคุยในชีวิตประจำวันได้” “ลิ้นขาดเหรอคะ?” “ครับ เพราะอุบัติเหตุเมื่อนานมาแล้ว ผมเชื่อว่าคนอย่างคุณคงจะปฏิบัติต่อเขาโดยไม่แบ่งแยก” อุบัติเหตุแบบไหนกันที่ทำให้ลิ้นขาดทั้งที่ร่างกายส่วนอื่นยังครบถ้วน ฉันจินตนาการไม่ออกเลย ฉันสะดุ้งโหยงด้วยความรู้สึกขนลุก เอธานจึงยกมุมปากยิ้มละไม “ได้สูดอากาศข้างนอกบ้าง ความรู้สึกเศร้าหมองคงจะดีขึ้นนะครับ มีที่ไหนที่อยากไปเป็นพิเศษไหม? หรือจะเป็นที่ที่เคยไปบ่อยๆ ก็ได้” ที่ที่อยากไปงั้นเหรอ ฉันมองลอดหน้าต่างรถม้าไปยังโรงละครโอเปร่าที่เคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะละสายตาออกมาด้วยความขมขื่น ถ้าเป็นที่ที่ไปบ่อยๆ ก็พอจะนึกออกอยู่บ้าง แต่นั่นก็ล้วนเป็นร้านที่เคยไปกับไซมอนทั้งนั้น ราวกับเขารับรู้ได้ถึงความหม่นหมองที่อบอวลอยู่ในรถม้า เขาจึงเอ่ยทักขึ้นพลางหยีตาลงเล็กน้อย “อืม ผมเปลี่ยนใจแล้ว วันนี้ให้ผมนำทางไปที่ที่ผมอยากไปได้ไหมครับ?” “เอธาน นอกจากความทรงจำแล้ว คุณอ่านใจคนได้ด้วยหรือเปล่าคะ?” “หามิได้ครับ คำสาปที่น่ากลัวน่ะ มีแค่อย่างเดียวก็เกินพอแล้ว” จุดหมายปลายทางของรถม้าที่วิ่งมาอย่างรวดเร็วคือร้านขายผ้าในย่านการค้ามาเดรลลี ดูเหมือนคำพูดที่ว่าจะตัดชุดให้จนล้นตู้เสื้อผ้าจะไม่ใช่เรื่องคุยโม้เสียแล้ว “เอธาน มันเยอะเกินไปค่ะ แค่ตัดชุดสักชุดสองชุดก็พอแล้ว” สำหรับเขา ฉันเป็นเหมือนนกแก้วหลงทาง เมื่อแผลที่เปิดอยู่มีเนื้อใหม่พอกพูนขึ้นมา เขาก็คงจะปล่อยฉันไปโดยไม่ลังเล เมื่อสะเก็ดสีแดงคล้ำขึ้นบนแก้ม เนื้อใหม่ก็คงจะงอกขึ้นมาก่อนที่ฤดูหนาวจะมาเยือน “ก่อนจะจากไป คงใส่ไม่หมดแน่...” ดูเหมือนคำพูดพึมพำเบาๆ ของฉันจะทำให้เขาขุ่นเคือง นัยน์ตาที่เย็นชาคู่นั้นจึงจ้องมองมาที่ฉัน “อิซาเบลลาผู้ใจร้าย คิดเรื่องจะจากไปแล้วหรือครับ?” น้ำเสียงของเขาฟังดูโศกเศร้าราวกับกำลังจะเสียคนรักไป เขาลืมคำพูดที่ตัวเองเคยพูดออกมาแล้วหรือไง ความสัมพันธ์ของเราคือผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ถูกเข็มนาฬิกาวิ่งไล่กวด คุณเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าจะดูแลฉันจนกว่าเนื้อใหม่จะงอกขึ้นมาน่ะ “ผมซื้อทั้งหมดครับ” ไม่รู้ว่าเพราะความดื้อรั้นหรืออย่างไร เขาจึงกวาดซื้อผ้าที่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากาจนหมดสิ้น โหนกแก้มของมาดามเจ้าของร้านขายผ้าสั่นระริกด้วยความดีใจ “ต่อไปเราไปดูเครื่องประดับกันดีไหมครับ? ผมอยากซื้อสร้อยคอให้เป็นของขวัญ” น้ำเสียงของเขายังคงอ่อนโยนอย่างยิ่ง แต่แววตาที่มองมายังฉันกลับเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็ง ฉันไม่อยากขัดใจเขา จึงเดินตามเขาไปยังร้านเครื่องประดับอย่างว่าง่าย ฝีเท้าของเอธานที่กำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูร้านเครื่องประดับหยุดชะงักลงกะทันหัน ทำให้หน้าผากของฉันชนเข้ากับแผ่นหลังอันกำยำของเขาเต็มๆ ฉันกุมหน้าผากที่ปวดตุบพลางเงยหน้ามองเอธาน เขาหลุบขนตาลงอย่างเฉื่อยชาแล้วเอ่ยขึ้น “อิซาเบลลา เครื่องประดับไว้ค่อยมาดูวันหลังดีไหมครับ?” ฝ่ามือใหญ่ของเอธานทาบลงบนเปลือกตาของฉัน แต่ผ่านซอกนิ้วที่เปิดออกเพียงเล็กน้อย ฉันกลับเห็นภาพที่ไม่ควรเห็นเข้าเสียแล้ว ภายในร้านเครื่องประดับ แผ่นหลังของผู้ชายคนนั้นที่กำลังเท้าคางเลือกแหวนอย่างพิถีพิถัน “...ไซมอน” ฉันเพิ่งมารู้สึกตัวทีหลังว่าไซมอนไม่ได้อยู่คนเดียว บนท่อนแขนกำยำที่ฉันเคยทึกทักเอาเองว่าเป็นของฉัน มีหญิงสาวร่างบอบบางคนหนึ่งเกาะเกี่ยวอยู่ ฉันกวาดสายตามองใบหน้าของเธออย่างละเอียด เธอคือผู้หญิงที่ฉันเคยเจอในงานเลี้ยงน้ำชาครั้งหนึ่ง “เอธาน ช่วยปลุกฉันทีค่ะ สงสัยฉันจะฝันร้ายอีกแล้ว” เทพเจ้าเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันอุทิศจิตวิญญาณให้มาตลอด 10 ปี และคนทรยศที่ผลักฉันลงสู่ก้นบึ้งของหน้าผาด้วยจดหมายเพียงฉบับเดียว ในที่สุดไซมอนก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น อ่า เขาเห็นฉันเข้าจนได้ เห็นฉันที่ยืนนิ่งอยู่หน้าธรณีประตูร้านเครื่องประดับพลางพิงร่างอยู่กับยูรยอง คงจัก