PromptHub
ID #16IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:55:58

original Chapter 2

Prompt

ไม่มีข้อมูล

Prompt Component

ไม่มีข้อมูล

Text

2. ความสุขสมในกรงขัง “สรุปคือ กลับมาทั้งที่ยังไม่ได้เห็นหน้าเลยงั้นเหรอ?” “ขะ...ขอโทษ...” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค ฝ่ามือหนักๆ ก็ฟาดลงบนใบหน้าอย่างไม่ใยดี เลือดอุ่นๆ พุ่งพล่านเต็มปากจนรู้สึกได้ถึงรสคาว ฉันใช้ปลายแขนเสื้อชุดเดรสเช็ดคราบเลือดที่ไหลซึมออกมาจากมุมปาก “มีดีแค่หน้าตาสวยๆ แท้ๆ กล้าดียังไงถึงทำพลาด!” ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน ฉันกุมแก้มที่ชาหนึบพลางเงยหน้ามองท่านพ่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “กลับไปบอกเขาซะ! รีบไปคุกเข่าขอโทษเดี๋ยวนี้!” ฝ่ามือใหญ่ของท่านพ่อวางลงบนหัวของฉัน เหมือนตอนที่ท่านเคยกระซิบแผ่วเบาแล้วลูบผมฉันอย่างอ่อนโยนพร้อมกับบอกว่า ‘อิซาเบลลา ลูกสาวที่น่าภาคภูมิใจของพ่อ’ “หนูเจ็บค่ะ ท่านพ่อ...!” เส้นผมของฉันถูกกระชากด้วยมือที่หยาบกระด้าง ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วจนเหมือนหนังศีรษะจะหลุดออกมาทั้งแผ่น แขนขาที่สั่นเทาด้วยความเจ็บปวดเริ่มสั่นระริกเหมือนใบไม้ต้องลม “ไปขอโทษซะ! ไปกราบกรานจนกว่ามือแกจะแหลกเป็นผง!” ฉันจ้องมองใบหน้าของท่านพ่อที่คำรามกึกก้องเหมือนปีศาจด้วยสายตาว่างเปล่า สุดท้ายแล้ว ถ้าฉันไม่ใช่คู่หมั้นของไซมอน ฉันก็ไม่มีค่าอะไรเลยสินะ ในวินาทีนั้น ความอัดอั้นตันใจที่เดือดพล่านก็พุ่งทะลักออกมา ฉันทำผิดอะไรนักหนา ในเมื่อตลอด 10 ปีที่ผ่านมา ฉันพยายามแทบตายก็เพื่อทำตามความต้องการของท่านทั้งนั้น “หยุดเดี๋ยวนี้!” ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักร่างของท่านพ่อออกไป หน้าท้องที่ยื่นออกมาของท่านโอนเอนไปมาเหมือนตุ๊กตาล้มลุก ท่านพ่อที่ทรุดลงไปนั่งบนพรมหนานุ่มจ้องมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต “นังไพร่ แกกล้าดียังไง...!” ฉันก้มลงมองฝ่ามือใหญ่ของท่านพ่อที่ยันอยู่บนพรม รู้สึกเหมือนว่าท่านจะลุกขึ้นมาบีบคอฉันให้ตายคามือได้ทุกเมื่อ “ขะ...ขอโทษค่ะ หนูเจ็บมากก็เลยเผลอตัวไป” “สายเลือดต่ำต้อยมันหลอกกันไม่ได้จริงๆ ดูตอนนี้สิ แกเหมือนแม่ไม่มีผิด” น้ำเสียงเย้ยหยันนั้นทำให้ลมหายใจของฉันเริ่มติดขัด ในดวงตาของท่านพ่อที่มองมาที่ฉัน เคยมีความอ่อนโยนปรากฏอยู่บ้างไหมนะ? “ฉันรู้ดีว่าควรจะส่งร่างกายชั้นต่ำของแกไปใช้งานที่ไหน” สายตาที่ดูบ้าคลั่งนั้นทำให้ฉันตระหนักได้ในที่สุด อา... ฉันไม่เคยเป็นลูกสาวของท่านเลยแม้แต่วินาทีเดียว “แกก็ไปใช้ชีวิตระหกระเหินอยู่ในซ่องโสเภณีเหมือนแม่แกนั่นแหละ” คอเสื้อของฉันถูกกระชากด้วยฝ่ามือใหญ่ของท่านพ่อ ฉันเงยหน้ามองใบหน้าของท่านที่แยกเขี้ยวข่มขู่และพ่นคำสาปแช่งใส่ราวกับจะฉีกเนื้อฉันกินด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง “...ไม่เอาค่ะ” พอหลุดปากออกไปฉันก็รีบเสียใจทันที อิซาเบลลาคนโง่ แกกำลังหาเรื่องตายแท้ๆ “ดี! ถ้าไม่อยากไปนัก การตายในฐานะบุตรสาวผู้สูงศักดิ์ของตระกูลแบคจักตรงนี้ก็คงไม่เลวเหมือนกัน” แขนของท่านพ่อเงื้อขึ้นสูง ฉันหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณ เพียะ! เสียงกระทบกันอย่างหนักหน่วงดังขึ้นข้างหู หรือเพราะฉันกลัวมากจนประสาทสัมผัสรับความเจ็บปวดมันดับวูบไปแล้วนะ เพียะ เพียะ เพียะ! เสียงฟาดดังระรัวต่อเนื่องจนฉันต้องลืมตาขึ้นมอง “คุณหนูคะ หนีไปค่ะ!” มารี สาวใช้ของฉันกำลังใช้ร่างกายกำบังร่างกำยำของท่านพ่อเอาไว้สุดชีวิต แก้มของเธอที่ถูกตบแทนฉันแดงก่ำจนเลือดห่อ และเลือดกำเดาก็ไหลออกมาจากใต้จมูกรั้นๆ ของเธอไม่ขาดสาย “ได้โปรดเถอะค่ะ หนีไปเดี๋ยวนี้!” มารีที่สะบักสะบอมไปด้วยเลือดอ้อนวอนอย่างโหยหวน ฉันบังคับขาที่สั่นเทาให้วิ่งหนีออกมาจากห้องทำงาน ขาของฉันอ่อนแรงจนทรุดลงตรงบันไดซ้ำแล้วซ้ำเล่า “มารี ฉันขอโทษ...” ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับความโศกเศร้า เสียงแตกกระจายที่บาดหูก็ทำให้ฉันได้สติ เศษแก้วที่แตกละเอียดกระจายอยู่เต็มพื้นแทบเท้าของฉัน “อา...” ฉันใช้ปลายนิ้วที่สั่นระริกแตะไปที่แก้ม เศษแก้วคงจะบาดแก้มฉันเข้า เพราะปลายนิ้วที่สัมผัสนั้นชุ่มไปด้วยเลือด ฉันเงยหน้ามองราวระเบียงชั้นสองด้วยสายตาที่แข็งค้าง ท่านพ่อกำลังจ้องมองฉันพร้อมกับถือแก้วไวน์ไว้เต็มสองมือ “คุนหนู...” แขนที่บอบบางของมารีกอดขาของท่านพ่อเอาไว้แน่น ผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดที่เธอเคยอวดว่าปักเองกับมือบัดนี้ถูกย้อมจนแดงฉานด้วยเลือดกำเดาที่ไหลออกมา มารี ทั้งที่เธออยู่ในสภาพนั้น เธอก็ยังอยากจะช่วยชีวิตฉันงั้นเหรอ? ทั้งที่ฉันเป็นเจ้านายที่ไร้ประโยชน์ ไม่เคยทำอะไรให้เธอเลยสักอย่าง “ได้โปรด... ไปเถอะค่ะ...” มารีพยายามเค้นคำพูดออกมาจากริมฝีปากที่บวมช้ำ ฉันหลับตาแน่นแล้ววิ่งหนีออกจากคฤหาสน์อย่างไม่คิดชีวิต ท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆครึ้มดูเหมือนจะหลั่งน้ำตาออกมาได้ทุกเมื่อ “ฮึก...!” หยดน้ำฝนตกลงบนฝ่ามือที่เปื้อนเลือด ฉันหันกลับไปมองข้างหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะกลัวว่าท่านพ่อจะตามมา “จะไปที่ไหน... ฉันควรจะไปที่ไหนดี” นอกจากไซมอนแล้ว ฉันก็ไม่มีคนรู้จักที่พอจะพึ่งพาได้เลย ถึงจะหนีออกมาอย่างไร้จุดหมายแบบนี้ แต่ก็ไม่มีที่ไหนที่จะต้อนรับฉัน มิหนำซ้ำ ชุดเดรสที่รุ่มร่ามยังเปียกโชกไปด้วยน้ำฝนจนทำให้ฉันก้าวเดินได้ช้าลง “...ไซมอน” พอหลับตาลง เส้นผมสีน้ำตาลของไซมอนก็ลอยเด่นขึ้นมาเหมือนหมอกควัน “...ฉันแค้นคุณเหลือเกิน” มันเป็นความคาดหวังที่โง่เขลาจริงๆ การที่คนเลือดผสมอย่างฉันแอบหวังว่าจะได้เป็นภรรยาของมาร์ควิส แม้เพียงชั่วครู่ก็น่าขำสิ้นดี “ตอนนี้ฉันควรจะไปที่ไหนดี...” ฝีเท้าที่ล่องลอยอย่างไร้จุดหมายเริ่มมั่นคงขึ้นราวกับถูกมนต์สะกด หลังจากเดินมานานฉันก็มาถึงร้านขายสัตว์เลี้ยงที่ตั้งอยู่ในมุมอับของย่านการค้ามาเดรลลี ประตูร้านปิดสนิท อาจจะเป็นเพราะพายุฝนที่โหมกระหน่ำ นกแก้วตัวผอมโซที่ขดตัวอยู่ลำพังในกรงสนิมเขรอะ บางทีฉันอาจจะแค่อยากเห็นนกแก้วตัวนั้นอีกสักครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็สายไปแล้ว นกแก้วตัวนั้นคงจะได้เจอเจ้าของใหม่และพบกับความสุขไปแล้ว ขนใหม่คงจะงอกขึ้นมาแทนที่สะเก็ดแผลที่ดูไม่ได้นั่นแล้ว [นกที่ถูกขังอยู่ในอ้อมอก ผมจะดูแลมันอย่างดีจนกว่ามันจะสิ้นลมหายใจครับ] ฉันนึกถึงดวงตาที่อ่อนโยนซึ่งมองลอดผ่านเส้นผมสีอ่อนนั่น ใช่แล้ว ถ้าเป็นผู้ชายคนนั้น เขาคงไม่ปล่อยให้นกอดตายแน่นอน ฉันทรุดตัวลงนั่งพิงประตูร้านด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า ฉันวิ่งฝ่าสายฝนมาไกลเหลือเกินจนอยากจะพักผ่อนสักครู่ นิ้วมือที่เริ่มสูญเสียอุณหภูมิซีดเผือด และปลายคางก็สั่นระริกเหมือนคนโง่ ‘ขอแค่แป๊บเดียว... ของีบสักพักได้ไหมนะ?’ เปลือกตาที่ปิดลงช่างหนักอึ้งเหลือเกิน ขอพักสักครู่แล้วค่อยตื่นมาคิดว่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงดี ใช่ ทำแบบนั้นแหละ ชีวิตของฉันยังไม่พังทลายลงหรอก “อือ...” ท่ามกลางสติที่เลือนลาง ฉันคู้ขาที่สั่นเทาเข้าหาตัว ความหนาวเหน็บราวกับจะแช่แข็งร่างกายหายไปชั่วครู่ ประสาทสัมผัสของร่างกายค่อยๆ ห่างไกลออกไป และในที่สุดฉันก็พบกับความสงบภายใต้เสียงฝนที่เงียบเชียบ ในตอนนั้นเอง รถม้าคันหนึ่งที่วิ่งฝ่าสายฝนมาอย่างรวดเร็วก็หยุดลงที่หน้าร้านขายสัตว์เลี้ยง ตึก ตึก นิ้วมือที่เคยนิ่งสนิทขยับเล็กน้อยตามเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา “...ดูเหมือนว่าคุณต้องการความช่วยเหลือน่ะครับ” เสียงนั้นฉันเคยได้ยินที่ไหนกันนะ ร่างที่อ่อนปวกเปียกถูกใครบางคนโอบกอดไว้อย่างอบอุ่น “ตัวเย็นมากเลยครับ อยู่แบบนี้สักพักนะครับ” สัมผัสที่อ่อนโยนซึ่งไม่เคยได้รับมาตลอดชีวิต ทำให้ลมหายใจที่เย็นเยียบค่อยๆ ละลายลง * * * เมื่อลืมตาขึ้น เหงื่อเย็นๆ หยดหนึ่งก็ไหลผ่านสันจมูกลงมา ผิวที่บอบบางรู้สึกปวดแปลบ อาจเป็นเพราะฉันนอนสั่นด้วยพิษไข้มาทั้งคืน รอบเตียงแปลกตาที่ฉันยันตัวลุกขึ้นมีนกแก้วหลายสิบตัวบินว่อนไปมา ดูเหมือนจะมีใครบางคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน เพราะชุดเดรสที่เปียกโชกหายไปแล้ว แทนที่ด้วยชุดสลิปผ้าเนื้อนุ่มที่แห้งสนิท “ที่นี่คือ...” ฉันเดินเท้าเปล่าออกไปนอกห้องนอน ความรู้สึกเย็นเยียบที่สัมผัสฝ่าเท้าทำให้ไหล่สั่นสะท้านโดยอัตโนมัติ เสียงนกร้องดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ที่อ้างว้างจนน่าใจหาย จะบอกว่าเป็นบ้านร้างก็ไม่ใช่ เพราะมันถูกดูแลอย่างดีจนไม่มีฝุ่นสักนิด ที่ปลายทางเดินยาวมีร่างของใครคนหนึ่งยืนอยู่ ฉันรู้สึกเสียวสันหลังวาบเหมือนเห็นผี เขากำลังพิงหน้าต่างรอให้ฝนหยุดตกอยู่หรือเปล่านะ ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งราวกับวิญญาณมีนกแก้วหลายสิบตัวเกาะอยู่ตามร่างกาย ราวกับว่าร่างของเขาเป็นต้นไม้ใหญ่ที่แข็งแกร่ง “ตื่นแล้วเหรอครับ” เขามีตาหลังหรือยังไงกันนะ ยังไม่ทันที่ฉันจะเดินเข้าไปทัก เขาก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน ในวินาทีที่ดวงตาสีเอเมรัลด์ที่เด่นชัดท่ามกลางความมืดสบเข้ากับสายตาของฉัน นกแก้วหลายสิบตัวที่ห้อมล้อมเขาไว้เหมือนผ้าห่มก็บินพรึบขึ้นพร้อมกัน “พายุฝนกำลังจะผ่านไปแล้วครับ ผมว่าคุณควรจะนอนต่ออีกสักหน่อยนะ” เสียงฟ้าร้องดังสนั่นพาดผ่านท้องฟ้าที่เปียกปอน ใบหน้าของเขาปรากฏให้เห็นชั่วครู่ที่ปลายทางเดินที่มืดมิด ผมสีบลอนด์เงินอ่อนๆ และผิวขาวซีดไร้สีเลือด ชัดเจนเลยว่าเขาคือผู้ชายคนนั้นที่ฉันเจอที่ร้านขายสัตว์เลี้ยง “บอกไว้ก่อนนะครับ ถึงผมจะเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เอง แต่ผมไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินเลยสักนิด” เขาพูดต่อเหมือนจะแก้ตัวก่อนที่ฉันจะถามเสียอีก เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้โดยไม่ได้รับอนุญาตงั้นเหรอ ร่างกายของฉันเป็นร่างกายที่มีไว้เพื่อไซมอน บริเตน เท่านั้นนะ พอคิดว่ามือของชายแปลกหน้าสัมผัสลงบนผิวพรรณที่แม้แต่ไซมอนยังไม่เคยแตะต้อง ความรู้สึกต่อต้านก็พุ่งริ้วขึ้นมา “มันเป็นทางเลือกที่ช่วยไม่ได้น่ะครับ ในคฤหาสน์นี้ไม่มีคนรับใช้ ผมเลยต้องเปลี่ยนให้เอง” คฤหาสน์ขนาดนี้แต่ไม่มีคนรับใช้เลยสักคน มันเป็นไปไม่ได้เลย ถ้าคิดตามความเป็นจริง เขาอาจจะเป็นขุนนางตกยากที่ผลาญสมบัติจนหมดตัวก็ได้ “เอาเถอะครับ รีบกลับไปที่ห้องนอนเถอะ” เมื่อเขาดันหลังเบาๆ ฉันก็ก้าวเดินตามไปอย่างงงๆ เสียงฝีเท้าของคนสองคนดังก้องไปตามทางเดินที่วังเวง “...ขอบคุณที่ช่วยนะคะ” ไม่ว่าจะรู้สึกไม่ดียังไง ก็ควรจะกล่าวขอบคุณเอาไว้ก่อน เพราะเขาคือผู้ช่วยชีวิตฉัน เมื่อฉันรวบรวมความกล้าพูดออกไป ชายหนุ่มก็ตอบกลับมาทันควันเหมือนรออยู่แล้ว “ตากฝนขนาดนั้นในสภาพอากาศแบบนี้ ถ้าขืนอยู่ตรงนั้นต่อไป ตอนนี้คุณคงไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วล่ะครับ” มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่าขนลุกซึ่งไม่เข้ากับน้ำเสียงที่นุ่มนวลของเขาเลย “มีเรื่องลำบากใจอะไรหรือเปล่าครับ?” ฉันพยักหน้าเงียบๆ มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวที่จะเอาไปเล่าให้ชายแปลกหน้าฟังไม่ใช่เหรอ “ถ้าลำบากใจ ผมจะไม่ถามครับ” เพราะความใจดีของเขาทำให้ฉันรอดพ้นจากความตายมาได้ ควรจะบอกว่าโชคดีใช่ไหมนะ? “...วันนี้คุณตั้งใจจะไปที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงเหมือนกันเหรอคะ?” คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายถามก่อน เหตุผลอะไรที่ทำให้เขาไปที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงในมุมอับนั่นท่ามกลางสายฝน หรือว่าเขาจะเป็นพวกคลั่งไคล้นกแก้วจนเสียสติ? “เปล่าครับ ร้านนั้นจะปิดเวลาฝนตกน่ะ” “ถ้าอย่างนั้น...” เขาเหลือบตามองอย่างเก้อเขิน ก่อนที่หางตาจะโค้งลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ในขณะที่ฉันกำลังตกตะลึงกับรอยยิ้มที่เปี่ยมเสน่ห์ของชายหนุ่ม เขาก็ขยับก้าวเข้ามาใกล้โดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง เขายืนอยู่ในระยะที่ลมหายใจสัมผัสกันได้ ฉันเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกแปลกประหลาดราวกับเขากำลังจะจุมพิต “เรามาตกลงกันว่าจะไม่ถามเรื่องที่ลำบากใจของกันและกันดีไหมครับ?” ฉันตอบว่า “ค่ะ” ออกไปราวกับถูกมนต์สะกดด้วยน้ำเสียงที่กระซิบแผ่วเบานั้น