ID #14IP0080 นกปีกหักในกรงรักของท่านดยุก•แก้ไขล่าสุด 6/10/2569 04:55:40
original Chapter 1
Prompt
ไม่มีข้อมูล
Prompt Component
ไม่มีข้อมูล
Text
การเดินเล่นสนุกไหมครับ?
เอ้า รีบกลับเข้าไปในกรงอย่างว่าง่ายเถอะครับ
1. บทนำ
ฉันพบชายคนนั้นครั้งแรกที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงในมุมอับของย่านการค้ามาเดรลลี
ทันทีที่เปิดประตูร้าน กลิ่นคาวของสัตว์ป่าก็โชยมาเตะจมูก ภายในร้านเต็มไปด้วยสัตว์เลื้อยคลานลึกลับและนกแก้วที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากทวีปตะวันออก ฉันก้าวเข้าไปในร้านราวกับต้องมนต์สะกด
“ยินดีต้อนรับครับ ท่านยังไม่ลืมและกลับมาเยี่ยมเยียนเราอีกครั้งสินะครับ”
ฉันฝืนยิ้มตอบรับรอยยิ้มอันใจดีของเจ้าของร้าน
“พอดีฉันนอนไม่หลับเลยค่่ะ”
ฉันกวาดสายตามองเข้าไปในกรงด้วยความกระวนกระวาย แต่นกแก้วสีฟ้าที่ควรจะขดตัวอยู่ในกรงสนิมเขรอะกลับหายไปไหนไม่รู้
“นกแก้วขนสีฟ้าที่เคยอยู่ตรงนี้ขายไปแล้วเหรอคะ?”
ฉันถามพลางชี้ไปยังกรงที่ว่างเปล่า ทว่าก่อนที่เจ้าของร้านจะทันได้อ้าปากตอบ น้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟังกลับดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท
“น่าเสียดายที่ผมรับตัวเขาไปแล้วล่ะครับ”
ฉันรีบหันไปตามต้นเสียง ท่ามกลางกรงนกหลากสีสัน ชายหนุ่มที่มีรูปลักษณ์โปร่งบางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
เขาเป็นชายที่มีเส้นผมราวกับแสงแดดที่แตกกระจาย และมีดวงตาสีมรกตคู่หนึ่ง เมื่อสบตากัน ริมฝีปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นอย่างเฉื่อยชา
“คุณชอบนกแก้วเหรอครับ?”
ฉันส่ายหน้าให้กับคำถามของเขาพลางก้าวถอยหลัง
“เห็นมันผอมโซน่ะค่ะ ฉันกลัวว่ามันจะอดตายก็เลยกะว่าจะมารับไปดูแล”
ฉันเห็นนกแก้วตัวนั้นครั้งแรกเมื่อสองวันก่อน สิ่งมีชีวิตที่บอบบางซึ่งกำลังหอบหายใจอย่างยากลำบาก บนหลังของมันมีสะเก็ดเลือดสีแดงคล้ำแทนที่จะเป็นขนสีสวยงาม ฉันคิดว่าด้วยรูปลักษณ์ที่ดูไร้ค่าของมัน คงไม่มีใครเลือกมันไปแน่ๆ
“แต่ก็ดีแล้วล่ะค่ะ ถ้าฉันรับไปดูแลก็คงให้มันกินได้ตามมีตามเกิดเท่านั้น ฝากเลี้ยงดูเขาให้ดีด้วยนะคะ”
ท่านพ่อเกลียดพวกสัตว์ที่มีกลิ่นเหม็นจะตายไป แบบนี้แหละดีแล้ว ดูจากลักษณะท่าทางของชายคนนี้คงไม่ใช่สามัญชน อย่างน้อยเขาก็คงไม่ปล่อยให้มันอดตาย
เมื่อฉันฝืนยิ้มและพูดออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของชายคนนั้นก็กว้างขึ้น
“……คุณเป็นคนที่ใจดีจริงๆ เลยนะครับ”
ผิวของเขาขาวซีดจนดูเผือดขาว เขายิ้มจนนัยน์ตาโค้งเรียวพลางบอกว่าฉันเป็นคนใจดี หากจ้องมองเขานานกว่านี้ ฉันรู้สึกเหมือนจะถูกรอยยิ้มของเขาล่อลวงไป
“ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ เพราะผมเป็นคนที่รักนกแก้วมาก……”
รูปลักษณ์ของเขางดงามจนคำชมไหนๆ ก็ไม่เพียงพอ แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมา
“นกที่ถูกกักขังไว้ในอ้อมอก ผมจะดูแลพวกมันอย่างทะนุถนอมจนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะสิ้นสุดลงครับ”
นิ้วมือเรียวยาวของชายคนนั้นลูบไล้ไปบนกรงเหล็กสนิมเขรอะอย่างมีนัย การเคลื่อนไหวที่ไม่ธรรมดานั้นทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของฉันลุกชัน
ฉันรีบก้าวออกจากร้านโดยไม่ได้กล่าวคำอำลาชายคนนั้นเลยแม้แต่น้อย ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองตามหลังมาอย่างแรงกล้า แต่เพราะไม่มีความกล้าพอที่จะหันกลับไปมอง ฉันจึงรีบขึ้นรถม้าไปทันที
ฉันกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอพลางมองลอดหน้าต่างรถม้าไปยังร้านขายสัตว์เลี้ยง
“……เขามองอยู่จริงๆ ด้วย”
ภาพของชายคนนั้นที่ยืนอยู่หน้าประตูกระจกและจ้องมองรถม้าเขม็งปรากฏแก่สายตา ฉันรีบก้มหน้าลงเพราะกลัวว่าจะเผลอสบตาเข้า จนกระทั่งรถม้าออกตัวไป ฉันถึงพอจะหายใจได้ทั่วท้องบ้าง
ในตอนนั้นฉันยังไม่รู้เลย ว่าฉันไม่ควรพบเจอกับชายคนนั้นอย่างเด็ดขาด
* * *
เช้าตรู่ ฉันรีบมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานตามคำเรียกตัวที่กะทันหัน ท่านพ่อยืนนิ่งอยู่ ตรงปลายเท้าของท่านมีจดหมายฉบับหนึ่งถูกฉีกเป็นชิ้นๆ กระจัดกระจายอยู่บนพื้น
“ท่านพ่อคะ?”
“ที่ผ่านมาแกทำตัวยังไง ถึงทำให้ตระกูลมาร์ควิสบริเตนเป็นฝ่ายบอกเลิกหมั้นก่อนแบบนี้!”
หัวใจของฉันร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไซมอนที่เพิ่งจะร่วมดื่มชากับฉันอย่างปกติเมื่อไม่กี่วันก่อนเนี่ยนะ บอกเลิกหมั้น……?
“เป็นไปไม่ได้ค่ะ ต้องมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแน่ๆ”
“เข้าใจผิดงั้นเหรอ?”
ใช่ ต้องเข้าใจผิดแน่ๆ
เพราะไม่สามารถยอมรับได้ กล้ามเนื้อริมฝีปากของฉันจึงสั่นระริก ไซมอนไม่มีทางทิ้งฉันไปแน่ๆ ความทรงจำอันแสนสุขที่สะสมมาตลอด 10 ปี ไม่มีทางพังทลายลงเพียงเพราะจดหมายฉบับเดียวหรอก
“ตั้ง 10 ปีเชียวนะ 10 ปี!”
ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา เราคบหากันมาโดยไม่มีการทะเลาะเบาะแว้งกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไซมอนกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของฉัน และแผ่นหลังอันซื่อตรงของเขาก็คืออนาคตเดียวที่ฉันใฝ่ฝันถึง ฉันไม่เคยจินตนาการถึงชีวิตที่ไม่มีเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“อิซาเบลลา ท่าทางของแกมีปัญหาใช่ไหม?”
ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา ฉันพยายามมากแค่ไหนเพื่อให้ได้รับความรักจากเขา……
ผู้หญิงที่ไซมอนให้ความสนใจล้วนมีรูปลักษณ์คล้ายๆ กันหมด พวกเธอมีเส้นผมเป็นลอนหนาและดวงตาที่ดูเศร้าสร้อยและใจดี ในทางกลับกัน ฉันมีผมเหยียดตรงและดวงตาที่ดูคมกริบ
ดังนั้นฉันจึงขยันจัดแต่งทรงผมให้ตรงตามความชอบของเขาเสมอ และคอยหาชุดเดรสที่มีดีไซน์คล้ายกับที่ผู้หญิงเหล่านั้นสวมใส่มาใส่บ้าง แม้กระทั่งคำพูดคำจาหรือนิสัยเล็กๆ น้อยๆ ฉันก็พยายามเลียนแบบพวกเธอ
ฉันฝังศักดิ์ศรีที่ขาดวิ่นไว้ลึกสุดใจ เพียงเพื่อจะเป็นผู้หญิงที่เขาพึงพอใจมาตลอด 10 ปี
“อิซาเบลลา ตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ ลองคิดดูดีๆ สิ ที่ผ่านมาแกทำตัวเล่นตัวเกินไปหรือเปล่า?”
สายตาที่ขุ่นมัวราวกับน้ำหมึกของท่านพ่อทำให้ฉันรู้สึกอัปยศอดสู
“ลูกสาวที่แสนดีของพ่อ รีบตอบมาสิ”
ฉันสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นพลางอ้าปากพูด
“……ท่านพ่อพูดถูกค่ะ เป็นเพราะลูกเว้นระยะห่างมากเกินไป ไซมอนก็เลยคงจะงอนน่ะค่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของลูกเอง”
ฉันบอกว่าทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน เพราะรู้ดีว่าถ้าไม่พูดแบบนั้น ฉันคงถูกตบหน้าอย่างไร้ความปราณี
“นั่นสินะ วัยขนาดนั้นก็คงเป็นวัยที่เลือดลมกำลังสูบฉีดใช่ไหมล่ะ? แกควรจะไปลองคุยกับเขาแบบจริงจังกันสองต่อสองดูนะ”
ฝ่ามือหนาของท่านพ่อวางลงบนไหล่ สัมผัสที่ตบเบาๆ อย่างเนิบนาบทำให้ต้นคอของฉันเย็นวาบ
“คราวนี้ก็อย่าทำตัวเรื่องมากนักล่ะ คงไม่ได้คิดจะทำให้พ่อคนนี้ผิดหวังใช่ไหม?”
แม้จะรู้สึกอัปยศอย่างรุนแรง แต่ฉันก็ยังคงฝืนยิ้มออกมา
“แน่นอนค่ะ ท่านพ่อ”
ถ้าท่านพ่อต้องการ ต่อให้ต้องสังเวยร่างกายที่ไร้ค่านี้ฉันก็ยอม ท่านพ่อคอยพร่ำบอกเสมอไม่ใช่เหรอคะว่าอย่าริอาจถือดีในศักดิ์ศรีราคาถูกนั่น ใช่ไหมคะ?
ฉันเดินออกจากห้องทำงานด้วยย่างก้าวที่สั่นคลอน ทันทีที่พ้นธรณีประตูห้องทำงาน ขาของฉันก็หมดแรงจนทรุดฮวบลงกับพื้น
“คุณหนู เป็นอะไรไหมคะ?”
มารี สาวใช้คนสนิทถามขึ้นด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนจะร้องไห้
“……ต้องไม่เป็นไรสิ รีบมาแต่งตัวให้ฉันหน่อย เอาให้สวยพอที่ไซมอนจะพึงพอใจเลยนะ”
ฉันอาศัยการพยุงของมารีไปนั่งลงที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ฉันตั้งใจจัดแต่งทรงผมและสวมชุดเดรสที่ไซมอนน่าจะชอบ
ฉันไม่รู้เลยว่าความรู้สึกอึดอัดที่หน้าอกนี้ เป็นเพราะความจริงที่ว่าฉันถูกเขาทิ้ง หรือเป็นเพราะคอร์เซ็ตที่รัดเอวไว้จนแน่นกันแน่
“งั้นฉันไปก่อนนะ”
ฉันกลัวว่าถ้าเผลอผ่อนแรงที่ดวงตา น้ำตาจะไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่ได้
“……ไม่อยากถูกทิ้งเลย”
คำพูดที่ท่านพ่อมักจะพูดจนติดปากคือ ไม่ว่าจะขัดเกลาอย่างไร เลือดไพร่ก็ปิดไม่มิด ในฐานะลูกนอกสมรสอย่างฉัน ฉันเป็นเพียงแค่ตัวกินแรงที่คอยแต่จะผลาญเสบียงไปวันๆ เท่านั้น
วันไหนที่ฉันเผลอทำให้ท่านพ่อขุ่นเคืองแม้เพียงนิด ฉันจะถูกตบหน้าอย่างไร้ความปรานี ดังนั้นฉันจึงต้องใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบราวกับคนไม่มีตัวตน
[อิซาเบลลา ลูกสาวที่รักของพ่อ]
เมื่อสิบปีก่อนในวันนั้น เป็นครั้งแรกที่ท่านพ่อเรียกชื่อของฉัน ฉันถึงกับหยิกหลังมือตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะคิดว่ากำลังฝันไปหรือเปล่า
[ท่านพ่อ นี่คืออะไรคะ?]
[รีบเปิดดูสิ เป็นของขวัญเซอร์ไพรส์น่ะ]
เราสนิทสนมกันถึงขั้นให้ของขวัญกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันยกกล่องของขวัญขึ้นมาด้วยใบหน้าที่งุนงง ภายในกล่องนั้นมีชุดเดรสผ้าไหมหรูหราที่ฉันไม่เคยได้สวมใส่เลยแม้แต่ครั้งเดียว
[ให้หนูจริงๆ เหรอคะ?]
[แน่นอนอยู่แล้ว]
[……หนูดีใจจริงๆ ค่ะ ท่านพ่อ]
ฉันสวมชุดเดรสที่ได้รับเป็นของขวัญแล้วออกไปข้างนอกกับท่านพ่อ ไออุ่นจากฝ่ามือของท่านพ่อที่ส่งผ่านมือที่กุมกันไว้นั้นช่างอบอุ่นเหลือเกิน จนทำให้ขอบตาของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างน่าเวทนา
[ท่านพ่อ ที่นี่ที่ไหนคะ?]
[จะที่ไหนล่ะ ก็ที่ที่จะพิสูจน์คุณค่าของแกยังไงล่ะ]
ฉันแหงนมองคฤหาสน์อันกว้างใหญ่ไพศาลที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ที่ที่จะพิสูจน์คุณค่าของฉันงั้นเหรอ ฉันไม่เข้าใจความหมายนั้นเลยสักนิด
[เธอเป็นลูกสาวคนเดียวที่ผมฟูมฟักเลี้ยงดูมาอย่างดี ไม่เคยให้มือต้องเปื้อนน้ำเลยสักหยดครับ]
ทางด้านซ้ายของมาร์ควิสบริเตนที่ดูจะยังลังเลอยู่นั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังถอนหายใจราวกับเบื่อหน่ายอยู่ในสายตาของฉัน
เมื่อสบตากัน หางตาของเด็กหนุ่มคนนั้นก็หรี่ลงอย่างเฉียบคม
[อิซาเบลลา นั่งเหม่ออะไรอยู่ รีบทักทายเขาสิ]
ฉันจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีอำพันของเด็กหนุ่มคนนั้น ท่ามกลางความเงียบงันอันหนักอึ้ง ฉันก็ตระหนักได้โดยสัญชาตญาณ
ใช่แล้ว ต้องเป็นเด็กคนนี้แน่ๆ ผู้ช่วยชีวิตที่จะมาช่วยกอบกู้ชีวิตของฉัน ชายหนุ่มที่จะมาปลดตรวนที่ล่ามข้อเท้าของฉันออกในอีกไม่ช้า
ชีวิตของฉันพบแสงสว่างนับตั้งแต่ได้กลายเป็นคู่หมั้นของไซมอน เพื่อที่จะได้เป็นภรรยาของมาร์ควิสบริเตนในอนาคต ฉันต้องติดตามเหล่าครูสอนพิเศษที่มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นพรวน
“ชีวิตของฉัน อนาคตของฉัน”
ร่างกายที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวดเพียงเพื่อจะเป็นภรรยาของเขาเท่านั้น หากถูกไซมอนทอดทิ้ง ความหมายในการมีอยู่ของตัวฉันก็จะมลายหายไปสิ้น
“ถึงแล้วครับ คุณหนู”
ฉันก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้งตามคำบอกของคนขับรถม้า เดินทอดน่องไปเรื่อยๆ พลางก้มหน้าลงมองพื้นราวกับคนบาป
ฉันเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านขึ้นมาถึงกลางกระหม่อม ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูใหญ่ของตระกูลมาร์ควิสแล้ว
“ไซมอน……”
ฉันสั่นกระดิ่งที่แขวนอยู่ตรงประตูใหญ่ ปกติแล้วทันทีที่รถม้าหยุดลง คนรับใช้ของตระกูลมาร์ควิสจะต้องออกมาต้อนรับ แต่ต่อให้ฉันจะสั่นกระดิ่งจนหูอื้ออึงเพียงใด ก็ไม่มีใครออกมาต้อนรับเลยสักคน
เขาทิ้งฉันแล้ว เขาคงไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าฉันด้วยซ้ำ
“ไม่นะ ไม่จริง!”
กรุ๊งกริ๊ง เสียงกระดิ่งดังกังวานราวกับเสียงกรีดร้อง ฉันกวาดสายตามองทัศนียภาพอันกว้างขวางของตระกูลมาร์ควิสที่อยู่ไกลออกไป ตรงหน้าทางเข้าคฤหาสน์มีเหล่าสาวใช้ยืนรวมกลุ่มกันอยู่ประปราย
“ทางนี้ค่ะ! ช่วยเปิดประตูหน่อย เปิดประตูให้ฉันที ได้โปรด……”
ฉันโบกมือจนสุดแรงราวกับหัวไหล่จะหลุด ในเมื่อพวกเขาเห็นฉันแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงจะออกมาต้อนรับเหมือนอย่างเคย ได้โปรดเถอะ ต้องเป็นอย่างนั้นสิ
ความหวังเพียงชั่ววูบนั้นอยู่ได้ไม่นาน ราวกับพระเจ้ากลั่นแกล้ง เพราะไม่มีใครออกมาต้อนรับเลยสักคนเดียว
“ได้โปรด ให้ฉันได้พบเขาแค่ครั้งเดียวเถอะ อย่างน้อยก็ช่วยบอกเหตุผลที่ทิ้งฉันหน่อย!”
น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ฉันเกาะประตูใหญ่ไว้แน่นพลางร่ำไห้อย่างโหยหาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
“ไซมอน ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องล้อเล่นใช่ไหม?”
ถ้าคุณทิ้งฉันไป แล้วฉันจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง
“เรื่องล้อเล่นร้ายกาจแบบนี้ ไม่เห็นจะสนุกเลยสักนิด”
แล้วฉันที่ถูกเลี้ยงดูมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นภรรยาของมาร์ควิสบริเตน จะเป็นอย่างไรต่อไป
“ไม่สนุกเลยสักนิดเดียว……”
ดวงตาสีอำพันอันอ่อนโยน ผู้ช่วยชีวิตที่จะมาช่วยกอบกู้ชีวิตของฉัน ชายหนุ่มที่จะมาปลดตรวนที่ล่ามข้อเท้าของฉันออกในอีกไม่ช้า
“ไซมอน……”
อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ การที่คุณทิ้งฉันไป ก็เท่ากับว่าคุณฆ่าฉันให้ตายทั้งเป็น