ID #19IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:56:26
original Chapter 5
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
5. ความสุขล้นในกรงขัง
“เบลล่า รอนานไหม?”
ฉันเงยหน้าขึ้นตามเสียงคุ้นเคยที่ดังเข้ามาในโสตประสาท ดวงตาสีอำพันที่ฉันรัก ไซมอนของฉัน ทันทีที่ใบหน้าอันเป็นที่รักของเขาปรากฏสู่สายตา ฉันก็เผลอยิ้มออกมาเหมือนคนโง่
“...สงสัยฉันจะเผลอหลับไปตอนรอน่ะ”
พอยามหลับตาลง แผ่นหลังพร่าเลือนของชายคนหนึ่งก็มักจะปรากฏขึ้นราวกับวิญญาณ ฉันจมอยู่ในภวังค์ได้เพียงครู่เดียว ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมที่ไม่คุ้นเคย
ไซมอน วันนี้คุณไปเจอผู้หญิงคนไหนมาอีกล่ะ คุณไปคลุกคลีกันอีท่าไหน กลิ่นน้ำหอมถึงได้ตลบอบอวลจนแสบจมูกขนาดนี้
“เบลล่า เธอไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? วันนี้เรากลับกันก่อนดีไหม?”
เขาแสร้งทำน้ำเสียงเหมือนเป็นห่วงเป็นใยเสียเต็มประดา
“เปล่า ไม่เป็นไรหรอก เราเพิ่งจะเจอกันเองนะ”
พอฉันส่ายหน้า มุมปากของไซมอนก็แข็งค้างอย่างไม่สบอารมณ์
นั่นสินะ คุณคงอยากจะรีบกลับคฤหาสน์มาร์ควิสใจจะขาดแล้ว คุณคงคิดถึงเตียงนุ่มๆ หลังจากที่เริงร่ากับผู้หญิงคนอื่นมาทั้งคืนใช่ไหม? โดยไม่สนใจเลยว่าฉันต้องรอคุณอยู่ที่จุดนัดพบจนตะวันตกดิน
“ไซมอน ช่วงนี้ดูเหมือนคุณจะเหนื่อยๆ นะ”
ฉันพูดพลางฝืนยกยิ้มอย่างขัดเขิน ไซมอนจึงแสร้งทำท่าทางปวดเมื่อยกล้ามเนื้อเกินจริง
ทุกครั้งที่ปกเสื้อของเขาขยับ กลิ่นกายของผู้หญิงคนอื่นจะโชยออกมา และเหนือขอบปกเสื้อเชิ้ตนั้น ฉันเหลือบเห็นรอยรักสีแดงระเรื่อ ความจริงที่ไม่อาจละเลยได้ทำให้นัยน์ตาของฉันเริ่มร้อนผ่าว
“ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ภาระที่ต้องแบกรับในฐานะผู้สืบทอดมันเยอะน่ะ”
ฉันอยากจะโง่กว่านี้เหลือเกิน ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันคงจะเชื่อคำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากที่เพิ่งไปพรมจูบเรือนร่างหญิงอื่นอย่างบ้าคลั่งเมื่อคืนได้อย่างสนิทใจ
“ไซมอน คือว่านะ... เราเลื่อนงานแต่งงานให้เร็วขึ้นหน่อยดีไหม? ถ้าฉันได้ไปอยู่ข้างๆ คอยปรนนิบัติคุณ มันน่าจะช่วยแบ่งเบาภาระได้บ้างนะ”
พอฉันโพล่งเรื่องแต่งงานออกไปอย่างรีบร้อน คิ้วของไซมอนก็ขยับยับย่นทันที
“เบลล่า เธอคงไม่มีศักดิ์ศรีในฐานะผู้หญิงเลยสินะ ถึงได้เอ่ยปากเรื่องแต่งงานก่อนพร่ำเพรื่อแบบนี้”
แม้จะถูกเยาะเย้ยอย่างโจ่งแจ้ง แต่ฉันก็ยังคงฝืนยิ้ม
คุณรู้ไหมไซมอน สำหรับฉันแล้ว ศักดิ์ศรีน่ะมันไม่เคยมีมาตั้งแต่ต้น ฉันเป็นแค่ปศุสัตว์ที่ถูกเลี้ยงมาเพื่อส่งบรรณาการให้ตระกูลมาร์ควิสบริเตนเท่านั้น สำหรับสัตว์ตัวหนึ่ง การมีความรู้สึกส่วนตัวมันเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยเกินไป
“นั่นเพราะฉันรักคุณมากนะ ไซมอน”
เพราะฉันไม่อยากถูกทิ้งยังไงล่ะ
ผู้ช่วยชีวิตที่จะมาปลดโซ่ตรวนที่ข้อเท้าของฉัน ต่อให้คุณจะหลอกลวงฉันด้วยคำโกหกราคาถูก หรือจะไปร่วมหลับนอนกับผู้หญิงอื่นทุกคืน แต่คุณก็ยังคงเป็นเทพเจ้าเพียงหนึ่งเดียวของฉันอยู่ดี
“เอาเป็นว่า เรื่องแต่งงานน่ะมันยังเร็วเกินไป ฉันรับสืบทอดบรรดาศักดิ์มาร์ควิสก่อนก็ยังไม่สายไม่ใช่หรือไง?”
รอให้รับสืบทอดบรรดาศักดิ์ก่อนงั้นเหรอ ถึงตอนนั้นหัวใจที่เน่าเฟะของฉันคงแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วล่ะ
“...ไซมอน คุณพูดถูกแล้วล่ะ ฉันจะรอจนกว่าคุณจะพร้อมนะ”
ฉันพูดสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจออกไปอีกแล้ว ความจริงคือฉันไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะทนไปได้ถึงตอนนั้น ฉันกำลังเหี่ยวเฉาลงทุกวันเหมือนดอกหญ้าที่รากแห้งเหี่ยว แต่ทำไมคุณถึงดูไม่ออกเลยนะ ความโศกเศร้าเอ่อล้นอยู่ในปากที่ปิดสนิท
“เบลล่า เธอไม่ได้โกรธใช่ไหม? สงสัยฉันจะเหนื่อยสะสมจากการเรียนรู้การเป็นผู้สืบทอด ก็เลยเผลอระบายอารมณ์ใส่เธอไปหน่อย”
“...จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงล่ะ ฉันแค่รู้สึกผิดที่เร่งรัดคุณโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ ก็เลยเงียบไปน่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว อ้อ สุดสัปดาห์ที่จะถึงนี้ ไปดูการแสดงโอเปร่ากันไหม? ช่วงนี้ฉันยุ่งจนแทบไม่ได้เห็นหน้าเธอเลย ไปดูให้สบายใจหน่อยเถอะ”
ถ้าได้อยู่กับไซมอน ต่อให้เป็นละครสั้นห่วยๆ ฉันก็คงมีความสุข แต่นี่คือการแสดงโอเปร่าเชียวนะ
“ดีใจจังเลย ไซมอน”
ริมฝีปากที่เคยแข็งทื่อคลี่ยิ้มกว้างออกมาทันทีกับคำพูดที่เหนือความคาดหมายของเขา นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้ใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ที่พิเศษด้วยกันแบบนี้ มันนานจนฉันนับไม่ถ้วนเลยล่ะ
และแล้ววันสุดสัปดาห์ที่รอคอยก็มาถึง เมื่อคืนฉันตื่นเต้นจนหัวใจแทบระเบิด ทำให้นอนไม่หลับเลยสักงีบ
“คุณหนู จะออกไปจริงๆ เหรอคะ? อากาศไม่ดีเลยนะ”
มารีถามด้วยความเป็นห่วง ฉันยิ้มจนเห็นลักยิ้มและหยีตาให้เธออย่างสดใส
“มารี ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เขาเป็นฝ่ายชวนฉันไปเที่ยวสุดสัปดาห์ก่อน วันนี้ต้องเป็นวันที่พิเศษมากแน่ๆ”
แม้จะถูกมารีทัดทาน แต่ฉันก็ฝ่าสายฝนที่ตกหนักมุ่งหน้าไปยังโรงละครโอเปร่า
“ไซมอน?”
ไซมอนที่ฉันคิดว่าจะมารออยู่ก่อนแล้วกลับไม่เห็นแม้แต่เงา ฉันจึงตัดสินใจยืนพิงป้ายโรงละครเพื่อรอเขา
“ฝนตก เขาคงจะมาสายหน่อยมั้ง”
เวลาแสดงใกล้เข้ามาทุกที แต่เขาก็ยังไม่ปรากฏตัวให้เห็นแม้แต่เส้นผม ท่ามกลางการรอคอยที่กระวนกระวาย ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีก็ผุดขึ้นมาในใจ
บ้าน่า ไม่มีทางหรอก ลองรออีกนิดเถอะ อีกนิดเดียว
“เขาไม่มีทางลืมฉันหรอก...”
ลางสังหรณ์ร้ายกลายเป็นความจริงในไม่ช้า จนกระทั่งการแสดงจบลง ไซมอนก็ยังไม่มา สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงริมฝีปากที่ซีดเผือดและความคาดหวังที่แตกสลาย
“เขา... เขาไม่มีทางทิ้งฉันหรอก”
ฉันพยายามปฏิเสธความจริงพลางร่ำไห้อย่างน่าเวทนา
“ไม่จริง ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ”
ในตอนนั้นเอง ท่ามกลางเสียงฝนที่แสนเศร้า เสียงทุ้มนุ่มของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น
“อิซาเบลลา ลืมตาขึ้นสิครับ”
ราวกับถูกกักขังอยู่ในหมอกหนา ฉันตะเกียกตะกายร่างอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาต้นตอของเสียงนั้น
“อิซาเบลลา!”
“แฮก แฮก...”
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ พลางมองไปรอบตัว ใบหน้าของเอธานที่กำลังโอบกอดร่างของฉันซึ่งชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬปรากฏสู่สายตา
“เอ... เอธาน...”
“ชู่ว ไม่เป็นไรครับ คุณแค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง”
ฝ่ามือของเขาลูบหลังฉันอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกที่กักเก็บไว้ก็พังทลายลงราวกับเขื่อนแตก
“ฮึก ฮือออ...”
ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างน่าเกลียด เขาจึงโอบกอดร่างของฉันไว้อย่างระมัดระวัง
ฉันซบหน้าลงกับแผงอกแกร่งของเขา จมดิ่งอยู่ในความโศกเศร้าอยู่นานแสนนาน
“อิซาเบลลา มันเป็นแค่ฝันร้ายที่น่ารังเกียจเท่านั้นครับ ผมอยู่ตรงนี้ จะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”
เสียงของเอธานแทรกซึมเข้าไปในจิตใต้สำนึกราวกับคำสาปแช่งหรือการสะกดจิต
“พอเช้าแล้ว เราไปเที่ยวแถวย่านร้านค้ากันดีไหมครับ? ไปกินข้าวข้างนอกกันแค่สองคน แล้วถ้าคุณอยากได้อะไร ผมจะซื้อให้ทุกอย่างเลย เพราะฉะนั้นอย่าเศร้าไปเลยนะ”
น้ำเสียงของเขาหวานหยดย้อยราวกับกำลังปลอบประโลมคนรัก ฉันอยากจะถามเขาเหลือเกินว่าทำไม สำหรับคุณแล้ว ฉันก็น่าจะเป็นแค่เพียงนกแก้วหลงทางที่มาพักพิงชั่วคราวเท่านั้นไม่ใช่หรือ
* * *
“ผมจะแนะนำให้รู้จักกับคนงานเพียงคนเดียวของตระกูลโฮลเดนครับ เขาคือกัส คนขับรถม้า”
เมื่อเตรียมตัวออกข้างนอกเสร็จและก้าวออกมานอกคฤหาสน์ คนขับรถม้าที่มีบุคลิกดูเป็นมิตรก็ยืนรอเราอยู่
พอฉันเอ่ยทักทาย เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ยกมุมปากยิ้มและค้อมตัวลงต่ำ เมื่อขึ้นมาบนรถม้าแล้ว เอธานจึงค่อยๆ เอ่ยปากพูด
“กัสส่งเสียงได้ครับ แต่ลิ้นขาดทำให้ไม่สามารถพูดคุยในชีวิตประจำวันได้”
“ลิ้นขาดเหรอคะ?”
“ครับ เพราะอุบัติเหตุเมื่อนานมาแล้ว ผมเชื่อว่าคนอย่างคุณคงจะปฏิบัติต่อเขาโดยไม่แบ่งแยก”
อุบัติเหตุแบบไหนกันที่ทำให้ลิ้นขาดทั้งที่ร่างกายส่วนอื่นยังครบถ้วน ฉันจินตนาการไม่ออกเลย ฉันสะดุ้งโหยงด้วยความรู้สึกขนลุก เอธานจึงยกมุมปากยิ้มละไม
“ได้สูดอากาศข้างนอกบ้าง ความรู้สึกเศร้าหมองคงจะดีขึ้นนะครับ มีที่ไหนที่อยากไปเป็นพิเศษไหม? หรือจะเป็นที่ที่เคยไปบ่อยๆ ก็ได้”
ที่ที่อยากไปงั้นเหรอ ฉันมองลอดหน้าต่างรถม้าไปยังโรงละครโอเปร่าที่เคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะละสายตาออกมาด้วยความขมขื่น
ถ้าเป็นที่ที่ไปบ่อยๆ ก็พอจะนึกออกอยู่บ้าง แต่นั่นก็ล้วนเป็นร้านที่เคยไปกับไซมอนทั้งนั้น
ราวกับเขารับรู้ได้ถึงความหม่นหมองที่อบอวลอยู่ในรถม้า เขาจึงเอ่ยทักขึ้นพลางหยีตาลงเล็กน้อย
“อืม ผมเปลี่ยนใจแล้ว วันนี้ให้ผมนำทางไปที่ที่ผมอยากไปได้ไหมครับ?”
“เอธาน นอกจากความทรงจำแล้ว คุณอ่านใจคนได้ด้วยหรือเปล่าคะ?”
“หามิได้ครับ คำสาปที่น่ากลัวน่ะ มีแค่อย่างเดียวก็เกินพอแล้ว”
จุดหมายปลายทางของรถม้าที่วิ่งมาอย่างรวดเร็วคือร้านขายผ้าในย่านการค้ามาเดรลลี ดูเหมือนคำพูดที่ว่าจะตัดชุดให้จนล้นตู้เสื้อผ้าจะไม่ใช่เรื่องคุยโม้เสียแล้ว
“เอธาน มันเยอะเกินไปค่ะ แค่ตัดชุดสักชุดสองชุดก็พอแล้ว”
สำหรับเขา ฉันเป็นเหมือนนกแก้วหลงทาง เมื่อแผลที่เปิดอยู่มีเนื้อใหม่พอกพูนขึ้นมา เขาก็คงจะปล่อยฉันไปโดยไม่ลังเล เมื่อสะเก็ดสีแดงคล้ำขึ้นบนแก้ม เนื้อใหม่ก็คงจะงอกขึ้นมาก่อนที่ฤดูหนาวจะมาเยือน
“ก่อนจะจากไป คงใส่ไม่หมดแน่...”
ดูเหมือนคำพูดพึมพำเบาๆ ของฉันจะทำให้เขาขุ่นเคือง นัยน์ตาที่เย็นชาคู่นั้นจึงจ้องมองมาที่ฉัน
“อิซาเบลลาผู้ใจร้าย คิดเรื่องจะจากไปแล้วหรือครับ?”
น้ำเสียงของเขาฟังดูโศกเศร้าราวกับกำลังจะเสียคนรักไป
เขาลืมคำพูดที่ตัวเองเคยพูดออกมาแล้วหรือไง ความสัมพันธ์ของเราคือผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ถูกเข็มนาฬิกาวิ่งไล่กวด คุณเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าจะดูแลฉันจนกว่าเนื้อใหม่จะงอกขึ้นมาน่ะ
“ผมซื้อทั้งหมดครับ”
ไม่รู้ว่าเพราะความดื้อรั้นหรืออย่างไร เขาจึงกวาดซื้อผ้าที่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากาจนหมดสิ้น โหนกแก้มของมาดามเจ้าของร้านขายผ้าสั่นระริกด้วยความดีใจ
“ต่อไปเราไปดูเครื่องประดับกันดีไหมครับ? ผมอยากซื้อสร้อยคอให้เป็นของขวัญ”
น้ำเสียงของเขายังคงอ่อนโยนอย่างยิ่ง แต่แววตาที่มองมายังฉันกลับเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็ง ฉันไม่อยากขัดใจเขา จึงเดินตามเขาไปยังร้านเครื่องประดับอย่างว่าง่าย
ฝีเท้าของเอธานที่กำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูร้านเครื่องประดับหยุดชะงักลงกะทันหัน ทำให้หน้าผากของฉันชนเข้ากับแผ่นหลังอันกำยำของเขาเต็มๆ
ฉันกุมหน้าผากที่ปวดตุบพลางเงยหน้ามองเอธาน เขาหลุบขนตาลงอย่างเฉื่อยชาแล้วเอ่ยขึ้น
“อิซาเบลลา เครื่องประดับไว้ค่อยมาดูวันหลังดีไหมครับ?”
ฝ่ามือใหญ่ของเอธานทาบลงบนเปลือกตาของฉัน แต่ผ่านซอกนิ้วที่เปิดออกเพียงเล็กน้อย ฉันกลับเห็นภาพที่ไม่ควรเห็นเข้าเสียแล้ว
ภายในร้านเครื่องประดับ แผ่นหลังของผู้ชายคนนั้นที่กำลังเท้าคางเลือกแหวนอย่างพิถีพิถัน
“...ไซมอน”
ฉันเพิ่งมารู้สึกตัวทีหลังว่าไซมอนไม่ได้อยู่คนเดียว บนท่อนแขนกำยำที่ฉันเคยทึกทักเอาเองว่าเป็นของฉัน มีหญิงสาวร่างบอบบางคนหนึ่งเกาะเกี่ยวอยู่
ฉันกวาดสายตามองใบหน้าของเธออย่างละเอียด เธอคือผู้หญิงที่ฉันเคยเจอในงานเลี้ยงน้ำชาครั้งหนึ่ง
“เอธาน ช่วยปลุกฉันทีค่ะ สงสัยฉันจะฝันร้ายอีกแล้ว”
เทพเจ้าเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันอุทิศจิตวิญญาณให้มาตลอด 10 ปี และคนทรยศที่ผลักฉันลงสู่ก้นบึ้งของหน้าผาด้วยจดหมายเพียงฉบับเดียว
ในที่สุดไซมอนก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น อ่า เขาเห็นฉันเข้าจนได้ เห็นฉันที่ยืนนิ่งอยู่หน้าธรณีประตูร้านเครื่องประดับพลางพิงร่างอยู่กับยูรยอง คงจัก