ID #18IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:56:14
original Chapter 4
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
4. ความหฤหรรษ์ในกรงขัง
สติของฉันค่อยๆ แจ่มใสขึ้นเพราะเสียงนกแก้วที่จิกตีกันอย่างแง่งอน เมื่อมองไปรอบๆ ภาพเหตุการณ์อันน่าสยดสยองก่อนหน้านี้ก็หายวับไป และฉันก็กลับมาอยู่ในห้องนอนอันเงียบสงบอีกครั้ง
“……เป็นความทรงจำที่น่ารังเกียจจริงๆ เลยนะครับ”
ฉันสะดุ้งตกใจกับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่วนเวียนอยู่ใกล้ๆ จึงเงยหน้าขึ้นมอง เขากำลังกุมขมับขวาพลางขมวดคิ้วมุ่น
ฉันเงยหน้ามองระหว่างคิ้วของเขาที่ขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิด พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความหวาดกลัว
“……คุณทำอะไรกับฉันกันแน่คะ?”
มุมปากของเอธานยกยิ้มอย่างเย็นชา เมื่อฉันแข็งทื่อไปกับรอยยิ้มอันน่าขนลุกนั้น เขาก็เชิดคางขึ้นอย่างขุนนางผู้หยิ่งยโสแล้วกระซิบว่า
“ผมเปลี่ยนใจแล้วละครับ ตอนแรกกะว่าจะไล่คุณออกไปอย่างไม่ใยดีในฐานะที่ทำผิดกฎ แต่ว่า…….”
คำพูดและท่าทางทุกอย่างของเขาทำให้ฉันสับสน
“คุณโชคดีนะ เพราะอดีตอันน่าเวทนาของคุณมันกระตุ้นความสงสารของผมขึ้นมาพอดี”
หลังจากพ่นคำพูดที่ไร้ความหมายออกมา เขาก็ยื่นมือมาทางฉัน ฉันจ้องมองนิ้วมือเรียวยาวของเขาที่ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาหาอย่างเหม่อลอย
“อิซาเบลลา คุณอยากรู้ไหมครับว่าผมทำอะไรกับคุณลงไป”
น้ำเสียงที่กระซิบอย่างลึกลับทำให้ความตึงเครียดพุ่งสูงขึ้น
ฉันลอบกลืนน้ำลายเหมือนสัตว์ที่หิวโหยซึ่งกำลังแหงนมองผลไม้รสเลิศบนต้น
“……บอกฉันทีค่ะ ว่าคุณทำอะไรกับฉัน”
สัมผัสอันแจ่มชัดที่ยังหลงเหลืออยู่ตรงปลายนิ้วและสีสันที่สดใสราวกับภาพวาดสีน้ำมัน ฉันถูกจองจำอยู่ในภาพหลอนอันลึกลับที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต ฉันอยากรู้เหลือเกิน ว่าคุณทำอะไรกับฉันกันแน่ และตัวตนที่แท้จริงของคุณคืออะไร
“อิซาเบลลาผู้น่าสงสาร ผมอ่านความทรงจำของคุณครับ”
เขาลูบแก้มฉันด้วยสัมผัสอันอ่อนโยน ฉันทรุดตัวลงนั่งบนพรมราวกับเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งพลางแหงนมองใบหน้าอันน่าหลงใหลของเอธานอย่างเคลิบเคลิ้ม
“อิซาเบลลา ในสายตาของผม คุณเห็นภาพอะไรหรือครับ”
น้ำเสียงของเขาหวานหยดย้อยราวกับมนต์สะกด จนริมฝีปากที่เคยปิดสนิทของฉันเผยอออกเองโดยไม่รู้ตัว
“……ฉันเห็นนกที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าค่ะ”
“คนที่ถูกอ่านความทรงจำมักจะบอกว่าเห็นภาพหลอนเหมือนกันหมดทุกคนเลยครับ ผมคิดว่านั่นคือตัวตนภายในของคนคนนั้นนะ”
เขาจะบอกว่านกแก้วที่ขยับจะงอยปากอย่างเจ็บปวดตัวนั้นคือตัวตนภายในของฉันอย่างนั้นเหรอ?
แม้จะเป็นเรื่องที่ฟังดูเหลวไหล แต่ฉันก็ไม่สามารถเอ่ยปากโต้แย้งคำพูดของเขาได้แม้เพียงนิด
“อิซาเบลลา ผมต้องคำสาปอันน่าสยดสยองครับ ถ้าผมสบตากับใครเข้า ผมจะอ่านความทรงจำของคนคนนั้นได้จนหมดสิ้น”
การที่สามารถอ่านความทรงจำของคนอื่นได้ เป็นเรื่องที่ฟังดูเหลือเชื่อและงดงามราวกับเทพนิยาย
“ไม่น่าเชื่อเลยค่ะ นั่นมันเป็นเรื่องที่งดงามเหมือนเทพนิยายเลยไม่ใช่เหรอคะ”
“……งดงามอย่างนั้นเหรอ?”
เขาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงราวกับหมดแรง จากนั้นก็ค่อยๆ พยุงร่างของฉันที่นั่งกองอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้นยืน
“นี่คือคำสาปที่พระเจ้าประทานมาครับ อิซาเบลลา”
ใบหน้าของเขาเลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบจะจูบกันได้
“การอ่านความทรงจำ หมายถึงการอ่านความลับอันโสโครกที่คนคนนั้นซ่อนเอาไว้จนหมดสิ้น ความทรงจำของคนอื่นที่แทรกซึมเข้ามาในสมองอย่างควบคุมไม่ได้ บางครั้งมันก็ทำให้ผมเจ็บปวดครับ”
นิ้วมือเรียวยาวของเขาสอดแทรกเข้าไปในเส้นผมของฉัน ศีรษะของฉันเอียงไปตามสัมผัสอันอ่อนโยนราวกับกำลังลูบไล้สัตว์เลี้ยง
“ผมถึงได้พยายามรักษาระยะห่างกับคุณ เพราะผมไม่อยากอ่านความทรงจำของคุณโดยไม่ได้รับอนุญาต”
หางตาของเอธานโค้งลงอย่างเศร้าสร้อยราวกับคนที่กำลังเผชิญกับภาพเหตุการณ์อันน่าเวทนา ทันใดนั้น ดวงตาของฉันก็เบิกกว้างเมื่อได้ยินชื่อที่หลุดออกมาจากปากของเขา
“ไซมอน บริเตน ผู้ชายคนนั้นทำลายคุณสินะครับ น่าสงสารจริงๆ”
“ได้ยังไง…….”
ขณะที่ฉันใช้ฝ่ามือปิดปากด้วยความตกตะลึง เขาก็เอนหลังพิงอย่างสบายอารมณ์
“คราวนี้เชื่อหรือยังครับ? ว่าผมคือสัตว์ประหลาดที่แอบดูความทรงจำของคุณ”
เปลือกตาของเขาปิดลงอย่างเกียจคร้าน ขนนกสีแดงเส้นหนึ่งร่วงหล่นลงบนลำคอที่แข็งแกร่งราวกับรูปปั้นอย่างแผ่วเบา
ในตอนนั้นเอง นกแก้วนับสิบตัวก็พุ่งทะยานผ่านหน้าต่างห้องนอนที่เปิดแง้มไว้ ปีกที่กระพืออย่างแรงทำให้เส้นผมสีบลอนด์ขาวของเอธานปลิวไสวไปมา
“……เล่าข่าวลือของผมให้เธอฟังที”
เขากระซิบอย่างแผ่วเบาในขณะที่ยังหลับตาแน่น ทันใดนั้น ฝูงนกแก้วที่บินล้อมรอบเพดานห้องนอนเป็นวงกลมก็ส่งเสียงร้องจิ๊บจั๊บไม่หยุด
พวกมันบิดจะงอยปากและสั่นลำคอ เสียงของผู้หญิงที่บอบบางก็ไหลออกมาจากกล่องเสียงของนกแก้วเหล่านั้น
“ได้ยินไหม? เห็นว่าผู้สืบทอดของตระกูลโฮลเดนเผาฆ่าคนในครอบครัวจนตายหมดเพื่อฮุบสมบัติคนเดียวเลยนะ แม้แต่แม่ที่ป่วยเป็นโรคปอดก็ไม่เว้น”
“นอกจากจะไม่ทำงานทำการแล้ว ยังไม่เคยโผล่หน้าไปในสังคมเลยสักครั้ง เห็นว่าทุกคืนจะเชิญหญิงสาวมาที่คฤหาสน์ผีสิงเพื่อใช้เวลาค่ำคืนอย่างสำมะเลเทเมาด้วยกันน่ะ”
“พอผ่านพ้นคืนนั้นไป ผู้หญิงที่ร่วมหลับนอนด้วยก็มักจะถูกฆ่าตายทุกคนเลยนะ”
“กงจักโฮลเดนเป็นสัตว์ประหลาด ถ้าขืนย่างกรายเข้าไปในคฤหาสน์ผีสิงละก็ ต้องพบกับความตายอย่างแน่นอน”
ท่ามกลางขนนกหลากสีที่ปลิวว่อนอยู่ในอากาศ เปลือกตาที่เคยปิดสนิทของเขาก็ค่อยๆ เปิดขึ้น
“คราวนี้คุณเป็นคนตัดสินใจเองนะครับ อิซาเบลลา”
เขาเป็นผู้ชายที่มีรูปลักษณ์งดงามจนน่าขนลุกเกินกว่าจะเป็นสัตว์ประหลาด เมื่อใดที่ได้สบตากับเขา ฉันจะตกอยู่ในภวังค์ราวกับคนที่ดื่มเหล้าแรงๆ เข้าไปจนเต็มคราบ
“……แต่ว่า ในชีวิตของฉันไม่เคยมีสิทธิ์เลือกเลยสักครั้งนี่คะ”
ฉันเป็นเพียงปศุสัตว์ที่ถูกเลี้ยงมาเพื่อส่งบรรณาการให้ตระกูลมาร์ควิสบริเตนเท่านั้น ปศุสัตว์ตัวหนึ่งจะมีสิทธิ์เลือกได้อย่างไรกัน
“อิซาเบลลา การตัดสินใจเป็นหน้าที่ของคุณโดยสมบูรณ์ แต่ผมพอจะให้คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ ได้นะครับ”
เขาใช้มืออันเย้ายวนลูบไล้ไปตามพวงแก้ม
“แผลที่แก้มยังไม่หายดีเลยนะครับ”
ในขณะที่กำลังลูบแผลอย่างอ่อนโยน ทันใดนั้นเขาก็ตั้งเล็บขึ้น เล็บอันแหลมคมคว้านลงบนบาดแผลที่เพิ่งจะเริ่มตกสะเก็ดจนกว้างขึ้น
แม้เนื้อในที่ถูกเปิดออกจะสั่นระริกด้วยความร้อนแรงจากการกระทำอันไร้ความปรานีนั้น แต่ฉันกลับไม่สามารถส่งเสียงร้องออกมาได้แม้แต่แอะเดียว ราวกับคนที่ตกอยู่ในภวังค์สะกดจิต
“อย่างที่ผมบอกไปเมื่อวาน ผมชอบดูแลสัตว์ที่ได้รับบาดเจ็บครับ”
หยดเลือดสีแดงสดผุดพรายขึ้นเหนือเนื้ออ่อนที่ถูกคว้านจนเละเทะ สายเลือดที่ไหลพาดผ่านแก้มหยดลงบนเสื้อเชิ้ตของเขาเป็นจุดๆ
“และดูเหมือนว่าคุณจะต้องการความช่วยเหลืออย่างมากเลยนะครับ จริงไหม?”
กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมโรงเข้ากับกลิ่นกายอันหนักแน่นของเอธาน มันเป็นกลิ่นที่รุนแรงจนทำให้รู้สึกมึนหัว
“ผมจะดูแลคุณเอง จนกว่าเนื้อใหม่จะงอกขึ้นมาทับรอยแผล”
ดวงตาของเอธานโค้งปิดลงจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว อา…… ช่างเป็นยิ้มตาหยีที่น่าหลงใหลเหลือเกิน
เมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองได้ตกหลุมรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ชื่อของอิซาเบลลา เอโลอีส ก็เลือนหายไปในอีกฟากหนึ่งของยามโพล้เพล้ตั้งนานแล้ว
“อิซาเบลลา ถ้าคุณต้องการ คุณจะใช้ความสามารถของผมเพื่อคลายความเบื่อหน่ายก็ได้นะครับ เป็นไงครับ เป็นข้อเสนอที่ไม่เลวเลยใช่ไหม?”
ฉันได้กลายเป็นนกแก้วตัวหนึ่งไปเสียแล้ว
* * *
ครืดๆ เสียงจักรเย็บผ้าที่เคยดังคลอเบาๆ ค่อยๆ เงียบลง
“อิซาเบลลา ลองมาทางนี้หน่อยได้ไหมครับ?”
เขากำลังเรียกฉันพลางคลี่ชุดเดรสตัวหนึ่งที่ดูเข้าท่าไม่น้อยออกมา
“ถึงเนื้อผ้าจะเก่าไปหน่อย แต่ก็คงไม่ลำบากที่จะใส่หรอกครับ”
“คุณทำชุดเดรสเสร็จในชั่วพริบตาเลยนะคะ”
“ก็แค่ครูพักลักจำมาน่ะครับ ตอนท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านชอบเย็บผ้ามาก”
ฝีมือการเก็บรายละเอียดนั้นประณีตจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นฝีมือจากมืออันหยาบกร้านของผู้ชาย
เขาลองทาบชุดเดรสลงบนหน้าอกของฉัน เมื่อเห็นว่าดูน่าพอใจ รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่เคยเรียบเฉย
“นี่เป็นของขวัญฉลองที่เราได้มาอยู่ด้วยกันครับ”
ฉันรับชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่เขายื่นให้มาถือไว้ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันได้รับของขวัญที่ทำด้วยมือ ใครจะไปรู้ว่าแค่ชุดเดรสตัวเดียวจะทำให้หัวใจเต้นแรงได้ขนาดนี้
“ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ”
พอพูดถึงของขวัญ ใบหน้าของไซมอนก็ผุดขึ้นมาในหัว ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจหรือลืมจริงๆ กันแน่ เขามักจะลืมวันครบรอบการหมั้นอยู่บ่อยครั้ง
แม้แต่วันครบรอบการหมั้นครั้งล่าสุด ไซมอนก็เพิ่งจะโผล่หน้ามาตอนที่พระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว
[ขอโทษทีนะ พอดีงานยุ่งก็เลยมาสายหน่อย]
ฉันรู้ดีว่าเขาไปใช้เวลาค่ำคืนอย่างสำมะเลเทเมากับผู้หญิงคนอื่นจนลืมตัวตนของฉันไปเสียสนิท ถึงอย่างนั้น ฉันก็รู้สึกอนาถใจกับสถานะของตัวเองที่ไม่สามารถเอ่ยปากบ่นได้แม้แต่คำเดียว
[นี่ของขวัญวันครบรอบหมั้น]
ในมือกำยำของเขามีดอกหญ้าเหี่ยวๆ ดอกหนึ่งที่เจ้าตัวคงไปเด็ดมาจากที่ไหนสักแห่ง ถ้าเขามาตัวเปล่าเสียยังจะรู้สึกไม่สมเพชเท่านี้เลย
[……ขอบคุณมากนะ ฉันจะเก็บรักษาอย่างดีเลยละ]
คืนนั้นฉันกอดดอกหญ้าที่กำลังเฉาตายพลางร้องไห้จนหมอนเปียกชุ่มไปทั้งคืน
อาจเป็นเพราะฉันชินกับการถูกไซมอนปฏิบัติอย่างเย็นชาอย่างโจ่งแจ้ง ของขวัญของเอธานจึงให้ความรู้สึกที่พิเศษยิ่งกว่าเดิม
“……นี่เป็นของขวัญที่มีความหมายชิ้นแรกของฉันเลยค่ะ ดีใจจริงๆ ค่ะ”
“ดีใจกับชุดเดรสที่ดูไม่ได้ตัวเดียวขนาดนี้ ผมรู้สึกผิดขึ้นมาเลยครับ คราวหน้าผมจะซื้อผ้าดีๆ มาเยอะๆ แล้วทำชุดเดรสให้จนตู้เสื้อผ้าแทบระเบิดเลยนะครับ”
เป็นคำพูดที่แค่ได้ฟังก็มีความสุขแล้ว เมื่อฉันถือชุดเดรสพลางยิ้มออกมาเหมือนคนบื้อ เอธานก็เอื้อมมือมาจับแขนเสื้อเดรสพลางเอ่ยขึ้น
“รีบไปลองใส่ดูสิครับ ผมอยากเห็นตอนที่คุณใส่มันจริงๆ”
คงไม่ใช่ว่าจะให้ฉันถอดเสื้อผ้าตรงนี้หรอกนะ?
เมื่อฉันกะพริบตาด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน ดวงตาของเขาก็โค้งปิดลงอย่างสดใส
“เดี๋ยวผมจะออกไปรอข้างนอกระหว่างที่คุณเปลี่ยนชุดนะครับ ถ้าใส่เสร็จแล้วก็เรียกผมด้วย ผมจะผูกริบบิ้นให้”
ฉันรอจนแน่ใจว่าเขาออกไปนอกห้องนอนแล้วจริงๆ ถึงได้ค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าออกอย่างระมัดระวัง
ฉันสวมชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่เอธานทำขึ้นด้วยตัวเองลงบนร่างกายที่เปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด
“เอธาน ใส่เสร็จแล้วค่ะ”
ฉันหันหลังให้เขาที่เปิดประตูเข้ามาทันทีราวกับรออยู่แล้ว สัมผัสของฉันไวต่อความรู้สึกขึ้นมาเมื่อรับรู้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเอธานที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาตามรอยแยกของชุดเดรส
“ชุดเดรสใหญ่ไปนิดนะครับ ต้องรัดให้แน่นหน่อย”
เมื่อเอธานดึงริบบิ้น เอวที่ตกใจก็แอ่นไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ
“อ๊ะ……!”
“เป็นแผ่นหลังที่สวยและไม่มีรอยขีดข่วนเลยนะครับ”
“……อึก อย่างนั้นเหรอคะ? เพราะฉันไม่เคยเห็นหลังของตัวเองเลยน่ะค่ะ”
“น่าเสียดายจริงๆ นะครับที่ไม่มีโอกาสได้เห็นด้วยตาตัวเองไปตลอดชีวิต งั้นผมจะช่วยดูแทนคุณให้มากๆ ก็แล้วกันนะครับ”
ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวกับการแสดงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาจนเกินไป
อิซาเบลลาคนโง่ เขาแค่พูดเหมือนกำลังชมขนของนกแก้วเท่านั้นแหละ อย่าลืมสถานะของตัวเองสิ
“เอาละ เสร็จแล้วครับ ลองส่องกระจกดูหน่อยไหม?”
เขาพาฉันไปที่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ พอนึกดูแล้ว ฉันไม่เคยใส่ชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์เลยสักครั้ง เพราะถ้าขืนทำพลาดจนเกิดรอยเปื้อนที่ซักไม่ออกขึ้นมาละก็คงแย่แน่
“สวยจริงๆ ครับ อิซาเบลลา เป็นอย่างที่ผมจินตนาการไว้เลย”
เอธานยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจพลางซบใบหน้าลงที่ซอกคอ เส้นผมสีบลอนด์ขาวอันนุ่มนวลคลอเคลียผิวอ่อนบางจนรู้สึกจั๊กจี้
เมื่อมองภาพสะท้อนในกระจก ฉันก็เผลอคิดในสิ่งที่ไม่ควรคิด ชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์แบบนี้ มันเหมือนชุดแต่งงานเลยนี่นา ฉันเคยคิดว่าหลังจากถูกไซมอนทิ้งไปแล้ว คงไม่มีวันได้ใส่มันอีกแท้ๆ ฉันหน้าแดงให้กับจินตนาการอันน่าอายของตัวเอง
ทันใดนั้น ฉันก็รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาจนเสียวซาบ จึงเงยหน้าขึ้นมอง เขาที่เคยซบหน้าอยู่ที่ซอกคอ กลับกำลังจ้องมองใบหน้าของฉันในกระจกด้วยสายตาอันแจ่มชัดโดยไม่กะพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว
“……สวย สวยจริงๆ เลยครับ”
ใช่แล้ว มันคือสายตาแบบเดียวกับที่ฉันเห็นในร้านขายสัตว์เลี้ยงนั่นเอง ขนอ่อนทั่วร่างของฉันลุกซู่ไปกับน้ำเสียงที่กระซิบแผ่วต่ำของเอธาน