ID #15IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:55:49
original Chapter 1 เนื้อหาที่หายไป
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
“……ไม่อยากถูกทิ้งเลย”
คำพูดที่ท่านพ่อมักจะพูดจนติดปากคือ ไม่ว่าจะขัดเกลาอย่างไร เลือดไพร่ก็ปิดไม่มิด ในฐานะลูกนอกสมรสอย่างฉัน ฉันเป็นเพียงแค่ตัวกินแรงที่คอยแต่จะผลาญเสบียงไปวันๆ เท่านั้น
วันไหนที่ฉันเผลอทำให้ท่านพ่อขุ่นเคืองแม้เพียงนิด ฉันจะถูกตบหน้าอย่างไร้ความปรานี ดังนั้นฉันจึงต้องใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบราวกับคนไม่มีตัวตน
[อิซาเบลลา ลูกสาวที่รักของพ่อ]
เมื่อสิบปีก่อนในวันนั้น เป็นครั้งแรกที่ท่านพ่อเรียกชื่อของฉัน ฉันถึงกับหยิกหลังมือตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะคิดว่ากำลังฝันไปหรือเปล่า
[ท่านพ่อ นี่คืออะไรคะ?]
[รีบเปิดดูสิ เป็นของขวัญเซอร์ไพรส์น่ะ]
เราสนิทสนมกันถึงขั้นให้ของขวัญกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันยกกล่องของขวัญขึ้นมาด้วยใบหน้าที่งุนงง ภายในกล่องนั้นมีชุดเดรสผ้าไหมหรูหราที่ฉันไม่เคยได้สวมใส่เลยแม้แต่ครั้งเดียว
[ให้หนูจริงๆ เหรอคะ?]
[แน่นอนอยู่แล้ว]
[……หนูดีใจจริงๆ ค่ะ ท่านพ่อ]
ฉันสวมชุดเดรสที่ได้รับเป็นของขวัญแล้วออกไปข้างนอกกับท่านพ่อ ไออุ่นจากฝ่ามือของท่านพ่อที่ส่งผ่านมือที่กุมกันไว้นั้นช่างอบอุ่นเหลือเกิน จนทำให้ขอบตาของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างน่าเวทนา
[ท่านพ่อ ที่นี่ที่ไหนคะ?]
[จะที่ไหนล่ะ ก็ที่ที่จะพิสูจน์คุณค่าของแกยังไงล่ะ]
ฉันแหงนมองคฤหาสน์อันกว้างใหญ่ไพศาลที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ที่ที่จะพิสูจน์คุณค่าของฉันงั้นเหรอ ฉันไม่เข้าใจความหมายนั้นเลยสักนิด
[เธอเป็นลูกสาวคนเดียวที่ผมฟูมฟักเลี้ยงดูมาอย่างดี ไม่เคยให้มือต้องเปื้อนน้ำเลยสักหยดครับ]
ทางด้านซ้ายของมาร์ควิสบริเตนที่ดูจะยังลังเลอยู่นั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังถอนหายใจราวกับเบื่อหน่ายอยู่ในสายตาของฉัน
เมื่อสบตากัน หางตาของเด็กหนุ่มคนนั้นก็หรี่ลงอย่างเฉียบคม
[อิซาเบลลา นั่งเหม่ออะไรอยู่ รีบทักทายเขาสิ]
ฉันจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีอำพันของเด็กหนุ่มคนนั้น ท่ามกลางความเงียบงันอันหนักอึ้ง ฉันก็ตระหนักได้โดยสัญชาตญาณ
ใช่แล้ว ต้องเป็นเด็กคนนี้แน่ๆ ผู้ช่วยชีวิตที่จะมาช่วยกอบกู้ชีวิตของฉัน ชายหนุ่มที่จะมาปลดตรวนที่ล่ามข้อเท้าของฉันออกในอีกไม่ช้า
ชีวิตของฉันพบแสงสว่างนับตั้งแต่ได้กลายเป็นคู่หมั้นของไซมอน เพื่อที่จะได้เป็นภรรยาของมาร์ควิสบริเตนในอนาคต ฉันต้องติดตามเหล่าครูสอนพิเศษที่มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นพรวน
“ชีวิตของฉัน อนาคตของฉัน”
ร่างกายที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวดเพียงเพื่อจะเป็นภรรยาของเขาเท่านั้น หากถูกไซมอนทอดทิ้ง ความหมายในการมีอยู่ของตัวฉันก็จะมลายหายไปสิ้น
“ถึงแล้วครับ คุณหนู”
ฉันก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้งตามคำบอกของคนขับรถม้า เดินทอดน่องไปเรื่อยๆ พลางก้มหน้าลงมองพื้นราวกับคนบาป
ฉันเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านขึ้นมาถึงกลางกระหม่อม ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูใหญ่ของตระกูลมาร์ควิสแล้ว
“ไซมอน……”
ฉันสั่นกระดิ่งที่แขวนอยู่ตรงประตูใหญ่ ปกติแล้วทันทีที่รถม้าหยุดลง คนรับใช้ของตระกูลมาร์ควิสจะต้องออกมาต้อนรับ แต่ต่อให้ฉันจะสั่นกระดิ่งจนหูอื้ออึงเพียงใด ก็ไม่มีใครออกมาต้อนรับเลยสักคน
เขาทิ้งฉันแล้ว เขาคงไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าฉันด้วยซ้ำ
“ไม่นะ ไม่จริง!”
กรุ๊งกริ๊ง เสียงกระดิ่งดังกังวานราวกับเสียงกรีดร้อง ฉันกวาดสายตามองทัศนียภาพอันกว้างขวางของตระกูลมาร์ควิสที่อยู่ไกลออกไป ตรงหน้าทางเข้าคฤหาสน์มีเหล่าสาวใช้ยืนรวมกลุ่มกันอยู่ประปราย
“ทางนี้ค่ะ! ช่วยเปิดประตูหน่อย เปิดประตูให้ฉันที ได้โปรด……”
ฉันโบกมือจนสุดแรงราวกับหัวไหล่จะหลุด ในเมื่อพวกเขาเห็นฉันแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงจะออกมาต้อนรับเหมือนอย่างเคย ได้โปรดเถอะ ต้องเป็นอย่างนั้นสิ
ความหวังเพียงชั่ววูบนั้นอยู่ได้ไม่นาน ราวกับพระเจ้ากลั่นแกล้ง เพราะไม่มีใครออกมาต้อนรับเลยสักคนเดียว
“ได้โปรด ให้ฉันได้พบเขาแค่ครั้งเดียวเถอะ อย่างน้อยก็ช่วยบอกเหตุผลที่ทิ้งฉันหน่อย!”
น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ฉันเกาะประตูใหญ่ไว้แน่นพลางร่ำไห้อย่างโหยหาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
“ไซมอน ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องล้อเล่นใช่ไหม?”
ถ้าคุณทิ้งฉันไป แล้วฉันจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง
“เรื่องล้อเล่นร้ายกาจแบบนี้ ไม่เห็นจะสนุกเลยสักนิด”
แล้วฉันที่ถูกเลี้ยงดูมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นภรรยาของมาร์ควิสบริเตน จะเป็นอย่างไรต่อไป
“ไม่สนุกเลยสักนิดเดียว……”
ดวงตาสีอำพันอันอ่อนโยน ผู้ช่วยชีวิตที่จะมาช่วยกอบกู้ชีวิตของฉัน ชายหนุ่มที่จะมาปลดตรวนที่ล่ามข้อเท้าของฉันออกในอีกไม่ช้า
“ไซมอน……”
อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ การที่คุณทิ้งฉันไป ก็เท่ากับว่าคุณฆ่าฉันให้ตายทั้งเป็น