ID #16IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:55:58
original Chapter 2
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
2. ความสุขสมในกรงขัง
“สรุปคือ กลับมาทั้งที่ยังไม่ได้เห็นหน้าเลยงั้นเหรอ?”
“ขะ...ขอโทษ...”
ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค ฝ่ามือหนักๆ ก็ฟาดลงบนใบหน้าอย่างไม่ใยดี เลือดอุ่นๆ พุ่งพล่านเต็มปากจนรู้สึกได้ถึงรสคาว ฉันใช้ปลายแขนเสื้อชุดเดรสเช็ดคราบเลือดที่ไหลซึมออกมาจากมุมปาก
“มีดีแค่หน้าตาสวยๆ แท้ๆ กล้าดียังไงถึงทำพลาด!”
ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน ฉันกุมแก้มที่ชาหนึบพลางเงยหน้ามองท่านพ่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“กลับไปบอกเขาซะ! รีบไปคุกเข่าขอโทษเดี๋ยวนี้!”
ฝ่ามือใหญ่ของท่านพ่อวางลงบนหัวของฉัน เหมือนตอนที่ท่านเคยกระซิบแผ่วเบาแล้วลูบผมฉันอย่างอ่อนโยนพร้อมกับบอกว่า ‘อิซาเบลลา ลูกสาวที่น่าภาคภูมิใจของพ่อ’
“หนูเจ็บค่ะ ท่านพ่อ...!”
เส้นผมของฉันถูกกระชากด้วยมือที่หยาบกระด้าง ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วจนเหมือนหนังศีรษะจะหลุดออกมาทั้งแผ่น แขนขาที่สั่นเทาด้วยความเจ็บปวดเริ่มสั่นระริกเหมือนใบไม้ต้องลม
“ไปขอโทษซะ! ไปกราบกรานจนกว่ามือแกจะแหลกเป็นผง!”
ฉันจ้องมองใบหน้าของท่านพ่อที่คำรามกึกก้องเหมือนปีศาจด้วยสายตาว่างเปล่า สุดท้ายแล้ว ถ้าฉันไม่ใช่คู่หมั้นของไซมอน ฉันก็ไม่มีค่าอะไรเลยสินะ
ในวินาทีนั้น ความอัดอั้นตันใจที่เดือดพล่านก็พุ่งทะลักออกมา ฉันทำผิดอะไรนักหนา ในเมื่อตลอด 10 ปีที่ผ่านมา ฉันพยายามแทบตายก็เพื่อทำตามความต้องการของท่านทั้งนั้น
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักร่างของท่านพ่อออกไป หน้าท้องที่ยื่นออกมาของท่านโอนเอนไปมาเหมือนตุ๊กตาล้มลุก
ท่านพ่อที่ทรุดลงไปนั่งบนพรมหนานุ่มจ้องมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต
“นังไพร่ แกกล้าดียังไง...!”
ฉันก้มลงมองฝ่ามือใหญ่ของท่านพ่อที่ยันอยู่บนพรม รู้สึกเหมือนว่าท่านจะลุกขึ้นมาบีบคอฉันให้ตายคามือได้ทุกเมื่อ
“ขะ...ขอโทษค่ะ หนูเจ็บมากก็เลยเผลอตัวไป”
“สายเลือดต่ำต้อยมันหลอกกันไม่ได้จริงๆ ดูตอนนี้สิ แกเหมือนแม่ไม่มีผิด”
น้ำเสียงเย้ยหยันนั้นทำให้ลมหายใจของฉันเริ่มติดขัด ในดวงตาของท่านพ่อที่มองมาที่ฉัน เคยมีความอ่อนโยนปรากฏอยู่บ้างไหมนะ?
“ฉันรู้ดีว่าควรจะส่งร่างกายชั้นต่ำของแกไปใช้งานที่ไหน”
สายตาที่ดูบ้าคลั่งนั้นทำให้ฉันตระหนักได้ในที่สุด
อา... ฉันไม่เคยเป็นลูกสาวของท่านเลยแม้แต่วินาทีเดียว
“แกก็ไปใช้ชีวิตระหกระเหินอยู่ในซ่องโสเภณีเหมือนแม่แกนั่นแหละ”
คอเสื้อของฉันถูกกระชากด้วยฝ่ามือใหญ่ของท่านพ่อ ฉันเงยหน้ามองใบหน้าของท่านที่แยกเขี้ยวข่มขู่และพ่นคำสาปแช่งใส่ราวกับจะฉีกเนื้อฉันกินด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง
“...ไม่เอาค่ะ”
พอหลุดปากออกไปฉันก็รีบเสียใจทันที อิซาเบลลาคนโง่ แกกำลังหาเรื่องตายแท้ๆ
“ดี! ถ้าไม่อยากไปนัก การตายในฐานะบุตรสาวผู้สูงศักดิ์ของตระกูลแบคจักตรงนี้ก็คงไม่เลวเหมือนกัน”
แขนของท่านพ่อเงื้อขึ้นสูง ฉันหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณ
เพียะ!
เสียงกระทบกันอย่างหนักหน่วงดังขึ้นข้างหู หรือเพราะฉันกลัวมากจนประสาทสัมผัสรับความเจ็บปวดมันดับวูบไปแล้วนะ
เพียะ เพียะ เพียะ!
เสียงฟาดดังระรัวต่อเนื่องจนฉันต้องลืมตาขึ้นมอง
“คุณหนูคะ หนีไปค่ะ!”
มารี สาวใช้ของฉันกำลังใช้ร่างกายกำบังร่างกำยำของท่านพ่อเอาไว้สุดชีวิต แก้มของเธอที่ถูกตบแทนฉันแดงก่ำจนเลือดห่อ และเลือดกำเดาก็ไหลออกมาจากใต้จมูกรั้นๆ ของเธอไม่ขาดสาย
“ได้โปรดเถอะค่ะ หนีไปเดี๋ยวนี้!”
มารีที่สะบักสะบอมไปด้วยเลือดอ้อนวอนอย่างโหยหวน ฉันบังคับขาที่สั่นเทาให้วิ่งหนีออกมาจากห้องทำงาน ขาของฉันอ่อนแรงจนทรุดลงตรงบันไดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“มารี ฉันขอโทษ...”
ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับความโศกเศร้า เสียงแตกกระจายที่บาดหูก็ทำให้ฉันได้สติ เศษแก้วที่แตกละเอียดกระจายอยู่เต็มพื้นแทบเท้าของฉัน
“อา...”
ฉันใช้ปลายนิ้วที่สั่นระริกแตะไปที่แก้ม เศษแก้วคงจะบาดแก้มฉันเข้า เพราะปลายนิ้วที่สัมผัสนั้นชุ่มไปด้วยเลือด
ฉันเงยหน้ามองราวระเบียงชั้นสองด้วยสายตาที่แข็งค้าง ท่านพ่อกำลังจ้องมองฉันพร้อมกับถือแก้วไวน์ไว้เต็มสองมือ
“คุนหนู...”
แขนที่บอบบางของมารีกอดขาของท่านพ่อเอาไว้แน่น ผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดที่เธอเคยอวดว่าปักเองกับมือบัดนี้ถูกย้อมจนแดงฉานด้วยเลือดกำเดาที่ไหลออกมา
มารี ทั้งที่เธออยู่ในสภาพนั้น เธอก็ยังอยากจะช่วยชีวิตฉันงั้นเหรอ? ทั้งที่ฉันเป็นเจ้านายที่ไร้ประโยชน์ ไม่เคยทำอะไรให้เธอเลยสักอย่าง
“ได้โปรด... ไปเถอะค่ะ...”
มารีพยายามเค้นคำพูดออกมาจากริมฝีปากที่บวมช้ำ ฉันหลับตาแน่นแล้ววิ่งหนีออกจากคฤหาสน์อย่างไม่คิดชีวิต ท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆครึ้มดูเหมือนจะหลั่งน้ำตาออกมาได้ทุกเมื่อ
“ฮึก...!”
หยดน้ำฝนตกลงบนฝ่ามือที่เปื้อนเลือด ฉันหันกลับไปมองข้างหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะกลัวว่าท่านพ่อจะตามมา
“จะไปที่ไหน... ฉันควรจะไปที่ไหนดี”
นอกจากไซมอนแล้ว ฉันก็ไม่มีคนรู้จักที่พอจะพึ่งพาได้เลย ถึงจะหนีออกมาอย่างไร้จุดหมายแบบนี้ แต่ก็ไม่มีที่ไหนที่จะต้อนรับฉัน
มิหนำซ้ำ ชุดเดรสที่รุ่มร่ามยังเปียกโชกไปด้วยน้ำฝนจนทำให้ฉันก้าวเดินได้ช้าลง
“...ไซมอน”
พอหลับตาลง เส้นผมสีน้ำตาลของไซมอนก็ลอยเด่นขึ้นมาเหมือนหมอกควัน
“...ฉันแค้นคุณเหลือเกิน”
มันเป็นความคาดหวังที่โง่เขลาจริงๆ การที่คนเลือดผสมอย่างฉันแอบหวังว่าจะได้เป็นภรรยาของมาร์ควิส แม้เพียงชั่วครู่ก็น่าขำสิ้นดี
“ตอนนี้ฉันควรจะไปที่ไหนดี...”
ฝีเท้าที่ล่องลอยอย่างไร้จุดหมายเริ่มมั่นคงขึ้นราวกับถูกมนต์สะกด หลังจากเดินมานานฉันก็มาถึงร้านขายสัตว์เลี้ยงที่ตั้งอยู่ในมุมอับของย่านการค้ามาเดรลลี ประตูร้านปิดสนิท อาจจะเป็นเพราะพายุฝนที่โหมกระหน่ำ
นกแก้วตัวผอมโซที่ขดตัวอยู่ลำพังในกรงสนิมเขรอะ บางทีฉันอาจจะแค่อยากเห็นนกแก้วตัวนั้นอีกสักครั้ง
แต่ถึงอย่างนั้นมันก็สายไปแล้ว นกแก้วตัวนั้นคงจะได้เจอเจ้าของใหม่และพบกับความสุขไปแล้ว ขนใหม่คงจะงอกขึ้นมาแทนที่สะเก็ดแผลที่ดูไม่ได้นั่นแล้ว
[นกที่ถูกขังอยู่ในอ้อมอก ผมจะดูแลมันอย่างดีจนกว่ามันจะสิ้นลมหายใจครับ]
ฉันนึกถึงดวงตาที่อ่อนโยนซึ่งมองลอดผ่านเส้นผมสีอ่อนนั่น ใช่แล้ว ถ้าเป็นผู้ชายคนนั้น เขาคงไม่ปล่อยให้นกอดตายแน่นอน
ฉันทรุดตัวลงนั่งพิงประตูร้านด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า ฉันวิ่งฝ่าสายฝนมาไกลเหลือเกินจนอยากจะพักผ่อนสักครู่
นิ้วมือที่เริ่มสูญเสียอุณหภูมิซีดเผือด และปลายคางก็สั่นระริกเหมือนคนโง่
‘ขอแค่แป๊บเดียว... ของีบสักพักได้ไหมนะ?’
เปลือกตาที่ปิดลงช่างหนักอึ้งเหลือเกิน ขอพักสักครู่แล้วค่อยตื่นมาคิดว่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงดี ใช่ ทำแบบนั้นแหละ
ชีวิตของฉันยังไม่พังทลายลงหรอก
“อือ...”
ท่ามกลางสติที่เลือนลาง ฉันคู้ขาที่สั่นเทาเข้าหาตัว ความหนาวเหน็บราวกับจะแช่แข็งร่างกายหายไปชั่วครู่ ประสาทสัมผัสของร่างกายค่อยๆ ห่างไกลออกไป และในที่สุดฉันก็พบกับความสงบภายใต้เสียงฝนที่เงียบเชียบ
ในตอนนั้นเอง รถม้าคันหนึ่งที่วิ่งฝ่าสายฝนมาอย่างรวดเร็วก็หยุดลงที่หน้าร้านขายสัตว์เลี้ยง
ตึก ตึก
นิ้วมือที่เคยนิ่งสนิทขยับเล็กน้อยตามเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา
“...ดูเหมือนว่าคุณต้องการความช่วยเหลือน่ะครับ”
เสียงนั้นฉันเคยได้ยินที่ไหนกันนะ ร่างที่อ่อนปวกเปียกถูกใครบางคนโอบกอดไว้อย่างอบอุ่น
“ตัวเย็นมากเลยครับ อยู่แบบนี้สักพักนะครับ”
สัมผัสที่อ่อนโยนซึ่งไม่เคยได้รับมาตลอดชีวิต ทำให้ลมหายใจที่เย็นเยียบค่อยๆ ละลายลง
* * *
เมื่อลืมตาขึ้น เหงื่อเย็นๆ หยดหนึ่งก็ไหลผ่านสันจมูกลงมา ผิวที่บอบบางรู้สึกปวดแปลบ อาจเป็นเพราะฉันนอนสั่นด้วยพิษไข้มาทั้งคืน รอบเตียงแปลกตาที่ฉันยันตัวลุกขึ้นมีนกแก้วหลายสิบตัวบินว่อนไปมา
ดูเหมือนจะมีใครบางคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน เพราะชุดเดรสที่เปียกโชกหายไปแล้ว แทนที่ด้วยชุดสลิปผ้าเนื้อนุ่มที่แห้งสนิท
“ที่นี่คือ...”
ฉันเดินเท้าเปล่าออกไปนอกห้องนอน ความรู้สึกเย็นเยียบที่สัมผัสฝ่าเท้าทำให้ไหล่สั่นสะท้านโดยอัตโนมัติ เสียงนกร้องดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ที่อ้างว้างจนน่าใจหาย
จะบอกว่าเป็นบ้านร้างก็ไม่ใช่ เพราะมันถูกดูแลอย่างดีจนไม่มีฝุ่นสักนิด ที่ปลายทางเดินยาวมีร่างของใครคนหนึ่งยืนอยู่ ฉันรู้สึกเสียวสันหลังวาบเหมือนเห็นผี
เขากำลังพิงหน้าต่างรอให้ฝนหยุดตกอยู่หรือเปล่านะ ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งราวกับวิญญาณมีนกแก้วหลายสิบตัวเกาะอยู่ตามร่างกาย ราวกับว่าร่างของเขาเป็นต้นไม้ใหญ่ที่แข็งแกร่ง
“ตื่นแล้วเหรอครับ”
เขามีตาหลังหรือยังไงกันนะ ยังไม่ทันที่ฉันจะเดินเข้าไปทัก เขาก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน
ในวินาทีที่ดวงตาสีเอเมรัลด์ที่เด่นชัดท่ามกลางความมืดสบเข้ากับสายตาของฉัน นกแก้วหลายสิบตัวที่ห้อมล้อมเขาไว้เหมือนผ้าห่มก็บินพรึบขึ้นพร้อมกัน
“พายุฝนกำลังจะผ่านไปแล้วครับ ผมว่าคุณควรจะนอนต่ออีกสักหน่อยนะ”
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นพาดผ่านท้องฟ้าที่เปียกปอน ใบหน้าของเขาปรากฏให้เห็นชั่วครู่ที่ปลายทางเดินที่มืดมิด
ผมสีบลอนด์เงินอ่อนๆ และผิวขาวซีดไร้สีเลือด ชัดเจนเลยว่าเขาคือผู้ชายคนนั้นที่ฉันเจอที่ร้านขายสัตว์เลี้ยง
“บอกไว้ก่อนนะครับ ถึงผมจะเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เอง แต่ผมไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินเลยสักนิด”
เขาพูดต่อเหมือนจะแก้ตัวก่อนที่ฉันจะถามเสียอีก เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้โดยไม่ได้รับอนุญาตงั้นเหรอ ร่างกายของฉันเป็นร่างกายที่มีไว้เพื่อไซมอน บริเตน เท่านั้นนะ
พอคิดว่ามือของชายแปลกหน้าสัมผัสลงบนผิวพรรณที่แม้แต่ไซมอนยังไม่เคยแตะต้อง ความรู้สึกต่อต้านก็พุ่งริ้วขึ้นมา
“มันเป็นทางเลือกที่ช่วยไม่ได้น่ะครับ ในคฤหาสน์นี้ไม่มีคนรับใช้ ผมเลยต้องเปลี่ยนให้เอง”
คฤหาสน์ขนาดนี้แต่ไม่มีคนรับใช้เลยสักคน มันเป็นไปไม่ได้เลย
ถ้าคิดตามความเป็นจริง เขาอาจจะเป็นขุนนางตกยากที่ผลาญสมบัติจนหมดตัวก็ได้
“เอาเถอะครับ รีบกลับไปที่ห้องนอนเถอะ”
เมื่อเขาดันหลังเบาๆ ฉันก็ก้าวเดินตามไปอย่างงงๆ เสียงฝีเท้าของคนสองคนดังก้องไปตามทางเดินที่วังเวง
“...ขอบคุณที่ช่วยนะคะ”
ไม่ว่าจะรู้สึกไม่ดียังไง ก็ควรจะกล่าวขอบคุณเอาไว้ก่อน เพราะเขาคือผู้ช่วยชีวิตฉัน
เมื่อฉันรวบรวมความกล้าพูดออกไป ชายหนุ่มก็ตอบกลับมาทันควันเหมือนรออยู่แล้ว
“ตากฝนขนาดนั้นในสภาพอากาศแบบนี้ ถ้าขืนอยู่ตรงนั้นต่อไป ตอนนี้คุณคงไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วล่ะครับ”
มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่าขนลุกซึ่งไม่เข้ากับน้ำเสียงที่นุ่มนวลของเขาเลย
“มีเรื่องลำบากใจอะไรหรือเปล่าครับ?”
ฉันพยักหน้าเงียบๆ มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวที่จะเอาไปเล่าให้ชายแปลกหน้าฟังไม่ใช่เหรอ
“ถ้าลำบากใจ ผมจะไม่ถามครับ”
เพราะความใจดีของเขาทำให้ฉันรอดพ้นจากความตายมาได้ ควรจะบอกว่าโชคดีใช่ไหมนะ?
“...วันนี้คุณตั้งใจจะไปที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงเหมือนกันเหรอคะ?”
คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายถามก่อน เหตุผลอะไรที่ทำให้เขาไปที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงในมุมอับนั่นท่ามกลางสายฝน หรือว่าเขาจะเป็นพวกคลั่งไคล้นกแก้วจนเสียสติ?
“เปล่าครับ ร้านนั้นจะปิดเวลาฝนตกน่ะ”
“ถ้าอย่างนั้น...”
เขาเหลือบตามองอย่างเก้อเขิน ก่อนที่หางตาจะโค้งลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
ในขณะที่ฉันกำลังตกตะลึงกับรอยยิ้มที่เปี่ยมเสน่ห์ของชายหนุ่ม เขาก็ขยับก้าวเข้ามาใกล้โดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง
เขายืนอยู่ในระยะที่ลมหายใจสัมผัสกันได้ ฉันเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกแปลกประหลาดราวกับเขากำลังจะจุมพิต
“เรามาตกลงกันว่าจะไม่ถามเรื่องที่ลำบากใจของกันและกันดีไหมครับ?”
ฉันตอบว่า “ค่ะ” ออกไปราวกับถูกมนต์สะกดด้วยน้ำเสียงที่กระซิบแผ่วเบานั้น