ID #17IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:56:04
original Chapter 3
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
3. ความหฤหรรษ์ในกรงขัง
“พอเช้าฝนก็คงจะหยุดตก แต่ถ้าคุณไม่มีที่ไปที่ไหนเป็นพิเศษ ก็พักอยู่ที่นี่ไปก่อนเถอะครับ ผมจะไม่ทำให้คุณต้องลำบากใจ”
ขณะที่เดินตามหลังชายคนนั้นไป สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นลำคอขาวซีดที่โผล่พ้นสาบเสื้อเชิ้ต รอยแผลเป็นจากการถูกไฟคลอกปรากฏชัดเจนระหว่างปกเสื้อที่แยกออกตามจังหวะการเคลื่อนไหว
“……จะขอถามเหตุผลได้ไหมคะ ว่าทำไมคุณถึงหยิบยื่นความเมตตาให้ฉันถึงขนาดนี้”
เขาที่กำลังก้าวยาวๆ พลันหยุดชะงัก นัยน์ตาสีมรกตวาวโรจน์อย่างเย็นเยือกท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้ซึ่งแสงไฟแม้เพียงเศษเสี้ยว
“ผมชอบดูแลสัตว์ที่บาดเจ็บมากเลยล่ะครับ”
นิ้วมือเรียวยาวของเขาค่อยๆ เอื้อมเข้ามา ฉันเผลอตัวหวาดกลัวเหมือนสัตว์กินพืชที่อยู่ต่อหน้าผู้ล่า
ฉันหลับตาลงด้วยอาการสั่นสะท้าน และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ปลายนิ้วของเขาก็กำลังลูบไล้พวงแก้มของฉันอย่างลับลมคมคม
“อา……”
ปลายนิ้วของชายคนนั้นแตะลงบนผิวเนื้ออ่อนบางที่ถูกเศษกระจกบาด ความเจ็บปวดแปลบปลาบแผ่ซ่านไปตามสัมผัสที่รุกรานอย่างดื้อรั้น
“อย่าแตะต้องแผลนะครับ เพราะมันอาจจะอักเสบได้ เดี๋ยวผมจะทายาให้ในห้องนอน”
นึกจะลูบไล้ตามใจชอบก็ทำ พอตอนนี้กลับมาบอกว่าอย่าแตะต้องเสียนี่ ช่างเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองจริงๆ
ฉันเดินตามฝีเท้าของชายคนนั้นจนมาถึงหน้าธรณีประตูห้องนอน ภายในห้องนอนที่ไร้ซึ่งแสงเทียนแม้เพียงเล่มเดียวมีเพียงความเงียบสงัดอันหนักอึ้งปกคลุมอยู่
“……ขอจุดเทียนได้ไหมคะ?”
ฉันยืนอยู่ที่หน้าธรณีประตูห้องนอนแล้วเอ่ยถามเขา การต้องเข้ามาอยู่ในห้องนอนที่ไม่มีแสงสว่างลอดเข้าไปได้เลยกับผู้ชายแปลกหน้าเพียงลำพังเป็นเรื่องที่น่ากังวลมาก
อย่างน้อยถ้ามีเทียนเก่าๆ สักเล่มก็คงจะดี
“ผมหายาเจอแล้ว รีบเข้ามาเถอะครับ”
แทนที่จะตอบคำถาม เขากลับส่งสัญญาณมือเรียกอย่างบึ้งตึง ฉันกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอแล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปอย่างระมัดระวัง
“ตรงนี้ครับ”
ในขณะที่ฉันกำลังงมหาทิศทางท่ามกลางความมืด นิ้วมือเรียวยาวของชายคนนั้นก็คว้าข้อมือของฉันไว้เบาๆ ฉันถูกดึงให้ทรุดตัวลงนั่งบนเครื่องนอนที่นุ่มฟูตามแรงจูงใจของเขา
“อยู่นิ่งๆ นะครับ ถ้าขยับแผลอาจจะอักเสบได้”
การได้นั่งอยู่บนเตียงกับชายแปลกหน้าเพียงลำพังแบบนี้ บางทีการไม่จุดเทียนอาจจะเป็นเรื่องดีแล้วก็ได้ เพราะใบหน้าของฉันในตอนนี้คงจะแดงก่ำจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว
“เป็นอย่างไรบ้างครับ ไม่เจ็บใช่ไหม?”
เขาค่อยๆ ละเลงตัวยาสูตรเข้มข้นลงบนแก้มของฉันอย่างระมัดระวัง ในระยะห่างที่ประชิดกันจนลมหายใจร้อนผ่าวของชายคนนั้นรินรดลงบนลำคอ
“ตอนนี้คุณควรจะนอนพักผ่อนต่ออีกสักหน่อยนะครับ”
เขาประคองร่างของฉันให้นอนลงราวกับกำลังดูแลทารก เขาเต็มใจยกห้องนอนของตัวเองให้ แล้วเขาจะไปนอนที่อื่นอย่างนั้นหรือ
ฉันวางมือลงบนหัวใจที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมา แล้วรอให้เขาเดินออกไปจากห้องนอน
ทว่าในวินาทีนั้น ฉันกลับรู้สึกได้ว่าเตียงด้านขวาเอียงวูบลง
สวบสาบ
ประสาทสัมผัสทางหูของฉันตื่นตัวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเครื่องนอนเสียดสีกัน
“……คะ คงไม่ใช่ว่าจะนอนบนเตียงเดียวกันหรอกนะคะ?”
“ห้องอื่นยังไม่ได้จัดระเบียบเลยช่วยไม่ได้ครับ น่าเสียดายที่ผมไม่ใช่ผู้ชายใจดีขนาดที่จะยกเตียงให้แขกแล้วตัวเองลงไปนอนบนพื้นหรอกนะ”
“ฉันนอนบนพื้นก็ได้ค่ะ คุณนอนไปเถอะ”
พอฉันรีบเลิกผ้าห่มออกเพื่อจะลุกขึ้น อุณหภูมิร่างกายอันเย็นเยียบของชายคนนั้นก็สัมผัสเข้าที่ข้อมือ
“……ชู่ว นอนลงเถอะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรคุณ”
เขาดูเหมือนจะไม่มีความคิดที่จะปล่อยไปง่ายๆ หลังจากยืนเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดฉันก็เลือกที่จะขดตัวเบียดอยู่ตรงขอบเตียงอย่างหวาดหวั่น
“แล้วก็ ผมชื่อเอธาน เอธาน โฮลเดน ไม่ใช่ 'ทางนั้น' ครับ”
เขากระซิบชื่อของตัวเองเบาๆ ท่ามกลางความมืด เอธาน โฮลเดน เป็นชื่อที่ฉันมั่นใจว่าเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่งแน่นอน
'……นึกออกแล้ว ถ้าเป็นเอธาน โฮลเดนล่ะก็ เขาคือยูรยอง คงจักในข่าวลือนี่นา'
มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเกี่ยวกับโฮลเดน คงจัก ผู้ไม่เคยปรากฏตัวในสังคมชั้นสูง
บ้างก็ว่าทรัพย์สินทั้งหมดถูกไฟไหม้จนวอดวายและกลายเป็นขุนนางตกอับ บ้างก็ว่าเขาใช้รูปลักษณ์ที่ดูอมโรคล่อลวงหญิงสาวมาที่คฤหาสน์แล้วจับกินทั้งเป็น
“……จู่ๆ ร่างกายก็เกร็งขึ้นมาเลยนะครับ คงไม่ใช่เพราะข่าวลือที่ว่าผมล่อลวงผู้หญิงมาจับกินทั้งเป็นหรอกใช่ไหม?”
คุณเป็นคนที่คุ้นเคยกับความมืดจริงๆ สินะ ทั้งที่ฉันติดอยู่ในความมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่เส้นผมของคุณ แต่คุณกลับรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เล็กน้อยขนาดนี้
“นอกจากเรื่องนั้นแล้ว น่าจะมีข่าวลือที่คล้ายๆ กันอีกเรื่องหนึ่งนะ คุณไม่เคยได้ยินเรื่องที่ว่าผมเชิญหญิงงามมาที่คฤหาสน์เพื่อมอบค่ำคืนอันแสนหฤหรรษ์ให้บ้างเหรอครับ?”
มอบค่ำคืนอันแสนหฤหรรษ์อย่างนั้นเหรอ ลมหายใจของฉันติดขัดเพราะความตื่นเต้นที่แฝงไปด้วยความลับ ฉันส่ายหน้าเพื่อสลัดจินตนาการอันไม่บริสุทธิ์ที่ครอบงำสมองออกไป
“……คงไม่ได้เชื่อข่าวลือไร้สาระพวกนั้นจริงๆ หรอกใช่ไหมครับ?”
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำทำให้ฉันเพิ่งจะรู้ตัว ว่าตัวเองถูกกลั่นแกล้งด้วยคำพูดหยอกล้อเข้าเสียแล้ว
แม้จะรู้สึกไม่ค่อยดีนัก แต่อย่างน้อยเขาก็ดูไม่เหมือนคนที่จะตักตวงร่างกายของผู้หญิงอย่างตะกละตะกลามเหมือนในข่าวลือ
“ไว้เราค่อยคุยกันตอนฟ้าสว่างก็ได้ครับ ตอนนี้พักผ่อนเถอะ ผมจะเก็บเรื่องล้อเล่นไว้พรุ่งนี้แล้วกัน”
เสียงที่ดูอ่อนโยนซึ่งวนเวียนอยู่ข้างหูทำให้หัวใจที่เคยเกร็งเครียดค่อยๆ อ่อนละมุนลง ฉันพึมพำขณะที่เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง
“……ฉันชื่ออิซาเบลลาค่ะ”
ในภวังค์แห่งการหลับใหล ฉันรู้สึกได้ว่าเขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ เมื่อสติเริ่มเลือนลางเพราะความรู้สึกอันอบอุ่น เขาก็เอ่ยปากขึ้น
“ผมรู้อยู่แล้วล่ะครับว่าคุณชื่ออะไร อิซาเบลลา”
พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาว่า “ฝันดีนะครับ” ฉันก็จมดิ่งลงสู่การหลับใหลราวกับถูกสะกดจิต ดูเหมือนว่าคืนนี้ฉันจะสามารถนอนหลับได้อย่างสบายโดยไม่ต้องฝันร้ายให้เสียความรู้สึก
* * *
ฉันลืมตาขึ้นเพราะเสียงนกที่ร้องจิ๊บๆ อย่างไม่ขาดสาย แสงอาทิตย์อันอบอุ่นลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านห้องนอนที่ปิดสนิทเข้ามา
“……เอธาน?”
ฉันลองเรียกชื่อเขาดู แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา เมื่อหันไปมองรอบๆ เตียง ก็พบว่าเตียงด้านขวาที่เขานอนอยู่นั้นถูกจัดระเบียบจนเรียบกริบไร้รอยยับ
หลังจากขยี้เปลือกตาที่บวมตุ่ย ฉันก็พบโน้ตที่วางอยู่บนตู้ลิ้นชัก
<ถ้าตื่นแล้วลงมาที่ห้องรับประทานอาหารชั้นหนึ่งนะครับ ผมจะเตรียมอาหารเช้าไว้ให้>
เมื่อวานเขาบอกว่าคฤหาสน์ที่แห้งแล้งแห่งนี้ไม่มีคนรับใช้เลยสักคน ถ้าอย่างนั้นเขาที่ตื่นมารับเช้าวันใหม่อย่างขยันขันแข็งกำลังเตรียมอาหารเช้าด้วยตัวเองอยู่หรือเปล่านะ? ฉันเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมานิดหน่อย
ฉันออกจากห้องนอนแล้วมุ่งหน้าไปยังบันไดตามที่เขียนไว้ในโน้ต แม้ท้องฟ้าทิศตะวันออกจะสว่างแล้ว แต่ม่านของคฤหาสน์ผีสิงแห่งนี้ยังคงปิดสนิท จึงทำให้บรรยากาศดูวังเวง
ฉันหาห้องรับประทานอาหารเจอได้ไม่ยากนักแม้ในโถงทางเดินที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต ทั้งหมดเป็นเพราะนกแก้วที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุด
“อิซาเบลลา อรุณสวัสดิ์ครับ”
เอธานในชุดเชิ้ตลำลองเอ่ยขึ้นขณะวางจานลงบนโต๊ะ ใช่แล้ว เมื่อคืนตอนที่กำลังสะลึมสะลือฉันได้บอกชื่อกับเขาไป
“นอนหลับสบายดีไหมครับ?”
“……ค่ะ เพราะคุณแท้ๆ เลย”
ฉันนั่งลงที่โต๊ะแล้วมองแผ่นหลังของเอธาน ผมสีบลอนด์เงินอ่อนๆ ของเขาถูกจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติ
ในทางกลับกัน ฉันกลับนั่งอยู่ตรงนี้ในสภาพที่ไม่ทันตั้งตัวโดยสวมเพียงชุดสลิปบางๆ ตัวเดียวเท่านั้น เมื่อฉันเริ่มหดตัวลงด้วยความประหม่าในภายหลัง เอธานก็ยกมุมปากขึ้นอย่างเก้อเขิน
“คงจะหนาวนะครับ เดี๋ยวผมไปเอาอะไรมาให้คลุม”
เขายื่นผ้าห่มผืนหนามาให้หนึ่งผืน ฉันรับผ้าห่มมาโดยไม่ตอบอะไรแล้วพันกายไว้แน่นเพื่อไม่ให้เห็นผิวเนื้อข้างใน
“เอธานคะ มีอุปกรณ์ทานอาหารแค่ชุดเดียวเองนะคะ”
“อิซาเบลลาผู้แสนดี ผมไม่เป็นไรหรอกครับ คุณทานก่อนเถอะ”
เขายืนอยู่ห่างออกไปพลันหยีตาหัวเราะ ฉันเคลิบเคลิ้มไปกับรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์ของเขาจนพวงแก้มแดงระเรื่อขึ้นมา
“เชิญทานเถอะครับ ไม่รู้ว่าจะถูกปากหรือเปล่า”
“ทานคนเดียวมันเยอะเกินไปค่ะ คุณอุตส่าห์ตั้งใจทำ มาทานด้วยกันเถอะค่ะ”
พอฉันลุกขึ้น เขาก็ทำสีหน้าจริงจังแล้วก้าวถอยหลังไป
ฉันทำอะไรผิดพลาดไปอีกหรือเปล่านะ?
เมื่อฉันเงยหน้ามองเอธานอย่างกระวนกระวาย เขาก็เว้นระยะห่างออกไปไกลแล้วเอ่ยขึ้น
“……ตอนที่พระอาทิตย์ยังขึ้นอยู่ ผมอยากให้คุณช่วยรักษาระยะห่างให้เหมาะสมหน่อยนะครับ การสัมผัสเนื้อตัวกันอย่างสนิทสนมมันทำให้ผมลำบากใจนิดหน่อยน่ะครับ”
เมื่อคืนยังกระซิบกระซาบอยู่ในระยะที่ลมหายใจถึงกันแท้ๆ พอตอนนี้กลับมาบอกว่าอย่าเข้ามาใกล้เสียนี่ ช่างเป็นคนที่จู้จี้จุกจิกจริงๆ
“อิซาเบลลา ผมเชื่อว่าคุณจะไม่ทำผิดคำเตือนจนทำให้ผมขุ่นเคืองใจนะครับ”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ฉันไม่อยากสร้างความขัดแย้งจึงนั่งลงที่โต๊ะอย่างว่าง่าย
“……ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็เชิญทานเถอะครับ ผมนอนไม่พอเลยว่าจะกลับไปที่ห้องนอนเสียหน่อย”
ฉันจ้องมองแผ่นหลังของเขาที่เดินห่างออกไปก่อนจะหยิบอุปกรณ์ทานอาหารขึ้นมาในภายหลัง ซุปที่เอธานทำเองนั้นรสชาติดีมาก แถมยังเย็นลงจนพอดีคำทำให้กลืนลงคอได้อย่างลื่นไหล
แม้จะได้ทานอาหารรสเลิศที่เปี่ยมไปด้วยความใส่ใจ แต่ความเงียบเหงาที่ว่างเปล่ากลับทำให้ฉันรู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก
อย่างน้อยเรื่องเก็บกวาดฉันก็ควรจะทำด้วยตัวเอง ฉันล้างจานที่ว่างเปล่าจนสะอาดแล้ววางเรียงไว้ แต่นั่นก็ทำให้ชุดสลิปบางๆ เปียกโชกไปด้วยน้ำ
“……เขาบอกว่าจะไปงีบที่ห้องนอนสินะ”
ฉันเดินไปหาเอธานที่ห้องนอนด้วยฝีเท้าที่เชื่องช้า ภาพที่เห็นคือเขากำลังพิงโซฟาโดยชันเข่าขึ้น เขาหลับไปทั้งที่อยู่ในท่าทางที่ลำบากแบบนั้น
ลำคอขาวผ่องโผล่พ้นเสื้อเชิ้ตที่เอียงกะเท่เล่ ฉันกังวลว่าเขาจะหนาวหรือเปล่าจึงกางผ้าห่มที่คลุมไหล่อยู่ออก
[ตอนที่พระอาทิตย์ยังขึ้นอยู่ ผมอยากให้คุณช่วยรักษาระยะห่างให้เหมาะสมหน่อยนะครับ การสัมผัสเนื้อตัวกันอย่างสนิทสนมมันทำให้ผมลำบากใจนิดหน่อยน่ะครับ]
จู่ๆ คำพูดที่เขาเคยบอกไว้ก็แวบเข้ามาในหัว แต่ฉันคิดว่าแค่การห่มผ้าให้คงไม่เป็นไรหรอก
ขณะที่ฉันกางผ้าห่มออกแล้วก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว นกแก้วตัวหนึ่งที่ขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟาก็บินพรึบพรับขึ้นมา
พึ่บพั่บ
ในตอนนั้นเอง เปลือกตาที่ปิดสนิทของเขาก็ค่อยๆ เปิดขึ้น มรกตที่เคยซ่อนอยู่ภายใต้ม่านตาเปล่งประกายแวววาว
ขอโทษค่ะ ฉันแค่ตั้งใจจะห่มผ้าให้แล้วถอยออกมา ริมฝีปากที่ควรจะเอ่ยคำแก้ตัวกลับแข็งทื่อไปหมด
“……ผมบอกแล้วไงครับ ว่าตอนที่พระอาทิตย์ยังขึ้นอยู่ อย่าเข้ามาใกล้”
แววตาของเขาคมกริบขึ้นมาทันที
หนึ่งก้าว สองก้าว
เมื่อฉันก้าวถอยหลังอย่างเงียบเชียบ นิ้วมือเรียวยาวของเขาก็คว้าข้อมือของฉันไว้ราวกับตะขอ
“อิซาเบลลา ผมพยายามจะเกรงใจคุณให้มากที่สุดแล้ว แต่คุณกลับไม่รักษาแม้แต่กฎเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมบอกไว้เลยนะครับ”
ใบหน้าของเอธานขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะจุมพิตกัน
“ในเมื่อทำผิดกฎ ก็ต้องถูกลงโทษไม่ใช่หรือครับ?”
เสียงของเขาบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท แขนขาของฉันอ่อนแรงลงราวกับคนที่ถูกสะกดจิต
เมื่อพยายามรวบรวมสติ ทัศนียภาพก็ค่อยๆ สว่างขึ้นราวกับม่านที่ถูกเปิดออก
“นี่มันอะไรกัน……”
โลกอันลึกลับปรากฏขึ้นเบื้องหลังนัยน์ตาของเขา นกแก้วนับร้อยตัวกำลังบินร่อนอยู่บนท้องฟ้าอันกว้างไกลอย่างอิสระ
ความรู้สึกปลดปล่อยที่ทำให้หน้าอกโล่งสบายเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ฝูงนกแก้วจะพุ่งดิ่งลงสู่ทุ่งดอกหนามที่แห้งเหี่ยวในพริบตา
“อา อาอาอา!”
ฉันไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นตระหนกต่อภาพอันน่าสยดสยองนั้นได้ เสียงกระพือปีกอย่างโหยหวนนั้นไม่แน่ชัดว่าเป็นเพียงภาพหลอนหรือความจริงกันแน่